Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 16 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi P. S. na czynności Kierownika Urzędu w przedmiocie zmiany w rejestrze stanu cywilnego I. oddala skargę w zakresie stwierdzenia bezskuteczności czynności unieważnienia przeniesionego aktu zgonu M. S. do rejestru stanu cywilnego pod nr "[...]"; II. stwierdza bezskuteczność czynności przeniesienia aktu zgonu M. S. do rejestru stanu cywilnego pod nr "[...]"; III. zasądza od Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego na rzecz skarżącego kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

P.S. wniósł skargę na czynności autokontrolne Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w G. (dalej jako: Kierownik USC lub organ) polegające na: 1) unieważnieniu przeniesionego w dniu "[...]" do rejestru stanu cywilnego aktu zgonu o nr "[...]" oraz 2) ponownym przeniesieniu w dniu "[...]" i zamieszczeniu w rejestrze stanu cywilnego aktu zgonu o nr "[...]" przy braku wniosku w tej sprawie oraz przy niespełnieniu przesłanek zawartych w art. 127a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2224 ze zm., dalej jako: P.a.s.c.), a także 3) nierozstrzygnięcie przez organ dokonujący autokontroli, czy zaskarżone uprzednio czynności miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonych w pkt 1) i 2) czynności oraz o stwierdzenie, że zaskarżona czynność unieważnienia aktu stanu cywilnego wymieniona w pkt 1) miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zaś zaskarżona czynność ponownego przeniesienia aktu stanu cywilnego wymieniona w pkt 2) nie miała miejsca bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie skarżący wniósł o połączenie niniejszej sprawy do wspólnego rozpoznania ze sprawą o sygn. akt II SA/Ol 543/19, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skarżący, powołując się na doktrynę oraz liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne, przedstawił szczegółowo instytucję autokontroli. Wskazał, że w dniu "[...]" Kierownik USC dokonał z urzędu przeniesienia aktu zgonu pradziadka skarżącego – M.S. do rejestru stanu cywilnego. Na czynność tę skarżący wniósł skargę, zarejestrowaną pod sygn. akt II SA/Ol 543/19, zarzucając organowi błędne przeniesienie i zamieszczenie w rejestrze stanu cywilnego treści wskazanego wyżej aktu zgonu w zakresie oznaczenia miejsca zgonu osoby, której akt dotyczy, tj. niezgodne z treścią aktu zgonu z chwili jego sporządzenia oraz nieprawidłowe sporządzenie i zamieszczenie w rejestrze stanu cywilnego pierwszej wzmianki dodatkowej w wymienionym akcie zgonu, poprzez powołanie błędnej podstawy prawnej zmiany nazwy miejscowości. W dniu "[...]" organ, na podstawie art. 127a ust. 1 P.a.s.c., unieważnił wskazany akt zgonu uznając, że akt ten został błędnie przeniesiony do rejestru stanu cywilnego, a następnie dokonał jego ponownego przeniesienia do rejestru stanu cywilnego. W ocenie skarżącego ustawa P.a.s.c. nie przewiduje możliwości stwierdzenia bezskuteczności własnej czynności materialno-technicznej przez Kierownika USC, a zatem nie jest możliwe uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli z uwagi na brak w zakresie jego właściwości odpowiedniej normy kompetencyjnej. Wskazał, że autokontrola w przypadku sprawy ze skargi na czynność materialno-techniczną, gdy w skardze sformułowano żądanie stwierdzenia przez Sąd bezskuteczności czynności, a organ w zakresie swojej właściwości nie może tego uczynić wobec braku normy prawnej umożliwiającej organowi administracji takie działanie - jest niedopuszczalna. Ponadto, zdaniem skarżącego, działania organu miały na celu uniemożliwienie dokonania kontroli sądowej zaskarżonych czynności poprzez pośrednie usunięcie przedmiotu zaskarżenia, tj. poprzez unieważnienie przedmiotowego aktu zgonu, którego dotyczyły zaskarżone poprzednią skargą czynności materialno-techniczne organu. W ocenie skarżącego czynności te zostały podjęte z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie zachodziły przesłanki upoważniające organ do zastosowania art. 127a ust. 1 P.a.s.c. W ocenie skarżącego Kierownik USC w G. zakwalifikował merytorycznie błędnie przeniesione miejsce zgonu jako omyłkę pisarską, zaś błędnie sporządzoną wzmiankę dodatkową dotyczącą aktualnej nazwy miejscowości, w której nastąpił zgon - raz jako problem techniczny, a innym razem - jako wynik niewłaściwego zastosowania funkcjonalności rejestru stanu cywilnego. Skarżący podkreślił, że w akcie źródłowym z księgi zgonów z 1943r. wpisano czytelnie nazwę miejsca zgonu: L.-A., a w akcie zamieszczonym w rejestrze stanu cywilnego w dacie wniesienia poprzedniej skargi figurowała błędnie przeniesiona nazwa: "A.", co samo w sobie stanowiło naruszenie art. 124 ust. 2 pkt 1 P.a.s.c., a także § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 5 lutego 2015r. w sprawie przenoszenia aktów stanu cywilnego do rejestru stanu cywilnego (Dz.U. poz. 204, ze zm., dalej jako: rozporządzenie w sprawie przenoszenia aktów). Nie można zatem mówić w tym przypadku o omyłce pisarskiej, bowiem sam organ wskazał, że migrując ten akt zinterpretował zapis dotyczący miejsca zgonu jako A. położony na terenie gminy L., podczas gdy faktycznie w akcie zgonu jako miejsce zgonu wpisane zostało L.-A. Skoro organ dokonywał interpretacji treści aktu i robił to z pełną świadomością, to nie zachodzi tu jakakolwiek omyłka pisarska. Jest to zatem błąd merytoryczny, który nie może być konwalidowany drogą unieważniania aktu stanu cywilnego przez Kierownika USC we własnym zakresie, bowiem nie zachodzi przesłanka z art. 127a ust. 1 P.a.s.c. W ocenie skarżącego, gdyby organ załatwiał sprawę z urzędu, nie zaś w trybie autokontroli, winien mieć zastosowanie art. 39 ust. 1 P.a.s.c. Jednocześnie skarżący podniósł, że nawet jeśli autokontrola jest dopuszczalna, to organ nie uwzględnił w całości uprzednio wniesionej skargi, gdyż w akcie sporządzonym po ponownym przeniesieniu, nie oznaczył miejsca zgonu M.S. jako G., lecz jako L.-A. (bez wzmianki dodatkowej z polską nazwą miejsca zgonu). Ponadto jeśli organ nie uznał za uzasadnione zarzuty, wnioski i argumenty skargi, to nie mógł zastosować trybu autokontroli. Skarżący zwrócił również uwagę na fakt, że w niniejszej sprawie została sporządzona już trzecia wersja tego samego aktu, dotyczącego zdarzenia, które miało miejsce w 1943r., przy czym nie jest to spowodowane odnalezieniem nowych dowodów, czy dokumentów. Podkreślił, że system rejestracji stanu cywilnego opierał się dotąd na pewności obrotu, którą zapewniał brak możliwości ingerencji w sporządzone akty bez udziału sądu powszechnego albo organu nadzoru (wojewody). Przyjmując zaś rozszerzającą wykładnię art. 41 ust. 1 pkt 2 i art. 127a ust. 1 P.a.s.c. możliwe jest unieważnienie każdego aktu oraz każdej wzmianki dodatkowej i sporządzenie nowych przez kierownika USC, bez jakiejkolwiek kontroli zewnętrznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazano, że w niniejszej sprawie wyłącznie Kierownik USC był właściwym organem uprawnionym do unieważnienia aktu zgonu, ponieważ nastąpiło błędne przeniesienie do rejestru stanu cywilnego danych zawartych w księdze papierowej poprzez zamieszczenie jako miejsce zgonu: A., zamiast zgodnie z księgą papierową: L.-A. Błąd ten miał charakter typowej omyłki pisarskiej, gdyż polegał na pominięciu jednego wyrazu w nazwie miejscowości, która zapisana była jako dwuczłonowa. Podkreślono, że akt zgonu sporządzony w księdze papierowej był sporządzony w języku niemieckim, pismem gotyckim, nie zawierał rubryk, był wpisany ciągiem, w sposób opisowy i przenoszenie tego typu aktów do rejestru stanu cywilnego nie należy do prostych czynności materialno-technicznych, gdyż nie może być dokonywane bez analizy i interpretacji zapisów znajdujących się w akcie. Podniesiono, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, że oczywistym błędem pisarskim będzie wpis niezgodny z dokumentami stanowiącymi podstawę jego sporządzenia, które z reguły znajdują się w aktach zbiorowych do tego aktu. Nie budzi wątpliwości okoliczność, że przedmiotowy akt zgonu został błędnie przeniesiony do rejestru stanu cywilnego na skutek omyłki pisarskiej i w związku z tym w dniu "[...]" został unieważniony z urzędu na podstawie art.127a P.a.s.c. Zaznaczono, że podczas przenoszenia aktu do rejestru stanu cywilnego miało miejsce błędne przeniesienie na skutek omyłki pisarskiej, zaś w momencie dokonywania następnej czynności jaką było dodanie wzmianki dodatkowej wystąpiły problemy techniczne lub niewłaściwe zastosowanie funkcjonalności rejestru stanu cywilnego. Zatem wystąpiły wszystkie ustawowe przesłanki, w myśl których to Kierownik USC był właściwy do unieważnienia wzmianki i aktu, na podstawie art. 127a P.a.s.c., a nie sąd w postępowaniu pozaprocesowym na podstawie art. 39 P.a.s.c. Jednocześnie podkreślono, że organ uwzględnił skargę skarżącego, gdyż zamieścił w ponownie migrowanym akcie zgonu sporządzonym pod nr "[...]" jako miejsce zgonu: L.-A. Skarżący został poinformowany o przyczynach unieważnienia błędnie zmigrowanego aktu zgonu i dokonaniu jego ponownego przeniesienia. Skarżący otrzymał także odpis zupełny prawidłowo przeniesionego aktu zgonu. Ponadto skarżący został poinformowany w piśmie z dnia 17 lipca 2019r., że wzmianka o zmianie nazwy miejsca zgonu może być dodana w każdym czasie, po ustaleniu podstawy prawnej stanowiącej podstawę jej zamieszczenia, natomiast jeżeli zapis dotyczący miejsca zgonu jest błędny to wówczas na podstawie art. 36 P.a.s.c. może być sprostowany w postępowaniu sądowym pozaprocesowym. Wskazano, że podstawa prawna, w wyniku której nastąpiła zmiana nazwy miejscowości z L.-A. na G. dotychczas nie została ustalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w świetle art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018r. poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonych aktów prawnych wyłącznie w zakresie ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przede wszystkim należy wyjaśnić, że Sąd oddalił wniosek skarżącego o połączenie do wspólnego rozpoznania niniejszej sprawy ze sprawą o sygn. akt II SA/Ol 543/19 dotycząca skargi na czynność przeniesienia aktu zgonu M. S. do rejestru stanu cywilnego, gdyż w ocenie Sądu nie zostały spełnione przesłanki ustawowe do takiego połączenia. Przedmiotowe sprawy nie mogły być objęte jedną skargą, gdyż dotyczą odrębnych czynności dokonanych przez Kierownika USC, a zatem nie została spełniona przesłanka określona w art. 111 § 1 p.p.s.a. Natomiast Sąd nie znalazł także podstaw do połączenia spraw na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., które ma charakter fakultatywny. Sąd uznał, że wprawdzie sprawy pozostają ze sobą w związku, ale wyłącznie z uwagi na osobę, której dotyczą, a nie z uwagi na podjęte rozstrzygnięcia i dlatego wniosek oddalił. Jednakże Sąd dopuścił dowód z akt sprawy o sygn. akt II SA/Ol 543/19 mając na uwadze fakt, że w aktach tych znajduje się część akt administracyjnych dotyczących także niniejszej sprawy.

Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest zasadna, ale tylko częściowo.

Przede wszystkim należy podnieść, że Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że dokonane w dniu "[...]" unieważnienie aktu zgonu przeniesionego do rejestru stanu cywilnego pod nr "[...]" oraz ponowne przeniesienie aktu zgonu M. S. do rejestru stanu cywilnego pod nr "[...]" stanowiły czynności podjęte w trybie autokontroli, określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Sama okoliczność, że czynności te zostały podjęte przez organ po wniesieniu przez skarżącego skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 543/19 nie przesądza o tym, że został zastosowany tryb autokontroli. Należy bowiem zauważyć, że w myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, chyba że o takim wstrzymaniu orzeknie organ (art. 61 § 2 p.p.s.a.) lub sąd (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Zatem zaskarżony akt nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, a w związku z tym - w ocenie Sądu – jak każdy inny akt administracyjny może podlegać procedurze unieważnienia, o ile taka jest przewidziana w przepisach szczególnych. Należy zaś zauważyć, że art. 127a P.a.s.c. dopuszcza możliwość unieważnienia aktu stanu cywilnego przeniesionego do rejestru stanu cywilnego i na ten przepis powołał się organ w piśmie z dnia 17 lipca 2019r. Zgodnie z tym artykułem jeżeli z przyczyn technicznych lub w wyniku niewłaściwego zastosowania funkcjonalności rejestru stanu cywilnego albo na skutek omyłki pisarskiej błędnie przeniesiono do rejestru stanu cywilnego akt lub akty stanu cywilnego stwierdzające to samo zdarzenie, sporządzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy lub sporządzone w trybie art. 145, kierownik urzędu stanu cywilnego, który dokonał błędnego przeniesienia, unieważnia z urzędu akt lub akty stanu cywilnego, w formie czynności materialno-technicznej, dołączając do każdego z unieważnionych aktów wzmiankę dodatkową o jego unieważnieniu. Z unieważnionego aktu stanu cywilnego nie wydaje się odpisów. Zatem powołany przepis P.a.s.c. upoważnia Kierownika USC do unieważnienia aktu stanu cywilnego bez konieczności uruchamiania procedury sądowej, o której mowa w art. 39 P.a.s.c. Należy przy tym zaznaczyć, że ten szczególny tryb unieważniania aktu stanu cywilnego dotyczy wyłącznie przypadku błędnego przeniesienia aktu stanu cywilnego do rejestru stanu cywilnego, co wynika nie tylko z treści powołanego przepisu, ale także z faktu zamieszczenia go w rozdziale zawierającym przepisy przejściowe i końcowe.

W niniejszej sprawie organ dokonał unieważnienia aktu zgonu przeniesionego do rejestru stanu cywilnego, wskazując na omyłkowe wpisanie miejsca zgonu niezgodnie z wersją papierową tego aktu. Dodatkowo w odpowiedzi na skargę wskazano na problemy techniczne występujące przy przenoszeniu aktu, co spowodowało błąd w podstawie prawnej wzmianki. Wprawdzie skarżący zakwestionował okoliczność, że niewłaściwe wpisanie nazwy miejscowości, w której nastąpił zgon miało miejsce ma skutek omyłki, wskazując że z pism organu wynika, że dokonał tego wpisu w sposób świadomy, jednak w ocenie Sądu okoliczności te nie mają wpływu na stwierdzenie, że unieważnienie aktu było prawidłowe. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z § 4 rozporządzenie w sprawie przenoszenia aktów nazwę miejscowości wpisaną do przenoszonego aktu stanu cywilnego zamieszcza się w akcie stanu cywilnego w rejestrze stanu cywilnego w brzmieniu wynikającym z przenoszonego aktu stanu cywilnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że nazwa miejscowości powinna być wpisana zgodnie z jej oryginalnymi brzmieniem, a w związku z tym wpisanie tylko jej części stanowiło błędne przeniesienie aktu. W ocenie Sądu nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że tłumaczenia organu co do błędnego wpisania nazwy miejscowości rzeczywiście mogą nasuwać wątpliwości, skoro ostatecznie organ przyznał, że była to omyłka pisarska. Ponadto nawet gdyby przyjąć, że przy przenoszeniu aktu do rejestru stanu cywilnego organ wpisał nazwę miejscowości, w której nastąpił zgon w sposób świadomy, to niewątpliwie błędnie została wpisana wzmianka dotycząca polskiej nazwy wpisanej miejscowości (wskazanie nieprawidłowego aktu prawnego). Organ w tym zakresie wyjaśnił, że nastąpiło to w wyniku problemów technicznych przy przenoszeniu aktu i w tym zakresie tłumaczenia tego nie sposób zakwestionować. Niewątpliwie zatem zaistniała podstawa do unieważnienia aktu w trybie art. 127a P.a.s.c. Należy przy tym wskazać, że wprawdzie słuszne są twierdzenia skarżącego co do tego, że system rejestracji aktów stanu cywilnego musi opierać się na pewności obrotu, co zapewnia brak możliwości ingerencji w sporządzone akty bez udziału sądu powszechnego lub wojewody, ale Sąd nie podziela twierdzenia, że powołany przepis narusza pewność obrotu, gdyż daje Kierownikowi USC podstawę do unieważnienia każdego aktu i każdej wzmianki. Przede wszystkim trudno kwestionować racjonalność ustawodawcy, który nadał takie uprawnienie Kierownikowi USC. Co więcej ustawodawca uznał, że takie unieważnienie może nastąpić także w przypadku, gdy organ wydał wcześniej odpisy z unieważnionego aktu, o czym świadczy zapis zawarty w art. 127a § 2 P.a.s.c. Zatem w ocenie Sądu przedmiotowa regulacja została wprowadzona w celu uproszczenia i przyspieszenia możliwości eliminacji błędnych wpisów, jakie mogą pojawić się w procesie przenoszenia aktów stanu cywilnego do rejestru stanu cywilnego. Trudno zatem uznać, że może to mieć jakikolwiek wpływ na pewność obrotu. Unieważnienie aktu w trybie art. 127a P.a.s.c. nie może bowiem nastąpić w każdej sytuacji, jak zdaje się twierdzić skarżący, lecz tylko w przypadku wyraźnie wskazanym w tym przepisie. Ponadto nie ma podstaw do stwierdzenia, że czynność Kierownika USC w tym trybie pozostaje poza wszelką kontrolą, skoro przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że skarga na czynność unieważnienia aktu zgonu przeniesionego do rejestru stanu cywilnego pod nr "[...]" nie jest zasadna i w tym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił (pkt I wyroku).

Natomiast Sąd stwierdził, że zasługuje na uwzględnienie skarga w części dotyczącej stwierdzenia bezskuteczności przeniesienia aktu zgonu do rejestru stanu cywilnego pod nr "[...]". Niewątpliwie unieważnienie wcześniej zmigrowanego aktu zgonu M.S. nakładało na organ obowiązek ponownego jego przeniesienia, gdyż zgodnie z art. 125 ust. 1 P.a.s.c. przeniesienie to następuje z urzędu. Jednakże przeniesienie aktu do rejestru stanu cywilnego musi nastąpić zgodnie z obowiązującymi przepisami. Należy zatem podnieść, że stosownie do art. 124 ust. 2 P.a.s.c. przeniesienie aktu stanu cywilnego do rejestru stanu cywilnego polega na zamieszczeniu w rejestrze stanu cywilnego treści: 1) aktu stanu cywilnego z chwili jego sporządzenia w zakresie wymaganym w niniejszej ustawie; 2) wzmianek dodatkowych, przypisków oraz informacji zawartych w rubryce "uwagi". Przy czym zgodnie z wyżej powołanym § 4 rozporządzenia w sprawie przenoszenia aktów nazwę miejscowości wpisaną do przenoszonego aktu stanu cywilnego zamieszcza się w akcie stanu cywilnego w rejestrze stanu cywilnego w brzmieniu wynikającym z przenoszonego aktu stanu cywilnego. Prawidłowo zatem organ, dokonując migracji aktu zgonu, wpisał oryginalną nazwę miejscowości, w której nastąpił zgon, jako: L.-A. Jednakże zgodnie z art. 30 ust. 2 P.a.s.c. nazwę miejscowości zamieszcza się w akcie stanu cywilnego zgodnie z krajowym rejestrem urzędowego podziału terytorialnego kraju oraz urzędowych nazw miejscowości i ich części. W przypadku zaś zmiany nazwy miejscowości do aktu stanu cywilnego dołącza się z urzędu wzmiankę dodatkową o zmianie nazwy miejscowości (art. 30 ust. 3 P.a.s.c.). Notoryjnie znany jest fakt, że nazwa miejscowości wskazana w akcie zgonu musiała ulec zmianie w związku ze zmianą granic, jaka nastąpiła po II wojnie światowej. W związku z tym przy migracji aktu stanu cywilnego do rejestru stanu cywilnego organ winien zamieścić wzmiankę dodatkową dotyczącą nazwy miejscowości. Przy czym w pierwszej kolejności winna być to wzmianka, jaka została zamieszczona w przenoszonym akcie, a w przypadku jej braku – organ winien wzmiankę tą dołączyć z urzędu. Zatem w ocenie Sądu nieprawidłowe jest przeniesienie przedmiotowego aktu zgonu bez dołączenia wzmianki o zmianie nazwy miejscowości, co musiało skutkować stwierdzeniem bezskuteczności tej czynności. Natomiast sąd administracyjny nie jest właściwy do rozstrzygania o prawidłowości treści tej wzmianki, gdyż w tym zakresie ewentualne spory może rozstrzygać wyłącznie sąd cywilny w trybie art. 39 P.a.s.c.

W związku z tym na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził bezskuteczność czynności przeniesienia aktu zgonu do rejestru stanu cywilnego (pkt II wyroku.)

O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., mając na względzie wysokość uiszczonego wpisu, wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego. Przy czym Sąd - działając na podstawie art. 206 p.p.s.a. - odstąpił od zasądzenia zwrotu części kosztów postępowania sądowego. Sąd wziął bowiem pod uwagę okoliczność, że skarga została uwzględniona jedynie częściowo.