Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: starszy ref. sąd. Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala.

Prezydent Miasta K. decyzją z 27 listopada 2018 r. nr [...], znak: [...], wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia Firma A w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako: instalacja prześwitującej siatki winylowej z nadrukiem reklamowym (powierzchnia reklamowa o wymiarach 66 m x 11 m) wraz z podkonstrukcją i oświetleniem na budynku przy ul. [...]; teren inwestycji działka nr [...], obr. [...] w K..

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., obecnie Dz.U. z 2019 r., poz. 1186), dalej "P.b.".

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że S. P., działając na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez ww. Spółkę, złożył 14 listopada 2018 r. do Urzędu Miasta K. zgłoszenie ww. robót budowlanych. Inwestor we wniosku zawarł informację, że zgłaszane roboty budowlane realizowane będą metodą alpinistyczną, a rozpoczęcie robót nastąpi w terminie 21 dni od zgłoszenia.

Organ przywołał treść art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 5 P.b. podkreślając, że zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych.

Odnosząc się do powyższego organ l instancji stwierdził, że wymóg ten nie został spełniony w przedmiotowym zgłoszeniu, ponieważ 20 listopada 2018 r. dokonano sprawdzenia w terenie przy ul. [...] i ustalono, że na elewacji przedmiotowego budynku przy ul. [...], w miejscu wskazanym w dokumentacji, roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzenia reklamowego w postaci siatki winylowej zostały już wykonane. Zatem wniosek złożony 14 listopada 2018 r. nie odnosi się do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych.

W związku z powyższym organ uznał, że inwestor nie spełnił warunku, o którym mowa w art. 30 ust. 5 P.b. Z uwagi na niezachowanie terminu 21 dni na reakcję organu i rozpoczęcie robót wcześniej, niż przewiduje to P.b., organ uznał, że uzasadnione jest wniesienie sprzeciwu, bowiem wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza inne przepisy w rozumieniu art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b.

Końcowo organ wskazał, że ponieważ inwestor nie wskazał we wniosku sposobu doręczania dokumentów w formie elektronicznej (ePUAP), natomiast w załączonym do zgłoszenia piśmie pn. "oświadczenie inwestora do zgłoszenia z dnia 9.11.2018r. – dz. ew. nr [...], obręb [...], jedn. ewid. [...], zawierającym opis robót oraz ustawowych przesłanek dotyczących zgłoszenia budowy i wykonania robót budowlanych", na stronie nr 3 opisu – pomiędzy zagadnieniami dotyczącymi zasad kształtowania polityki przestrzennej, a zagadnieniami dotyczącymi ładu przestrzennego, zawarł zdanie dotyczące sposobu doręczenia wszelkich pism w przedmiotowym zgłoszeniu: "Wnoszę o doręczanie wszelkich pism w niniejszej sprawie na adres skrzynki na elektronicznej platformie usług administracji publicznej epuap /braughmenn/skrytka", decyzję sprzeciwu przesłano zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej (na adres skrzynki ePUAP).

Firma A wniosła od powyższej decyzji odwołanie, zarzucając naruszenie:

- art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. w sytuacji, w której odwołująca się nie zrealizowała zgłoszonej inwestycji, jego błędną wykładnię i uznanie, że fakt realizacji prac stanowi materialnoprawną podstawę do wniesienia sprzeciwu,

- art. 39 i art. 391 K.p.a. poprzez niezasadne równoczesne doręczenie pisma droga tradycyjną oraz w formie dokumentu elektronicznego,

- art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie realizacji prac objętych zgłoszeniem oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego,

- art. 6 i art. 8 K.p.a. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z przepisami prawa.

Odwołująca się wniosła o uchylenie decyzji I instancji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu zarzutów odwołująca się podniosła, że nie zrealizowała inwestycji objętej zgłoszeniem. Nie jest inwestorem ani właścicielem obecnie zainstalowanego urządzenia, które różni się od istniejącego m.in. sposobem montażu siatki (obecnie siatka napięta jest przy pomocy pasów naciągowych w kieszeniach zakładkowych na krawędziach siatki, a w zgłoszonej inwestycji w kieszeniach będą się znajdowały metalowe rurki calowe – czego organ nie zweryfikował, a co stanowi istotną wadę postępowania. Dodatkowo inwestor podniósł, że procedura zgłoszenia robót budowlanych jest uproszczoną formą legalizacji konstrukcji i zgodnie z tym założeniem przesłanki uzasadniające możliwość zgłoszenia przez organ sprzeciwu zostały przez ustawodawcę enumeratywnie wymienione w treści art. 30 ust. 2 zdanie ostatnie, art. 30 ust. 6 i ust. 7 P.b. Wśród nich nie znajduje się przesłanka wykonania robót przed upływem 30 dni od zgłoszenia. Na poparcie tej tezy inwestor przywołał wyrok WSA w Poznaniu z 1 czerwca 2014 r. sygn. II SA/Po 372/14.

Wojewoda decyzją z 17 maja 2019 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 2 pkt 2 i art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "K.p.a.", oraz art. 81 ust. 1 pkt. 2, art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 P.b., uchylił decyzję I instancji w całości i umorzył postępowanie w sprawie wniesionego zgłoszenia.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy streścił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując dodatkowo, że w trakcie sprawdzenia w terenie przy ul. [...] w K. wykonano zdjęcia budynku z zainstalowaną siatką winylową i oznaczeniem inwestora "[...]" umieszczonym pod urządzeniem reklamowym. Następnie organ odwoławczy wskazał, że nie jest związany granicami odwołania. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu l instancji. Jedną z naczelnych zasad (zasada prawdy obiektywnej) postępowania administracyjnego jest zawarty w art. 7 K.p.a. przepis nakazujący organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ II instancji stwierdził, że inwestor wniósł odwołanie w ustawowym terminie wynikającym z art. 129 § 2 K.p.a.

Odnośnie stanowiska inwestora, że nie zrealizował on zgłoszonej inwestycji, organ odwoławczy wskazał, że w załączonym do zgłoszenia sześciostronicowym oświadczeniu inwestora do zgłoszenia z 9 listopada 2018 r., poza obszernym cytowaniem przepisów P.b. odnośnie parametrów technicznych planowanej inwestycji inwestor napisał jedynie, że: "Powierzchnia reklamowa będzie miała wymiary 66 m szerokości i 11 m wysokości" oraz "Dokonane zgłoszenie instalacji tablicy reklamowej w formie dwóch, połączonych ze sobą rusztowań modułowych na nieruchomości w obrębie 5 na działce ew nr [...], [...] w K. zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa załączniki, oświadczenia oraz wnioski".

Do zgłoszenia inwestor załączył: Informacje techniczne dotyczące Easymesh FR - siatki z podkładem, przeznaczonej do wielkoformatowych reklam na elewacje budynków oraz zdjęcie budynku przy ul. [...] w K. z wizualizacją reklamy na elewacji.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w zgłoszeniu inwestor nie opisał szczegółów montażu siatki, zatem nie jest możliwe (wobec niezamieszczenia w zgłoszeniu informacji w tym zakresie) zweryfikowanie faktycznych zamiarów inwestora odnośnie planowanego sposobu montażu siatki.

Składając odwołanie inwestor nie skorzystał również z możliwości złożenia dokumentów, które czyniłyby wiarygodnymi zapisy inwestora w odwołaniu, że nie zrealizował zgłoszonej inwestycji. Równocześnie zapis w odwołaniu, że "Odwołujący nie jest ani inwestorem ani właścicielem obecnie zainstalowanego urządzenia" nie jest - zdaniem organu odwoławczego - prawdziwy, ponieważ 18 stycznia 2019 r. "na dziennik podawczy PINB wpłynęło pismo, w którym współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości poinformowali organ nadzoru budowlanego: cyt: "Inwestorem i właścicielem nośnika reklamowego zlokalizowanego na dz. ew.nr [...], obręb [...] od strony wschodniej jest Spółka firma B z siedzibą w W."".

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących doręczenia decyzji organ II instancji przywołał treść art. 39 § 1 K.p.a. Wskazał, że zgodnie ze znowelizowaną w roku 2010 r. treścią tego przepisu zastosowanie środków komunikacji elektronicznej uzależnione jest od woli osoby, której doręczany jest dokument (uczestnika postępowania administracyjnego). Warunkiem jest zaakceptowanie przez uczestnika tego sposobu doręczania. Akceptacja uczestnika może przybrać formę wystąpienia do organu administracji publicznej lub też wyrażenia zgody. Warunek wystąpienia do organu należy rozumieć jako żądanie uczestnika wobec organu administracji publicznej określonego zachowania się tego organu. Użycie zwrotu "wystąpił o doręczenie" oznacza konieczność złożenia przez stronę odrębnego żądania, przy czym może to nastąpić w podaniu wszczynającym postępowanie, jak również na każdym innym etapie toczącego się postępowania.

W rozpatrywanej sprawie inwestor nie wskazał we wniosku sposobu doręczenia dokumentów w formie elektronicznej e-PUAP. W załączonym do zgłoszenia sześciostronicowym piśmie pn. Oświadczenie inwestora (...) umieszczono zdanie "Wnoszę o doręczenie wszelkich pism w niniejszej sprawie na adres skrzynki na elektronicznej platformie usług administracji publicznej epuap /[...]n/skrytka".

W związku z powyższym organ l instancji przesłał decyzję zarówno w formie papierowej jak i elektronicznej.

Przywołując wyrok WSA w Białymstoku z 8 września 2015 r., sygn. l SA/Bk 221/15 organ odwoławczy wskazał, że doręczenie decyzji do rąk adresata w formie papierowej, pomimo wniosku o doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, które nie prowadzi do ograniczenia praw strony w zakresie ochrony jej interesów, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Następnie organ II instancji przywołując wyrok WSA we Wrocławiu z 18 września 2013 r. sygn. II SA/Wr 420/13 stwierdził, że z art. 14 § 1, art. 391 i art. 109 K.p.a. oraz z ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2013 r., poz. 235) nie wynika norma prawna przewidująca bezskuteczność doręczenia decyzji w formie papierowej w sytuacji, gdy strona zawnioskowała o doręczenie decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej w formie dokumentu elektronicznego.

Przepis art. 391 § 1 K.p.a. określa bowiem warunki, które muszą być spełnione, aby możliwe było dokonanie doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Przepis ten jednak nie stanowi podstawy do kwestionowania prawidłowości doręczenia decyzji w formie papierowej. Nadto art. 391 §1 K.p.a. nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego. Jeżeli więc doręczenie decyzji nastąpiło do rąk adresata lub jego pełnomocnika choćby w formie papierowej, to nie można powiedzieć, że nie doszło do doręczenia decyzji w jeden z przewidzianych przez K.p.a. sposobów. Tak doręczona decyzja administracyjna wchodzi więc do obrotu prawnego, bowiem strona miała możliwość zapoznania się z nią.

W rozpatrywanej sprawie przesłano decyzję zarówno w formie papierowej jak i elektronicznej, co nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ strona nie została pozbawiona możliwości podjęcia działań w celu zrealizowania przysługującego jej prawa do złożenia odwołania od decyzji w ustawowym terminie wynikającym z art. 129 § 2 K.p.a.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że w związku z rozpatrywanym zgłoszeniem Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. skierował do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. pismo z informacją, że na przedmiotowej działce nr [...], w miejscu wskazanym przez inwestora (na elewacji budynku) urządzenie reklamowe w formie siatki winylowej z nadrukiem reklamowym już istnieje. Zatem zostało ono zainstalowane zanim zgłoszenie zostało przyjęte, naruszając tym art. 30 ust. 5 P.b.

W toku prowadzonego postępowania organ odwoławczy uzyskał od PINB w K. - Powiat Grodzki decyzję nr [...], znak: [...] z 14 maja 2019 r. nakazującą inwestorowi: tj. Firma A . w W. rozbiórkę nośnika reklamowego tj. urządzenia reklamowego z konstrukcja nośną i instalacją elektryczną, zamontowanego na elewacji wschodniej budynku biurowego, zlokalizowanego na przedmiotowej działce [...], w obszarze układu urbanistycznego Kleparza, wpisanego do rejestru zabytków decyzją nr [...] z dnia 25 stycznia 1984 r. oraz w obszarze uznanym za Pomnik historii: "K. - historyczny zespół miasta" zarządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 8 września 1994 r., wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Organ odwoławczy przywołał obszerne fragmenty uzasadnienia ww. decyzji rozbiórkowej, w szczególności w odniesieniu do ustalania kręgu stron postepowania. Wskazał też m.in., że pracownicy PINB przeprowadzili 15 lutego 2019 r. oględziny urządzenia reklamowego wraz z konstrukcją nośną i instalacją elektryczną, zamontowanego na elewacji wschodniej budynku zlokalizowanego na przedmiotowej działce nr [...]. W ich trakcie stwierdzono przymocowaną do elewacji wschodniej budynku siatkę reklamową z nadrukiem obejmującą całą szerokość elewacji (zgodnie z dokumentacją fotograficzną) oraz wysokości od l do IV piętra budynku. Siatka reklamowa zamocowana jest w sposób zlicowany z elewacją wschodnią budynku, posiada kieszenie zakładkowe szerokości około 10 cm na całym obwodzie, w które wprowadzone zostały pasy naciągowe. Siatka winylowa napięta została przy pomocy odciągów do podkonstrukcji stalowej i kotew mocowanych w ścianie zewnętrznej budynku. Nad nośnikiem reklamowym w dniu oględzin stwierdzono zamontowanie na wspornikach stalowych oświetlenie halogenowe (szt. 14).

Na przedmiotowe roboty ich inwestor nie posiadał zgody właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, co zostało potwierdzone w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Wojewódzkiego Urzędu ochrony Zabytków w K. i pracownikiem Miejskiego Konserwatora Zabytków w K.. firma B w W. nie starała się o pozwolenie u Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. na zamontowanie reklamy.

Miejski Konserwator Zabytków jedynie potwierdził w piśmie Biura MKZ z 23 czerwca 2014 r., znak [...] przyjęcie do wiadomości faktu umieszczenia czasowej reklamy na fasadzie przedmiotowego budynku.

Inwestor robót tj. Firma A wskazany został jednoznacznie przez współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości w ww. piśmie stron z 16 stycznia 2019 r. (data wpływu do PINB).

Zatem ustalony inwestor, mimo wielokrotnych zgłoszeń, nie otrzymał uprawnienia do ich realizacji.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił kompetencje organów nadzoru budowlanego stosownie do art. 83 i art. 84 P.b. Wskazał, że PINB dokonał czynności kontrolnych w miejscu planowanej inwestycji, zatem do organu odwoławczego należało uwzględnienie ustaleń dokonanych w ramach swoich kompetencji przez PINB, w sprawie dotyczącej zgłoszenia instalacji prześwitującej siatki winylowej z nadrukiem reklamowym (powierzchnia reklamowa o wymiarach 66 m x 11 m) wraz z podkonstrukcją i oświetleniem.

Zdaniem organu odwoławczego fakt wykonania przez inwestora instalacji prześwitującej siatki winylowej z nadrukiem reklamowym (powierzchnia reklamowa o wymiarach 66 m x 11 m) wraz z podkonstrukcją i oświetleniem, powoduje bezprzedmiotowość postępowania organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie przyjęcia zgłoszenia inwestora z 14 listopada 2018 r.

Przywołując treść art. 105 § 1 K.p.a. organ II instancji wskazał, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego (w rozpatrywanym przypadku fakt instalacji prześwitującej siatki winylowej z nadrukiem reklamowym o powierzchni reklamowej o wymiarach 66 m x 11 m wraz z podkonstrukcją i oświetleniem), co skutkuje tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jej merytorycznego rozstrzygnięcia.

Przywołując wyroki WSA w Krakowie organ odwoławczy wskazał, że nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zgłoszenia robót budowlanych w stosunku do robót, które już zostały wykonane. Zgłoszenie robót budowlanych może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Przedmiotem zgłoszenia jest bowiem poinformowanie organu o zamiarze inwestycyjnym określonego rodzaju i dopiero 30 dni milczenia organu (milczące przyjęcie zgłoszenia) daje inwestorowi uprawnienia do legalnego rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych objętych zgłoszeniem.

Ze względu na powyższe organ II instancji uznał za właściwe uchylenie skarżonej decyzji I instancji i umorzenie postępowania organu l instancji w sprawie zgłoszenia zamiaru przedmiotowej instalacji.

Zdaniem organu odwoławczego w obecnym stanie prawnym organem właściwym w powyższej sprawie jest organ nadzoru budowlanego – PINB w K., który decyzją nr [...] z 14 maja 2019 r. nakazał inwestorowi: tj. Firma A . w W. rozbiórkę nośnika reklamowego.

Firma A w W. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżając kwestionowaną decyzję w całości skarżąca zarzuciła jej naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niezasadne uchylenie decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, w sytuacji w której brak podstaw do twierdzenia, że skarżąca zrealizowała inwestycję,

- art. 39 i art. 391 K.p.a. poprzez niezasadne uznanie, iż równoczesne doręczenie pisma drogą tradycyjną oraz w formie dokumentu elektronicznego jest prawidłowe i nie ma wpływu na wynik sprawy,

- art. 105 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i umorzenie postępowania, w sytuacji, w której skarżąca nie zrealizowała inwestycji objętej zgłoszeniem i dodatkowo niezasadne uznanie, iż ewentualny fakt realizacji inwestycji stanowi podstawę do uznania, że postępowanie w sprawie zgłoszenia stało się bezprzedmiotowe,

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego (w szczególności w zakresie kwestii związanych z realizacją inwestycji przez skarżącą) i prawnego sprawy, naruszenie zasady legalności działania, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, niezapewnienie stronie czynnego udziału na każdym etapie postępowania, niewłaściwe i niepełne uzasadnienie decyzji, w konsekwencji błędne orzeczenie o uchyleniu decyzji i umorzeniu postępowania w sprawie wniesionego zgłoszenia.

Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozważenie przez Sąd zasadności uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu l instancji w oparciu o przepis art. 135 P.p.s.a.

W uzasadnieniu zarzutów skargi powtórzono argumentację z odwołania, jednocześnie wskazując, że odwołanie to wniesiono w ustawowym terminie.

Skarżąca zarzuciła, że organy nie podjęły żadnych czynności wyjaśniających na poparcie twierdzenia, że treść zgłoszenia odpowiada zrealizowanej inwestycji.

Podniosła, że organ powołując się na ustalenia poczynione przez organ nadzoru budowlanego, a w szczególności pismo złożone przez właścicieli nieruchomości, nie dostrzegł, że oświadczenie właścicieli nieruchomości wskazuje na inwestora spółkę firma B a zgłoszenie zostało dokonane przez odrębny podmiot spółkę Firma A

Skarżąca powołała się na wynikającą z art. 4 P.b. zasadę wolności budowlanej. Przytoczyła treść art. 30 ust. 5-7 P.b.

Podniosła, że sprzeciw zgłasza się w terminie 21 dni od zgłoszenia albo od doręczenia albo od doręczenia postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków. Dopóki nie upłynie wskazany wyżej termin, organ ma kompetencje do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu. Kompetencji tej nie traci w szczególności na skutek rozpoczęcia przed upływem wskazanego terminu przez inwestora robót budowlanych, czy też ich uprzedniego wykonania. Zdaniem skarżącej ewentualny fakt realizacji inwestycji nie zwalnia organu od merytorycznego rozpoznania sprawy.

Dalej skarżąca podniosła, że nie jest dopuszczalna analogia do przyjmowanej w orzecznictwie sądowym bezprzedmiotowości postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na skutek rozpoczęcia robót budowlanych. W sprawie pozwolenia na budowę organ administracji publicznej posiada bowiem kompetencje zarówno do wydania decyzji zezwalającej na rozpoczęcie robót budowlanych (pozwolenie na budowę), jak i sprzeciwiającej się ich rozpoczęciu (odmowa wydania pozwolenia na budowę) i konstytutywnym elementem faktycznym tej kompetencji jest fakt, że roboty budowlane nie zostały rozpoczęte. Odnośnie udzielenia pozwolenia na budowę ustawodawca wprost wskazał, iż nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 (art. 32 ust. 4a P.b.).

Podsumowując skarżąca wskazała, że organ l instancji nie był uprawniony do wniesienia sprzeciwu, brak było również podstaw do uznania postępowania za bezprzedmiotowe przez organ odwoławczy. Przywołując postanowienie NSA z 4 czerwca 2014 r., sygn. II GSK 1197/14 skarżąca podniosła, że doręczenie dokonywane w formie elektronicznej zastępuje doręczenie "tradycyjne", stąd niedopuszczalne jest doręczenie dokumentu równocześnie w postaci papierowej, jak i elektronicznej.

Skarżąca zarzuciła ponadto, że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki mógłby skutkować poprawnym ustaleniem rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Oparł się nieprawidłowo na dokumentach i ustaleniach organu nadzoru budowlanego. Dodatkowo do dnia redakcji skargi do spółki nie wpłynęła żadna decyzja organu nadzoru budowlanego. Organ błędnie utożsamia spółkę firma B) ze spółką Firma A (spółką osobową) - są to dwa odrębnie funkcjonujące w obrocie prawnym podmioty. Organ nie wystosował do skarżącej żadnego wezwania celem złożenia wyjaśnień - a jedynie zarzuca w uzasadnieniu decyzji, że spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów wraz z odwołaniem. Spółka złożyła stosowne oświadczenie o niezrealizowaniu inwestycji - w ocenie skarżącej jest to jedyny dokument, który w pełni uzasadnia jej stanowisko. Trudno sobie w tym miejscu wyobrazić co miałaby skarżąca dodatkowo przedłożyć jako dowód niezrealizowania przez nią inwestycji, oprócz ww. oświadczenia.

Końcowo skarżąca zarzuciła brak zawiadomienia inwestora o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji (art. 10 K.p.a.). W uzasadnieniu brak też powołania się na jakikolwiek dowód, który potwierdzałby nie tylko podmiot, który dokonał montażu ale również termin tego montażu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Wojewody uchylająca decyzję I instancji Prezydenta Miasta K. o sprzeciwie w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych i umarzająca postępowanie w sprawie wniesionego zgłoszenia. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdza, że wydane rozstrzygnięcie organu jest zgodne z prawem, a zarzuty skargi nie mogły przynieść zamierzonego skutku.

Materialnoprawną podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia były przepisy P.b. dotyczące zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. W sprawie występują trzy podstawowe sporne kwestie. Dwie z nich dotyczą wykładni prawa. Pierwszą kwestią sporną jest, jakie rozstrzygniecie powinien podjąć organ administracji architektoniczno-budowlanej w przypadku stwierdzenia wykonania robót przed upływem terminu na wniesienie sprzeciwu. Drugie ze spornych zagadnień dotyczy oceny prawidłowości doręczania decyzji w przypadku wystąpienia przez stronę o doręczanie drogą elektroniczną. Trzeci problem odnosi się do prawidłowości ustalonego w sprawie stanu faktycznego, w szczególności co do tożsamości inwestora i właściciela istniejącej zainstalowanej reklamy oraz zgłaszanej inwestycji.

We wszystkich tych kwestiach, mając na uwadze konkretne realia niniejszej sprawy, co do zasady należy przyznać rację organowi odwoławczemu. Nie może umknąć uwadze w sprawie niniejszej, że Sądowi z urzędu znana jest okoliczność prowadzenia przez firma C (Firma A w W.), specjalizującej się w nośnikach typu Wielki Format (siatki wielkoformatowe) reklamy outdoorowej, kampanii reklamowych w całej Polsce od wielu lat. Specyficzny sposób prowadzenia przez ww. Spółkę działalności powoduje, że organy architektoniczno-budowlane i organy nadzoru budowlanego wielokrotnie prowadzą postępowania i wydają rozstrzygnięcia, które następnie skarżone są do sądów administracyjnych (175 wyroków wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne i Naczelny Sąd Administracyjny).

Odnośnie instalacji w formie prześwitującej siatki winylowej z nadrukiem reklamy z oświetleniem umieszczanych na budynku położonym na działce nr [...], obr. [...] w K. należącym do firma D przy ul. [...], skarżąca używa ich do kolejnych kampanii reklamowych co najmniej od 2013 r., właściwie nieprzerwanie. W sprawie robót budowlanych dotyczących instalacji reklamowych na przedmiotowej nieruchomości inwestor, mimo wcześniej zamontowanych reklam, wnosił wielokrotnie kolejne zgłoszenia (np.: 17 czerwca 2013 r., 10 grudnia 2013 r., 19 grudnia 2013 r., 27 (29) października 2014 r., 24 (25) marca 2015 r., czy wreszcie 14 listopada 2018 r. – niektóre tradycyjnie, niektóre elektronicznie) organy architektoniczno-budowlane odpowiednio wydawały sprzeciwy i rozpatrywały odwołania, a sądy rozpoznawały kolejne skargi.

W sprawach tych zapadło już 6 wyroków WSA w Krakowie: z 4 marca 2014 r. sygn. II SA/Kr 85/15, z 28 października 2014 r. sygn. II SA/Kr 1382/14, z 25 listopada 2014 r. sygn. II SA/Kr 1270/14, 10 czerwca 2015 r. sygn. II SA/Kr 504/15, 25 czerwca 2015 r. sygn. II SA/Kr 518/15 oraz 15 kwietnia 2016 r. sygn. II SA/Kr 304/16, a także dwa wyroki NSA: z 20 października 2015 r. sygn. II OSK 833/15 i 17 września 2018 r. sygn. II OSK 3343/17.

Powyższe ma znaczenie w sprawie niniejszej o tyle, że mimo, iż organy w rozpatrywanej sprawie nie były wprost związane wskazanymi powyżej wyrokami na podstawie art. 153 P.p.s.a., ponieważ skarżąca złożyła nowe zgłoszenie, niemniej jednak przy rozpatrywaniu nowego zgłoszenia, z uwagi na powtarzające się w tych sprawach okoliczności faktyczne i mające zastosowanie te same przepisy prawa, organ odwoławczy słusznie miał na uwadze argumentację przedstawioną w ww. wyrokach, zgodnie z art. 170 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie organ I instancji ustalił, że zastana 20 listopada 2018 r. na elewacji przedmiotowego budynku przez pracowników organu konstrukcja reklamowa pokrywa się z urządzeniem objętym zgłoszeniem z 14 listopada 2018 r., co narusza art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b.

Ubocznie Sąd wskazuje, że wielkoformatowa reklama wisi na przedmiotowym budynku nadal, stan ten utrzymuje się do dnia wydania wyroku i sporządzenia niniejszego uzasadnienia.

Powyższe ustalenie organu jest prawidłowe. O tożsamości urządzeń świadczy bowiem podobieństwo parametrów technicznych (tj. wymiary urządzenia, użyte materiały, mocowanie do ściany budynku, instalacja elektryczna oświetlająca reklamę), a nie detale związane ze sposobem montażu siatki winylowej.

Z porównania danych i zakresu robót budowlanych związanych z instalacją urządzenia mającego być realizowanym, a wynikających ze zgłoszenia z 14 listopada 2018 r. oraz zdjęć i oględzin istniejącego urządzenia reklamowego, które zostało zrealizowane wynika daleko idąca zbieżność. Badając ww. kwestię organ odwoławczy, wbrew stanowisku skarżącej, prawidłowo posłużył się ustaleniami dokonanymi w toku postępowania przez organ nadzoru budowlanego w postępowaniu zakończonym decyzją PINB w K. - Powiat Grodzki decyzję nr [...] z 14 maja 2019 r., które potwierdzają stwierdzony stan faktyczny sprawy.

Odnośnie kwestii, jakie rozstrzygnięcie powinien podjąć organ administracji architektoniczno-budowlanej w przypadku stwierdzenia wykonania robót przed upływem terminu na wniesienie sprzeciwu, sądy administracyjne nie prezentują jednolitego stanowiska. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie co do zasady podziela stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z 20 października 2015r. sygn. II OSK 833/15, że art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. zawiera dwie samodzielne podstawy do zgłoszenia sprzeciwu; jedna z nich zachodzi wówczas, gdy budowa narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; druga podstawa zachodzi wówczas, gdy budowa narusza "inne przepisy". Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca nie sprecyzował i nie określił jakie przepisy miał tu na uwadze. W związku z tym w określeniu "inne przepisy" powinny na pewno mieścić się przepisy ustaw, jeżeli z przepisów tych wynikają normy o charakterze bezwzględnie obowiązującym. Do przepisów o takim charakterze można zaliczyć między innymi art. 30 ust. 5 P.b., w którym jest mowa, że zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, czy też, że do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu.

Powyższe nie zmienia faktu, że taka sytuacja uprawnia i zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do przeprowadzenia stosownego postępowania w celu doprowadzenia zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem, na podstawie art. 49b ust. 1 lub 2 albo art. 50 ust. 1 P.b.

Zgłoszenie (z art. 30 ust. 5 ust. P.b.) może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, a nie może służyć legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych.

Mając również na uwadze, że w prawomocnych wyrokach WSA w Krakowie z 28 października 2014 r. sygn. II SA/Kr 1382/14, i z 10 czerwca 2015 r. sygn. II SA/Kr 504/15 zawarto stanowisko, że w przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy, iż roboty budowlane objęte zgłoszeniem zostały już wykonane, winien on uchylić decyzję o sprzeciwie i umorzyć całe postępowanie administracyjne w tym zakresie, co daje możliwość prowadzenia stosownego postępowania w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, nie sposób w realiach niniejszej sprawy czynić organowi odwoławczemu zarzutu zastosowania się do takiej wykładni prawa. Najważniejszy w sprawie jest ten sam skutek w postaci uznania zgłoszenia za niedokonane prawidłowo i niepowodujące legalizacji samowolnych robót budowlanych.

Dlatego też prawidłowo Prezydent Miasta K. zawiadomił PINB w K. - Powiat Grodzki, który przeprowadził stosowne postępowanie i najpierw decyzją z 27 listopada 2015 r. (znak: [...]) skierował nakaz rozbiórki instalacji reklamowej do właściciela budynku (firma D

Z kolei decyzją nr [...] z 14 maja 2019 r. PINB nakazał inwestorowi: tj. Firma A w W. rozbiórkę nośnika reklamowego tj. urządzenia reklamowego z konstrukcja nośną i instalacją elektryczną, zamontowanego na elewacji wschodniej budynku biurowego, zlokalizowanego na przedmiotowej działce [...].

Kolejno odnosząc się do zarzutu skargi dotyczących błędnego doręczenia decyzji I instancji należy wskazać, że po pierwsze inwestor w tej sprawie nie podał adresu skrzynki (poczty) e-mailowej w samym zgłoszeniu (mimo, że wyraźnie w zgłoszeniu jest miejsce na umieszczenie takich danych), ale w jednym z pism (oświadczenie inwestora - k. 15 akt adm.). Na stronie trzeciej tego pisma, bez żadnego wyraźniejszego zasygnalizowania, inwestor zamieścił wniosek o doręczanie mu korespondencji pocztą elektroniczną. Sąd nie znajduje dostatecznego uzasadnienia takiego zamieszczenia tego wniosku. Jeżeli rzeczywiście celem inwestora było zamieszczenie wniosku o taki sposób doręczania korespondencji, to powinien to uczynić w sposób nie budzący wątpliwości w samym zgłoszeniu.

Omawiane żądanie sformułowane zostało na nieoznakowanej stronie, w części pisma dotyczącej kształtowania polityki przestrzennej i ładu przestrzennego, w zdaniu rozpoczynającym się w środku wersu, bez żadnego akapitu. Nie sposób nie odnieść wrażenia, że uczyniono to świadomie, licząc na nieuwagę organu, celem zapewnienia sobie możliwości użycia w dalszym postępowaniu argumentu o naruszeniu przez organ przepisów postępowania.

Skarżąca, będąca spółką prawa handlowego, zawodowo zajmująca się szeroko rozumianą działalnością reklamową, winna wykazać dużo więcej staranności w zgłaszaniu tak istotnych żądań jak sposób doręczania decyzji; szczególnie biorąc pod uwagę okoliczność, że to zagadnienie było już przedmiotem analizy we wcześniej doręczanych skarżącej uzasadnieniach wyroków sądów administracyjnych. Oczywiście nie zwalnia to organu od obowiązku wzięcia pod uwagę wniosków strony co do sposobu doręczenia.

Należy zgodzić się co do zasady ze skarżącą, że organ prowadzący postępowanie jest związany oświadczeniem uczestnika od momentu jego otrzymania, a doręczenie dokonywane w formie elektronicznej zastępuje doręczenie "tradycyjne". Zatem nie jest prawidłowe doręczanie dokumentu równocześnie w postaci papierowej, jak i elektronicznej. Taki wniosek wynika z treści art. 46 § 3 K.p.a., który przewiduje kolejność sposobów doręczania: najpierw elektroniczne a w dalszej kolejności w tradycyjnej formie, jednakże tylko w przypadku braku skuteczności doręczenia elektronicznego.

Jednakże mając na uwadze sposób postępowania strony w sprawie, a także brak jakichkolwiek negatywnych konsekwencji procesowych dla skarżącej, w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, pomimo iż doszło do naruszenia przez organ I instancji art. 391 § 1 K.p.a. na etapie doręczenia decyzji, naruszenie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Co więcej, dodatkowe doręczenie decyzji tradycyjną pocztą nie niweczy skutku prawidłowego doręczenia decyzji drogą elektroniczną, zgodnie z żądaniem strony. Jak już wyżej wskazano, równoczesne doręczenie pisma drogą tradycyjną oraz w formie dokumentu elektronicznego nie jest prawidłowe, ale uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy.

Podkreślić też należy, że bezsporny fakt skutecznego złożenia przez stronę odwołania od decyzji I instancji w terminie świadczy o tym, że uchybienie organu przepisom o doręczeniach nie wywołało dla strony negatywnych skutków i nie pozbawiło jej możliwości obrony swych praw, a zatem nie miało wpływu na wynik sprawy.

Z kolei decyzja II instancji została doręczona prawidłowo jedynie na adres elektroniczny skarżącej w platformie e-PUAP. Zatem zarzut naruszenia art. 39 i art. 391 K.p.a., jako bezzasadny, nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Natomiast odnośnie zarzutu braku tożsamości inwestora z właścicielem istniejącej reklamy należy podkreślić po pierwsze, że firma B jak wynika z [...], była i jest jedynym wspólnikiem (komplementariuszem) spółki Firma A i jedynym podmiotem uprawnionym do jej reprezentacji. Obie spółki mają też ten sam adres. Nie są to zatem, jak podaje skarżąca, dwa odrębnie funkcjonujące w obrocie prawnym podmioty. Nie kwestionując odrębnej osobowości prawnej ww. spółek należy dostrzec, że jedna z nich jest wyłącznym reprezentantem drugiej, są to zatem podmioty ściśle powiązane. Fakt, że w cytowanym piśmie właściciela budynku omyłkowo wskazano kapitałową spółkę firma B nie może zmienić powyższej oceny. Co więcej, decyzja PINB nr [...] z 14 maja 2019 r. w całkowicie jednoznaczny sposób nakłada obowiązek rozbiórki na osobową spółkę Firma A czyli na stronę wnoszącą zgłoszenie z 14 listopada 2018 r. Zatem przeprowadzone przez PINB czynności doprowadziły do niewątpliwego ustalenia, że właścicielem i inwestorem obecnie zainstalowanego urządzenia jest właśnie skarżąca.

Podsumowując należy stwierdzić, że organ odwoławczy podjął wszelkie niezbędne czynności, zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy oraz wyjaśnił wystarczająco stan faktyczny sprawy, w tym zakres prac objętych zgłoszeniem. W konsekwencji zarzuty opisanych w skardze przepisów K.p.a. okazały się bezzasadne. W szczególności skarżąca w uzasadnieniu zarzutów nie wskazała jakich to istotnych dowodów organ nie zebrał i nie rozpatrzył, w jaki sposób nie zapewniono stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz czego konkretnie brakuje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sama skarżąca w skardze wprost stwierdziła przy tym, że jej oświadczenie o niezrealizowaniu inwestycji jest jedynym dokumentem, który uzasadnia jej stanowisko. Również zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. skarżąca nie powiązała z jakąkolwiek czynnością, którą miałaby przedsięwziąć.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę w pełni zgadza się z poglądem NSA zawartym w wyroku z 20 października 2015 r., sygn. akt II OSK 833/15, że okoliczność uprzedniego wykonania inwestycji ma podstawowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy, a wszelkim samowolnym i naruszającym prawo działaniom inwestorów organy administracyjne muszą się przeciwstawiać na mocy obowiązującego prawa. Skarżąca, będąca aktywną na rynku spółką prawa handlowego, w postępowaniach przed organami administracji i sądami administracyjnymi zręcznie stosuje instytucje prawa budowlanego i procesowego, czego efektem jest instalowanie reklam, generujących liczne postępowania administracyjne i sądowe, o czym była mowa wyżej.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Nie nastąpiło też naruszenie wskazywanych w skardze regulacji K.p.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.