Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 14 czerwca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 570/20 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 4 lutego 2021 r. II SA/Sz 570/20 oddalił skargę J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją z [...] listopada 2019 nr [...] Burmistrz [...] ustalił na rzecz M. i A. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym i budynkiem gospodarczym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr [...] położonej w obrębie [...] w miejscowości [...]. Odnośnie warunków w zakresie infrastruktury technicznej organ pierwszej instancji ustalił, że ścieki – z powodu braku możliwości przyłączenia do sieci zbiorczej, do czasu jej wybudowania - będą odprowadzane do indywidualnej oczyszczalni ścieków lub szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe.

Odwołanie od tej decyzji złożył J. L. (dalej skarżący) właściciel sąsiedniej nieruchomości, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zdaniem odwołującego się, nie rozpatrzono właściwie kwestii uzbrojenia działki w zakresie odprowadzania ścieków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium") decyzją z [...] kwietnia 2020r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") w związku z art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, zwanej dalej: "u.p.z.p."), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w oparciu o sporządzoną analizę urbanistyczną ustaliło, iż planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji cech i parametrów istniejącej zabudowy mieszkalnej w analizowanym obszarze. Zdaniem organu, realizacja budynku mieszkalnego jednorodzinnego na wnioskowanym terenie nie będzie stanowiła wyodrębnionego rodzaju budownictwa i nie będzie kolidowała z istniejącą zabudową, ponieważ wokół dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Wnioskowana działka nr [...] nie jest zabudowana, posiada dostęp do drogi publicznej ul. Purzyckiej przez dojazd wewnętrzny, dz. nr [...] i ul. [...]. Nadto, Kolegium uznało za prawidłowo ustalone parametry wnioskowanej zabudowy takie jak: wskaźnik zabudowy, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej, czy parametry geometrii dachu.

Wedle organu, przedmiotem sporu pozostają natomiast ustalenia organu pierwszej instancji odnośnie uzbrojenia terenu. Uzupełniona analiza w tej kwestii wskazuje jako uzbrojenie zastępcze budowę indywidualnej oczyszczalni ścieków lub szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe i studni wierconej, do czasu wybudowania sieci zbiorczych. Powołując się na treść analizy organ podniósł, że skoro w obszarze analizowanym sieć kanalizacyjna przebiega w odległości około 105 m od granicy dz. [...] (przez działkę nr [...]) oraz około 95 m od granicy działki (w drodze wojewódzkiej dz. nr [...]), to nie ma możliwości przyłączenia przedmiotowej inwestycji do sieci bez jej rozbudowy. Samo istnienie sieci, nawet przy granicy działki, nie gwarantuje możliwości przyłączenia, ponieważ to zarządca sieci, znając jej parametry i przepustowość, określa możliwość przyłączenia do sieci zbiorczej.

Stanowisko autora analizy zostało potwierdzone w piśmie Gminnego Zakładu Komunalnego w [...] z 26 marca 2019 r skierowanym do Burmistrza [...], w którym wskazano, że J. L. zwrócił się w 2014 r. do GZK o podanie możliwości przyłączenia działek od nr [...]do [...]do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej. W sierpniu 2014 r. odbyło się spotkanie J. L. przy udziale tłumacza z kierownikiem GZK [...]y, podczas którego ustalono, że właściciel przedmiotowych działek wybuduje odcinek wewnętrznej sieci kanalizacyjnej na działce [...], do której przyłączone zostaną wyżej wymienione działki. Wskazano, że przez działki [...], [...]oraz [...]przebiega odcinek kanalizacji, którego właścicielem jest Gmina [...]. Działka [...]miała spełniać charakter drogi wewnętrznej. Zamierzenie to nigdy nie zostało zrealizowane. Natomiast w roku 2018 do GZK zwrócił się nowy właściciel działki [...] z pytaniem o możliwość przyłączenia jej do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. W związku z tym, że wyżej opisana koncepcja podłączenia działek do sieci kanalizacyjnej upadła, stwierdzono brak możliwości przyłączenia tej działki do sieci.

Mając powyższe na względzie organ podniósł, że twierdzenia skarżącego o domniemanym istnieniu uzbrojenia dla przedmiotowej działki pozostają gołosłowne i nie znajdują oparcia w stanowisku odpowiedzialnej za ten stan rzeczy jednostki, tj. Gminnego Zakładu Komunalnego w [...]. W rezultacie Kolegium, powołując się na deklarację zarządcy sieci oraz aktualną kopię mapy zasadniczej stwierdziło, że na przedmiotowej działce uzbrojenie nie istnieje, co czyni możliwym ubieganie się przez inwestora o uzbrojenie zastępcze.

Opisaną decyzję organu odwoławczego zaskarżył skarżący. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w 2014 r. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [...] której wówczas był właścicielem. Decyzją z [...] grudnia 2014 r. Burmistrz [...] odmówił ustalenia tych warunków, w sytuacji gdy wnioskowano o odprowadzanie nieczystości do zbiornika bezodpływowego, zaś wedle GZK istniała możliwość podłączenia przedmiotowej działki do istniejącej gminnej sieci kanalizacyjnej. Natomiast w kolejnym postępowaniu, zainicjowanym przez aktualnego właściciela działki, organ pozytywnie odniósł się do deklaracji inwestora odnośnie odprowadzania nieczystości do zbiornika bezodpływowego, powołując się przy tym na opinię tej samej jednostki, czyli Gminnego Zakładu Komunalnego, o braku możliwości podłączenia do sieci. Zdaniem skarżącego, na potwierdzenie powyższej argumentacji organ winien żądać odpowiednich ekspertyz, które powinny podlegać zbadaniu w ramach postępowania administracyjnego. Końcowo zarzucił naruszenie prawa poprzez nierówne traktowanie obywateli oraz wydanie decyzji bez dokładnego jej udokumentowania ekspertyzami.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu podniesiono, iż w sprawie tej inwestor wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym i budynkiem gospodarczym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną a przytaczając treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zaznaczono, iż trafnie Kolegium podkreśliło, że dla pozytywnego wydania decyzji o warunkach zabudowy muszą być spełnione łącznie wszystkie wymienione w tym przepisie przesłanki. W sprawie tej jak podano wyznaczono obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna została sporządzona w sposób prawidłowy, a wyciągnięte na jej podstawie wnioski przez organy orzekające są niewadliwe.

Kwestię sporną w niniejszej sprawie, jak zaznaczono, stanowią ustalenia organu odnośnie uzbrojenia terenu w zakresie kanalizacji. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowalnego. Z kolei w ust. 5 powołanego artykułu wskazano, że przedmiotowa decyzja może być wydana, gdy zgodna jest z przepisami odrębnymi. W § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz.1065) przewidziano, że w razie braku warunków przyłączenia sieci kanalizacyjnej działka budowalna może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków. Inaczej rzecz ujmując, powołane przepisy nakazują, aby na działce przeznaczonej pod zabudowę było zapewnione odprowadzanie ścieków, a może to się odbywać przez przyłączenie do sieci kanalizacyjnej bądź zastosowanie zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków.

Z analizy urbanistycznej sporządzonej w sprawie wynika, że z uwagi na brak możliwości przyłączenia działki inwestycyjnej do sieci kanalizacyjnej, do czasu realizacji uzbrojenia zbiorczego, podtrzymano możliwość realizacji rozwiązań alternatywnych. Powyższe ustalenia autor analizy oparł o znajdujące się w aktach sprawy pismo Kierownika Gminnego Zakładu Komunalnego w [...] z 1 sierpnia 2018 r. (L.dz. [...]), w którym wskazano, że nie ma możliwości zapewnienia dostawy wody i odbioru ścieków z działki inwestora, z uwagi na brak sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w jej rejonie. Do przyłączenia ww. działki niezbędna jest rozbudowa sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, czego gmina [...] nie planuje, stąd jak zaznaczono w rezultacie prawidłowo ustalono uzbrojenie zastępcze w postaci indywidualnej oczyszczalni ścieków lub szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe. Stanowisko organu w powyższym zakresie, jak zaznaczono, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym, przez istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.z., należy rozumieć nie tylko możliwość przyłączenia do sieci kanalizacyjnej ale też zastosowanie uzbrojenia zastępczego, czyli zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego dotyczącego możliwości podłączenia przedmiotowej działki do gminnej sieci kanalizacyjnej w 2014 r. wyjaśniono, że organ nie zaprzeczył istnieniu tej sieci, jednak istotne dla rozpoznania sprawy jest ustalenie, że kanalizacja przebiega w znacznej odległości od granicy działki inwestycyjnej (ponad 100 m). Na prawidłowe ustalenia organu, jak zaznaczono, nie ma wpływu podniesiona przez skarżącego okoliczność dotycząca wcześniejszej odmowy ustalenia warunków dla tej samej działki, w sytuacji gdy organ każdą sprawę rozstrzyga indywidualnie, przy uwzględnieniu aktualnego stanu faktycznego sprawy. Ponadto dodano, iż ocena prawidłowości wydania skarżącemu innych niż objęta skargą decyzji administracyjnych, wykracza poza zakres kontroli sądowej w ramach niniejszego postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący zaskarżając go w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasadzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm przepisanych. Pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone nawet w części.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania tj.:

- naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. rozstrzygniecia Samorządowego Kolegium Odwoławczego winny zostać uchylone w całości, a sprawy przekazane do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, w związku z naruszeniem przez te organy art. 7 i 77 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieuzupełnienie materiału dowodowego poprzez akualizację stanowiska Gminnego Zakładu Komunalnego w przedmiocie analizy urbanistycznej, w sytuacji gdy w aktach sprawy znajduje się wyłącznie stanowisko z dnia 1 sierpnia 2018 r.oraz 26 marca 2019 r., które skarżący kwestonował, a także odpowiednie ekspertyzy, opinie, potwierdzające fakt, iż brak jest możliwości przyłaczenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej.

A nadto zarzucono naruszenie prawa materialnego:

- art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię przesłanek warunkujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a w konsekwencji przyjęcie, że brak jest możliwości przyłączenia ścieków z nieruchomości objętej inwestycją do sieci zbiorczej.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.

W pismach z 7 kwietnia i 14 września 2021 r. skarżący przedstawił stanowisko, które jego zdaniem winno być ujęte w skardze kasacyjnej i ewentualnie winno być rozwinięte w tym kierunku. Generalnie skarżący podniósł, iż nie zgadza się na inne rozstrzygnięcie sprawy, niż takie jak w roku 2014 r., czyli wnioskodawcom należy odmówić wydania warunków zabudowy na warunkach określonych we wniosku.

W pismie procesowym z dnia 1 kwietnia 2021 r. pełnomocnik skarżącego wskazała, iż zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.

Kolegium wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej, wydanie orzeczenia także bez konieczności przeprowadzania rozprawy, jak też zasądzenie od skarżącego wg norm przepisanych na rzecz SKO w [...], kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyodrębnieniem w sentencji lub uzasadnieniu orzeczenia kosztów zastępstwa procesowego należych pełnomocnikowi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wnoszący kasację zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zachodziła zatem podstawa z art. 182 § 2 p.p.s.a., do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania podniesionych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów trzeba wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny legalności była decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym i budynkiem gospodarczym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr [...] położonej w obrębie [...] w miejscowości [...]. Ustalone warunki zabudowy dla takiej inwestycji kwestionowane są przez skarżącego w zakresie infrastruktury technicznej albowiem w sprawie ustalono, że ścieki – z powodu braku możliwości przyłączenia do sieci zbiorczej, do czasu jej wybudowania - będą odprowadzane do indywidualnej oczyszczalni ścieków lub szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe. Sąd pierwszej instancji zaaprobował to stanowisko, zaś skarżący w szczególności zarzutem błędnej wykładni art. 61 ust. 1 u.p.z.p. kwestionuje to stanowisko wskazując na błędne przyjęcie stanowiska, że brak jest możliwości przyłaczenia ścieków z nieruchomości objętej inwestycją do sieci zbiorczej. Zarzuca, że poczynione ustalenia w tym zakresie są niewystarczające albowiem w 2014 r. gdy występował o warunki zabudowy dla tej działki to negatywnie zaopiniowano wniosek o odprowadzanie nieczystości do zbiornika bezodpływowego, a aktualnie takie rozwiązanie przewidziano w kwestionowanej decyzji.

Mając na uwadze tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej, należy podnieść, iż w zasadzie dotyczy on niewłaściwego zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Nie jest sporne, iż błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej; natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada, hipotezie określonej normy prawnej - porównaj wyrok NSA z 17 listopada 2021 r. I GSK 818/21. W tej sprawie skarżący nie wskazuje na błędne zrekonstruowanie normy art. 61 ust. 1 u.p.z.p. z jednoczenym określeniem jego prawidłowej wykładnii, lecz odnosi podniesiony zarzut do niewłaściwego zastosowania tejże normy wobec wskazywanego w kasacji braku wyjaśnienia okoliczności tej sprawy. Zatem taki zarzut nie dotyczy błędnej wykładni ww. normy.

Niemniej jednak pomimo tej wadliwości zaznaczyć należy, iż w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. dot. przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak też trafnie przyznał, że norma ta została właściwie zastosowana w realiach tej sprawy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego wydanie takiej decyzji musi zostać poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach.

Niewątpliwie instrumentem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno-urbanistyczną. W myśl § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Prawidłowo uznano w tym postępowaniu, że analiza funkcji oraz cech zabudowy ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygniecia takiej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny poddziela podląd zaprezentowany w zaskarżonym wyroku, iż w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna została sporządzona w sposób prawidłowy, a wyciągnięte na jej podstawie wnioski przez organy orzekające są niewadliwe.

W sprawie kwestionowane jest wyłącznie dopuszczenie alternatywnej możliwości odprowadzania ścieków – z powodu braku możliwości przyłączenia do sieci zbiorczej, zatem z tego powodu do czasu jej wybudowania - przewidziano odprowadzanie do indywidualnej oczyszczalni ścieków lub szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe. Takie rozwiązanie w zakresie obsługi infrastruktury technicznej przewidziano w pkt 6 ppkt 5 decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Należy wskazać, iż już w analizie urbanistycznej sporządzonej w toku postępowania ujawniono, że z uwagi na brak możliwości przyłączenia działki inwestycyjnej do sieci kanalizacyjnej, do czasu realizacji uzbrojenia zbiorczego, podtrzymano możliwość realizacji rozwiązań alternatywnych. Powyższe ustalenia autor analizy oparł o znajdujące się w aktach sprawy pismo Kierownika Gminnego Zakładu Komunalnego w [...] z dnia 1 sierpnia 2018 r., w którym wskazano, że nie ma możliwości zapewnienia dostawy wody i odbioru ścieków z działki inwestora, z uwagi na brak sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w jej rejonie. Do przyłączenia ww. działki niezbędna jest rozbudowa sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, czego gmina [...] nie planuje. Zostało to uwzględnione w sprawie bowiem w uzasadnieniu decyzji ustalającej warunki w odniesieniu do tego elementu rozstrzygnięcia zaznaczono, iż jest to rozwiązanie do czasu wybudowania sieci zbiorczej. Ponieważ w obszarze analizowanym sieć kanalizacyjna przebiega w odległości 105 m od granicy działki [...] (przez dz. nr [...]) oraz około 95 m od granicy działki (w drodze wojewódzkiej dz. nr [...]) czyli de facto nie ma możliwości przyłączenia do sieci, bez jej rozbudowy. Samo istnienie sieci nawet, przy granicy działki, nie gwarantuje możliwości przyłączenia do sieci zbiorczej, ponieważ to zarządca sieci, znając jej parametry i przepustowość, określa możliwości przyłączenia do sieci zbiorczej, bądź odmawia przyłączenia. W tym wypadku, jak podkreślono w omawianej decyzji to zarządca sieci stwierdził brak możliwości przyłączenia do zbiorczej sieci kanalizacyjnej. Stanowisko to, zdaniem Sądu odwoławczego, jest w pełni przekonujące, oparte o prawidłowo zgormadzony materiał dowodowy.

Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p., czy to poprzez błędną wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie a to poprzez dopuszczenie w realiach tej sprawy alternatywnego odprowadzania scieków (do indywidualnej oczyszczalni scieków lub szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe), skoro takie rozstrzygnięcie zamieszczone w decyji organu pierwszej instancji jest dopuszczalne prawnie. Wskazać bowiem należy, iż rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - w § 26 ust. 3, zawartym w Rozdziale 5 "Uzbrojenie techniczne działki i odprowadzenie wód powierzchniowych" przewiduje, iż w razie braku warunków przyłączenia sieci kanalizacyjnej działka budowlana może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków. Przepisy § 26 powyższego rozporządzenia nakazują, aby na działce przeznaczonej pod zabudowę było zapewnione odprowadzanie ścieków, a może to się odbywać przez przyłączenie do sieci kanalizacyjnej bądź zastosowanie zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków. W tym stanie rzeczy przez istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. należy rozumieć nie tylko możliwość przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, ale i zastosowanie zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków. Takie stanowisko przywołał właśnie Sąd pierwszej instancji a wynika ono z utrwalonego w orzecznictwa NSA poglądu zaprezentowanego w szczególności w orzeczeniu z dnia 22 stycznia 2020 r. II OSK 578/18, w pełni podzielanego przez skład orzekający w tej sprawie. Przypomnieć też należy, iż celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych.

Zatem należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż skoro przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. nie wskazuje sposobu analizy uzbrojenia terenu, należało uznać, że znajdujące się w aktach sprawy zapewnienie Kierownika Gminnego Zakładu Komunalnego w [...] z dnia 1 sierpnia 2018 r., uzupełnione pismem z dnia 26 marca 2019 r., wypełnia przesłanki określone wskazanymi przepisami, co znalazło odzwierciedlenie w analizie, w oparciu o którą organy prawidłowo przyjęły, że projektowane alternatywne uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji, bowiem kanalizacja przebiega w znacznej odległości od granicy działki inwestycyjnej (ponad 100 m). Nie można więc podzielić stanowiska skarżącego o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dot. naruszenia prawa materialnego.

Nie jest także w okolicznościach tej sprawy usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 2 k.p.a. a dotyczący potrzeby uzupełnienia postępowania dowodowego przez organy poprzez akualizację stanowiska Gminnego Zakładu Komunalnego w przedmiocie analizy urbanistycznej, w sytuacji gdy w aktach sprawy znajduje się wyłącznie stanowisko z dnia 1 sierpnia 2018 r.oraz 26 marca 2019 r., a także potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego poprzez opracowanie odpowiedniej ekspertyzy, opinii, potwierdzającej fakt, iż brak jest możliwości przyłaczenia spornej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej.

Skarga kasacyjna sugeruje zatem potrzebę wykonania odpowiedniej ekspertyzy, opinii potwierdzającej brak możliwości przyłaczenia nieruchomości inwestycyjnej do sieci kanalizacyjnej. Gdy tymczasem, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania przedmiotowych warunków właśnie w takim kształcie jak wyżej przedstawiono. Ocena tego czy brak jest możliwości przyłaczenia nieruchomości inwestycyjnej do sieci kanalizacyjnej nie wymagała przeprowadzenia "odpowiedniej ekspertyzy" czy wykonania specjalistycznej opinii. Ten element został właściwie oceniony przez organy samorządowe w oparciu o stanowisko zarządcy sieci. Wskazane dane przez gestora sieci były aktualne w toku prowadzonego postępowania i bez znaczenia była data ich sporządzenia - co potwierdziła opracowana w tej sprawie analiza urbanistyczna. W tych okolicznościach sprawy nie można skuteczneć zarzucić niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy majacych istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też dotychczasowe rozważania pozwalają stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli legalności spornej decyzji nie ujawnił przesłanek uzasadniających konieczność zastosowania wobec niej art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., dlatego też zasadnie oddalił wniesioną skargę w trybie art. 151 p.p.s.a.

Bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji miały wskazywane okoliczności związane z wydaniem w innym postępowaniu w 2014 r. decyzji, które odmiennie kształtowały sytuację skarżącego w kwestionowanym zakresie. Co do zasady ocena tych rozstrzygnięć z 2014 r. nie może mieć wpływu na wynik niniejszego postępowania albowiem pozostają ona poza zakresem oceny sądów administracyjnych. Stąd też trafnie Sąd pierwszej instancji podkreślił w zaskarżonym wyroku, że na prawidłowe ustalenia organu nie ma wpływu podniesiona przez skarżącego okoliczność dotycząca wcześniejszej odmowy ustalenia warunków dla tej samej działki, w sytuacji gdy organ każdą sprawę rozstrzyga indywidualnie, przy uwzględnieniu aktualnego stanu faktycznego sprawy.

Podsumowując, w ocenie Sądu odwoławczego, żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. , orzeczono jak w sentencji o oddaleniu wniesionej skargi kasacyjnej. Jednoczenie mając na uwadze treść art. 207 pkt 2 p.p.s.a., odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego na rzecz organu odwoławczego w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, ponieważ w tej materii właściwy jest WSA. Chodzi tu o wniosek pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne. W niniejszym wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii. Zgodnie, bowiem z art. 250 § 1 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy przyznaje się przez wydanie odrębnego postanowienia przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny.