Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 385/24 w sprawie ze skargi J.M. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 17 grudnia 2024 r., sygn. akt. II SAB/Wa 385/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.M. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 20 grudnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej:

1. zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku J.M. z 20 grudnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

2. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

3. zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz J.M. kwotę 100 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

J.M. wnioskiem z 20 grudnia 2022 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o przesłanie za pośrednictwem e-PUAP informacji o działaniach podjętych przez Komendanta Głównego Policji w zakresie edukacji policjantów Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu w przedmiocie przepisów odnośnie do stosowania znaków B-25 w okresie od 1 listopada 2022 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi z 29 grudnia 2022 r. wyjaśnił, że Policja, stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, jest formacją, do której podstawowych zadań należy m.in. ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym w ruchu drogowym, a także wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Ustawodawca dookreślił te zadania w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Organ wskazał, że opolska Policja kilkakrotnie wystąpiła do GDDKiA Oddział w Opolu o zmianę czasowej organizacji ruchu. Wyjaśnił, że związane z tym przedsięwzięcia Policji wraz z analizą stanu bezpieczeństwa na problematycznym odcinku drogi A4, wyczerpująco przedstawił skarżącemu Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego KWP w piśmie z 14 października 2022 r. Komendant Główny Policji wskazał nadto, że zatwierdzenie projektu organizacji ruchu jest samodzielną kompetencją organu zarządzającego ruchem na drodze publicznej. Poinformował również, że zainicjowano działania legislacyjne, mające na celu wprowadzenie znaczących zmian przepisów dotyczących znaków drogowych, reguł ich umieszczania na drogach oraz warunków technicznych.

W dniu 20 stycznia 2023 r. J.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 20 grudnia 2022 r. Skarżący wskazał, że termin do udzielenia odpowiedzi na ww. wniosek o udzielenie informacji publicznej bezskutecznie upłynął 3 stycznia 2023 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Według organu, udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z 29 grudnia 2022 r.

Skarżący w piśmie procesowym z 24 lutego 2023 r. podniósł, że nie otrzymał przez e-PUAP żadnej korespondencji z Komendy Głównej Policji. Skarżący zarzucił również, że organ nie przedstawił dowodu doręczenia tej wiadomości do niego, czyli Urzędowego Poświadczenia Doręczenia. W aktach sprawy nie odnalazł również kopii tej korespondencji.

Wyrokiem z 19 maja 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 62/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Komendanta Głównego Policji do udzielenia odpowiedzi na wniosek z 20 grudnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wskazał, że jakkolwiek w aktach administracyjnych na kartach 1-2 znajduje się obszerne pismo organu z 29 grudnia 2022 r., to nie można stwierdzić, że zostało ono doręczone skarżącemu w sposób wskazany w ww. wniosku. Ponadto, Sąd uznał, że organ nie odwołał się w piśmie, ani do wniosku skarżącego z 20 grudnia 2022 r. o udzielenie informacji publicznej, ani do ewentualnych działań podjętych w zakresie edukacji Policjantów. Organ nie podniósł także, że nie dysponuje informacjami z tego zakresu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ. Wyrokiem z dnia 4 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 1949/23 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w realiach sprawy, Sąd I instancji miał obowiązek, korzystając z kompetencji przewidzianej w art. 106 § 3 p.p.s.a., przeprowadzić dowód z dokumentu - urzędowego poświadczenia doręczenia skarżącemu pisma organu z 29 grudnia 2022 r., a zaniechanie tego spowodowało, że rozstrzygnięcie Sądu oparte zostało na niezweryfikowanym stanie faktycznym, a zatem niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. za skuteczny. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd podejmie działania obligujące organ do nadesłania dowodu doręczenia skarżącemu pisma z 29 grudnia 2022 r. i dopiero to umożliwi stwierdzenie, czy odpowiedź prawidłowo wysłano, a następnie doręczono adresatowi. Ewentualne stwierdzenie prawidłowego doręczenia pisma pozwoli zaś na dokonanie oceny treści odpowiedzi pod kątem realizacji prawa do uzyskania informacji publicznej w żądanym przez skarżącego zakresie.

Po zwrocie akt z NSA sprawa została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygnaturą II SAB/Wa 385/24.

Sąd I instancji dwukrotnie wezwał organ do uzupełnienia akt administracyjnych przez nadesłanie urzędowego poświadczenia doręczenia skarżącemu pisma z 29 grudnia 2022 r. W piśmie z 24 września 2024 r. pełnomocnik organu oświadczył, że organ nie dysponuje urzędowym poświadczeniem doręczenia skarżącemu odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając wyrok z 17 grudnia 2024 r. wskazał, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd I instancji podkreślił, że w sprawie nie było kwestionowane, że Komendant Główny Policji jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Sąd Wojewódzki podał, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Policji, Komendant Główny Policji jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Policji. Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 4a ww. ustawy, określa on programy szkoleń zawodowych policjantów. Również z art. 34a ust. 1 ustawy o Policji wynika, że policjanta można skierować m.in. na przeszkolenie. W art. 34h ust. 1 ustawy o Policji wskazano nadto, że policjant może zostać skierowany na doskonalenie zawodowe w celu pogłębiania wiedzy i umiejętności zawodowych wymaganych przy wykonywaniu przez niego zadań i czynności służbowych, a także uzyskania przez niego dodatkowych uprawnień, w tym uprawnień instruktorskich. Na mocy art. 34h ust. 2 ustawy o Policji doskonalenie zawodowe policjantów organizowane jest jako doskonalenie zawodowe: 1) centralne - przez Wyższą Szkołę Policji w S., szkoły policyjne lub ośrodki szkolenia; 2) lokalne - przez jednostki organizacyjne Policji lub komórki organizacyjne tych jednostek; 3) zewnętrzne - przez podmioty poza policyjne. Zgodnie z art. 71a ust. 1 ustawy o Policji za stan bezpieczeństwa i higieny służby w stosunku do podległych policjantów odpowiada m.in. Komendant Główny Policji.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego, powyższe przepisy wskazują, że informacje, których domagał się skarżący we wniosku z 20 grudnia 2022 r., tj. informacje o działaniach podjętych przez KGP w zakresie edukacji Policjantów - co do zasady mieściły się w zakresie przedmiotowym u.d.i.p. i mogły podlegać udostępnieniu, gdyby organ nimi dysponował. Tym samym organ powinien udzielić skarżącemu odpowiedzi na ww. wniosek w terminie 14 dni, stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zdaniem Sądu I instancji, jakkolwiek w aktach administracyjnych na k. 1-2 znajduje się obszerne pismo Komendanta z 29 grudnia 2022 r., to nie można stwierdzić, że zostało ono doręczone skarżącemu w sposób wskazany we wniosku, "przez e-PUAP". W aktach sprawy nie ma wygenerowanego przez system poświadczenia doręczenia, ani nie zostało ono dołączone do akt sprawy. W piśmie z 24 września 2024 r. pełnomocnik organu oświadczył, że organ nie dysponuje urzędowym poświadczeniem doręczenia skarżącemu tej odpowiedzi. Wobec tego, a także biorąc pod uwagę stanowisko skarżącego, iż nie otrzymał on za pośrednictwem platformy e-PUAP odpowiedzi na swój wniosek, niemożliwe było uznanie, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Sąd I instancji podniósł, że w treści pisma z 29 grudnia 2022 r. nie odwołano się ani do wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej, ani nie odniesiono się do ewentualnych działań podjętych przez Komendanta Głównego Policji w zakresie edukacji policjantów, ani też nie podniesiono, iż organ nie dysponuje informacjami z tego zakresu. W ocenie Sądu trudno uznać, że Komendant Główny Policji może nie być w posiadaniu informacji na temat podejmowanych przez siebie działań w żądanym przez skarżącego zakresie. Osobną zaś kwestią jest to, czy organ podejmował takie działania, czy też nie. Jeśli organ nie prowadził takich działań to właściwa odpowiedź na wniosek skarżącego powinna powoływać się na taką okoliczność, a nie wskazywać, że organ nie jest w posiadaniu tej informacji. Sąd I instancji stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Od wyroku skargę kasacyjną wniósł Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) art. 13 ust. 1 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U z 2022 r. poz. 902) w zw. z art. 5 ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 34a ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.) przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że Komendant Główny Policji był obowiązany udzielić skarżącemu odpowiedzi na wniosek oraz, że odpowiedzi tej nie udzielił, a tym samym pozostawał w bezczynności (art. 174 pkt 1 ustawy p.p.s.a.);

2) art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 5 ust. 2, art. 7 ust. 1 i art. 34a ust. 1 pkt 4a ustawy o Policji przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że żądana informacja jest informacją publiczną, która mogła (może) być w jego posiadaniu (art. 174 pkt 1 ustawy p.p.s.a.);

3) art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez niewłaściwe wyjaśnienie wszystkich elementów rozstrzygnięcia Sądu (art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a.).

Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych i zrzekł się rozprawy.

Skarżący kasacyjnie organ, powołując się na przepisy ustawy o Policji wyjaśnił, że podejmowanie działań w zakresie przeszkolenia funkcjonariuszy Policji w zakresie stosowania znaku B25 nie należało do zadań i obowiązków Komendanta Głównego, ale do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu. Z art. 7 ust. 1 pkt 4a ustawy o Policji wynika jedynie, że Komendant Główny Policji określa programy szkoleń, a nie, że przeprowadza te szkolenia lub kieruje wszystkich policjantów na te szkolenia. W związku z powyższym nie był obowiązany do posiadania wnioskowanej informacji, a tym samym obowiązany do udzielania w tym zakresie odpowiedzi skarżącemu. Poza tym udzielił skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi na jego wniosek. Wprawdzie brak w aktach sprawy dowodu doręczenia przez e-PUAP przedmiotowej odpowiedzi, jednakże nie oznacza to, że odpowiedź nie została skarżącemu przekazana. Z pisma z 13 lipca 2023 r. wynika, że 30 grudnia 2022 r. uprawniony funkcjonariusz wykonał czynności mające na celu przekazanie skarżącemu za pośrednictwem platformy e-PUAP pisma. Jest to dokument urzędowy, wystarczający do uprawdopodobnienia, że odpowiedź na wniosek została udzielona.

Zdaniem organu, odrębną kwestią jest to, że wprost i jednoznacznie nie wskazał skarżącemu, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji. Nie zmienia to jednak faktu, że jej nie posiada. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku powinno wynikać dlaczego Sąd I instancji uznał, że de facto powinien posiadać żądaną informację. W jaki sposób zatem miałby udzielić skarżącemu merytorycznej odpowiedzi wprost na zadane pytanie. Uzasadnienie orzeczenia nie zawiera w tym zakresie stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie organu, Sąd I instancji nie przedstawił w tym zakresie toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, a jedynie oparł się na przytoczeniu stanowiska organu (str. 14 uzasadnienia).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) określanej dalej jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz przesłanki odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania, stosownie do art. 189 p.p.s.a. Żadna z tych okoliczności w sprawie nie zaistniała. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za celowe przypomnienie, że prawidłowe przytoczenie i sformułowanie podstaw kasacyjnych w formie zarzutów (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) powinno obejmować nie tylko wskazanie naruszonych konkretnych przepisów prawa, ale również określenie i opisanie sposobu ich naruszenia przez Sąd I instancji (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a). Na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek podania na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i zastosowanie wskazywanego przepisu (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie, przy naruszeniu prawa procesowego, należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd oraz wpływ jaki miały zgłoszone naruszenia na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podstawy zaskarżenia powinny być ujęte w powiązaniu ich treści ze stanem prawnym i faktycznym sprawy w celu właściwego ukierunkowania kontroli kasacyjnej (por. wyrok NSA z 3 października 2023 r. sygn. akt II GSK 1926/22). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych o argumenty sformułowane w taki sposób, aby możliwe było ich odniesienie do zgłoszonych, jako naruszone, norm prawnych w petitum skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 8 maja 2018 r. sygn. akt II GSK 289/18).

Powyższe uwagi były niezbędne w związku z niestarannym zredagowaniem zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej. Odnoszą się one m.in. do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zgłoszonego jako "niewłaściwe wyjaśnienie wszystkich elementów rozstrzygnięcia Sądu". Należy zauważyć, że skarżący kasacyjnie nie sprecyzował jakie elementy uzasadnienia miałyby być obarczone wadą. Poza lakonicznym stwierdzeniem o rzekomej dysfunkcji uzasadnienia skarżący kasacyjnie nie uzasadnił zgłoszonego zarzutu konkretnymi argumentami. Ponadto, za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, ani też jego oceny i wniosków wywiedzionych na jej podstawie. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi formalne uzasadnienia. Określa on, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia ustawowe wymagania. W szczególności Sąd I instancji odniósł się w uzasadnieniu do kwestii faktycznych i prawnych sprawy, istotnych z punktu jej rozstrzygnięcia, którym uwzględniono skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji. Z przedstawionych względów zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Skarżący kasacyjnie organ nie wskazał wśród zarzutów kasacyjnych naruszenia przepisu stanowiącego podstawę prawną wydania przez Sąd Wojewódzki zaskarżonego wyrok, czyli art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Tym niemniej z łącznej analizy zarzutów oraz ich uzasadnienia wynika, że kwestionuje stwierdzenie przez Sąd bezczynności organu wobec żądania J.M. z 20 grudnia 2022 r. o udzielenie informacji o działaniach podjętych przez Komendanta Głównego Policji w zakresie edukacji policjantów Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu w przedmiocie przepisów odnośnie do stosowania znaków B-25 w okresie od 1 listopada 2022 r. do dnia udzielenia odpowiedzi.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko i wywody Sądu Wojewódzkiego, który w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.) oraz konkretne przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U z 2024 r. poz. 145, ze zm.) wykazał w zaskarżonym wyroku, że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tą normą, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Niewątpliwie informacje o ewentualnych działaniach podjętych przez organy Policji w zakresie szkolenia funkcjonariuszy, który to obowiązek regulują wymienione przez Sąd Wojewódzkich przepisy ustawy o Policji, mieściły się w zakresie przedmiotowym u.d.i.p. i mogły podlegać udostępnieniu, o ile Komendant Główny Policji nimi dysponował. Wbrew sugestii skarżącego kasacyjnie, ocena przedmiotu żądania jako informacji o charakterze publicznym nie jest determinowana tym, czy dany organ jest w jej posiadaniu. W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczył doskonalenia zawodowego policjantów (art. 34h ustawy o Policji), który wiąże się z realizacją zadań publicznych Policji, o których mowa w art. 1 ust. 1-3 ww. ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że na gruncie u.d.i.p., w przypadku skierowania do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wyróżnić można działania, które powinien podjąć organ, aby uniknąć zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Organ, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, może:

- udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem, a nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia, na zasadach i w terminach określonych w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zgodnie z tymi regułami, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku;

- poinformować wnioskodawcę, że nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez nią informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

- odmówić udostępnienia informacji publicznej stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., w formie decyzji administracyjnej;

- umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku;

- odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z art. 3 u.d.i.p.

W sytuacji gdy organ pozostaje w przekonaniu, że informacja objęta wnioskiem nie stanowi informacji publicznej lub nie jest dysponentem danej informacji, nie może pozostawić wniosku bez odpowiedzi, lecz obowiązany jest w ustawowo zakreślonym terminie poinformować o tym fakcie wnioskodawcę stosownym pismem. Zaniechanie tej czynności powoduje, że organ naraża się na zarzut bezczynności (por. wyrok NSA z 18 października 2023 r. sygn. akt III OSK 1942/22).

Nadto, właściwe załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej wymaga precyzyjnego odniesienie się przez organ do przedmiotu żądania.

W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie dla oceny zasadności zarzutu bezczynności organu miała kwestia skutecznego doręczenia skarżącemu, poprzez e-PUAP, pisma Komendanta Głównego Policji z 29 grudnia 2022 r., które według organu, miało stanowić odpowiedź na wniosek z 20 grudnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 1949/23 przesądził, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd Wojewódzki winien podjąć działania obligujące organ do nadesłania dowodu doręczenia skarżącemu pisma z 29 grudnia 2022 r., bowiem dopiero ewentualne stwierdzenie prawidłowego doręczenia pisma pozwoli na dokonanie oceny treści odpowiedzi pod kątem realizacji prawa do uzyskania informacji publicznej w żądanym przez skarżącego zakresie.

Stosownie do art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto, w myśl art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Wojewódzki prawidłowo zrealizował wskazówki płynące z wyroku z 4 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 1949/23.

Pomimo zobowiązania przez Sąd Wojewódzki Komendanta Głównego Policji do przedstawienia urzędowego poświadczenia doręczenia skarżącemu pisma z 29 grudnia 2022 r., organ w piśmie z 24 września 2024 r. oświadczył, że takowym poświadczeniem nie dysponuje.

W takim stanie rzeczy uzasadnione było stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który uznał, wobec braku dowodu doręczenia skarżącemu, poprzez e-PUAP, odpowiedzi na wniosek z 20 grudnia 2022 r., niezależnie od merytorycznej treści pisma z 29 grudnia 2022 r., że organ nie rozpatrzył wniosku w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji zaistniały podstawy do zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i stwierdzenia bezczynności organu oraz zobowiązania go do rozpoznania wniosku skarżącego z 20 grudnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Wobec uznania, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

Organ rozpoznając wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, stosownie do art. 153 p.p.s.a., uwzględni w sprawie ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wynikające z niniejszego wyroku oraz z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 385/24.