Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Protokolant asystent sędziego Karolina Niemiec, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Go 76/22 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 17 grudnia 2021 r., nr 0801-IEW.4102.8.2021.5 UNP: 0801-21-079169 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3) nakazuje zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz A. D. kwotę 307 (słownie: trzysta siedem) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej.

|III FSK 936/23 | |

| | |

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Go 76/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę A. D. (dalej jako: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego oraz odsetek od niewpłaconych w ustawowym terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w tym za styczeń 2016 r. wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego, luty i marzec 2016 r.

Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że zasady odpowiedzialności osób trzecich regulują przepisy rozdziału 15 działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, dalej jako: O.p.). Następnie odniósł się do zarzutu przedawnienia zobowiązania spółki, a także przedawnienia zobowiązania skarżącej wynikającego z zaskarżonej decyzji. Wskazał, że termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. przypadał na dzień 31 marca 2016 r., a terminy płatności odsetek od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2016 r., luty 2016 r., marzec 2016 r. - odpowiednio na 22 lutego 2016 r., 21 marca 2016 r. i 20 kwietnia 2016 r. Niezapłacone w ww. terminach zobowiązania stały się zaległościami podatkowymi po upływie terminu ich płatności, odpowiednio w kwietniu 2016 r., lutym, marcu i kwietniu 2016 r. (art. 51 § 1 i 2 O.p.). Licząc zatem od końca roku kalendarzowego - w którym upłynął termin płatności podatku, tj. 31 grudnia 2016 r. - pięcioletni bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2017 r. i upływał 31 grudnia 2021 r. Organ I instancji wydal zaś swoją decyzję 15 września 2021 r., czyli przed upływem terminu liczonego zgodnie z dyspozycją art. 118 § 1 O.p. Poza tym, sąd ten dodał, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. oraz odsetek od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń, luty i marzec 2016 r. uległ przerwaniu, w wyniku zajęcia w dniach 13-14 października 2016 r. czterech pojazdów oraz zajęcia w dniu 22 stycznia 2019 r. rachunku bankowego w [...] S.A.

Następnie sąd pierwszej instancji odnosząc się do przesłanek warunkujących przeniesienie odpowiedzialności określonej w art. 116 § 1 O.p. wskazał, że w sprawie bezspornym pozostawało, że w czasie kiedy upływał termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. oraz terminy płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2015 r. oraz terminy płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń, luty oraz marzec 2016 r. skarżąca pełniła funkcję członka zarządu spółki P. sp. z o.o. Z dokumentów znajdujących się w aktach rejestrowych ww. spółki wynika, że począwszy od dnia związania spółki tj. od 7 listopada 2013 r. do czasu odwołania skarżącej z pełnionej funkcji tj. 23 maja 2016 r. skarżąca była jedynym członkiem zarządu spółki.

Zdaniem WSA w Gorzowie Wielkopolskim organy podatkowe w sposób wystarczający wykazały w niniejszej sprawie wystąpienie przesłanki bezskuteczności egzekucji z majątku spółki. Z dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że podjęte czynności egzekucyjne i zastosowane środki nie pokryły w całości zobowiązania spółki. Organ egzekucyjny w trakcie prowadzonej egzekucji nie ograniczał się tylko do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych. W konsekwencji ostatecznym postanowieniem z dnia 20 grudnia 2019 r. umorzono postępowanie egzekucyjne do należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. oraz odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń, luty oraz marzec 2016 r., w uzasadnieniu postanowienia stwierdzając, że spółka nie posiada obecnie źródeł dochodów i majątku, które mogłyby stanowić przedmiot skutecznej egzekucji. Zasadnie też organy zauważyły, że na bezskuteczność prowadzonej wobec spółki z o.o. P. egzekucji wskazywało również postanowienie z 20 grudnia 2019 r., którym Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Zielonej Górze umorzył prowadzone wobec ww. spółki postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zielonej Górze w zakresie należności składkowych na łączną kwotę należności głównej wraz z odsetkami 15.179,10 zł, a także wpisy w Krajowym Rejestrze Sądowym (Dział 4 Rubryka nr 4) dokonane przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Zielonej Górze N. P. na podstawie postanowień z 8 marca 2017 r. i 13 grudnia 2017 r. oraz Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Zielonej Górze M. J. na podstawie postanowień z 26 listopada 2018 r. i 31 grudnia 2018 r. dotyczące umorzenia prowadzonej egzekucji z uwagi na fakt, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych.

W ocenie sądu pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania organy prawidłowo uznały również, że skarżąca nie wykazała, by spełnione zostały przestanki egzoneracyjne pozwalające na zwolnienie jej z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, które powstały w czasie pełnienia przez nią funkcji prezesa zarządu.

WSA w Gorzowie Wielkopolskim zgodził się z organem podatkowym, że stan niewypłacalności spółki istniał już w lutym 2016 r., a wystarczająca w tym zakresie była wskazana podstawa zaprzestania regulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych przez spółkę określona w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 233 ze zm., dalej jako: p.u.). Zasadnie zostało uznane, że stan niewypłacalności spółki istniał w dniu upływu terminu płatności zobowiązania z tytułu zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2016 r. tj. 22 lutego 2016 r. natomiast czas właściwy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki (albo wystąpienia o otwarcie postępowania restruktyzacyjnego) mijał 30 tego dnia po terminie płatności ww. zobowiązania czyli 23 marca 2016 r. zatem w czasie pełnienia funkcji prezesa zarządu przez skarżącą. Tymczasem wniosek o ogłoszenie upadłości nie został zgłoszony przez skarżącą ani we wspominanym okresie, ani też w czasie późniejszym. Co więcej, sąd ten uznał, że brak było podstaw do przyjęcia, że niezgłoszenie ww. wniosku nastąpiło bez winy skarżącej. Sąd ten uznał również, że organy prawidłowo przyjęły, że skarżąca nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie tych zaległości w znacznej części. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).

Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną na podstawie przepisu art. 173 § 1 oraz art. 173 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302, dalej jako: p.p.s.a.) złożył pełnomocnik skarżącej, który zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 116 § 1 ust. 1 pkt a w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na akceptacji w zaskarżonym wyroku błędu popełnionego przez organ podatkowy w zakresie przyjęcia, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki zarządzanej przez skarżącą do dnia 23 maja 2016 roku wynikało z jej zawinienia, w sytuacji w której w dacie rozpoczęcia przez organ podatkowy czynności egzekucyjnych skarżąca nie była ani członkiem zarządu ani też wspólnikiem zobowiązanej spółki co skutkuje brakiem legitymacji czynnej do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przedmiotowej spółki, a które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

b) art. 116 § 1 ust. 1 pkt. b oraz art. 122 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a polegającym na akceptacji w zaskarżonym wyroku błędu popełnionego przez organ podatkowy w zakresie pominięcia faktu ustalonego w prowadzonym postępowaniu ,iż majątek spółki w dacie odwołania skarżącej z jej zarządu przewyższał zobowiązania spółki a tym samym skarżąca mogła zakładać, iż ewentualne roszczenia zostaną zaspokojone z majątku spółki bez potrzeby likwidacji spółki w trybie upadłościowym, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

c) art. 116 § 1 ust. 2 w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na akceptacji w zaskarżonym wyroku błędu popełnionego przez organ podatkowy w zakresie przyjęcia, iż skarżąca nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części, w sytuacji, gdy skarżąca wskazała, iż spółka jest w posiadaniu maszyn i urządzeń a organ podatkowy dysponował protokołem sporządzonym przez poborcę podatkowego, z którego wynikało, iż zobowiązana spółka jest co najmniej właścicielem samochodu marki R. do którego to przedmiotu egzekucja kierowana do spółki ostatecznie nie była prowadzona i nie została ponownie podjęta po wskazaniu dokonanym przez skarżącą, pomimo tego, iż co najmniej to auto nadal znajdowało się na w majątku spółki a jego wartość egzekucyjna nawet zakładając, iż auto jest niesprawne pozwalałaby na zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części zważywszy na fakt ,iż zaległość dochodzona od skarżącej w wyniku skutecznej egzekucji skierowanej do zobowiązanej spółki została znacznie ograniczona i uzyskanie w wyniku czynności egzekucyjnych kwoty w granicach 40 % zaległości podatkowej ( co stanowi niewątpliwie znaczą części z kwoty zobowiązania w rozumieniu art. 116 § 1 ust. 2 O.p.) było jak najbardziej realne, a które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

d) art. 116 § 1 ust. 2 w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na akceptacji w zaskarżonym wyroku błędu popełnionego przez organ podatkowy w zakresie przyjęcia, iż organ podatkowy pomimo wskazania przez skarżącą majątku spółki nie był zobowiązany do wznowienia postępowania egzekucyjnego skierowanego do majątku wskazanego przez skarżącą.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gorzowie Wielkopolskim, ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi przez uchylenie obu decyzji wydanych przez organ w sprawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że wynagrodzenie za czynności pełnomocnika nie zostało zapłacone. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. ani żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego wyroku. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Wymaga to zatem prawidłowego ich określenia w samej skardze, a więc konieczność precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów prawa, którym, zdaniem autora skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji uchybił.

Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej stanowiącej sformalizowany środek zaskarżenia, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów i wychodzenia poza ramy, które zostały nakreślone w skardze kasacyjnej, może więc dokonywać oceny tylko tych przepisów, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone w sposób w niej podany.

Wymogiem stawianym skardze kasacyjnej jest nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Obok wskazania naruszonych przepisów, poprzez podanie ich konkretnych jednostek redakcyjnych, niezbędne jest więc wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało oraz w przypadku podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wykazanie, że mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Sposób sformułowania zarzutów oraz uzasadnienie skargi czyniło koniecznym poczynienie w pierwszej kolejności uwag odnośnie wymogów, jakie powinna ona spełniać. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu I instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem autora skargi kasacyjnej zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd I instancji.

Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, iż zakres kontroli wyznacza autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone. Przypomnienie tych reguł było konieczne, ponieważ sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych w decydujący sposób wpłynął na zakres kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.

W pierwszym zarzucie skargi kasacyjnej kwestionowane jest stanowisko sądu pierwszej instancji aprobujące przyjęcie przez organy podatkowe, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki zarządzanej przez skarżącą do dnia 23 maja 2016 roku wynikało z jej zawinienia. Treść zarzutu wskazuje zatem na to, że kwestionowane są ustalenia faktyczne przyjęte przez sąd za podstawę orzekania. Twierdzeniu o błędnym przyjęciu, iż skarżąca nie wykazała, że nie ponowi winy w niezgłoszeniu upadłości, nie towarzyszy jednak wskazanie na adekwatne przepisy postępowania, tj. w szczególności art. 191 O.p. Wskazując na naruszenie art. 116 § 1 ust. 1 pkt a w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej nie może skutecznie podważyć prawidłowości oceny dowodów dokonanej przez organy podatkowe, a zaakceptowanej przez WSA. Z uzasadnienia zarzutu wynika, że kwestionowane jest zastosowanie, nie zaś wykładnia przepisu art. 116 § 1 ust. 1 pkt a O.p. (sąd kasacyjny za oczywistą omyłkę uznaje wskazanie na nieistniejący "ust. 1" i przyjmuje, że chodziło pkt 1). W tej sytuacji koniecznym było wskazanie na błędy w ocenie dowodów, które doprowadziły organy i sąd do przekonania o istnieniu winy, co jest kwestionowane w skardze kasacyjnej. Brak powołania właściwych przepisów postepowania uniemożliwia jednak ocenę zasadności twierdzeń strony skarżącej. Wskazanie na art. 122 o.p. nie mogło doprowadzić do oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej rezultatu; nie wskazano zresztą, jakich niezbędnych działań - w kontekście przesłanki braku winy - organy nie podjęły.

W zarzucie pierwszym wspomniano też o braku legitymacji czynnej do złożenia wniosku o upadłość - co jest twierdzeniem pozbawionym podstaw wobec niekwestionowanego faktu, że Skarżąca była członkiem zarządu spółki i z tego tytułu miała legitymację czynną do złożenia wniosku o upadłość. Jeśli jednak myśl autora skargi kasacyjnej odczytać jako wskazanie nie tyle na "brak legitymacji czynnej", co na brak przesłanki obligującej Skarżącą do zgłoszenia wniosku o upadłość, tj. niewypłacalności przedsiębiorcy - to zarzut tak skonstruowany w kontekście powołanych przepisów (art. 116 § 1 ust. 1 pkt a w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) musi zostać uznany za chybiony z powodu niewskazania odpowiednich przepisów Prawa upadłościowego, które określają przesłanki wystąpienia z wnioskiem o upadłość, tj. określają w sposób normatywny przesłanki stwierdzenia niewypłacalności przedsiębiorcy (art. 11 ust. 1, 1a względnie ust. 2 p.u.).

W drugim zarzucie skargi kasacyjnej przepisy art. 116 § 1 ust. 1 pkt. b oraz art. 122 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. posłużyły jako podstawa do wytknięcia błędu w postaci "pominięcia faktu ustalonego w prowadzonym postępowaniu, iż majątek spółki w dacie odwołania skarżącej z jej zarządu przewyższał zobowiązania spółki a tym samym skarżąca mogła zakładać, iż ewentualne roszczenia zostaną zaspokojone z majątku spółki bez potrzeby likwidacji spółki w trybie upadłościowym, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje, jaki konkretnie wpływ na wynik sprawy miało niewzięcie pod uwagę wskazywanej okoliczności. Niezależnie od tego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje na to, że sąd pierwszej instancji (jak również organy podatkowe) fakt ten brały pod uwagę, wskazując przy tym, że przesłanki do ogłoszenia upadłości upatrywać należało w art. 11 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe, nie zaś w ust. 2, który odnosi się do relacji między majątkiem a zobowiązaniami przedsiębiorcy. Oceniając zasadność tak skonstruowanego i uzasadnionego zarzutu sąd kasacyjny stwierdza, że jest on chybiony z dwóch powodów. Po pierwsze, zarzutowi "pominięcia faktu" nie towarzyszy wskazanie na to, jakie znaczenie procesowe - w kontekście art. 116 O.p. - przypisuje mu autor skargi kasacyjnej. Po drugie zaś, twierdzenie o "pominięciu faktu" nie zostało powiązane z odpowiednim przepisem postepowania, którego naruszenie podważałoby prawidłowość ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Wskazanie na art. 11 O.p. jest niewystarczające, ponieważ - podążając za wywodem autora skargi kasacyjnej - stwierdzić trzeba, że sygnalizowany w tej skardze problem nie leży w niepodjęciu działań przez organy podatkowe. Wreszcie przypomnieć trzeba, że zarzucane "pominięcie faktu" nie miało miejsca, ponieważ w zaskarżonej decyzji DIAS (s. 15) wskazano, że organy nie stwierdziły, aby w latach 2015-2016 w sprawie zachodziła przesłanka niewypłacalności określona w art. 11 ust. 2 ustawy – Prawo upadłościowe. W świetle ustaleń organu, wartość majątku Spółki przekraczała wartość jej zobowiązań.

W zarzucie trzecim wskazując na naruszenie art. 116 § 1 ust. 2 w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zarzucono uchybienie polegające na akceptacji twierdzenia, że skarżąca nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części, "w sytuacji, gdy skarżąca wskazała, iż spółka jest w posiadaniu maszyn i urządzeń, a organ podatkowy dysponował protokołem sporządzonym przez poborcę podatkowego, z którego wynikało, iż zobowiązana spółka jest co najmniej właścicielem samochodu marki R. do którego to przedmiotu egzekucja kierowana do spółki ostatecznie nie była prowadzona i nie została ponownie podjęta po wskazaniu dokonanym przez skarżącą". Pomijając błędne oznaczenie jednostki redakcyjnej (ust. 2 zamiast pkt 2 w art. 116 § 1 o.p.), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że powoływanie się na wskazany pojazd w kontekście przesłanki zwalniającej z odpowiedzialności określonej w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. jest niezasadne. Wskazanie mienia, o którym mowa w tym przepisie, może dotyczyć takiego składnika majątkowego, którego istnienie nie było wcześniej wiadome organowi podatkowemu lub też organowi egzekucyjnemu. Tymczasem wzmiankowany samochód marki R. rocznik 2008 był brany pod uwagę przez organ w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, na co wskazuje choćby treść decyzji organu pierwszej instancji, w której na s. 3 (k. 206 akt adm.) wskazano, że w wyniku podjętych czynności egzekucyjnych ustalono m.in. iż spółka posiada samochód R. z uszkodzonym silnikiem. Znalazło to także odzwierciedlenie w protokole o stanie majątkowym spółki, spisanym 18 listopada 2019 r.(k. 30). W protokole tym podano, że rok produkcji tego samochodu to 2008, nie podano nr rejestracyjnego. Wreszcie, w postanowieniu o umorzeniu postepowania egzekucyjnego z dnia 20 grudnia 2019 r. (k. 37 akt adm.) podano, że brak jest majątku, z którego możliwa byłaby dalsza egzekucja. Wskazano m.in., że spółka posiada samochód R., który ma niesprawny silnik i znajduje się w zakładzie mechanicznym, jednak koszty naprawy przewyższają wartość samochodu. Wskazując na ten pojazd Skarżąca nie mogła zatem wypełnić przesłanki zwalniającej z odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., ponieważ nie wskazała mienia nieznanego organowi egzekucyjnemu i organowi podatkowemu. Czyni to zarazem bezzasadnym również zarzut czwarty skargi kasacyjnej, oparty na twierdzeniu o naruszeniu art. 116 § 1 ust. 2 w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez akceptację "błędu popełnionego przez organ podatkowy w zakresie przyjęcia, iż organ podatkowy pomimo wskazania przez skarżącą majątku spółki nie był zobowiązany do wznowienia postępowania egzekucyjnego skierowanego do majątku wskazanego przez skarżącą.".

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy. W pkt 3 sentencji nakazano zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz A. D. kwotę 307 (słownie: trzysta siedem) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej. W sprawach odpowiedzialności osób trzecich (w tym m.in. członków zarządu) zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193) pobiera się wpis stały, który wynosi 500 zł, a od skargi kasacyjnej w myśl § 3 tego rozporządzenia - połowę wpisu od skargi. Wynika z tego, że skarżąca uiściwszy wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 557 zł (k. 173) zamiast prawidłowej kwoty 250 zł, nadpłaciła go o 307 zł.

s. Agnieszka Olesińska s. Jan Rudowski s. Paweł Borszowski