Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę

Decyzją z [...] czerwca 2010 r. Prezydent Miasta ustalił J.P. (dalej "Skarżący") wysokość podatku od nieruchomości na rok 2010 od nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], (opisanej w księdze wieczystej nr [...]) na kwotę 3.380 zł.

Organ wskazał jako przedmiot opodatkowania: 1 - budynki mieszkalne o powierzchni 50, 00 m², 2 - budynki mieszkalne związane z działalnością gospodarczą o pow. 172,00 m², 3 - grunty pozostałe o powierzchni 242, 00 m². Z akt sprawy wynika, że wskazane w decyzji budynki związane z działalnością gospodarczą stanowiły lokale, znajdujące się w będącym własnością Skarżącego budynku mieszkalnym, wynajmowane innym podmiotom na cele działalności gospodarczej.

Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji kwestionując ją w części w której w stosunku do budynku mieszkalnego stanowiącego własność Skarżącego zastosowano art. 5 ust.1 pkt.2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2006r., nr 121, poz. 844 ze zm., dalej "u.p.o.l.") przewidujący wyższą stawkę podatku od nieruchomości dla budynków mieszkalnych i ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżący podniósł, że przepis ten powinien mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do właściciela, który zajął faktycznie swoje lokale na działalności gospodarczą i tam prowadzi działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek. Skarżący zaś, jest jedynie właścicielem wynajmującym lokale użytkowe. Nie zajmuje ich fizycznie, i nie prowadzi w nich jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Zatem jako osoba nieprowadząca działalności gospodarczej w przedmiotowych lokalach nie powinien być obciążony podwyższonym podatkiem od tych lokali.

Decyzją z [...] lutego 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że odwołanie nie jest zasadne, a zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Jak wynika z materiału dowodowego, Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewid. nr 178/1 o powierzchni 242 m², zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Powierzchnia tego budynku wykorzystywana jest na: lokal mieszkalny o powierzchni 50, 00 m2 oraz na dwa lokale użytkowe (związane z prowadzeniem działalności gospodarczej) t.j. sklep o powierzchni 46, 00 m2 prowadzony przez E. S. oraz sklep i biuro-serwis o powierzchni 126, 00 m2 prowadzony przez J. K..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że organ pierwszej instancji ustalając Skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości na 2010 rok za ww. nieruchomość uwzględnił dane wykazane przez Skarżącego oraz dane wynikające z rejestru gruntów i budynków a następnie zastosował stawki podatku określone w uchwale Rady Miejskiej w P. numer XXXVIII/360/09 z 29 października 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2010 (Dz. Urz. Wojew. Mazow. z 15 grudnia 2009 r. nr 208 poz. 6352).

Samorządowe Kolegium odwoławcze podkreśliło, że dla wymiaru podatku od ww. nieruchomości na 2010 rok nie miał znaczenia fakt, kto prowadzi działalność gospodarczą na danej nieruchomości, czy jej właściciel we własnym imieniu i na własny rachunek czy też najemca. Jeżeli budynek mieszkalny jest częściowo zajęty na działalność gospodarczą, tak jak w przypadku nieruchomości Skarżącego na biuro i sklepy, to ich powierzchnia powinna być objęta podwyższoną stawką podatku od nieruchomości.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie złożył Skarżący, który wniósł o jej uchylenie.

W uzasadnieniu Skarżący powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podniósł, że zarówno Prezydent Miasta P. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uporczywie stosują art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. pomimo, że ma on zastosowanie jedynie wobec właściciela zajmującego faktycznie lokale użytkowe lub ich części w jego budynku na prowadzenie działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek. Zdaniem Skarżacego, własciciela takiego nie można zrównywać z z właścicielem wynajmującym lokale użytkowe najemcom na prowadzenie tam działalności gospodarczej. Skarżacy, wynajmujący lokale, nie zajmuje ich bowiem faktycznie na prowadzenie działalności gospodarczej.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 210 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p.").

W odpowiedzi na skargę Samorządowe kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i przedstawioną w niej argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako P.p.s.a.

Poddając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję kontroli legalności Sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Wydana przez organ decyzja jest wyrazem prawidłowo dokonanej subsumpcji przepisów prawa, na tle bezspornego stanu faktycznego.

Sąd stwierdza, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sprawie. Sąd nie dopatrzył się też uchybień organów w zakresie postępowania dowodowego.

Ponadto zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji dokonano trafnej wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dotyczących podatku od nieruchomości.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest to, że właścicielem przedmiotu opodatkowania jest Skarżący. Z akt sprawy wynika też, że Skarżący wynajmuje najemcom prowadzącym działalność gospodarczą: E. S. pomieszczenie na sklep o powierzchni 46m² oraz J. K. pomieszczenia na sklep i biuro-serwis o powierzchni 126 m² . Pozostałą część budynku (50m²) stanowi lokal mieszkalny Skarżącego.

Jak wynika z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definiuje grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l.

Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W dacie wydawania decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2010 r. zgodnie z u.p.o.l. stawka ta nie mogła przekroczyć 20,51 zł od 1 m ² powierzchni użytkowej.

Osobą zobowiązaną do uregulowania należności podatkowej jest Podatnik. Podatników zaś podatku od nieruchomości zdefiniowano w art. 3 ust. 1 u.p.o.l., w którym wskazano, że są nimi osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych,

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,

3) użytkownikami wieczystymi gruntów,

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa; lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem osób fizycznych posiadających lokale mieszkalne niestanowiące odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego.

Z art. 3 u.p.o.l. wynika, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na Skarżącym czyli właścicielu nieruchomości. Posiadacz zależny może być obciążony podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy przedmiotem jego władztwa są nieruchomości, obiekty budowlane lub ich części stanowiące własność Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego.

W tym miejscu należy odnieść się do przepisów prawa cywilnego i wyjaśnić pojęcie posiadacza. Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

Z treści art. 3 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że w niniejszej sprawie dla określenia kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości nie mają znaczenia umowy najmu zawierane między Skarżącym a osobami wynajmującymi. Z przytoczonych przepisów wynika, że jeżeli nieruchomość jest własnością osoby fizycznej, na tej osobie ciąży obowiązek podatkowy, niezależnie od zawartej umowy najmu części lub całości nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania. Podatnikiem w niniejszej sprawie jest zatem Skarżący, który jest właścicielem nieruchomości.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma zatem znaczenia, kto prowadzi działalność gospodarcza na danej nieruchomości. Bez wpływu na obowiązek podatkowy właściciela jest okoliczność czy to właściciel nieruchomości we własnym imieniu i na własny rachunek, czy też najemca zajmują daną część budynku na prowadzenie działalności gospodarczej. Obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości powstaje bowiem niezależnie od tego, czy podatnik osiąga dochody z danej nieruchomości czy też nie.

Fakt zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej przez najemców – posiadaczy zależnych, ma jednakże wpływ na określenie przez Radę Gminy wysokość stawek podatku od nieruchomości. Niewątpliwie bowiem część budynku mieszkalnego była we władaniu najemców – przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą. Zatem, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., te części budynku mieszkalnego będącego własnością karzącego, jko zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu wyższymi stawkami podatku, aniżeli stawki stosowane do budynków mieszkalnych niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Treść art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. nie daje podstaw do twierdzenia, tak jak czyni to Skarżący, że określona w tym przepisie stawka podatku ma zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy to właściciel budynku mieszkalnego zajął go w całości lub w części na działalność gospodarczą. Prezentowane przez Skarżącego stanowisko według, którego zajęcie części budynku Skarżącego na działalność gospodarczą przez najemców tych części budynku powoduje niemożność zastosowania do tych części budynku podwyższonej stawki podatku określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. nie ma podstaw w obowiązujących przepisach.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, uznając że nie ma racji Skarżący twierdząc, że nieruchomość położona przy ul. [...] w P. nie powinna być opodatkowana najwyższą stawką. Zważywszy na treść art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. uzasadnione jest twierdzenie wyrażone w zaskarżonej decyzji, że organ pierwszej instancji prawidłowo określił podatnikowi podatek od nieruchomości za rok 2010.

Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę jako niezasadną należało skargę oddalić.