Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Beata Cieloch (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. W. i T. W. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2019 r. sygn. akt II FSK 1632/17 w sprawie ze skargi kasacyjnej J. W. i T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 4/17 w sprawie ze skarg J. W. i T. W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 7 listopada 2016 r. nr: [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2012-2015 postanawia oddalić wniosek o sprostowanie wyroku.

1. Wyrokiem z 19 września 2019 r., sygn. akt II FSK 1632/17 Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 9 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 4/17 w sprawie ze skarg J. W. i T. W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z 7 listopada 2016 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r., 2013 r., 2014 r. i 2015 r. uchylił zaskarżony wyrok w całości (pkt 1) i uchylił cztery powyższe decyzje organu podatkowego (pkt 2). W punkcie 3 sentencji wyroku NSA zasądził od organu na rzecz Skarżących kwotę 9663 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

2. W piśmie procesowym z 12 listopada 2019 r. pełnomocnik Skarżących wniósł o sprostowanie wyroku w zakresie kosztów postępowania, które jego zdaniem powinny wynosić 21280 zł z uwagi na rozstrzygnięcie de facto czterech spraw, oraz o sprostowanie poglądów Strony, o których NSA wypowiedział się na s. 5 uzasadnienia wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Wniosek Strony nie może być uwzględniony.

3.1. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może jednak prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia (vide np. postanowienie NSA z 3 września 2013 r., II OZ 665/13). Istotna zmiana treści rozstrzygnięcia nie może być zakwalifikowana jako niedokładność, błąd lub inna oczywista omyłka (vide postanowienia NSA z 16 stycznia 2015 r., II OZ 1120/14, z 13 stycznia 2015 r., II OZ 1401/14, czy z 28 kwietnia 2011 r., II GSK 346/10).

W trybie sprostowania rektyfikacji mogą podlegać zatem wyłącznie nieprawidłowości bezsporne i oczywiste. Za niedokładności uznać można nieścisłości, np. w oznaczeniu stron, dokładnym wymienieniu innych podmiotów występujących w postępowaniu, czy nieprawidłowe podanie imienia strony. Z kolei za błąd pisarski może być uznane widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, czy też jego niezamierzone opuszczenie. Błędem rachunkowym będzie z kolei niewłaściwe przeprowadzenie działań arytmetycznych. Przez oczywiste omyłki należy rozumieć wszystkie inne sytuacje poza wymienionymi powyżej, które swoim charakterem są do nich zbliżone. Wymaga jednak podkreślenia, że sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym (vide postanowienie Sądu Najwyższego z 3 marca 1976 r., II CZ 11/76; uchwała Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 1995 r., III CZP 43/95; postanowienie Sądu Najwyższego z 7 lipca 1999 r., III RN 24/99; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2015 r., II GZ 655/15).

3.2. W kwestii kosztów postępowania wskazać należy, że nie mamy tu do czynienia ani z błędem rachunkowym, ani z inną oczywistą omyłką. Jak wynika z uzasadnienia wyroku NSA "w przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 i § 4 w zw. z art. 206 P.p.s.a. w zw. z w zw. z § 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., nr 31 poz. 153)".

Sprawy Strony w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne lata 2012-2015 zostały połączone przez WSA do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wobec tego zarówno przed WSA, jak i przed NSA należało sprawę potraktować jako jedną i koszty pełnomocnika doradcy podatkowego wyliczyć od wartości przedmiotu zaskarżenia, który łącznie za cztery sprawy wynosi 95757 zł. Z tego względu zastosowano § 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu. Poza tym zastosowano art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. W tym przypadku zastosowanie art. 206 p.p.s.a. było uzasadnione tym, że pełnomocnik Strony występuje w wielu tego rodzaju sprawach, w tym w czterech sprawach tej samej Strony.

Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania sądowego składały się zatem: łączna kwota wpisów od skarg do WSA - 2963 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej - 1483 zł, opłata kancelaryjna za uzasadnienie wyroku WSA – 100 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł, a także 2700 zł wynagrodzenia doradcy podatkowego (75% z 3600 zł) w postępowaniu przed NSA oraz 2400 zł wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed WSA (miarkowane 2/3 z 3600 zł). W punkcie 3 sentencji wyroku NSA celowo więc zasądził od organu na rzecz Skarżących kwotę 9663 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, toteż nie można traktować wskazanej tu kwoty w kategoriach błędu rachunkowego czy omyłki, a tym bardziej - oczywistej omyłki. Z treści wniosku wynika zaś jednoznacznie, że intencją pełnomocnika jest zakwestionowanie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania sądowego za obie instancje, co jest w drodze sprostowania niedopuszczalne.

3.3. W zakresie wniosku o sprostowanie konkretnych fragmentów uzasadnienia wyroku, wskazać należy, że jest on niedopuszczalny, bowiem stanowi w istocie daleko idącą próbę ingerencji w treść rozważań Sądu kasacyjnego uzasadniających rozstrzygnięcie tego Sądu. Również tutaj nie mamy bowiem do czynienia z niedokładnością czy inną oczywistą omyłką. Poglądy Strony nie zostały bowiem ujęte jako cytaty, lecz jak słusznie zauważył pełnomocnik - była to ocena wyrażona przez NSA.

3.4. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. odmówił sprostowania wyroku NSA z 19 września 2019 r., sygn. akt II FSK 1632/17 w żądanym zakresie.