Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 415/20 w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od W. C. na rzecz Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2020 r., VII SA/Wa 415/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Wojewódzkim Inspektorem) z dnia [...] grudnia 2019 r., [...], jak i utrzymaną przez nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy (zwanego dalej "Powiatowym Inspektorem") z dnia [...] maja 2019 r., [...] nakazującą rozbiórkę realizowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę obiektu sportowego stanowiącego kompleks obiektów.

W motywach wyroku Sąd wyjaśnił, że postanowił uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji uznając, że w prowadzonym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów materialnoprawnych, a w szczególności art. 48 ust. 1 i 4 w zw. z art. 3 pkt 3 i 5, a także art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej "P.b.").

Sąd zaznaczył, że Powiatowy Inspektor prowadził postępowanie obejmujące między innymi kilkukrotne kontrole terenu robót budowlanych, a także wydawał postanowienia z dnia [...] lipca 2018 r. i 8 października 2018 r. oraz sprzeciwy wnoszone wobec zgłoszeń inwestora zamiaru wykonania robót budowlanych. W trakcie postępowania organ ustalił szczegółową listę robót budowlanych prowadzonych na terenie działek inwestycyjnych [...], [...], [...], [...] oraz [...] z obrębu [...] i powstałych tam obiektów budowlanych. Na tej podstawie uznał, że inwestor realizuje kompleks obiektów sportowych stanowiących jedną budowlę i w związku z tym, w sytuacji faktycznego braku podstaw do legalizacji samowoli budowlanej, nakazał rozbiórkę całego obiektu.

Sąd powyższe podejście organów uznał za błędne. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 pkt 3 P.b. przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Taki charakter mogą mieć między innymi budowle sportowe. Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika, że przedmiotem postępowania nie były budynki ani obiekty małej architektury. Wskazanie budowli jako rodzaju obiektu budowlanego zdawało się więc prawidłowe. Powiatowy Inspektor nie wyciągnął wszakże wniosków z własnego ustalenia, że cały "kompleks obiektów wraz z instalacjami i urządzeniami" obejmuje obiekty o różnym charakterze: kryte korty tenisowe, obiekty kontenerowe stanowiące zaplecze biurowo-socjalne, zbiorniki na ścieki oraz utwardzenie terenu (droga dojazdowa, chodniki). Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w kolejnych fazach postępowania organ rozróżniał korty tenisowe jako odrębne obiekty oraz przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne zakrywające poszczególne korty, uznając każdy z nich za odrębny przedmiot robót budowlanych. Organ nie wziął również pod uwagę faktu, że te różne obiekty budowlane wiążą się z odmiennymi wymaganiami prawa budowlanego co do legalności ich realizacji. Interpretując ściśle i stosując przepisy P.b. należało więc przesądzić, które z obiektów powstałych na przedmiotowej działce zostały zrealizowane legalnie, a które nie.

Sąd zauważył, że obowiązek wyodrębnienia w sprawie poszczególnych obiektów wiązał się właśnie z faktem, że pod adresem inwestora sformułowano nakaz rozbiórki. Organ określając jej przedmiot nie był konsekwentny, gdyż określał to jako "obiekt sportowy – budowę stanowiącą kompleks obiektów..." oraz jako "zamierzenie budowlane".

Uzupełniając powyższe Sąd przyznał, że problem kwalifikacji spornej zabudowy był konsekwencją działań inwestora. Tenże nie objął bowiem projektem budowlanym całości zamierzonego obiektu sportowego tylko dokonywał kolejno odrębnych zgłoszeń poszczególnych fragmentów tego przedsięwzięcia. Można przypuszczać, że działanie to było celowe, gdyż inwestor wiedział, że wobec braku planu obejmującego teren inwestycji warunkiem zatwierdzenia projektu budowlanego będzie uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Takiej decyzji inwestor nie mógł uzyskać i faktycznie nie uzyskał.

Zdaniem Sądu powody, dla których realizowana inwestycja była ujawniana fragmentarycznie nie mogą jednak przesądzać o ostatecznym rozstrzygnięciu organu. Decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego musi bowiem znajdować jednoznaczne oparcie w przepisach prawa materialnego, a także musi szczegółowo określać zakres i przedmiot robót rozbiórkowych. Sąd zaznaczył, że w jego ocenie nie jest bowiem dopuszczalna decyzja o rozbiórce "całego zamierzenia budowlanego".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywodził, że Powiatowy Inspektor wykazał co prawda, że uzyskanie pozwolenia na budowę wszystkich obiektów składających się na wskazany kompleks kortów wraz z instalacjami i urządzeniami nie będzie możliwe z uwagi na niemożność spełnienia wymogów przepisów planistycznych. Zdaniem Sądu organ nie wyjaśnił i nie uzasadnił jednak swojego stanowiska w zakresie współzależności poszczególnych elementów całości. Nie jest bowiem oczywiste, czy nielegalność realizacji przekrycia namiotowego lub powłoki pneumatycznej przesądza o nielegalności drogi dojazdowej lub zespołu kontenerów stanowiących obiekt biurowo-socjalny.

Odnosząc się do szczegółów inwestycji Sąd stwierdził, że choć budowa kortu tenisowego wymaga jedynie dokonania zgłoszenia w trybie art. 30 P.b., to budowa kortu wraz z przykryciem dachowym i urządzeniami towarzyszącymi zwiększa zakres wymagań, którym musi sprostać inwestor. Inwestycja będąca przedmiotem niniejszej sprawy jest jednak nieco bardziej złożona i wewnętrznie zróżnicowana. Dlatego też ewentualna decyzja nakazująca rozbiórkę powinna bardzo szczegółowo określać, jakie konkretnie obiekty powinny podlegać temu obowiązkowi i z jakich przyczyn.

Przechodząc dalej Sąd wywodził, że jego zdaniem przedwczesne było przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że rozbiórka całego kompleksu obiektów sportowych wymagała zastosowania art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 P.b. Przepis ten stosuje się bowiem do obiektów budowlanych, a więc jak wskazano wyżej, do budynków, budowli lub obiektów małej architektury. Budynki lub budowle, w stosunku do których powołany przepis ma być stosowany, mogą składać się oczywiście z wielu części, jednak należy założyć, że tożsamość tych elementów nie różni się zasadniczo od elementów pozostałych. Tymczasem sprawa dotyczy obiektów budowlanych o różnym statusie prawnym. Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił na przykład, czy fakt uznania przekryć namiotowych i powłok pneumatycznych za tymczasowe obiekty budowlane (art. 3 pkt 5 P.b.) ma znaczenie dla oceny ich legalności i dla nałożenia obowiązku rozbiórki. Wątpliwości zdaniem Sądu budzi też okoliczność zmiany poziomu gruntu, na którym zlokalizowana jest inwestycja.

Wskazując na powyższe Sąd doszedł do przekonania, że postępowanie w sprawie spornych obiektów powinno być prowadzone na podstawie art. 50, 50a i 51 P.b. W istocie rzeczy rozpatrywana sprawa dotyczy nie tyle wzniesienia budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b., ale szeregu różnorodnych robót budowlanych. Zdaniem Sądu wskazany tryb postępowania pozwoli organowi nie tylko odnieść się do wcześniej skutecznie dokonanych zgłoszeń zamiaru robót budowlanych, ale przede wszystkim prowadzić postępowanie w taki sposób, aby jednym rozstrzygnięciem objąć poszczególne rodzaje robót budowlanych realizowanych na działkach [...], [...], [...], [...] oraz [...] z obrębu [...], bez potrzeby wszczynania odrębnych postępowań w stosunku do poszczególnych obiektów.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Wojewódzki Inspektor zarzucając naruszenie:

– art. 48 ust. 1 i 4 w zw. z art. 3 pkt 3 oraz pkt 5 P.b. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w sprawie wymienione przepisy nie mają zastosowania, podczas gdy przedmiotem niniejszego postępowania jest samowolne wybudowanie obiektu budowlanego (budowli) stanowiącej całość techniczno-użytkową, to jest kompleksu obiektów wraz z instalacjami i urządzeniami, w skład którego wchodzą kryte kory tenisowe, obiekty kontenerowe do obsługi kortów stanowiących zaplecze biurowo - socjalne, zbiornik na ścieki, utwardzenie terenu /droga dojazdowa, chodniki/, podwyższenie terenu oraz instalacje. Obiekty te są podporządkowane określonej funkcji będącej funkcją kompleksu sportowego (jako całości). Zdaniem organu na budowę obiektu budowlanego - kompleksu sportowego na wymienionych działkach wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, którym inwestor nie dysponuje. Konsekwencją tego było wdrożenie procedury przewidzianej w art. 48-49 P.b., dotyczącej likwidacji samowoli budowlanej, a nie jak to wskazuje Sąd art. 50, 50a i 51 P.b.;

– art. 50, 50a i 51 w zw. z art. 48 ust. 1 i ust. 4 i art. 3 pkt 3 i 5 P.b. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora sprawa dotyczy samowoli budowlanej budowli stanowiącej kompleks sportowy wraz z instalacjami i urządzeniami, którego legalizacja podlega art. 48, a nie art. 50-51 P.b.

– art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167, dalej "P.u.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 7 i 77 § 1, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej "K.p.a.") w zw. z art. 48 ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 3 pkt 3 oraz pkt 5, a także art. 50-51 P.b. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności organu administracji publicznej, to jest Wojewódzkiego Inspektora i wydanej przez ten organ decyzji, co skutkowało wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku uwzględniającego skargę wniesioną przez W. C. ;

– art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 7 i 77 § 1, 80 K.p.a., art. 48 ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 3 pkt 3 oraz pkt 5 P.b., a także art. 50-51 P.b. poprzez uwzględnienie skargi wniesionej przez W. C. pomimo, że organy nadzoru budowlanego wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i prawne oraz podjęły decyzje zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz pomimo tego, że istniały przesłanki do oddalenia skargi W. C. ;

– art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1, 80 K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 3 pkt 3 oraz pkt 5, a także art. 50-51 P.b. poprzez dokonanie przez Sąd błędnej oceny materiału dowodowego zebranego. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora organy tymczasem dokonały właściwych, szczegółowych ustaleń faktycznych sprawy, co ma odzwierciedlenie zarówno w aktach sprawy jak również w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć, jak również zastosowały właściwy tryb postępowania z art. 48 P.b. celem likwidacji samowoli budowlanej w postaci budowy kompleksu obiektów wraz z instalacjami i urządzeniami;

– art. 141 § 4 w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe i niekonsekwentne uzasadnienie wydanego w sprawie wyroku, nieodpowiadającego wymaganiom zawartym w treści art. 141 P.p.s.a., polegające na jego niespójności oraz zawarcie w uzasadnieniu wadliwego wskazania co do dalszego trybu postępowania pomimo tego, że istniały przesłanki do oddalenia skargi W. C. .

Wskazując na powyższe Wojewódzki Inspektor, na podstawie art. 188 P.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi W. C. poprzez jej oddalenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Organ zwrócił się także o przyznanie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. C. wniósł o jej oddalenie. Poparł przy tym stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że zaskarżona decyzja objęła obiekt sportowy, ale na który to składają się obiekty o różnym charakterze, które wiążą się z odmiennymi wymaganiami P.b. co do legalności ich realizacji. Zdaniem skarżącego w takich warunkach nie była dopuszczalna decyzja o rozbiórce całego zamierzenia budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej należy rozpoznać łącznie, gdyż opierają się one w istocie na wspólnym założeniu wyjściowym. Otóż Wojewódzki Inspektor uważa, że inwestycja realizowana przez W. C. może i powinna była zostać oceniona jako całość – kompleks obiektów sportowych stanowiących jedną budowlę i w związku z tym, w sytuacji faktycznego braku podstaw do legalizacji samowoli budowlanej, możliwe było wydanie jednego nakazu rozbiórki. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu nie jest trafne podejście, aby inwestycję dzielić na poszczególne elementy i wobec nich stosować odmienne reguły legalizacji, skoro w szerszym ujęciu nie budzi wątpliwości, że powstał kompleks sportowy stanowiący całość funkcjonalno-użytkową, który jako taki wymaga pozwolenia na budowę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Wojewódzkiego Inspektora jest trafne. Organ ma rację, że w toku postępowania ustalono w sposób szczegółowy jakie obiekty wchodzą w skład kompleksu sportowego. Czynności wyjaśniające wykazały, że na działkach [...], [...], [...], [...] oraz [...] z obrębu [...], znajdujących się przy ul. [...] w Warszawie zrealizowano kompleks sportowy stanowiący całość użytkową, który można przez to kwalifikować jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. Na kompleks ten wraz z instalacjami (elektryczną, wodno-kanalizacyjną z szambami, ogrzewczą na olej opałowy) i urządzeniami, składają się kryte korty tenisowe o znacznych rozmiarach: 17,35 m x 36,00 m, wysokości 8,9 m i 14,85 m x 36,00 m, wysokości 7,8 m, 34,00 m x 31,00 m, wysokości 9,80 m wykonane w konstrukcji stalowej - dźwigary łukowe na stopach fundamentowych, obiekty kontenerowe do obsługi kortów stanowiących zaplecze biurowo - socjalne (wymiary 12,00 m x 31,20 m i wysokości 2,70 m), zbiornik na ścieki i utwardzenie terenu (droga dojazdowa, chodniki).

W okolicznościach niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaprezentował niewłaściwe podejście, koncentrujące się na poszczególnych elementach kontrolowanego kompleksu sportowego. O ile nie można odmówić rozumowaniu Sądu pierwszej instancji pewnych racji – wszakże rzeczywiście rozważany obiekt, tak jak i zresztą większość złożonych inwestycji, można poddać "roboczemu" podziałowi na elementy składowe, które mogą teoretycznie podpadać różnym wymaganiom, tak formalnym jak i materialnym, z zakresu prawa budowlanego – to jednak ocena organów nadzoru budowlanego nie może ostatecznie nie uwzględniać całościowego spojrzenia na zrealizowaną inwestycję. To ostatnie ma szczególne znaczenie, gdy przedsięwzięcie jako całość stanowi obiekt wymagający pozwolenia na budowę.

Nie ulega wątpliwości, że na prowadzenie robót przy budowie kompleksu sportowego przy ul. [...] inwestor powinien był uzyskać pozwolenie na budowę. Wymogu tego nie mogły zastąpić działania inwestora polegające na składaniu zgłoszeń dotyczących poszczególnych elementów inwestycji.

W niniejszej sprawie znamiennym jest, że postanowieniem z dnia 8 października 2018 r. Powiatowy Inspektor na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie kompleksu sportowego przy ul. [...] w Warszawie i nałożył obowiązek przedłożenia dokumentacji pozwalającej na jego legalizację. Przy piśmie z dnia 17 grudnia 2018 r. (k. 210-214 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) inwestor informował, że trwa postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla rozważanej inwestycji i dołączył do akt rysunek projektu zagospodarowania terenu dla budowli stanowiącej właśnie kompleks obiektów.

Powyższe wskazuje, że inwestor doskonale zdawał sobie sprawę, że postępowanie prowadzone jest wobec całego kompleksu sportowego. Co istotne, nie zakwestionował skutecznie postanowienia wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b. ani nie wykonał go.

W takich warunkach organy postąpiły prawidłowo nakładając na inwestora obowiązek rozbiórki całości inwestycji – jako całości użytkowej. Wydanie takiej decyzji stało się nieuchronne (art. 48 ust. 4 P.b.) wobec niepodjęcia przez zobowiązanego czynności niezbędnych do przeprowadzenia procesu legalizacji.

Warto w tym miejscu dodać, że nie ma znaczenia dla oceny sprawy fakt, że kompleks sportowy przy ul. [...] składa się z wielu elementów składowych. Inwestycja realizowana na jednej nieruchomości, stanowiąca użytkową całość i zmieniająca sposób zagospodarowania terenu, powinna być realizowana w oparciu o pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega oczywiście, że inwestor podejmował próby realizacji poszczególnych elementów inwestycji w drodze ich zgłoszenia. Nie ma to jednak znaczenia, gdyż aby mówić, iż zgłoszenie było skuteczne, musi ono dotyczyć robót budowlanych, których wykonanie wymaga tylko zgłoszenia, a nie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W przeciwnym wypadku takie zgłoszenie może być jedynie próbą obejścia prawa. W niniejszej sprawie nie ulega najmniejszych wątpliwości, że wybudowano kompleks sportowy wraz z instalacjami i urządzeniami i nie był on objęty pozwoleniem na budowę. Pomimo umożliwienia legalizacji samowoli w takiej właśnie kwalifikacji (postanowienie z dnia 8 października 2018 r) inwestor nie spełnił ku temu warunków. W tym stanie rzeczy trafnie orzeczono na podstawie art. 48 ust. 4 P.b. o nakazie rozbiórki.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje w tym miejscu, że odstąpił od odrębnej analizy poszczególnych licznie podniesionych przez Inspektora Wojewódzkiego zarzutów uznając, że jest to zbędne wobec uwzględnienia pierwszego i najdalej idącego zarzutu skargi kasacyjnej, to jest zarzutu naruszenia art. 48 ust. 1 i 4 w zw. z art. 3 pkt 3 oraz pkt 5 P.b. Naczelny Sąd Administracyjny jeszcze raz podkreśla, iż nie miał wątpliwości, że inwestycja na działkach przy ul. [...] stanowiła budowlę – kompleks sportowy składający się z elementów szczegółowo wyspecyfikowanych w decyzji (art. 3 pkt 3 P.b.). Jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, którego nie uzyskano. Oznacza to, że konieczne było przeprowadzenie procedury z art. 48 P.b. Inwestor nie wykonał nałożonego na niego obowiązku przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji, stąd organ nadzoru budowlanego był uprawniony, jak i obowiązany do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 4 P.b.

Zgodzić się należy zarazem z Inspektorem Wojewódzkim, że w powyższym kontekście niewłaściwe było rozumowanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postulujące dokonanie odrębnej oceny poszczególnych elementów zamierzenia i to w procedurze z art. 50 i 51 P.b. Procedura naprawcza uregulowana w tych przepisach ma zastosowanie do przypadków "innych niż określone w art. 48 ust. 1" P.b. Tymczasem trudno zaprzeczyć, że w sprawie mamy do czynienia z wykonaniem obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, co jest objęte zakresem zastosowania art. 48 ust. 1 P.b.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną Wojewódzkiego Inspektora za zasadną, uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznając skargę oddalił ją. Wyrok wydano na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a. orzekając jak w punkcie 1. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono natomiast w punkcie 2. na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. Na zasądzone na rzecz organu koszty postepowania kasacyjnego złożyło się wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265 z późn. zm.) oraz wpis od skargi kasacyjnej wynoszący 250 zł (potwierdzenie wpłaty na k. 213 akt sądowych).

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 października 2022 r. (k. 289 akt sądowych).