Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2014r. sprawy ze skargi T. Ł. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu oddala skargę.

T. Ł. na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, po bezskutecznym wezwaniu Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na uchwałę z dnia [...] Rady Miasta "w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...]" - wnosząc o stwierdzenie jej nieważności / uchylenie w całości albo co najmniej w części dotyczącej § 13 pkt 1 tej uchwały.

Zaskarżonej uchwale zarzucił:

1. naruszenie art. 94 i art. 2, 7 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym w związku z art. 1 i art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie normy kompetencyjnej (delegacji ustawowej) i wykroczenie celu zaskarżonej uchwały określonego w § 3 ust. 1 poza cele ustanowione w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2. naruszenie art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wprowadzenie w zaskarżonej uchwale ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości (polegających m.in. na budowie stacji paliw) nie przewidzianych w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego;

3. naruszenie art. 20 i 22 Konstytucji RP poprzez nadużycie kompetencji prawodawczej w celu rażącego naruszenia prawa własności i wolności gospodarczej polegającej na usiłowaniu bezprawnego zablokowania jego inwestycji.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że jest właścicielem nieruchomości (działki o Nr ewid. [...] i [...]) położonych przy ul. [...]. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta uchwalonego uchwałą z dnia 26 października 2000r. (Nr 580/2000 ze zm.) nie uniemożliwiało realizacji zaplanowanej inwestycji - budowy stacji paliw na działkach o Nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. [...].

Skarżący podkreślił, że nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, iż organ właściwy - Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej uznał ww. inwestycję "za możliwą do realizacji". Od marca 2010r. skarżący starał się uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na działkach Nr ewid. [...] i [...]. Decyzja została wydana dopiero w dniu 20 grudnia 2012r. i jest decyzją ostateczną.

W dniu [...] Rada Miasta podjęła uchwałę "w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...]na obszarze miasta ". Przedmiotowe nieruchomości znajdują się w tym obszarze. Skarżący podkreślił, że plan zagospodarowania miał dotyczyć tylko 14 działek o łącznej powierzchni około 1,9 ha. W § 1 ust. 3 uchwały (mylnie powołanego w skardze jako § 3 ust. 1 uchwały) ustanowiono następujący cel regulacji: " Celem planu jest zabezpieczenie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych 417 przed realizacją inwestycji mogących wpływać negatywnie na jakość i wielkość jego zasobów (...) ".

W ocenie skarżącego rzeczywistym celem tej uchwały było zablokowanie powstania jego inwestycji, czego nie ukrywano w urzędowych dokumentach.

W dniu 13 sierpnia 2013r. skarżący złożył wniosek o wydanie warunków zabudowy dla budowy stacji paliw - [...].

Postanowieniem z dnia [...] Prezydenta Miasta zawiesił do dnia 12 maja 2014r. postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji: "budowa stacji paliw i pylonu cenowego na działkach nr ewid. [...] i [...], zjazd na działce nr ewid. [...] oraz zjazdu na działkach nr ewid. [...]".

Skarżący wskazał, że w toku procedury uchwalania planu złożył stosowny i prawem przewidziany sprzeciw (uwagi) wobec planowanego zakazu realizacji inwestycji. Uchwałę przegłosowano, a zawarty w niej § 13 pkt 1 uniemożliwia realizację jego inwestycji.

Skarżący podkreślił, że nikt z radnych i wnioskodawców nie ukrywał celu tej uchwały - tzw. "plan interwencyjny, prewencyjny, którego celem jest zapobieżenie budowy stacji paliw". Relacjonowana przez media dyskusja radnych wskazuje, iż rzeczywistą podstawą podjęcia tej uchwały było zablokowanie inwestycji poprzez "ochronę Głównego Zbiornika Wód Podziemnych 417 ".

W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 94 i art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 1 i art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie normy kompetencyjnej (delegacji ustawowej) i wykroczenie celu zaskarżonej uchwały określonego w § 1 ust. 3 poza cele ustanowione w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu skarżący podkreślił, że Rada Miasta naruszyła zakres kompetencji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, który zgodnie z obowiązującym prawem posiada kompetencje do wydawania aktów prawa miejscowego mających na celu ochronę ujęć wód.

Tym samym, w ocenie skarżącego, organ przekroczył kompetencję ustawową określoną w art. 1 i 14 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zawarta w art. 40 ustawy o samorządzie gminnym klauzula kompetencyjna zobowiązuje organy stanowiące gmin do wydawania aktów prawa miejscowego wyłącznie na podstawie upoważnień ustawowych. Gminny samorząd terytorialny jest legitymowany do stanowienia aktów prawa miejscowego tylko wówczas i w takim zakresie, który bezpośrednio wynika z treści woli ustawodawcy wyrażonej w upoważnieniu ustawowym. Charakterystyczną cechą delegacji ustawowej jest to, że nie dotyczy ona problematyki ogólnie unormowanej już w samej ustawie, podczas gdy pewne konkretne kwestie pozostawione są do uregulowania w aktach organów samorządu terytorialnego, a każde wykroczenie poza udzielone upoważnienie jest istotnym naruszeniem normy upoważniającej i zarazem naruszeniem konstytucyjnych warunków legalności aktu wykonawczego - aktu prawa miejscowego, uzasadniającym stwierdzenie nieważności tego aktu. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów.

Skarżący podkreślił również, że w myśl art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, jako aktów prawa miejscowego, kształtujących wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Wiążący charakter ustaleń studium wobec treści planu miejscowego znajduje swoje odzwierciedlenie również w procesowych obowiązkach organu opracowującego projekt planu miejscowego, poprzez dokonywanie, przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia tego planu, analizy stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, a następnie sporządzania projektu planu miejscowego uwzględniającego ustalenia studium.

Skarżący wskazał również, że przedmiotowa uchwała jest kolejnym zdarzeniem prawnym podjętym przez organy administracji publicznej, który ma na celu bezprawne zablokowanie inwestycji na jego nieruchomościach. Takie działanie rażąco narusza art. 2 Konstytucji RP (zasady zaufania do państwa i stanowionego przez niego prawa) oraz art. 20 i 22 Konstytucji RP ustanawiających kluczową dla systemu społeczno - ekonomicznego wolność gospodarczą.

Na rozprawie w dniu 27 listopada 2014r. skarżący zarzucił dodatkowo naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 31, art. 32 i art. 74 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W obszernym uzasadnieniu organ szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów skargi wskazując m.in., że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. W wyroku z dnia 19 maja 2011r., sygn. akt II OSK 466/11 (LEX nr 1081787) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przyjęcie kryteriów i zakresu wymaganej zgodności planu ze Studium ustawodawca pozostawił uznaniu rady gminy. Rada jako twórca polityki przestrzennej gminy dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie Studium w zakresie oceny projektu planu miejscowego. Zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym w doktrynie wymóg niesprzeczności powoduje, że plan miejscowy może precyzować ustalenia Studium w stosunku do objętego nim obszaru (por. Izdebski H., Zachariasz I., Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LEX, 2013). W świetle orzecznictwa sądowego plan miejscowy może zawierać regulacje pominięte w studium, jednak w konsekwencji precyzujące założenia o charakterze ogólnym.

Zdaniem organu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 20 i 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż zarówno własność, jak i wolność gospodarcza nie są prawami absolutnymi. Na ograniczenia w tym zakresie wskazuje powołany przez skarżącego art. 22, a także art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz liczne orzecznictwo (por. np. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 1993r. (opubl. OTK 1994, t. I, poz. 8)). Wolność gospodarcza nie oznacza bowiem możliwości jej prowadzenia w sposób dowolny. Respektowania ram nieodzownych w demokratycznym państwie prawnym oznacza konieczność uwzględnienia praw i wolności innych jednostek, a także interesu publicznego rozumianego jako dobro wspólne. W konsekwencji każdy obywatel musi liczyć się z przesłankami natury prawnej i merytorycznej, które legły u podstaw uchwalonego planu.

Niezależnie od powyższego organ stwierdził, że skarżący nadal może wykonywać działalność gospodarczą w wybranych przez siebie formach. Postanowienia skarżonego planu nie prowadzą do pozbawienia go własności działek nr [...] i [...] (nadal zachowuje władztwo w dotychczasowych granicach). Plan umożliwia realizację na działkach skarżącego bardzo szerokiego spektrum usług, a także funkcji mieszkaniowej. Przyjęte w uchwale rozwiązania nie ograniczają w sposób istotny możliwości dysponowania nieruchomością przez skarżącego, a interes jednostki i poszanowanie prawa własności zostały uwzględnione w najwyższym możliwym stopniu.

Wbrew twierdzeniu skarżącego - ochrona Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nie była jedynym uwarunkowaniem i celem prac nad planem miejscowym oraz nie stanowi jedynego merytorycznego uzasadnienia wprowadzonych przepisów prawa miejscowego. Pod uwagę wzięto cały kompleks uwarunkowań związanych z przedmiotowym obszarem, dokonując ocen pod katem zgodności ustaleń planu ze Studium, treści zawartych w odrębnych regulacjach prawnych oraz w materiałach planistycznych, a także rozpoznanego istniejącego stanu zagospodarowania i użytkowania terenu.

Zarówno w sporządzonej wyprzedzająco (przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego) analizie zasadności przystąpienia do sporządzenia planu oraz stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami Studium, jak i w trakcie sporządzania projektu planu, brano pod uwagę szereg uwarunkowań. Jednym z nich był zamiar inwestycyjny polegającym na budowie stacji paliw u zbiegu ulic [...]. Okoliczność ta była znana publicznie i nie mogła zostać pominięta w ramach dokonywanych analiz. W konsekwencji wprowadzenie przez prawodawcę lokalnego postanowienia § 13 pkt 1 zaskarżonej uchwały stało się konieczne z powodów, które można pogrupować z uwagi na:

1) zapisy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Miasta

a) w zakresie przeznaczenia funkcjonalnego,

b) w zakresie kształtowania ładu przestrzennego;

2) istniejący sposób zagospodarowania i użytkowania obszaru;

3) konieczność ochrony zabytkowego układu przestrzennego (nr rejestru zabytków A.402), objętego strefą ścisłej ochrony konserwatorskiej, tj. "Zespół fabryczny wraz z osiedlem mieszkalnym przy zakładach białogońskich";

4) treść materiałów planistycznych, sporządzonych na podstawie przepisów odrębnych, w szczególności nakazów, zakazów i zaleceń zawartych w "Dokumentacji hydrogeologicznej rejonu eksploatacji wód podziemnych RE , w tym [...] " oraz z decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa Nr KDH/013/5876.06 z dnia 11 maja 1996r. zatwierdzającej projekt obszarów ochrony zbiornika [...] (teren objęty planem położony jest w Rejonie Eksploatacji Wód Podziemnych RE , stanowiącym obszar zasilania Głównego Zbiornika Wód Podziemnych - w całości w Obszarze Najwyższej Ochrony - "ONO");

5) treść uchwały Sejmiku Województwa z dnia [...] w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu;

6) wymogi bezpieczeństwa ruchu drogowego w kontekście cech istniejącego w granicach planu i sąsiedztwie lokalnego układu drogowego.

W ww. zakresie organ przedstawił szczegółową argumentację faktyczną i prawną.

Odnosząc się do pkt 1 lit. a) organ wskazał, że przeznaczenie obszaru objętego granicami planu określone jest w Studium (rysunek "kierunki zagospodarowania przestrzennego") jako "Tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności o określonej wysokości z usługami podstawowymi - istniejące".

Ujawnione zamierzenie inwestycyjne skarżącego, polegające na budowie stacji paliw, jest sprzeczne z ww. dyspozycją funkcjonalną Studium, ponieważ funkcja stacji paliw nie mieści się w pojęciu "usług podstawowych" i stoi w konflikcie z istniejącą w rzeczywistości oraz zadysponowaną dla terenu funkcją zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

W ocenie organu nie jest trafny zarzut skarżącego, iż plan wprowadził ww. ograniczenia w sposób niezgodny ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta . Uchwalony plan miejscowy ustalił przeznaczenie działek skarżącego jako "Tereny budowy usługowej z dopuszczoną funkcją mieszkaniową". Szeroki zakres dopuszczalnych usług zdefiniowany został w § 3 pkt 25 planu. Z uwagi na całokształt lokalnych uwarunkowań wprowadzony został jedynie zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać środowisko, w rozumieniu przepisów odrębnych (§13 planu).

W zakresie pkt 4 organ podkreślił, że działki skarżącego położone są obrębie strefy ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej - [...] , zatwierdzonej rozporządzeniem Nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 26 sierpnia 2005r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej - [...]. Działki te są położone poza wyznaczoną granicą "obszaru zwiększonego zagrożenia wód" o powierzchni 634,6 dla którego wprowadzono dodatkowe graniczenia - w tym lokalizowania nowych i rozbudowy istniejących magazynów produktów ropopochodnych.

Ww. Rozporządzenie dotyczy wyłącznie ochrony pośredniej ujęć – [...] i nie zakazuje wprost realizacji stacji paliw na działkach skarżącego. W zakresie ochrony obszaru zasilania całego Głównego Zbiornika Wód Podziemnych [...], organ wskazał na treść "Dokumentacji hydrogeologicznej rejonu eksploatacji wód podziemnych (RE) , w tym [....] " zatwierdzonej decyzją Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 maja 1996r., w której wyznaczono m.in. granice obszarów ochronnych zbiornika w następującej hierarchii: Obszar Najwyższej Ochrony ("ONO"), Obszar Wysokiej Ochrony ("OWO"), Obszar Zwykłej Ochrony ("OZO"). Dla "Obszaru Najwyższej Ochrony" sformułowano postulat: "zabrania się (...) lokalizowania nowych magazynów produktów ropopochodnych, nowych stacji paliw i rurociągów do ich transportu".

Działki skarżącego położone są w całości w Obszarze Najwyższej Ochrony ("ONO"). Dokumentacja ta nie jest aktem prawa miejscowego, a zatem - aby proponowane przez nią rozwiązania uzyskały status prawa miejscowego - niezbędne jest ich wprowadzenie do planu miejscowego. Kluczowa kwestia zaopatrzenia całego miasta wymaga jej uwzględnienia w planie miejscowym w celu zapewnienia bezpieczeństwa i odnawialności zasobów zbiornika. Organ podkreślił, że treść dokumentacji hydrogeologicznej jest wiążącym materiałem planistycznym, powołując się również na stanowisko organów właściwych do uzgadniania i opiniowania projektów planów miejscowych wymagające uwzględniania tej dokumentacji w toku sporządzania projektów planów miejscowych.

Na rozprawie w dniu 27 listopada 2014r. Sąd dopuścił dowód z dokumentów załączonych do pisma procesowego organu z dnia 24 października 2014r. oraz złożonego na rozprawie w dniu 29 października 2014r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne, właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Akty te są zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Oznacza to, że kontrola Sądu w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej.

Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi, tzn. ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków zawartych w skardze.

W niniejszej sprawie, Sąd badając legalność zaskarżonej uchwały w oparciu o ww. przepisy doszedł do przekonania, że uchwała Rady Miasta z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu " [...]" na obszarze Miasta - nie narusza prawa.

Na wstępie należy wskazać, że skarżący spełnił określone w art. 101 ust. 1 w zw. z art. 102a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 594 ze zm.), dalej "u.s.g.", wymogi formalne uprawniające do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Stosownie do treści tych przepisów każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, przy czym do sprawy tej nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.

Skarżący w dniu 29 marca 2014r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym dochował wymogu wcześniejszego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W związku z powyższym należy stwierdzić, że wymogi formalne skargi zostały spełnione, a skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

W dniu [...] Rada Miasta podjęła uchwałę Nr [...] "w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...]".

Stosownie do § 13 tej uchwały w zakresie szczegółowych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczania w ich użytkowaniu, ustalono w obrębie całego obszaru objętego planem następujące zakazy:

1) lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, z zastrzeżeniem w pkt 2,

2) ustalenia pkt 1 nie dotyczą inwestycji celu publicznego z zakresu: ulic publicznych, sieci infrastruktury technicznej, łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych,

3) budowy myjni i stacji kontroli pojazdów,

4) lokalizowania tymczasowych obiektów budowlanych, za wyjątkiem wiat przystankowych samodzielnych lub wyposażonych w kioski biletowo- gazetowe,

5) zgodne z pozostałymi ustaleniami ogólnymi oraz ustaleniami szczegółowymi dla poszczególnych terenów.

W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że skarżący jako właściciel działek oznaczony w ewidencji gruntów i budynków Nr [...] i Nr [...] położonych przy ul. [...] znajdujących się na terenie objętym planem miejscowym uchwalonym zaskarżoną uchwałą, ma interes prawny o jakim mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., a nadto, że interes ten został ustaleniami planu naruszony z uwagi na postanowienia § 13 pkt 1 uchwały poprzez wprowadzony zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów odrębnych. W świetle powyższego, takie postanowienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia skarżącemu realizację zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji paliw w ww. działkach, co w sposób oczywisty ingeruje w prawo własności skarżącego poprzez ograniczenie jego zagospodarowania. W tym miejscu podkreślić należy, że naruszenie interesu prawnego skarżącego nie powoduje jeszcze uwzględnienia wniesionej przez niego skargi. W sprawie należy zbadać czy wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżącego, doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i czy Rada Miasta uchwalając przedmiotowy plan, nadużyła przysługującego jej w tej mierze uprawnienia.

Z uwagi na spełnienie wymogów z art. 101 ust. 1 u.s.g., Sąd kontrolował także zaskarżoną uchwałę w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 647, ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.". Stosownie do treści ww. przepisu nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzenia, a także naruszenie właściwości organu w tym zakresie.

Sąd nie stwierdził, aby którykolwiek z niewłaściwych organów brał udział w uchwalaniu planu.

Nie stwierdził też naruszenia procedury jego uchwalenia.

Kolejnym zagadnieniem podlegającym badaniu przez Sąd była ocena, czy zachowane zostały zasady sporządzania planu miejscowego. Zasady sporządzania planu miejscowego to treść merytoryczna planu miejscowego, którą kształtuje przede wszystkim Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, stanowiska zawarte przez organy opiniujące i uzgadniające oraz wyważenie interesu publicznego w przypadku konfrontacji tego interesu z interesami indywidualnymi. Analiza przedstawionej Sądowi dokumentacji prac planistycznych wraz z dokumentacją dopuszczoną przez Sąd jako dowód w sprawie, obejmującą załączniki do pisma procesowego organu z dnia 24 października 2014r. oraz złożonego na rozprawie w dniu 29 października 2014r. pozwala stwierdzić, że zostały zachowane zasady sporządzania planu miejscowego.

W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu skargi zawartego w pkt 3 petitum skargi (naruszenia art. 20 i 22 Konstytucji RP poprzez nadużycie kompetencji prawodawczej w celu rażącego naruszenia prawa własności i wolności gospodarczej polegającej na usiłowaniu bezprawnego zablokowania własności skarżącego) oraz zarzutu podniesionego na rozprawie sądowej w dniu 27 listopada 2014r. naruszenia art. 31, art. 32 i art.74 Konstytucji RP – Sąd stwierdza, że są one bezzasadne.

W orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2011r., sygn. akt II OSK 2062/14, LEX 1152132) wskazuje się, że wolność gospodarcza, podobnie jak i własność nie są prawami bezwzględnymi i doznają szeregu ograniczeń, o jakich mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Wolność w prowadzeniu działalności gospodarczej podobnie jak prawo własności musi być często ograniczona ze względu na konieczność uwzględnienia innych wartości, jak potrzeba interesu publicznego czy potrzeby szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Zgodnie z art. 140 k.c. właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 przewiduje możliwość ograniczenia prawa własności w drodze ustawy, w zakresie w jakim nie narusza istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym przypadku prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji dla osiągnięcia celów, dla których są stanowione określone ograniczenia, a muszą być one stanowione ustawą. Gmina (jej organy) działając w ramach określonych przez prawo i stosując (ważąc) zasadę proporcjonalności może w tworzonym planie ograniczać uprawnienia właścicielskie w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznała za ważniejsze, co w sprawie niniejszej Rada Miasta uczyniła.

Niewątpliwie ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która ma zastosowanie w tej sprawie pozwalała Radzie Miasta na ograniczenie prawa własności i wolności gospodarczej w zakresie w jakim to jest Gminie niezbędne. Jak już wskazano w określonych ustawami przypadkach, prawo własności może doznawać ograniczeń, o ile ograniczenie to nie godzi w istotę tego prawa. Jedną z takich ustaw jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która daje organom gminy władztwo planistyczne, pozwalające na kształtowaniu sposobu wykonywania prawa własności (art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy). Zgodnie z tą regulacją rada gminy może ustalać w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego takie przeznaczenie terenów, które może nie odpowiadać ich właścicielom, z zastrzeżeniem, że przeznaczenie takie nie może być dowolne, ale oparte na racjonalnych przesłankach wynikających z art. 1 ustawy.

W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej, zaskarżony plan nie skutkuje całkowitym uszczupleniem uprawnień właścicielskich skarżącego, który może korzystać z przysługującego mu prawa własności w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Zaskarżony plan miejscowy umożliwia skarżącemu realizację na jego działkach Nr [...] i Nr [...] usług, a także funkcji mieszkaniowej. Uchwalony plan miejscowy ustalił przeznaczenie działek skarżącego jako "Tereny zabudowy usługowej z dopuszczoną funkcją mieszkaniową". Zakres dopuszczalnych usług zdefiniowany został w § 3 pkt 25 planu. Wprowadzony w § 13 planu zakaz dotyczy jedynie lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych. Przyjęte zatem w uchwale rozwiązania nie ograniczają w sposób istotny możliwości dysponowania nieruchomością przez skarżącego. Natomiast ograniczenia wskazywane przez skarżącego nie mogą, w świetle powyższych rozważań, być odczytywane jako naruszenie Konstytucji RP.

Podkreślić należy, że gmina zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. posiada uprawnienia do określenia sposobów zagospodarowania terenu, doktrynalnie zwanych władztwem planistycznym, co nie oznacza, że z władztwa tego może korzystać całkowicie dowolnie. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących, określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości. W świetle powyższego, konieczność ingerencji w prawo własności winna być dokładnie przeanalizowana i uzasadniona przez organ uchwalający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a Sąd kontrolując legalność takiej uchwały w trybie art. 101 u.s.g. rozważa prawidłowość przyjętych rozwiązań planistycznych (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2013/10). W konsekwencji gmina mając wyłączną kompetencję do planowania może, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu. Uwzględnienie skargi na uchwałę w sprawie planu miejscowego może więc nastąpić jedynie wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego związane jest z jednoczesnym naruszeniem prawa, w tym z przekroczeniem przez gminę granic uznania w ramach ww. samodzielności planistycznej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że Rada Miasta zaskarżoną uchwałą nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego.

W związku z zarzutem zawartym w pkt 2 petitum skargi tj. naruszenia art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wprowadzenie w uchwale ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości nie przewidzianych w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - Sąd stwierdza, że jest on niezasadny.

Przede wszystkim zgodzić się należy z organem, że zmiana wprowadzona ustawą z dnia 25 kwietnia 2010r.o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wprowadziła wymóg "nienaruszania ustaleń studium" przez plan miejscowy. Art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sprzed tej zmiany wymagał zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium. Wprowadzenie powyższej zmiany oznacza znaczne rozluźnienie związków pomiędzy studium a planem miejscowym, w porównaniu do poprzedniego obowiązku stwierdzenia zgodności planu z ustaleniami studium.

Wymóg "nienaruszania ustaleń studium" przez plan oznacza, że plan miejscowy może precyzować ustalenia studium w stosunku do objętego nim obszaru. W ocenie Sądu, plan miejscowy może zawierać regulacje pominięte w studium, jednak precyzujące założenia o charakterze ogólnym.

W Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta uchwalonego uchwałą Rady Miasta z dnia [...] ze zm., w Tomie I (s. 31), zawarte jest stwierdzenie, że: " (...) obszar miasta, według regionalizacji hydrogeologicznej kraju, położony jest w obrębie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych [...] - , wymagającego szczególnej ochrony". W tym zakresie powołano się na treść "Dokumentacji hydrogeologicznej rejonu eksploatacji wód podziemnych (RE) , w tym [...] ", wymieniono obszary ochronne GZWP 417, tj. "ONO", "OWO" i "OZO" oraz zamieszczono związane z nimi zakazy, nakazy i ograniczenia – w tym m.in. dla "ONO", zabraniając "lokalizowania nowych magazynów produktów ropopochodnych, nowych stacji paliw i rurociągów moich transportu".

Z kolei na s. 6, Rozdziału IV, Tomu II tego Studium określono główne cele zagospodarowania przestrzennego Miasta w tym m.in.: "zapewnienie osłon ekologicznych obszarów szczególnie chronionych (...)", "powstrzymanie procesów degradacji zanieczyszczenia środowiska przyrodniczego, głównie wód powierzchniowych i wgłębnych", "minimalizację wpływu działalności gospodarczej na naturalne środowisko przyrodnicze (...)".

Natomiast zgodnie z postanowieniami Rozdziału IV-7.1. Studium (s. 43), instrumentami polityki przestrzennej do realizacji celów strategicznych będą miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz programy gospodarki przestrzennej.

Analiza stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań planu z ustaleniami Studium, przeprowadzona przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, skutkowała zamieszczeniem w preambule skarżonej uchwały stwierdzenia, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta " przyjętego uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] ze zmianami.

W sprawie niniejszej przeznaczenie obszaru objętego granicami planu miejscowego określone jest w Studium (rysunek) jako "Tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności z usługami podstawowymi – istniejące".

Plan miejscowy w § 13 wprowadza zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, z tym, że w § 3 pkt 25 planu określono katalog możliwych do realizacji w granicach planu usług.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że plan miejscowy z uwagi na to, że jest dokumentem bardziej szczegółowym od studium, które wyraża politykę przestrzenną na poziomie ogólnym musi wprowadzać szereg regulacji, których brak w studium. Są wśród tych regulacji m.in. szczegółowe zakazy, nakazy i ograniczenia, których zamieszczenie w planie z uwagi na treść art. 15 ust. 2 ustawy oraz § 4 pkt 1-7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) - jest obowiązkowe. Tego wymogu (określenia w studium nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń) ani ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie zawiera. Wymaga przy tym wskazania, że w odniesieniu do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przepisy dotyczące studium zawierają jedynie wymóg określenia kierunków zmian. Brak wymogu zawarcia w studium nakazów i zakazów jest oczywisty, jeśli się zważy, że w przeciwieństwie do planu miejscowego studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Tym samym zawarcie w studium, oczywiście czysto teoretycznie, takich zakazów nie mogłoby odnieść żadnego skutku co do ich respektowania.

Sumując powyższe, brak zakazów w studium, a umieszenie ich w planie miejscowym nie uzasadnia zarzutu sformułowanego przez skarżącego w pkt 2 petitum skargi. Wręcz przeciwnie, zakazy zawarte w planie wynikają z wytycznych zawartych w studium oraz materiałów planistycznych.

Nie ma racji skarżący, że w tej sprawie doszło do naruszenia art. 94, art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 1 i art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wykroczenie celu uchwały poza cele ustanowione w ustawie. W tym zakresie wymaga wskazania, że z mocy art. 8 ust. 2 Konstytucji RP jej przepisy stosuje się bezpośrednio, chyba, że Konstytucja RP stanowi inaczej. W pkt 1 petitum skargi jej autor zarzuca naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP, które są normami generalnymi (zasady ustroju państwa). Postanowienia ogólnych zasad ustrojowych znajdują konkretyzację w ustawach zwykłych. Skarżący wiąże naruszenie tych przepisów z art. 40 ust. 1 ustawy samorządzie gminnym i art. 1 i art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zdaniem Sądu zarzut ten jest niezasadny.

Przede wszystkim w tej sprawie nie doszło do naruszenia art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro przepisy te dotyczą uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie uchwały w sprawie planu miejscowego. Dla porządku jedynie należy wskazać, że skarga w tym zakresie została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 168/13.

Wbrew zarzutom skargi skarżona uchwała został podjęta w ramach przysługującej Radzie Miasta kompetencji wynikającej z art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z mocy art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. do wyłącznej właściwości Rady należy uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z kolei zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. W świetle powyższego, w sprawie niniejszej spełniony jest zatem warunek ustanowienia aktu prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie.

Odnosząc się do zarzutu (str. 4 uzasadnienia skargi), że Rada Miasta naruszyła zakres kompetencji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, który cyt.: "zgodnie z obowiązującym prawem posiada kompetencje do wydawania aktów prawa miejscowego mających na celu ochronę ujęć wód" - należy stwierdzić, że jest on niezasadny.

Rozporządzenie Nr 5/2005r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 26 sierpnia 2005r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej – [...] zostało wydane na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne ( Dz. U. z 2001r., Nr 115, poz. 1229 ze zm.) Nie jest kwestionowane, że działki skarżącego położone są w obrębie strefy ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej – [...]. Z dokumentacji zawartej w aktach sprawy wynika, że działki Nr [...] i Nr [...] położone są tuż poza wyznaczoną granicą "obszaru zwiększonego zagrożenia wód" o pow. 634,6 ha, określonego w § 4 ust. 2 tego rozporządzenia. Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 7 tego rozporządzenia dla tego obszaru wprowadzono dodatkowe ograniczenia oprócz wymienionych w ust. 1 – w tym zakaz lokalizowania nowych i rozbudowy istniejących magazynów produktów ropopochodnych (...).

Zarówno tytuł jak i treść ww. rozporządzenia jednoznacznie wskazują, że dotyczy ono wyłącznie ochrony pośredniej ujęć – [...]. Należy podzielić stanowisko organu, że dla wprowadzenia obu odrębnych celów i sposobów ochrony (strefy i obszaru) podstawą są dokumentacje hydrogeologiczne.

Wskazane wyżej rozporządzenie (jego przepisy) zostały sformułowane na podstawie dokumentacji hydrogeologicznej ujęcia, a zatem nie budzi wątpliwości, że rozporządzenie dotyczące ochrony ujęcia wody podziemnej - Białogon nie zakazuje wprost realizacji stacji paliw na działkach skarżącego. Ww. rozporządzenie, ustanawiające strefy ochrony ujęcia wody podziemnej - Białogon z określonymi ograniczeniami i dopuszczeniami, nie wyczerpuje jednak w sposób całkowity problematyki ochrony obszaru zasilania całego zbiornika wód podziemnych [....].

Podkreślić trzeba, że aspektu ochrony obszaru zasilania całego Głównego Zbiornika Wód Podziemnych [...] dotyczy treść "Dokumentacji hydrogeologicznej rejonu eksploatacji wód podziemnych (RE) , w tym GZWP Nr 417 " (oprac. J. Prażak 1994 - dołączone do akt sprawy). Dokumentacja ta (zatwierdzona decyzją Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa Nr KDH/013/5876.06 z dnia 11 maja 1996r.), wyznaczyła m.in. granice obszarów ochronnych zbiornika m.in. poprzez wskazanie Obszaru Najwyższej Ochrony ("ONO"), dla którego opracowano wykaz (katalog) nakazów, zakazów i ograniczeń m.in. poprzez zakaz lokalizowania nowych magazynów produktów ropopochodnych, nowych stacji paliw i rurociągów do ich transportu.

Z akt sprawy wynika, co nie jest w sprawie kwestionowane, że działki skarżącego położone są w całości w Obszarze Najwyższej Ochrony ("ONO").

Nie budzi wątpliwości, że "Dokumentacja hydrogeologiczna rejonu eksploatacji wód podziemnych (RE) , w tym GZWP Nr 417 " nie jest aktem prawa miejscowego. W związku z powyższym, wprowadzenie proponowanych w ww. dokumentacji rozwiązań z uwagi na doniosłość problemu jakim jest zaopatrzenie całego miasta w wodę wymagało jego uwzględnienia w polityce przestrzennej celem zapewnienia bezpieczeństwa zasobów zbiornika. W konsekwencji powyższego, należało uznać, że Gmina była uprawniona do uwzględnia w planie miejscowym rozwiązań wskazanych w dokumentacji hydrogeologicznej.

W tym miejscu godzi się podkreślić, że dokumentacja hydrogeologiczna, z uwagi na treść § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), jest wiążącym materiałem planistycznym. Z dokumentacji tej wynika, że została opracowana w ramach Programu badawczego "Ochrona Litosfery" i stanowi podsumowanie wieloletnich badań dotyczących ustaleń zasobów eksploatacyjnych wód podziemnych rejonu eksploatacji i warunków jego ochrony przed zanieczyszczeniem (s.4 dokumentacji hydrogeologicznej - k. 93 akt sądowych).

Z akta sprawy wynika również, że organy właściwe do uzgadniania i opiniowania projektów planów miejscowych wymagały uwzględniania tej dokumentacji w toku sporządzania projektów planów miejscowych, obejmujących swoimi granicami wyznaczone obszary ochronne "ONO", "OWO" i "OZO". Powyższe znajduje potwierdzenie we wniosku Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z dnia 27 listopada 2012r., wniesionego w trakcie procedowania planu miejscowego, poprzez wskazanie, że: "Projekt dokumentu musi uwzględniać (...) ochronę wód powierzchniowych i podziemnych, w tym Głównego Zbiornika Wód Podziemnych 417 oraz ewentualnych ujęć wód i ich stref ochronnych", jak również wniosku Wodociągów Sp. z o.o. z dnia 4 grudnia 2012r. znak: TTS/12945/3203/2012, str. 2/2, wniesionego w trakcie procedowania planu miejscowego, z którego wynika, że: "Z uwagi na ochronę wód podziemnych teren winien zostać przekazany do zagospodarowania pod warunkiem przestrzegania (...) zakazów, nakazów i sposobu użytkowania terenu określonych w "Dokumentacji hydrogeologicznej rejonu eksploatacji wód podziemnych (RE) , w tym GZWP 417 ". Tereny ochronne ww. RE zostały zatwierdzone decyzją Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa znak KDH/013/5876/96 z dnia 11 maja 1996 r.".

Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi, ustalenie w § 13 pkt 1 zaskarżonej uchwały zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów odrębnych - nie narusza prawa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. skargę oddalił.