Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Teresa Zyglewska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Stowarzyszenia [...] "T." z siedzibą w S., Stowarzyszenia [...] "W." z siedzibą w B., Prokuratora Regionalnego w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 424/20 w sprawie ze skarg Stowarzyszenia [...] "T." z siedzibą w S., Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w K., Stowarzyszenia [...] "W." z siedzibą w B. i Prokuratora Regionalnego w Białymstoku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 27 marca 2020 r., nr SKO.60.79.2019 w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego 1) uchyla zaskarżony wyrok i umarza postępowanie sądowoadministracyjne, 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z 22 września 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 424/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: Sąd I instancji, WSA) po rozpoznaniu sprawy ze skarg Stowarzyszenia [...] "T." z siedzibą w S. (dalej: Stowarzyszenie T.), Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w K. (dalej: Stowarzyszenie Z.), Stowarzyszenia [...] "W." z siedzibą w B. (dalej: Stowarzyszenie W.) i Prokuratora Regionalnego w Białymstoku (dalej: Prokurator) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej: SKO, Kolegium organ odwoławczy) z 27 marca 2020 r., nr SKO.60.79.2019, w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Olsztyńskiego (dalej: Starosta, organ I instancji) z 24 czerwca 2019 r., znak GŚ-II-6222.11.2018.KP (pkt I) oraz zasądził od organu na rzecz Stowarzyszenia [...] T. kwotę 697 zł, Stowarzyszenia Z. kwotę 697 zł, Stowarzyszenia [...] W. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II).

Wyrokiem z 7 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 424/20, Sąd I instancji, po rozpoznaniu wniosku spółki E. Spółka z o.o. z siedzibą w B. (dalej: spółka), uzupełnił ww. wyrok dodając do jego sentencji pkt III o treści: "decyzje uchylone w pkt I wyroku wywołują skutki prawne do dnia uprawomocnienia się wyroku".

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w terminie przewidzianym w art. 157 § 1 p.p.s.a. spółka złożyła wniosek o uzupełnienie wyroku WSA z 22 września 2022 r. poprzez orzeczenie, że uchylone wyrokiem decyzje podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik spółki powołał się na kontrole przeprowadzane regularnie w spółce przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Olsztynie, które gwarantują bezpieczne i niezagrażające środowisku funkcjonowania instalacji. Zdaniem pełnomocnika uczestnika postępowania, za uzupełnieniem wyroku o orzeczenie o udzieleniu ochrony tymczasowej przemawiają względy społeczne w postaci ochrony licznych miejsc pracy i dochodu, zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorców współpracujących ze spółką. Wstrzymanie działalności zakładu może doprowadzić do pozbawiania setek rodzin źródła utrzymania, co nabiera szczególnego znaczenia w obecnych czasach spowolnienia gospodarczego.

Zdaniem Sądu I instancji wniosek o uzupełnienie wyroku zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ zostały spełnione przesłanki do udzielenia uczestnikowi postępowania ochrony tymczasowej. WSA zauważył, że w sprawach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej do podstaw uzasadniających uwzględnienie żądania można zaliczyć w szczególności potrzebę ochrony przed natychmiastową utratą pracy, ryzyko utraty możliwości gospodarowania, powstania trudnych do pokrycia zobowiązań finansowych, które wiążą się z utratą płynności przedsiębiorstwa.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu I instancji podstawy takie zachodzą. Jak wynika z pisma Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 28 września 2022 r., brak udzielenia ochrony tymczasowej będzie skutkował zastosowaniem przez ten organ art. 365 ust. 1 z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2021 r., poz. 1973), czyli wstrzymaniem użytkowania instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego, które zostało uchylone wyrokiem wydanym w rozpoznawanej sprawie. Zważywszy, że decyzja ta ma charakter związany, jej wydanie przez organ ochrony środowiska odniesie wobec spółki negatywne skutki, zarówno w sferze pracowniczej jak i gospodarczej.

Sąd I instancji wskazał, że z informacji spółki zawartej na stronie [...], wynika, iż zapewnia ona 400 bezpośrednich i 600 pośrednich miejsc pracy, zatem wstrzymanie użytkowania tej instalacji będzie stanowiło realne zagrożenie dla egzystencji znacznej liczby osób i funkcjonowania dużego zakładu produkcyjnego. Zachodzi więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wobec powyższego, w celu zapobieżenia tym skutkom zasadne jest w ocenie WSA, orzeczenie, że decyzje uchylone w pkt I. wyroku z 22 września 2022 r. wywołują skutki prawne do chwili uprawomocnienia się wyroku.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się jako pierwszy Prokurator, który w swej skardze kasacyjnej z 12 grudnia 2022 r. zaskarżył powyższy wyrok z 7 listopada 2022 r. w całości, zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., obrazę prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. art. 152 § 1 w związku z art. 157 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż żądanie strony postępowania sądowoadministracyjnego o uzupełnienie wyroku o orzeczenie, że uchylone wyrokiem decyzje podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku jest wskazanym w art. 157 § 1 p.p.s.a. "dodatkowym orzeczeniem, które według przepisów ustawy Sąd powinien był zamieścić w wyroku z urzędu", podczas gdy orzeczenie zapadające na podstawie art. 152 § 1 p.p.s.a. odwracające ustanowioną w tym przepisie zasadę niewywoływania skutków prawnych przez uchylony wyrokiem akt lub czynność ma charakter wyjątku - "chyba że sąd postanowi inaczej", a w konsekwencji nie jest orzeczeniem umieszczanym przez Sąd w wyroku z urzędu.

Wobec tak sformułowanego zarzutu, Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie wniosku spółki o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie, że uchylone wyrokiem decyzje podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, a także oświadczył, iż zrzeka się uprawnienia do przeprowadzenia rozprawy i wnosi o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prokurator wskazał, iż w jego ocenie nie sposób się zgodzić z wydanym orzeczeniem, albowiem oparte jest ono na błędnej interpretacji art. 152 § 1 p.p.s.a. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, iż orzeczenie mające zapaść na podstawie art. 152 § 1 p.p.s.a., odwracające ustanowioną w tym przepisie zasadę niewywoływania skutków prawnych przez uchylony wyrokiem akt lub czynność, ma charakter wyjątku - "chyba że sąd postanowi inaczej". W konsekwencji, nie jest w jego ocenie orzeczeniem umieszczanym przez Sąd w wyroku z urzędu, a co za tym idzie nie jest wskazanym w art. 157 § 1 p.p.s.a. dodatkowym orzeczeniem. Wyjaśnił, iż odmienna sytuacja miała miejsce do 15 sierpnia 2015 r., gdy przepis ówczesnego art. 152 p.p.s.a. miał brzmienie "W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku". Wówczas bowiem – wedle Prokuratora - istniała możliwość uzupełnienia wyroku w trybie art. 157 p.p.s.a. o określenie, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, albowiem wówczas było to orzeczenie, które sąd powinien umieścić w wyroku z urzędu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło również Stowarzyszenie T. i zaskarżając orzeczenie w całości zarzuciło mu:

1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie:

a) art. 152 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 157 § 1 i § 3 p.p.s.a. poprzez "uzupełnienie" wyroku, choć wyrok z 22 września 2022 r. z mocy ustawy rozstrzygnął (art. 152 § 1 p.p.s.a.), że uchylone decyzje nie wywołują skutków prawnych do czasu uprawomocnienia się wyroku. W rzeczywistości wyrok z 7 listopada 2022 r. zmienia wyrok z 22 września 2022 r., co jest prawnie niedopuszczalne, a co oznacza, że wniosek inwestora winien ulec oddaleniu;

b) art. 152 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 157 § 1 i § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że wniosek inwestora o uzupełnienie wyroku był w ogóle dopuszczalny, choć w obecnym stanie prawnym rozstrzygnięcie o wywoływaniu skutków prawnych lub nie przez uchylony akt nie jest zamieszczane przez Sąd z urzędu w sentencji wyroku, a tym samym wniosek spółki winien ulec oddaleniu a limine;

c) art. 157 § i § 3 w związku z art. 152 § 1 w związku z art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. poprzez orzeczenie w przedmiocie, który został już rozstrzygnięty wyrokiem z 22 września 2022 r., a tym samym wyrok z 7 listopada 2022 r. jest obarczony wadą nieważności, a wniosek inwestora powinien być odrzucony na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stosowanego przez analogię;

d) art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 32, art. 33 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 65 § 1 i art. 66 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku z 7 listopada 2022 r. przed dniem bezpośredniego doręczenia wniosku inwestora pełnomocnikowi Stowarzyszenia oraz bez oficjalnego doręczenia przez Sąd I instancji tego wniosku stronom niereprezentowanym przez profesjonalnych pełnomocników, co spowodowało, że strony (uczestnicy postępowania) nie mogli zająć stanowiska w sprawie, co czyni postępowanie z "udziałem stron" i dostęp do Sądu fasadowym. Zajęcie stanowiska przez strony (uczestników postępowania) prowadziłoby do oddalenia (a nawet odrzucenia) wniosku inwestora;

2) błędną wykładnię (pominięcie) prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a mianowicie art. 5, art. 68 ust. 4, art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 4 ust. 2 w związku z art. 180 pkt 1, 2, 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2022 r., poz. 2556; dalej: p.o.ś) poprzez ich pominięcie przy wykładni art. 152 § 1 p.p.s.a. (pozwalającego na udzielenie ochrony tymczasowej) i oparcie się wyłącznie na interesie inwestora (ekonomicznym) z całkowitym pominięciem interesu społecznego (wymogów ochrony środowiska).

Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i oddalenie wniosku o uzupełnienie wyroku, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm prawem przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Na wstępie uzasadnienia skargi kasacyjnej Stowarzyszenie uwypukliło, iż w czasie ponad dwuletniego postępowania przed WSA inwestor nie zgłaszał wniosku o to, aby Sąd I instancji w razie uwzględnienia skargi orzekł, że uchylone decyzje będą wywoływać skutki prawne do czasu uprawomocnienia się wyroku. W ocenie Stowarzyszenia, również uzasadnienie wyroku z 22 września 2022 r. nie wskazuje, że kwestia wykonalności uchylanych decyzji ma być odmienne rozstrzygnięta niż przewidziana ustawowo reguła zawarta w art. 152 § 1 p.p.s.a. Wskazał nadto, iż wniosek z 4 listopada 2022 r. o uzupełnienie wyroku nie został przed wydaniem wyroku uzupełniającego z 7 listopada 2022 r. doręczony wszystkim stronom, co uniemożliwiło zajęcia stanowiska w sprawie.

W ocenie strony skarżącej kasacyjnie orzeczenie z 7 listopada 2022 r. faktycznie nie jest uzupełnieniem wyroku z 22 września 2022 r., lecz jego zmianą, z uwagi na fakt, iż obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa wskazują na ustawową zasadę zawieszenia skutków uchylonego aktu lub czynności do dnia uprawomocnienia się wyroku. W przeciwnym bowiem razie jednym z elementów orzeczenia winno być rozstrzygnięcie o tym, że akt lub czynność wywołują skutki prawne. Wedle Stowarzyszenia powyższe stanowisko potwierdza również treść uzasadnienia wyroku z 7 listopada 2022 r., w którym stwierdzono, iż "brak udzielenia ochrony tymczasowej będzie skutkował (...) wstrzymaniem użytkowania instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego, które zostało uchylone wyrokiem wydanym w rozpoznawanej sprawie".

Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazano, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa WSA nie ma obowiązku zamieszczenia z urzędu w wyroku uwzględniającym skargę na akt lub czynność dodatkowego postanowienia w przedmiocie wykonalności tegoż aktu lub czynności do czasu uprawomocnienia się wyroku. Powyższe zdaniem Stowarzyszenia prowadzi do wniosku, iż tego typu orzeczenie nie jest orzeczeniem, które Sąd powinien zamieścić z urzędu, a co za tym idzie jego brak w wyroku na chwilę orzekania powoduje skutki prawne określone w treści art. 152 § 1 p.p.s.a., a ich zmiana może nastąpić dopiero na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej, a nie zaś w drodze wyroku uzupełniającego.

W ocenie strony skarżącej kasacyjnie, kwestię wywoływania skutków prawnych przez uchylone decyzje organu I instancji i organu odwoławczego rozstrzygnął WSA w wyroku z 22 września 2022 r. Wedle Stowarzyszenia wydanie wyroku z 7 listopada 2022 r. oznacza zatem, że w tym samym przedmiocie orzekał dwukrotnie ten sam Sąd, co jest niedopuszczalne i nastąpiło w warunkach nieważności postępowania. W konsekwencji wniosek spółki z 4 listopada 2022 r. winien był zostać przez Sąd I instancji odrzucony, ewentualnie oddalony jako niedopuszczalny.

Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie pomimo, że WSA w wyroku z 22 września 2022 r. uchylił pozwolenie zintegrowane, to kierując się interesem spółki uznał, że może ona wciąż eksploatować instalację w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, wytwarzania odpadów. Stanowi to w ocenie Stowarzyszenia naruszenie, będącej obowiązkiem władz publicznych, zasady ochrony środowiska mającej swe źródło w Konstytucji RP. Stowarzyszenie zwróciło przy tym uwagę, iż nie podziela stanowiska organów, że zaistniał wyjątkowo ważny interes strony, wyrażony w ilości zaangażowanych środków finansowych i ponoszonych lub też grożących stratach finansowych, gdyż każda inwestycja łączy się z koniecznością zainwestowania kapitału i każdy inwestor w związku z tym jest zainteresowany jak najszybszym rozpoczęciem działalności. W przeciwnym bowiem razie rygor natychmiastowej wykonalności musiałby być nadawany każdej decyzji dotyczącej działalności gospodarczej. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie ma to swoje uzasadnienie również w treści wyroku WSA z 17 grudnia 2019 r. dotyczącego tego samego pozwolenia zintegrowanego, albowiem jak tak trafnie tam wskazano, interes indywidulany nie może znosić wymogów ochrony środowiska.

Skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie wyroku WSA złożyło również Stowarzyszenie W., które zarzuciło zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie:

1) art. 152 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 157 § 1 i § 3 p.p.s.a. poprzez "uzupełnienie" wyroku, podczas gdy wyrok z 22 września 2022 r. z mocy ustawy rozstrzygnął (art. 152 § 1 p.p.s.a.), że uchylone decyzje nie wywołują skutków prawnych do czasu uprawomocnienia się wyroku, a wyrok z 7 listopada 2022 r. faktycznie zmienia wyrok z 22 września 2022 r., co jest prawnie niedopuszczalne, skutkiem czego wniosek inwestora winien ulec oddaleniu;

2) art. 152 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 157 § 1 i § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że wniosek inwestora o uzupełnienie wyroku był dopuszczalny, podczas gdy w aktualnym stanie prawnym rozstrzygnięcie o wywołaniu skutków prawnych lub nie uchylonego aktu nie jest zamieszczane przez Sąd z urzędu w sentencji wyroku, a tym samym wniosek inwestora powinien ulec oddaleniu;

3) art. 157 § i § 3 w zw. z art. 152 § 1 w związku z art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. poprzez orzeczenie w przedmiocie, który został już rozstrzygnięty wyrokiem z 22 września 2022 r., a tym samym wyrok z 7 listopada 2022 r. jest obarczony wadą nieważności, a wniosek inwestora powinien być odrzucony na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stosowanego przez analogię;

4) art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 32, art. 33 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 65 § 1 i art. 66 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku z 7 listopada 2022 r. bez oficjalnego doręczenia przez Sąd I instancji tego wniosku Stowarzyszeniu oraz stronom niereprezentowanym przez profesjonalnych pełnomocników, co spowodowało, że strony (uczestnicy postępowania) nie mogli zająć stanowiska sprawie, co czyni postępowanie z "udziałem stron" i dostęp do Sądu fasadowym. Zajęcie stanowiska przez strony (uczestników postępowania) prowadziłoby do oddalenia (a nawet odrzucenia) wniosku inwestora.

Ponadto Stowarzyszenie zarzuciło zaskarżonemu wyrokowi także błędną wykładnię (pominięcie) prawa materialnego, a mianowicie art. 5, art. 68 ust. 4, art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 4 ust. 2 w związku z art. 180 pkt 1, 2, 3 p.o.ś. poprzez ich pominięcie przy wykładni art. 152 § 1 p.p.s.a. (pozwalającego na udzielenie ochrony tymczasowej) i oparcie się wyłącznie na interesie inwestora (ekonomicznym) z pominięciem interesu społecznego (wymogów ochrony środowiska).

Wobec tak sformułowanych zarzutów Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie, względnie odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, przeprowadzanie rozprawy oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych lub spisu kosztów w razie jego złożenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenie W. szczegółowo omówiło prezentowane w sprawie stanowisko, które jest zbieżne ze stanowiskiem prezentowanym przez Stowarzyszenie T.

W odpowiedzi na powyższe skargi kasacyjne spółka E. Spółka z o.o. z siedzibą w B. wniosła o ich oddalenie, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W opinii spółki podstawy skarg kasacyjnych są niezasadne, co winno skutkować ich oddaleniem w całości. Wedle oceny spółki kwestia, o której mowa w art. 152 § 1 p.p.s.a. (tj. pozostawienie w mocy pozwolenia zintegrowanego, utrzymanego w mocy organu odwoławczego do czasu uprawomocnienia się wyroku z 22 września 2022 r.), była wielokrotnie podnoszona przed WSA i stanowiła element znany wszystkim stronom i uczestnikom postępowania, leżący u podstaw wyrokowania.

W piśmie procesowym z 17 grudnia 2025 r. spółka podtrzymała wnioski zawarte w odpowiedzi na skargi kasacyjne oraz przedstawiła dodatkowe stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w przedmiocie uzupełninia wyroku tego Sądu z 22 września 2022 r. w zakresie dodania punktu III w brzmieniu "decyzje uchylone w punkcie I wyroku wywołują skutki prawne do dnia uprawomocnienia się wyroku".

Wyrokiem z 22 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 27 marca 2020 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Olsztyńskiego z 24 czerwca 2019 r. w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego.

Zaskarżonym wyrokiem uzupełniono wyrok z 22 września 2022 r. zamieszczając w nim postanowienie w przedmiocie skutków prawnych uchylenia decyzji, to jest zamieszczając rozstrzygnięcie w oparciu o art. 152 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 stycznia 2026 r. uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 27 marca 2020 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Olsztyńskiego z 24 czerwca 2019 r. w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego.

Byt prawny rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd I instancji w oparciu o art. 152 p.p.s.a. był nierozerwalnie związany z wyrokiem, który uchylał przedmiotowe decyzje.

Okoliczność, iż wyrok Sądu i instancji eliminujący z obrotu prawnego decyzje w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego został uchylony skutkuje bezprzedmiotowością postępowania w przedmiocie uzupełnienia tego wyroku o rozstrzygniecie dodatkowe, jakim jest kwestia rozstrzygnięcia w zakresie skutków prawnych uchylenia decyzji.

Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. będziemy mieć do czynienia m.in. wtedy, gdy w toku tego postępowania, przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Jest bowiem zasadą, że "zniknięcie" przedmiotu kontroli sądowej przed dniem wyrokowania przez sąd administracyjny skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego, uzasadniającą jego umorzenie.

Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 188 p.p.s.a. uchylono zaskarżony wyrok i umorzono postępowanie sądowoadministracyjne.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a.