Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 13 października 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 13 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 306/20 o odrzuceniu skargi kasacyjnej W. S. od wyroku tego sądu z dnia 11 stycznia 2021 r. w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania organu I instancji postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie postanowieniem z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 306/20, odrzucił skargę kasacyjną W. S. od wyroku tego sądu z 11 stycznia 2021 r. oddalającego skargę I. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z [...] kwietnia 2019 r., znak [...].

Z motywów powyższego postanowienia wynika, że I. S. reprezentowana przez adw. P. W. złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku z 11 stycznia 2021 r. Sąd wojewódzki sporządził uzasadnienie tego wyroku, które zostało doręczone jedynie stronie wnioskującej – zgodnie z art. 142 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa).

W dniu 14 kwietnia 2021 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) W. S., reprezentowany przez adw. P. W., złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku z 11 stycznia 2021 r.

Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga kasacyjna W. S. jest niedopuszczalna, albowiem nie złożył on wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła I. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ww. orzeczenie w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 32 Ppsa poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące ustaleniem, że skarga została wniesiona w imieniu W. S., a nie I. S.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podnosi, że w treści skargi kasacyjnej doszło do oczywistej omyłki pisarskiej i w jednym miejscu jako wnoszącego skargę błędnie wskazano W. S., a nie I. S., choć w komparycji skargi kasacyjnej wskazano, że skarżącą jest I. S., podobnie w treści skargi (kasacyjnej) wielokrotnie wyraźnie odwoływano się do osoby I. S., a nie W. S.

W piśmie procesowym z 20 września 2021 r. stanowiącym odpowiedź na zażalenie działający imieniem W. S. ten sam pełnomocnik, adw. P. W. przyłączył się do stanowiska zawartego w zażaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 141 § 2 Ppsa w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. W świetle art. 142 § 2 Ppsa jeżeli uzasadnienie wyroku zostało sporządzone na wniosek strony, odpis wyroku z uzasadnieniem doręcza się tylko tej stronie, która złożyła wniosek. Zgodnie z art. 173 § 2 Ppsa, skargę kasacyjną może wnieść strona po doręczeniu odpisu wyroku z uzasadnieniem.

W niniejszej sprawie wyrokiem z 11 stycznia 2021 r. sąd pierwszej instancji oddalił skargę I. S. Zatem uzasadnienie tego orzeczenia mogło zostać sporządzone przez Sąd tylko na żądanie strony i konsekwentnie doręczone tylko tej stronie, która złożyła w przewidzianym terminie wniosek o sporządzenie uzasadnienia zapadłego orzeczenia (art. 141 § 2 Ppsa). Powyższe ma ten skutek, że w stosunku do strony, która nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia zapadłego orzeczenia i której nie doręczono odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, nie rozpoczął biegu trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Zatem złożona przez tę stronę skarga kasacyjna, nawet gdy została wniesiona w terminie otwartym dla innej strony postępowania (bo strona ta złożyła skutecznie wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, a odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został mu prawidłowo doręczony), musiała zostać odrzucona jako niedopuszczalna.

Jak wynika z akt sprawy z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 11 stycznia 2021 r. wystąpił adw. P.W. działający w tym przypadku jedynie jako pełnomocnik I. S., takie określenie wyraźnie wynika z tegoż wniosku.

Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika również, że skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył wyłącznie W. S., reprezentowany przez tego samego pełnomocnika, potwierdza to fakt, że na s. 2 (akapit 1) skargi kasacyjnej pełnomocnik oświadczył, że działa "w imieniu W. S.". Wbrew argumentacji zawartej w zażaleniu nie przeczy temu dalsza treść skargi kasacyjnej, albowiem w wielu jej miejscach pełnomocnik odnosi się zarówno do "skarżącego" (np. w odniesieniu do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania), jak i skarżącej. Bez wpływu na prezentowaną powyżej ocenę pozostaje też fakt, że adw. P. W. reprezentował zarówno I. S. jak i W. S. W związku zatem z takim oznaczeniem wnioskodawcy należało uznać, że pełnomocnik skarżącej oraz uczestnika postępowania złożył wspomnianą skargę kasacyjną wyłącznie w imieniu W. S. Każde pismo procesowe należy bowiem odczytywać zgodnie z jego treścią i niedopuszczalne jest nadanie mu treści innej niż została w nim wyrażona. Od profesjonalnego pełnomocnika, jakim jest adwokat należy bowiem wymagać należytej staranności w wykonywaniu czynności procesowych w imieniu reprezentowanego mocodawcy. Wskazane okoliczności, w ocenie Sądu, świadczą jedynie o niedbalstwie w działaniu tegoż pełnomocnika.

Tym samym skoro odpisu zaskarżonego orzeczenia wraz z uzasadnieniem nie doręczono W. S., to – jak trafnie wyjaśnił sąd wojewódzki – nie był on uprawniony do wniesienia skargi kasacyjnej od tegoż wyroku, z uwagi na treść cytowanych wyżej art. 173 § 2 w zw. z art. 177 § 1 Ppsa. W takiej sytuacji złożony przez tego uczestnika środek odwoławczy był niedopuszczalny "z innych przyczyn" w ujęciu art. 178 Ppsa i podlegał odrzuceniu przez WSA w Warszawie, co też – prawidłowo – w sprawie nastąpiło.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.