Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy apteki oddala skargę

P. S.A. z siedzibą w L. (dalej też jako "skarżąca", "spółka" lub "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej też jako "GIF") z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], w części punktu 3 decyzji, w której Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej też jako "WIF") z dnia [...] lutego 2016 roku nr [...] nakładającą na spółkę karę pieniężną. Skarżąca zaskarżyła też decyzję w części punktu 1, 2, 3 i 4 w odniesieniu do plakatu informującego o wypożyczaniu inhalatorów.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 pkt 4 oraz art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm. - dalej także: "p.f.") oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.").

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

Pismem z [...] sierpnia 2015 r. Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] zawiadomił P. S.A. z siedzibą w L. o wszczęciu w stosunku do niej postępowania w przedmiocie prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie [...] położonej w [...], przy ul. [...]. WIF wyjaśnił, że postępowanie dotyczy gazetek oznaczonych logo aptek "[...]", o nazwach:

1. "Zaufaj aptece i nie daj się alergii", zawierająca ofertę ważną od [...] do [...] maja 2015 r.;

2. "Zaufaj aptece i ciesz się wakacjami", zawierająca ofertę ważną od [...] czerwca do [...] lipca 2015 r.

Strona w piśmie z [...] sierpnia 2015 r. wyjaśniła, że jej działania nie stanowią naruszenia art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne.

Następnie WIF wezwał stronę do złożenia szczegółowych wyjaśnień w sprawie oraz do przedłożenia dokumentacji związanej z dystrybucją gazetek, a także wezwał A. R. - kierownika apteki "[...]" położonej w [...], przy ul. [...] do wskazania cen detalicznych wymienionych w piśmie produktów, będących przedmiotem sprzedaży w tejże aptece od [...] do [...] maja 2015 r. oraz od [...] czerwca do [...] lipca 2015 r. Strona pismami z dnia [...] i [...] września 2015 r. złożyła wyjaśnienia w powyższych sprawach.

Organ pierwszej instancji ponownie wezwał spółkę do uzupełnienia brakujących dokumentów, w odpowiedzi na które to wezwanie skarżąca wskazała, że w ramach współpracy franczyzowej między nią a spółką D. S.A. z siedzibą w [...] uzgodniono po pierwsze, że podmiotem odpowiedzialnym za druk i kolportaż gazetek reklamowych jest D. S.A. z siedzibą w [...]. Nadto ustalono wspólny znak graficzny w oznakowaniu apteki oraz gazetek, a także ustalono ceny produktów, które są wyszczególnione w gazetkach, przy czym ceny te są cenami maksymalnymi, a ostateczną decyzję dotyczącą wysokości cen podejmuje spółka. Ponadto spółka wyjaśniła, że gazetki udostępniane były wyłącznie w lokalu apteki, w okresach ich obowiązywania oraz, że ceny produktów leczniczych umieszczone w gazetkach były zgodne z cenami tych produktów w aptece.

Pismem z [...] listopada 2015 r. WIF zawiadomił spółkę o zakończeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, jednocześnie informując o prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia.

Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] lutego 2016 roku nr [...]:

1. stwierdził naruszenie przez spółkę: Przedsiębiorstwo Zaopatrzenia Farmaceutycznego [...] S.A. z siedzibą w [...] przepisu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, poprzez prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" położonej w [...], przy ul. [...] oraz jej działalności, za pomocą gazetek reklamowych zawierających ofertę produktów leczniczych, suplementów diety i wyrobów medycznych dostępnych w aptece oraz za pomocą plakatu informującego o wypożyczaniu inhalatorów;

2. zakazał spółce prowadzenia reklamy ww. apteki oraz jej działalności za pomocą gazetek reklamowych zawierających ofertę produktów leczniczych, suplementów diety i wyrobów medycznych dostępnych w aptece oraz za pomocą plakatu informującego o wypożyczaniu inhalatorów;

3. nałożył na P. S. A. z siedzibą w L., karę pieniężną w kwocie 15 000 złotych (piętnaście tysięcy złotych);

4. decyzji w pkt 2 nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1. art. 94a ust. 1, 2, 3, 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne, poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że gazetki reklamowe zawierające ofertę produktów leczniczych, suplementów diety, wyrobów medycznych dostępnych w aptece stanowią niedozwoloną reklamę apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" położonej w L., przy ul. [...] i jej działalności, co powinno skutkować zakazem, w drodze decyzji z rygorem natychmiastowej wykonalności, prowadzenia takiej reklamy;

2. art. 129b ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 94a ust. 1, 2, 3, 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne, poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że kara pieniężna może zostać nałożona zanim decyzja, o której mowa w art. 94a ust. 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne stanie się ostateczna, a strona nie zastosuje się do niej oraz, że gazetki reklamowe zawierające ofertę produktów leczniczych, suplementów diety, wyrobów medycznych dostępnych w aptece oraz plakat informujący o wypożyczaniu inhalatorów stanowią niedozwoloną reklamę apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" położonej w [...], przy ul. [...]i jej działalności, która powinna skutkować nałożeniem kary pieniężnej w związku z prowadzeniem tej reklamy;

3. art. 129b ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 94a ust. 1, 2, 3, 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne i art. 107 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja nakładająca karę pieniężną może być elementem decyzji zakazującej prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej i jej działalności, za pomocą gazetek reklamowych zawierających ofertę produktów leczniczych, suplementów diety, wyrobów medycznych dostępnych w aptece oraz za pomocą plakatu informującego o wypożyczaniu inhalatorów;

4. art. 6, 7, 77 § 1, 80 i art. 107 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.

Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymał w całości w mocy zakwestionowaną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2016 roku.

Główny Inspektor Farmaceutyczny podkreślił, że przedmiotem postępowania były gazetki noszące tytuły: "Zaufaj aptece i nie daj się alergii" oraz "Zaufaj aptece i ciesz się wakacjami". Każda z gazetek była oznaczona na dole pierwszej strony logo aptek "[...]", a więc i przedmiotowej apteki, tj. [...]. Ponadto, gazetki zawierały informację "Oferta ważna do (...)", a także informacje o możliwości zamówienia produktów przez telefon lub na stronie internetowej www.doz.pl. W gazetkach, przede wszystkim, umieszczone zostały reklamy produktów leczniczych, suplementów diety, wyrobów medycznych, kosmetyków i innych artykułów, ze wskazaniem dwóch cen: wyższej - przekreślonej i niższej. W poszczególnych przypadkach podano przy informacji o wysokości rabatu ("- 25%" itd.), wyrażenia "hit cenowy!", "bestseller". Gazetki dotyczyły produktów sprzedawanych w aptece. Ceny wskazane w gazetkach były cenami maksymalnymi, sugerowanymi przez franczyzodawcę, niemniej jednak apteka mogła sprzedawać produkty po cenach niższych, niż wskazane w gazetce. Gazetki były kolportowane jedynie w aptece. Ceny obowiązujące w aptece były zgodne z cenami wskazanymi w gazetkach. Reklama produktów przedstawionych w gazetce była prowadzona na podstawie zlecenia producentów i podmiotów odpowiedzialnych, udzielonego [...] S.A. z siedzibą w W. W wyniku zawartej umowy franczyzowej pomiędzy spółką a stroną, gazetki dostarczane były do apteki i tam dystrybuowane. Zdaniem organu przedmiotowe gazetki naruszyły przepis art. 94a ust. 1 p.f., w myśl którego zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Podanie bowiem cen przy towarach przedstawionych w gazetkach z jednoczesnym podaniem przekreślonej ceny wyższej, czy oznaczeniem typu: "- 25%", "hit cenowy!", "bestseller", bezsprzecznie miało na celu zachęcenie do ich zakupu - w konkretnej aptece. Logo gazetek (identyczne z logo apteki) pozwalało bowiem na powiązanie przedstawionej w nich oferty z działalnością sieci aptek "[...]", w tym z działalnością apteki należącej do strony. Gazetki odnosiły się do oferty handlowej apteki. Poprzez ich dystrybucję w aptece, strona chciała zachęcić osoby zapoznające się z ich treścią do zakupu w tej aptece. Ponadto w ww. aptece pacjenci mieli możliwość wypożyczenia inhalatora o czym informował wywieszony w aptece plakat.

Na plakacie znajdował się numer telefonu do przedmiotowej apteki. Wypożyczania inhalatorów dokonywali farmaceuci, które to działanie zdaniem organu nie mieści się w katalogu usług farmaceutycznych świadczonych w aptece i stanowiło dodatkową zachętę do skorzystania z usług tej właśnie apteki.

Zdaniem GIF wskazane działania odpowiadały więc definicji reklamy aptek i ich działalności, Organ zaznaczył, że przepis art. 94a ust. 1 p.f. w obecnie obowiązującym brzmieniu nie wprowadza przesłanki "publicznego charakteru" reklamy. Nie ma więc najmniejszego znaczenia, czy dystrybucja gazetek odbywała się wewnątrz apteki, czy poza jej lokalem. Nie ulega też wątpliwości, że każdy ma prawo wstępu do apteki (a przynajmniej części dostępnej dla klientów). Z kolei dostępne w niej gazetki mogły przecież zostać swobodnie wyniesione. Doświadczenie życiowe wskazuje na to, że zapoznać się z nimi mogły więc nie tylko osoby będące w aptece, ale także znajomi, czy rodziny tych osób. W ocenie GIF, brak było nadto podstaw do zmiany wysokości kary pieniężnej. Organ odwoławczy podkreślił, że od przedsiębiorcy uzyskującego zezwolenie na prowadzenie apteki wymagana jest znajomość przepisów regulujących ten rodzaj działalności, w szczególności art. 94a ust. 1 p.f.

Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], P. S.A. z siedzibą w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w części pkt 3, w której Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z [...] lutego 2016 roku nakładającą na spółkę karę pieniężną oraz w części punktu 1, 2, 3 i 4 w odniesieniu do plakatu informującego o wypożyczaniu inhalatorów.

W skardze spółka zarzuciła naruszenie przez organ odwoławczy następujących przepisów:

- art. 129b ust. 1 i 2 u.p.f., przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że kara pieniężna w kwocie 10 000, 00 zł, w związku ze stwierdzeniem naruszenia art. 94a ust. 1 u.p.f. (prowadzenie reklamy przedmiotowej apteki i jej działalności, polegającej na kolportażu gazetek reklamowych zawierających ofertę produktów leczniczych, suplementów diety i wyrobów medycznych dostępnych w aptece), może zostać nałożona przy braku uwzględnienia okresu naruszenia, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego;

- art. 94a ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2 pkt 1 i 4 u.p.f. poprzez przyjęcie, że umieszczenie plakatu informującego o możliwości wypożyczenia w aptece inhalatora stanowi niedozwoloną reklamę apteki

- art. 6, 7, 77 § 1, 80 i art. 107 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego

Strona skarżąca podniosła, że organ nie odniósł się, wbrew przepisom art. 129b ust. 2 zd. 2 p.f., do przesłanki okresu naruszenia przepisów. Przy braku uwzględnienia wskazanej przesłanki kara pieniężna nie może zostać nałożona. W ocenie skarżącej uwzględnienie tej przesłanki powinno mieć wpływ na wymiar kary i skutkować obniżeniem nadmiernie wysokiej kary tj. 15 tysięcy złotych. Zdaniem skarżącej naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego bez wątpienia miało wpływ na wynik sprawy, a to poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, do brak jest podstaw prawnych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że skarżąca niejednokrotnie naruszała zakaz reklamy aptek i ich działalności, co zostało potwierdzone ostatecznymi decyzjami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (p. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

Podkreślenia wymaga, że spółka złożyła skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], w zakresie rozstrzygnięcia w części utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2016 r., nakładającej na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za prowadzenie reklamy apteki oraz jej działalności, za pomocą gazetek reklamowych zawierających ofertę produktów leczniczych, suplementów diety i wyrobów medycznych dostępnych w aptece. Skarżąca zaskarżyła też decyzję w części punktu 1, 2, 3 i 4 w odniesieniu do plakatu informującego o wypożyczaniu inhalatorów i uznanie tego plakatu za niedozwoloną reklamę.

Tym samym poza zakresem oceny Sądu pozostaje kwestia stwierdzenia naruszenia przez stronę skarżącą przepisu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 p.f., poprzez prowadzenie ww. reklamy apteki ogólnodostępnej za pomocą gazetek reklamowych oraz kwestia zakazu prowadzenia reklamy ww. apteki oraz jej działalności przez stronę skarżącą.

W ocenie Sądu, skarga P. S.A. z siedzibą w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2016 r. jak również utrzymana nią w mocy decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w nie naruszają prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, zasadnie przyjęły, iż skarżąca dopuściła się naruszenia zakazu reklamy apteki oraz jej działalności, o którym mowa w przepisie art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, co dało podstawę do nałożenia stosownej kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 129b ust. 1 cyt. ustawy.

W ocenie Sądu, wydając obie sporne decyzje administracyjne, organy Inspekcji Farmaceutycznej nie dopuściły się również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. W działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

W ocenie Sądu nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 129b ust. 1 i 2 p.f. W myśl tego przepisu karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Karę pieniężną, określoną w ust. 1, nakłada wojewódzki inspektor farmaceutyczny w drodze decyzji administracyjnej. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów (ust. 2 ).

Z treści cytowanego przepisu należy wyprowadzić zasadny wniosek, iż wymiar kary jest ściśle uzależniony od ustaleń faktycznych związanych z naruszeniem zakazu reklamy apteki i jej działalności będąc bezpośrednią konsekwencją tych ustaleń. Fakt prowadzenia przez skarżącą zabronionej reklamy omawianej apteki został ponad wszelką wątpliwość ustalony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego. Z treści art. 129b ust. 2 p.f. wynika obowiązek wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego wymierzenia kary pieniężnej, pozostawiając uznaniu wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego samą wysokość nałożonej kary.

Strona skarżąca postawiła zarzut, że organy nie odniosły się, wbrew przepisom art. 129b ust. 2 zd. 2 p.f., do przesłanki okresu naruszenia, a przy braku uwzględnienia wskazanej przesłanki kara pieniężna nie może zostać nałożona. Zdaniem skarżącej uwzględnienie ww. przesłanki powinno mieć wpływ na wymiar kary i skutkować obniżeniem kary.

W ocenie Sądu powyższy zarzut jest bezpodstawny. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutycznego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. (s. 18 decyzji) wskazał, że przy ustaleniu wysokości kary uwzględniono następujące okoliczności:

1. działania reklamowe objęte niniejszym postepowaniem dotyczyły wprawdzie jednej apteki, ale odrębnie, równolegle organ prowadził postepowania w stosunku do 15 innych aptek prowadzonych przez tego samego przedsiębiorcę – P. S.A. z siedzibą w L.,

2. zgromadzony w aktach sprawy materiał reklamowy wskazuje na prowadzenie reklamy apteki w okresie od [...] maja 2015 r. do [...] października 2015 r.

3. reklama była prowadzona w sposób zorganizowany i regularny, w cyklach dwutygodniowych

4. gazetki reklamowe zostały wprowadzone do obiegu, przez co skutki działań reklamowych mogą trwać jeszcze po zaprzestaniu prowadzenia akcji.

5. pomimo wszczęcia postępowania gazetki reklamowe były nadal dystrybuowane,

6. reklama apteki była także prowadzona w formie umożliwienia pacjentom wypożyczania inhalatora,

7. kara pieniężna ma zapobiec ponownemu naruszeniu przepisów przez podmiot prowadzący niedozwoloną reklamę apteki i jej działalności, w konsekwencji musi być dotkliwa a jednocześnie możliwa do spełnienia.

W ocenie Sądu organ I instancji w sposób obszerny przytoczył oraz ustosunkował się do wynikających z art. 129b ust. 2 zd. 2 p.f. okoliczności, jakie powinien wziąć pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, w tym także wskazał na okres naruszenia oraz okoliczność uprzedniego naruszenia przepisów.

Także Główny Inspektor Farmaceutyczny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 9 - 11 decyzji) podniósł, że na ustalenie wysokości kary pieniężnej miały wpływ następujące okoliczności:

1. przedmiotem postępowania był jeden rodzaj działalności (kolportaż gazetek w aptece), wielość rodzajów naruszeń art. 94a ust. 1 u.p.f. stwierdzonych w postępowaniu mogłaby wpłynąć na wymierzenie wyższej kary;

2. wskazanie ceny obowiązującej z jednoczesnym wskazaniem ceny wyższej stanowi oczywistą zachętę do skorzystania z usług apteki, sugerującą szczególnie atrakcyjną ofertę, podobnie jak opatrywanie towarów oznaczeniami "bestseller!", czy "hit cenowy!";

3. reklama była prowadzona regularnie, w zorganizowany sposób;

4. spółka nie odstąpiła od kolportażu gazetek w toku postępowania;

5. niniejsze postępowanie dotyczyło prowadzenia reklamy jednej apteki;

6. kolportaż prowadzony był w aptece, wielość źródeł dystrybucji mogłaby spowodować nałożenie kary pieniężnej w wyższej wysokości;

7. spółka niejednokrotnie naruszyła uprzednio zakaz reklamy aptek i ich działalności, co zostało potwierdzone szeregiem ostatecznych decyzji.

Zdaniem Sądu okoliczności wynikające z art. 129b ust. 2 zd. 2 p.f. zostały w niniejszej sprawie uwzględnione i ocenione w sposób wystarczający, a wysokość nałożonej kary pieniężnej została przez organy uzasadniona. Podkreślić dodatkowo należy, że, jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, strona skarżąca niejednokrotnie naruszała uprzednio zakaz reklam aptek i ich działalności, co zostało potwierdzone ostatecznymi decyzjami, z których część została zaskarżona do Sądu (np. sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 2211/16, VI SA/Wa 2583/16, VI SA/Wa 220/17).

Sąd stwierdza także, że w ww. aptece pacjenci mieli możliwość wypożyczenia inhalatora o czym informował wywieszony w aptece plakat. Na plakacie znajdował się numer telefonu do przedmiotowej apteki. Wypożyczania inhalatorów dokonywali farmaceuci, które to działanie nie mieści się w katalogu usług farmaceutycznych świadczonych w aptece i stanowiło dodatkową zachętę do skorzystania z usług tej właśnie apteki. Była to zatem również forma reklamy apteki.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że kara w wysokości 15 tysięcy złotych btła zasadna, zaś jej wymierzenie zostało przez organ prawidłowo uzasadnione.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. Sąd stwierdza, że przepisy te nie zostały naruszone. Organ administracji publicznej obowiązany był do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa i wydając w niniejszej sprawie administracyjnej decyzję prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego obowiązujące w dacie jej wydawania. Oznacza to, że wskazana w decyzji podstawa prawna wynika z obowiązującego prawa materialnego i nie została naruszona zasada praworządności określona w art. 6 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżącej nie można organom odmówić respektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Przeprowadzone postępowanie administracyjne jednocześnie zakończyło się wydaniem decyzji o nałożeniu kary, która została wydana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego i poprzedziło ją wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego związane ściśle z zasadą swobodnej oceny dowodów, która także została zachowana. (art. 77 i art. 80 k.p.a.).

Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., bowiem wynika z nich ocena faktów, prawa i subsumcji oraz cele i skutki rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.