Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej M. O. i umarza postępowanie administracyjne w stosunku do M. O.; 2. oddala skargę w pozostałej części.

Zaskarżoną w sprawie niniejszej decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB) uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego S. z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w części dotyczącej podmiotu zobowiązanego do wykonania obowiązku rozbiórki i orzekł w tej części poprzez nakazanie A. O., B. O. i M. O. wykonanie orzeczonej rozbiórki, zaś w pozostałym zakresie dotyczącym zakresu wykonania obowiązku rozbiórki utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco.

W postępowaniu administracyjnym w sprawie legalności budowy - przez J. i A. O. - budynku letniskowego na działce nr [...] w miejscowości S., obręb L., gm. S., przeprowadzono w dniu [...] maja 2016 r. oględziny. Ustalono, że na działce istnieje m.in. parterowy obiekt o funkcji rekreacyjnej nietrwale połączony z gruntem, o wym. zewnętrznych 6,30 x 6,90 m = 43,47m2 (w tym zadaszony taras o wymiarach 1,50 x 3,70 m). Wskazano, że jest to obiekt niepodpiwniczony, o konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym krytym papą. Roboty w obiekcie nie są zakończone, a stan techniczny wskazuje, że został wybudowany około 20-25 lat temu. PINB podczas oględzin nie stwierdził istnienia widocznych elementów wykończeniowych i konstrukcyjnych obiektu zobrazowanego na zdjęciu wykonanym przez pracowników W. Parku Narodowego w 1992 r. W trakcie A. O. oświadczyła, że w 1995 r. nabyła ten obiekt aktem notarialnym, a po 1995 r. przystąpiła (wraz z mężem) do jego remontu polegającego na wykonaniu łazienki, wymianie pokrycia dachu, okładzin ściennych, podłóg, wykonaniu oszalowania. Wtedy również został częściowo rozbudowany taras. Roboty nie były zgłaszane. Wskazała, że od 1996 r. nie były prowadzone żadne roboty, a jedynie bieżąca konserwacja. Nie była w stanie wyjaśnić, skąd powstały rozbieżności między wymiarami budynku w latach 90-tych a obecnie. Do protokołu oględzin załączono zdjęcia obiektu poddanego oględzinom.

Na podstawie inwentaryzacji W. Parku Narodowego sporządzonej w 1992 r. i dokumentacji fotograficznej obiektu z oględzin oraz porównania wymiarów, wyglądu i stanu technicznego obecnego obiektu z obiektem zainwentaryzowanym w 1992 r., PINB ustalił, że nie zachowały się żadne elementy "starego" obiektu uwidocznione na zdjęciu z 1992 r. Zmienione zostały wymiary obiektu, układ otworów okiennych, wysokość i kąt nachylenia dachu, a zatem powstał – w ocenie organu - nowy obiekt. PINB powołał się również na wyjaśnienia Wójta Gminy S. odnośnie zgodności usytuowania obiektu z lokalnymi przepisami planistycznymi (pisma z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]).

W oparciu o powyższy materiał dowodowy, PINB ocenił obiekt jako samowolnie wybudowany i postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., zwanej dalej: "P.b.") wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na J. i A. O. obowiązek przedłożenia - w terminie do dnia [...] września 2016 r. (przedłużonym do dnia [...] lutego 2017 r.) - dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 P.b., tj. m.in. zaświadczenia Wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu budowlanego wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i oceną stanu technicznego.

Wobec niewykonania powyższych obowiązków, decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., orzekając na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 P.b., PINB nakazał A. i J. O. wykonanie rozbiórki spornego obiektu. Wskazał, że obowiązujące przepisy umożliwiają legalizację obiektu budowlanego samowolnie wzniesionego pod warunkiem przedłożenia odpowiednich dokumentów, do których złożenia inwestorzy zobowiązani zostali postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nie przedstawili jednak żądanych dokumentów mimo pouczenia o konsekwencjach zaniechania.

Odwołanie od powyższej decyzji, wraz z zażaleniem na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz wnioskiem o zawieszenie postępowania, złożyła A. O. Sformułowała zarzuty: niezawiadomienia o oględzinach (zawiadomienie "przy okazji" oględzin drugiego domku letniskowego, w sprawie [...]), bezpodstawnego ustalenia samowolnego posadowienia domku w sytuacji, gdy w 1995 r. zakupiła z mężem dwa istniejące domki letniskowe, nieodniesienia się do stanu domku sprzed zakupu w sytuacji, gdy z mężem wykonali wyłącznie remont, a powiększyli tylko taras, a nie obiekt; nieodniesienia się do złożonego w starostwie zamiaru wykonania remontu, od którego nie wniesiono sprzeciwu; bezprawne orzeczenie rozbiórki w stosunku do obiektu wybudowanego przed 1995 r.; niezastosowanie art. 50 P.b.; nieustalenie kategorii obiektu budowlanego; wydanie postanowienia zobowiązującego do przedłożenia dokumentów, które nie zostało poparte ustaleniami faktycznymi. Do odwołania dołączyła odpis skrócony aktu zgonu w dniu [...] kwietnia 2017 r. męża J. O.

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. PWINB utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 713/17 wydanym na skutek skargi A. O., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. z powodów niepodniesionych w skardze. Sąd sformułował następującą ocenę prawną sprawy:

- zaakceptował jako zgodne z prawem prowadzenie przez organy nadzoru budowlanego postępowania na podstawie art. 48 ust. 1 P.b., bowiem – jak wskazał sąd - nie ulega wątpliwości, że sporny budynek letniskowy wymagał uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 ust. 1 P.b. w dacie jego budowy, a w sprawie nie mają zastosowania wyjątki dopuszczające budowę bez wymaganego pozwolenia na budowę lub dotyczące zgłoszenia. Zdaniem sądu, inwestorzy nie dysponowali stosownym pozwoleniem na budowę, a znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy prowadzonej pod sygnaturą II SA/Bk 431/17 zgłoszenie robót budowlanych dotyczy innego obiektu oraz innego zakresu robót;

- w odniesieniu do samowoli budowlanej, o której stanowi art. 48 ust. 1 P.b., ustawodawca wprowadził zasadę możliwości zalegalizowania obiektu, a wyjątkowo wydania nakazu rozbiórki przy braku prawnych możliwości legalizacji. Dlatego w postępowaniu legalizacyjnym, po sprawdzeniu spełnienia warunków z art. 48 ust. 2 P.b., organ prowadzi postępowanie legalizacyjne na podstawie art. 48 ust. 3 i nast. P.b.;

- postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nakładające obowiązek złożenia dokumentów wymaganych przepisem art. 48 ust. 3 P.b. nie narusza prawa. Z uwagi na brak reakcji inwestorów, którzy nie złożyli wymaganych tym postanowieniem dokumentów, organ miał obowiązek zastosować art. 48 ust. 4 P.b. i orzec rozbiórkę.

Z urzędu sąd uwzględnił fakt zgonu inwestora J. O. Wskazał, że w sprawach o prawa objęte sukcesją należy ustalić następstwo prawne po zmarłym. Zalecił, aby organ w ponownie prowadzonym postępowaniu orzekł mając na względzie przepis art. 52 P.b. oraz następstwo procesowe w sprawie, które jest skutkiem sukcesji cywilnoprawnej, ta zaś wpływa na istnienie legitymacji do bycia stroną w określonym postępowaniu administracyjnym.

W wyniku powyższego wyroku wydano zaskarżoną w sprawie niniejszej decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r., skierowaną do A. O., M. O. i B. O. Organ odwoławczy ustalił, że sporny obiekt powstał w latach 1995 – 1996 (pod rządami ustawy P.b. z 1994 r.) w miejscu domku letniskowego zainwentaryzowanego w 1992 r. a wybudowanego w 1987 r. Został zakupiony przez małżonków O. w 1995 r. W dacie jego budowy obiekt o powierzchni około 43,47 m3 nie był zwolniony, zdaniem organu, z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem zwolnione były wówczas tylko wolnostojące obiekty rekreacji indywidualnej jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku o powierzchni zabudowy do 35 m2. Przy powyższych ustaleniach organ zastosował procedurę legalizacyjną z art. 48 P.b., jednak inwestorzy nie przedłożyli wymaganych dokumentów określonych postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Dlatego na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 P.b. nakazano rozbiórkę. Decyzja rozbiórkowa jest zatem – zdaniem PWINB - wydana w pierwszej instancji prawidłowo, za wyjątkiem określenia osób zobowiązanych do wykonania rozbiórki. Po zmarłym inwestorze J. O. spadkobiercami są jego synowie B. O. i M. O., których – obok A. O.– należało wskazać jako osoby zobowiązane do wykonania rozbiórki.

Odnośnie poszczególnych zarzutów odwołania PWINB wskazał, że: zawiadomił strony o terminie oględzin; sporny obiekt jest inny niż obiekt zainwentaryzowany w 1992 r., zaś na jego budowę inwestorzy nie przedstawili żadnych dokumentów; prawidłowo wydano postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 r. na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 P.b.; niezasadnie zarzucono ustalenie nieprawidłowej ilości domków, bowiem przedmiotowe postępowanie dotyczy jednego domku zakupionego przez małżonków O. w 1995 r., zaś inne postępowanie (znak [...]) dotyczy innego domku powstałego w miejscu istniejących tam wcześniej dwóch domków, jakie również w 1995 r. nabyli skarżący, bowiem inwestorzy nabyli w 1995 r. trzy domki; niezasadny jest zarzut niezastosowania art. 103 ust. 2 P.b., bowiem sporny obiekt – jak ustalono – powstał w latach 1995 – 1996, stąd nie może być zastosowana procedura z art. 50 P.b.

Skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. złożyła do sądu administracyjnego A. O., zdaniem której na skutek wyroku w sprawie II SA/Bk 713/17 organ nadzoru budowlanego był zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, a tego nie uczynił. Jak wskazała, ponownie błędnie ustalił krąg zobowiązanych, bowiem w dniu [...] sierpnia 2017 r. jej syn M. O. złożył notarialne oświadczenie o odrzuceniu spadku, czego organ nie ustalił. Podtrzymała zarzuty odwołania. Wskazała, że:

- organ nie dostrzegł zmiany przepisów prawa polegającej na dopuszczeniu możliwości odrębnego zaskarżenia postanowienia rozpoczynającego proces legalizacji, a nie jego zaskarżenia wyłącznie z odwołaniem, jak uczyniła skarżąca w poprzednim stanie prawnym;

- zakwalifikowano sporny domek letniskowy do kategorii XIV, podczas gdy powinien być zakwalifikowany do kategorii III;

- pominięto wyrok w sprawie II SA/Bk 431/17, którym uchylono postanowienia organów nadzoru budowlanego w sprawie ustalenia opłaty legalizacyjnej. Wyjaśniła, że niewykonanie obowiązków dokumentacyjnych było związane z brakiem zamiaru ponoszenia dodatkowych kosztów;

- wyraziła chęć zalegalizowania domku i poniesienia kosztów legalizacji w związku z zakwalifikowaniem obiektu do kategorii III w wyroku w sprawie II SA/Bk 431/17.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że skarżąca przed wydaniem decyzji odwoławczej nie przedstawiła oświadczenia syna o odrzuceniu spadku, mimo że już w dacie rozprawy w sprawie II SA/Bk 713/17 było sporządzone. Organ odwoławczy dowiedział się o tym fakcie dopiero w dniu [...] maja 2018 r. ze skargi w sprawie niniejszej. Podkreślił, że inwestorzy nie deklarowali wcześniej zamiaru zalegalizowania obiektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu w części dotyczącej nieprawidłowego wskazania podmiotów zobowiązanych do wykonania nakazu rozbiórki, natomiast podlega oddaleniu w pozostałej części.

Sprawa niniejsza dotyczy legalności orzeczonego wobec skarżącej i jej dwóch synów (jako następców prawnych po zmarłym inwestorze J. O.) nakazu rozbiórki domku o funkcji rekreacyjnej na działce nr [...] w miejscowości St. gm. S. Sprawa ponownie jest przedmiotem kontroli tutejszego sądu. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r. w sprawie II SA/Bk 713/17 sąd już raz wypowiadał się odnośnie legalności prowadzonego postępowania i poczynionych w nim ustaleń będących podstawą do zastosowania art. 48 P.b. Skład orzekający w sprawie niniejszej, orzekający na skutek skargi A. O. na decyzję PWINB wydaną po wyroku w sprawie II SA/Bk 713/17, jest związany oceną prawną w tamtej sprawie sformułowaną. Tą oceną prawną był również związany organ nadzoru budowlanego ponownie rozpoznający odwołanie, gdyż sąd wówczas uchylił wyłącznie decyzję drugoinstancyjną. Przedmiotowe związanie wynika wprost z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Regulacja ta, mająca charakter bezwzględnie obowiązujący, oznacza, że ani organ administracyjny, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu tegoż sądu. Innymi słowy, ani organ, ani sąd nie mogą inaczej i na nowo sformułować oceny prawnej, która już raz została sformułowana w sprawie i są zobowiązane podporządkować się jej w pełnym zakresie. Co więcej, sąd ponownie orzekający jest zobowiązany wskazać, czy organ do tej oceny się zastosował, co jest warunkiem legalności zachowania organu w sprawie. Natomiast niezastosowanie się przez sąd pierwszej instancji do oceny prawnej wyrażonej w poprzednim wydanym w tej samej sprawie orzeczeniu sądu administracyjnego jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej z uwagi na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 153 P.p.s.a. To rozumienie i konsekwencje zastosowania lub niezastosowania art. 153 P.p.s.a. są jednolicie postrzegane w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide np. wyrok z dnia 18 lipca 2017 r., II OSK 2902/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).

Uwzględniając powyższe należy zauważyć, że sąd w sprawie II SA/Bk 713/17 sformułował jednoznacznie pozytywną ocenę prawną co do zastosowania przez organy w sprawie niniejszej przepisu art. 48 P.b. i wdrożenia trybu legalizacji samowoli budowlanej ze wszystkimi z tego tytułu wynikającymi konsekwencjami, a więc i obowiązkiem orzeczenia rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 4 P.b. po nieprzedstawieniu wymaganej dokumentacji obiektu, do której przedłożenia inwestorzy zostali zobowiązani postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nie ulega wątpliwości w sprawie, i przyznaje to pośrednio skarżąca w skardze twierdząc o zamiarze nieponoszenia wcześniej kosztów legalizacji oraz nowym zamiarze ich poniesienia obecnie, że ww. postanowienie nie zostało przez inwestorów zrealizowane. Nie przedłożyli oni wskazanej w nim dokumentacji, zaś sąd w sprawie również jednoznacznie wskazał, że postanowienie to nie narusza prawa. Tym samym organ miał obowiązek orzec rozbiórkę uwzględniając niedopełnienie przez inwestorów wymaganych obowiązków. W całym powyższym zakresie skład orzekający w sprawie niniejszej oceną prawną jest związany i nie może obecnie ocenić sprawy inaczej, jak skład orzekający w postępowaniu II SA/Bk 713/17.

Natomiast uchylenie decyzji odwoławczej w sprawie II SA/Bk 713/17 było spowodowane nieuwzględnieniem przez organ faktu zgonu jednego z inwestorów. W tym wyłącznie zakresie sąd nakazał podjąć kroki wyjaśniające prawidłowy krąg adresatów nakazu rozbiórki, uznając – z czym skład orzekający w sprawie niniejszej się w pełni zgadza – że w sprawach budowlanych o legalizację występuje sukcesja (następstwo praw i obowiązków będące wynikiem następstwa praw i obowiązków cywilnych). W tym zakresie organ odwoławczy działania podjął ustalając, że następcami prawnymi po J. O. są jego żona (skarżąca) oraz dwaj synowie: B. i M. Uwzględniając ten fakt PWINB ponownie rozpoznał odwołanie utrzymując w mocy orzeczony w pierwszej instancji nakaz rozbiórki (w tym względzie był związany oceną sądu ze sprawy II SA/Bk 713/17 – art. 153 P.p.s.a.), a jedynie modyfikując krąg zobowiązanych.

Zdaniem sądu, w dacie orzekania przez organ odwoławczy (18 kwietnia 2018 r.) nie miał on wiedzy o odrzuceniu spadku przez M. O., zatem uwzględnił ten podmiot jako zobowiązanego. Dopiero na etapie skargi w sprawie niniejszej A. O. złożyła akt notarialny dowodzący odrzucenia spadku przez M. O. i zawierający jednocześnie oświadczenie o tym, że nie oczekuje on narodzin zstępnych. Ten fakt powoduje wadliwość decyzji odwoławczej w zakresie wskazania M. O. jako zobowiązanego do wykonania rozbiórki (jako sukcesora po J. O.). Sukcesja bowiem odnośnie M. O. nie nastąpiła z uwagi na odrzucenie spadku. Stąd też sąd w sprawie niniejszej uchylił zaskarżoną decyzję jedynie w zakresie dotyczącym M. O. i w tym zakresie umorzył postępowanie uznając, że organ błędnie ustalił stan faktyczny nieprawidłowo wskazując M. O. jako zobowiązanego. W ten sposób organ naruszył przepisy procesowe odnośnie wyjaśnienia stanu faktycznego i prawidłowego zastosowania art. 52 P.b. Zgodnie z tym przepisem czynności z art. 48 P.b. jest obowiązany dokonać na swój koszt inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. W sprawie zaś zobowiązanymi z tego tytułu są A. O. jako inwestor i B. O. jako współużytkownik wieczysty nieruchomości, na której znajduje się sporny obiekt (z tytułu sukcesji). Co prawda uchybienie powyższe nie nastąpiło z winy organu, bowiem już w dacie rozprawy w sprawie II SA/Bk 713/17 (19 grudnia 2017 r.) fakt odrzucenia spadku skarżąca mogła ujawnić (czego nie uczyniła), jednakże nie ma to wpływu na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w części jak w wyroku. Sąd zastosował przy tym regulację art. 145 § 3 P.p.s.a. i umorzył postępowanie administracyjne wobec M. O., tj. wobec podmiotu nieposiadającego przymiotu strony tego postępowania.

W kontekście powyższego, zarzuty skargi są niezasadne.

Sąd w sprawie II SA/Bk 713/17 nie polecił organowi, wbrew twierdzeniom skarżącej, prowadzić postępowania od początku, ale zalecił wyłącznie prawidłowe ustalenie kręgu stron postpowania i wyłącznie w tym zakresie uzupełnienie postępowania wyjaśniającego. Także ocena prawna sądu odnośnie zastosowanych przez organ regulacji prawnych (art. 48 P.b.) sformułowana w sprawie II SA/Bk 713/17 była jednoznaczna i precyzyjna. Niezaskarżenie wyroku w tamtej sprawie i jego uprawomocnienie się spowodowało konieczność zastosowania art. 153 P.p.s.a. w sprawie niniejszej. Także sąd w sprawie II SA/Bk 713/17 ocenił legalność postanowienia z dnia [...] sierpnia 2016 r., zatem możliwość lub brak możliwości jego odrębnego zaskarżenia nie ma znaczenia w sprawie niniejszej. Podobnie bez znaczenia na tym etapie sprawy pozostaje kwestionowanie kategorii obiektu budowlanego, bowiem ta ma znaczenie przy ustalaniu opłaty legalizacyjnej, zaś do etapu ustalania opłaty w tej konkretnej sprawie nie doszło (odmiennie niż w sprawie II SA/Bk 431/17 dotyczącej innego obiektu, co również wyraźnie wskazał sąd w sprawie II SA/Bk 713/17 – wyrok z uzasadnieniem w sprawie II SA/Bk 431/17 dostępny w CBOSA). Skarżąca miała też szansę zalegalizowania spornego obiektu przedstawiając dokumenty wskazane postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Z tej szansy nie skorzystała, zaś okoliczności tego zaniechania nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Przepisy Prawa budowlanego określają wymaganą kolejność czynności w postępowaniu legalizacyjnym i od tejże kolejności organ nie może odstąpić "cofając" sprawę na etap wcześniejszy z uwagi na zmianę zamiarów inwestycyjnych strony.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie 1 wyroku, zaś na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi w pozostałej części.

Sąd nie orzekał o kosztach postępowania, bowiem ani w skardze, ani na rozprawie wniosek o zasądzenie kosztów nie został zgłoszony. Strona została w tym zakresie pouczona przy okazji doręczenia odpisu odpowiedzi na skargę oraz doręczenia zawiadomienia o rozprawie.