Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alina Balicka (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na stanowisko Rady [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu wobec rozbudowy kompleksowego zakładu odzysku odpadów oraz stwierdzenia konieczności przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

Pismem z 27 stycznia 2020 r. W. B., dalej "skarżący" działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (u.s.g.), zaskarżył w całości, podjęte w formie uchwały stanowisko Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. wyrażające sprzeciw wobec rozbudowy kompleksowego zakładu odzysku odpadów zlokalizowanego przy ul. [...] oraz stwierdzające konieczność przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie:

– art. 2 Konstytucji RP gdyż podjęcie skarżonego aktu nie daje się pogodzić z zasadami zaufania obywatela do państwa, stanowionego przez nie prawa i pewności prawa, wynikającymi z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa, ingerując w autonomiczne postępowania administracyjne, których prowadzenie czy sposób rozstrzygnięcia nie leży w kognicji Rady Dzielnicy [...],

– art. 7 Konstytucji RP poprzez podjęcie skarżonego aktu przez organ stanowiący jednostki pomocniczej j.s.t., bez wymaganej podstawy prawnej - brak jest generalnego umocowania Rady Dzielnicy [...] do zajmowania stanowiska w przedmiocie oczekiwanych rozstrzygnięć konkretnych postępowań administracyjnych prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów, a tym bardziej formułowanie w tym przedmiocie wytycznych względem innych organów/instytucji, w tym zwłaszcza wobec Zarządu Dzielnicy [...] jako podległego organu wykonawczego,

– art. 8 § 1 k.p.a. gdyż występowanie przez Radę Dzielnicy [...] do właściwych organów o wydanie określonych, niekorzystnych dla Skarżącego rozstrzygnięć toczących się z jego wniosku postępowań administracyjnych, narusza zasadę bezstronności tych organów i równego traktowania stron, nie dając się przez to pogodzić z wymogiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

– art. 23 k.c. poprzez podjęcie publicznie dostępnego, zamieszczanego w Biuletynie Informacji Publicznej aktu, którego oparte na nieprawdzie treści, naruszają dobra osobiste (dobre imię) Skarżącego, w szczególności poprzez stwierdzenia o nieistniejących uciążliwościach czy degradacji terenów jakich ma się dopuszczać firma "[...]".

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności skarżonego aktu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż ze względu na treść stanowiska, która bezpośrednio dotyczy Skarżącego i przedsięwzięcia (rozbudowy kompleksowego zakładu odzysku odpadów zlokalizowanego przy ul. [...]) prowadzonego w ramach działalności gospodarczej pod firmą [...], narusza jego interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g.

Skarżący zauważa, że już w pierwszym zdaniu skarżonego aktu można przeczytać: «W związku z postępowaniami administracyjnymi prowadzonymi przez Wydział [...] Urzędu Dzielnicy [...] oraz Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego [...] z wniosków Pana W. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" (...)». Zatem nie sposób mówić wyłącznie o wyrażeniu opinii przez Radę, skoro w określonym celu kieruje ona swoje wytyczne (sprzeciw wobec rozbudowy) do szeregu zewnętrznych podmiotów, obligując tym samym choćby Zarząd Dzielnicy do określonego, sprzecznego z prawem postępowania. Prowadzi to do wniosku, że podejmując stanowisko, Rada Dzielnicy bez wątpienia usiłowała wywrzeć nieuprawniony wpływ na konkretne podstępowania administracyjne, prowadzone z wniosku skarżącego w Urzędzie Dzielnicy [...] - Wydziale [...] {komórce podległej Zarządowi Dzielnicy), w przedmiocie:

• "wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej do zbierania odpadów z pomieszczeniami socjalnymi dla pracowników, stacji trafo, zbiorników bezodpływowych: na ścieki bytowe i przemysłowe, retencyjnego na ścieki deszczowe i wodę pożarową wraz z potrzebą infrastrukturą na częściach działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] oraz na częściach działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] (pod istniejące wjazdy), położonych przy ul. [...] / ul. [...] (wniosek złożony w dniu 20.09.2019 r.);

• wydania pozwolenia na "rozbudowę kompleksu zakładu odzysku odpadów etap I zgodnie z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy" zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...], działki ewidencyjne [...], [...], [...] z obrębu [...] (wniosek złożony w dniu 17.04. 2015 r.);"

Dalej skarżący wskazał, że Rada Dzielnicy [...] podjęła stanowisko bez podstawy prawnej, czym wykroczyła poza swoje kompetencje naruszając fundamentalną zasadę praworządności wynikającą z art. 7 Konstytucji RP. Podkreślił, że to nie Rada Dzielnicy, a na zasadach wyłączności Prezydent [...] wydaje decyzje administracyjne:

• o warunkach zabudowy (na podstawie art. 60 ust. 1 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym),

• o pozwoleniu na budowę (jako organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 28 ust. 1a w zw. z art. 82 ust. 2 z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane).

Tym samym Rada Dzielnicy [...] pozbawiona jest jakiegokolwiek upoważnienia do ingerowania w takie postępowania, tym bardziej, że narusza w ten sposób interes podmiotu trzeciego, zainteresowanego uzyskaniem zgodnie z prawem konkretnych decyzji. Na gruncie zasad demokratycznego państwa prawnego, nie sposób dopuścić praktyki, w której organy stanowiące do tego nie powołane, poprzez uchwały czy stanowiska usiłują wywierać wpływ na rozstrzygnięcia innych organów w indywidualnych sprawach dotyczących praw i obowiązków obywateli.

Organ administracji publicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że Rada Dzielnicy [...] jest organem stanowiącym i kontrolnym w jednostce pomocniczej [...] tj. w Dzielnicy [...].

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m[...] (dalej ustawa o ustroju [...]) (Dz. U. z 2018 r., poz. 1817), Dzielnica działa na podstawie statutu dzielnicy nadanego przez Radę [...] i innych uchwał Rady m[...] przekazujących dzielnicy zadania i kompetencje gminne i powiatowe, zadania zlecone gminie z zakresu administracji rządowej oraz zadania realizowane na podstawie porozumień zawartych pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego.

Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 7 ustawy o ustroju [...], do zakresu działania dzielnicy należą sprawy lokalne, a w szczególności podejmowanie we własnym zakresie działań na rzecz zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty mieszkańców dzielnicy.

Kwestię procedowania stanowisk Rady Dzielnicy [...] reguluje Statut Dzielnicy [...], stanowiący załącznik nr 3 do uchwały [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom [...] (zwany dalej Statutem) (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2018 r., poz. [...] z późn. zm.). Zgodnie z § 24 Statutu Rada Dzielnicy wyraża swoją wolę w formie uchwał - gdy wola Rady Dzielnicy rodzi skutki prawne; stanowisk - gdy wola Rady Dzielnicy nie rodzi skutków prawnych, ustaleń - w sprawach procedowania na sesji. Z kolei zgodnie z § 25 Statutu prawo zgłaszania projektów stanowisk przysługuje Radzie miasta, Prezydentowi miasta, Zarządowi Dzielnicy, przewodniczącemu Rady Dzielnicy, klubowi radnych, komisji Rady Dzielnicy, grupie co najmniej 1/5 ustawowego składu rady dzielnicy, grupie co najmniej 1,5% osób posiadających czynne prawo wyborcze do rady dzielnicy, organowi uchwałodawczemu jednostki niższego rzędu w Dzielnicy.

Stanowiska Rady Dzielnicy nie podlegają przedłożeniu Prezydentowi miasta i Przewodniczącemu Rady Miasta oraz nie podlegają kontroli pod względem zgodności z prawem, celowości, rzetelności i gospodarności. Powyższe wynika z istoty stanowiska, jako aktu nie wywołującego żadnych skutków prawnych, jak i finansowych dla Dzielnicy, oraz aktu podjętego wyłącznie na podstawie normy kompetencyjnej zawartej w Statucie.

Powyższe pozostaje zgodne z utrwalonym orzecznictwem sądowym i stanowiskiem doktryny, zgodnie z którymi, jeżeli uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, ani innym prawnym aktem indywidualnym, którym rada ingerowałaby w sferę praw bądź obowiązków czy to organów państwowych, czy organu wykonawczego gminy lub jakiejkolwiek instytucji mu podległej, czy osób fizycznych bądź prawnych, to nie musi być oparta na normie prawa materialnego (patrz wyrok NSAz dnia 18.04.2018 r., I OSK 552/18 - baza LEX). Tego rodzaju uchwała powinna natomiast mieścić się w kompetencjach gminy i jej organu stanowiącego.

Rada Dzielnicy [...] stanowiskiem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. wyraziła sprzeciw wobec rozbudowy kompleksowego zakładu odzysku odpadów zlokalizowanego przy ul. [...] oraz stwierdziła konieczność przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...].

Organ powołując się na treść uchwały stwierdził, że akt ten nie stanowi uchwały o charakterze władczym. Nie jest aktem prawa miejscowego, ani innym prawnym aktem indywidualnym, którym rada ingerowałaby w sferę praw bądź obowiązków czy to organów państwowych, czy organu wykonawczego gminy lub jakiejkolwiek instytucji mu podległej, czy osób fizycznych bądź prawnych. Nie nakłada, ani nie kreuje żadnych obowiązków ani praw, nie zawiera nakazu określonego działania, nie wkracza w sferę uprawnień innych podmiotów i organów.

Zaskarżony akt wyraża negatywne stanowisko organu w przedmiocie objętym wnioskiem złożonym przez Skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], o rozbudowę kompleksowego zakładu odzysku odpadów. Kwestia składowiska odpadów na terenie Dzielnicy [...], jak wskazano w treści Stanowiska, jest "palącym" problemem w Dzielnicy [...], od lat wywołującym liczne kontrowersje, zwłaszcza, iż zakład ten znajduje się w bliskim położeniu zabudowań mieszkalnych.

W świetle art. 11 ust. 2 pkt 7 ustawy o ustroju [...] niewątpliwie kwestia składowiska odpadów w dzielnicy stanowi sprawę o charakterze lokalnym, należącą do właściwości Dzielnicy [...]. Rada Dzielnicy zaś posiada kompetencje do wyrażania swojej woli, nie wywołującej skutków prawnych, w formie "stanowiska". Powyższa podstawa prawna jest wystarczająca do podjęcia skarżonego stanowiska. Zaskarżone stanowisko nie narusza prawa, w szczególności art. 2 i 7 Konstytucji. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ nie ingeruje w postępowanie administracyjne o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej do zbierania odpadów oraz o wydanie pozwolenia na rozbudowę kompleksu zakładu odzysku odpadów, gdyż jak sam skarżący zauważył brak kognicji Rady dzielnicy w tym zakresie. Nie oznacza to jednak braku możliwości wypowiedzenia się przez organ reprezentujący wspólnotę mieszkańców, w tym mieszkańców z lokalizacji położonych w sąsiedztwie ww. inwestycji. Rada Dzielnicy ma prawo i obowiązek zabierać "Głos" w sprawach istotnych dla Dzielnicy i jej mieszkańców. W § 13 ust. 1 pkt 8 Statutu wskazano, iż do właściwości Rady Dzielnicy należy w szczególności zajmowanie stanowisk, wyrażanie opinii oraz zgłaszanie wniosków w sprawach istotnych dla dzielnicy. Rozbudowa składowiska odpadów niewątpliwie jest sprawą, w której reprezentanci wspólnoty mieszkańców powinni mieć możliwość zajęcia stanowiska i jego przekazania stosownym organom.

Postanowieniem z 21 lipca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 500/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw skarżącego na stanowisko Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. Nr [...] w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu wobec rozbudowy kompleksowego zakładu odzysku odpadów oraz stwierdzenia konieczności przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji uznał, że zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący i wniósł skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż pojęcie aktu administracyjnego podjętego w sprawach z zakresu administracji publicznej nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie aktualnie prezentowane jest stanowisko zgodnie, z którym sprawy z zakresu administracji publicznej obejmują wszelkie działania administracji publicznej z wyłączeniem tych, które rodzą bezpośrednio skutki cywilnoprawne. W uchwale składu siedmiu sędziów NSA I OPS 14/13, wskazano natomiast, że aby uznać akt za podjęty w sprawach z zakresu administracji publicznej musi on spełniać następujące warunki:

1. realizuje zadania publiczne przypisane organom jednostek samorządu terytorialnego w drodze ustawy;

2. nakłada obowiązek, stwierdza uprawnienia lub obowiązek, tworzy lub znosi istniejący stosunek prawny;

3. ma charakteru indywidualny bądź generalny,

4. nie jest aktem prawa miejscowego.

NSA wyjaśnił, iż organ zajął stanowisko w sprawach dotyczących administracji publicznej i jednocześnie nakreślił w nim kierunki działań i obowiązki organu wykonawczego gminy oraz innych podmiotów: Wydziału [...] Urzędu Dzielnicy [...] oraz Biura Architektury i Planowania Przestrzennego [...]. Akt ten stanowi bowiem o tym, że Rada Dzielnicy [...] "wyraża swój zdecydowany sprzeciw wobec rozbudowy kompleksowego zakładu odzysku odpadów zlokalizowanego przy ul. [...] oraz stwierdza konieczność pilnego przystąpienia do sporządzania miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]". Tym samym przyjąć należy, że wypowiedź Rady Dzielnicy na temat jej zadań jest w stanowisku powiązana z ich realizacją.

NSA podkreślił, iż sporne stanowisko ma charakter mieszany, indywidualny i generalny, nie jest aktem, który nie posiada adresata i do nikogo nie kieruje dyrektyw określonego działania. Indywidualnego charakteru tego stanowiska należy upatrywać w tym, że odnosi się ono wprost do wymienionych w niej na wstępie organów, generalnego zaś dlatego, że dotyczy wszelkich innych, również niewskazanych konkretnie podmiotów gminnych, których zadań i kompetencji dotyczą kwestie poruszone w treści stanowiska. Co istotne przedmiotowa uchwała odnosi się również do działających na terenie Dzielnicy podmiotów prywatnych, przedsiębiorców.

W konsekwencji NSA uznało, że zaskarżone stanowisko stanowi akt organu samorządowego z zakresu administracji publicznej, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Stanowisko organu, jakim jest rada dzielnicy, spełniające wyżej wskazane kryteria, niezależnie od nadanej mu przez organ nazwy, stanowi przejaw działania administracji publicznej i jako niewywołujące bezpośrednio skutków cywilnoprawnych stanowi akt organu jednostki samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. i korespondującego z nim art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Natomiast ocenę czy działanie to i jego charakter miały podstawę prawną, czy zostały zrealizowane zgodnie z nią i czy stanowiły wynik prawidłowo przeprowadzonej procedury, dokonywana jest w toku postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ponownie rozpoznając sprawę, będąc zgodnie z art. 190 p.p.s.a. związanym wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielając zaprezentowane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjął, że zaskarżone stanowisko Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. wyrażające sprzeciw wobec rozbudowy kompleksowego zakładu odzysku odpadów zlokalizowanego przy ul.[...] oraz stwierdzające konieczność przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] stanowi akt podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej i w związku z art. 3 § 2 pkt 6 i art. 3 § 1 p.p.s.a. podlega kontroli sądowoadministracyjnej.

Skarga w przedmiotowej sprawie wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 713, dalej jako u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W następnej kolejności zbadaniu podlegała legitymacja skarżącego do złożenia przedmiotowej skargi. Powołany przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. W orzecznictwie podkreśla się, iż skarga wniesiona w tym trybie nie jest skargą powszechną, a zatem dopiero wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przysługującego stronie skarżącej otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania. Naruszenie to powinno być realne i aktualne. Oznacza to, że skarżący powinien wykazać, że kwestionowany akt, nie tylko narusza prawo, ale jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawno-materialną. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego skarżący wywodzi swój interes prawny. Natomiast naruszenie tak rozumianego interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony, które następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, względnie, gdy na skarżącego zostanie nałożony nowy obowiązek lub też zmieniony zostanie obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie przez skarżącego, że na skutek podjęcia zaskarżonego aktu został naruszony konkretny interes prawny lub uprawnienie skarżącego przez ograniczenie lub pozbawienie go uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa.

Z treści skargi wynika, że ze względu na treść stanowiska, która bezpośrednio dotyczy skarżącego i przedsięwzięcia (rozbudowy kompleksowego zakładu odzysku odpadów zlokalizowanego przy ul. [...]) prowadzonego w ramach działalności gospodarczej pod firmą [...], naruszenie jego interesu prawnego w rozumieniu art. 100 ust. 1 u.s.g. jest jednoznaczne.

Dzielnica [...] jest jednostką pomocniczą [...]. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1817) organem stanowiącym i kontrolnym dzielnicy jest rada dzielnicy, a organem wykonawczym - zarząd dzielnicy.

Dzielnica działa na podstawie statutu dzielnicy nadanego przez Radę [...] i innych uchwał Rady [...] przekazujących dzielnicy zadania i kompetencje gminne i powiatowe, zadania zlecone gminie z zakresu administracji rządowej oraz zadania realizowane na podstawie porozumień zawartych pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego (art. 11 ust. 1 ww. ustawy). Zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 7 cyt. ustawy do zakresu działania dzielnicy należą sprawy lokalne, w szczególności podejmowanie we własnym zakresie działań na rzecz zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty mieszkańców dzielnicy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że kwestia składowiska odpadów w dzielnicy stanowi sprawę o charakterze lokalnym, należącym do właściwości Dzielnicy [...].

Zgodnie z § 13 ust. 8 załącznika Nr 3 stanowiącego Statut Dzielnicy [...] do uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta [...] (t.j. Dz. Urz. Woj.[...] z 2018 r. poz. [...]), do właściwości Rady Dzielnicy należy w szczególności zajmowanie stanowisk, wyrażanie opinii oraz zgłaszanie wniosków w sprawach istotnych dla Dzielnicy.

Z kolei zgodnie z § 24 ww. Statut Dzielnicy [...], Rada Dzielnicy wyraża swoją wolę w formie:

1) uchwał - gdy wola Rady Dzielnicy rodzi skutki prawne;

2) stanowisk - gdy wola Rady Dzielnicy nie rodzi skutków prawnych;

3) ustaleń - w sprawach procedowania na sesji.

Powyższe przepisy prawne dają uprawnienie Radzie Dzielnicy [...] do zajęcia stanowiska w sprawie istotnej dla Dzielnicy jaką jest kwestia zakładu odzysku odpadów zlokalizowanego przy ul. [...] i protestów mieszkańców związanych z funkcjonowaniem tego zakładu.

Rada Dzielnicy [...] stanowiskiem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. wyraziła sprzeciw wobec rozbudowy kompleksowego zakładu odzysku odpadów zlokalizowanego przy ul. [...] oraz stwierdziła konieczność przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...].

W stanowisku swoim Rada Dzielnicy [...] stwierdziła, że "W związku z postępowaniami administracyjnymi prowadzonymi przez Wydział [...] Urzędu Dzielnicy [...] oraz Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego [...] z wniosków Pana W. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" o:

• wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej do zbierania odpadów z pomieszczeniami socjalnymi dla pracowników, stacji trafo, zbiorników bezodpływowych: na ścieki bytowe i przemysłowe, retencyjnego na ścieki deszczowe i wodę pożarową wraz z potrzebną infrastrukturą na częściach działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] oraz na częściach działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] (pod istniejące wjazdy), położonych przy ul. [...] / ul. [...] (wniosek złożony w dniu 20.09.2019 r.);

• wydanie pozwolenia na "rozbudowę kompleksu zakładu odzysku odpadów etap I zgodnie z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy" zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...], działki ewidencyjne [...], [...], [...] z obrębu [...] (wniosek złożony w dniu 17.04.2015 r.);

jak również w związku z przeprowadzaną przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska ponowną oceną oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na "rozbudowie kompleksowego zakładu odzysku odpadów (etap I) zgodnie z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy" zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] (dz. ew. nr [...], [...], [...] z obrębu [...]), Rada Dzielnicy [...] wyraża swój zdecydowany sprzeciw wobec rozbudowy kompleksowego zakładu odzysku odpadów zlokalizowanego przy ul. [...] oraz stwierdza konieczność pilnego przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. Jednocześnie mając na uwadze zgłoszenia mieszkańców, domagamy się jasnego określenia przez Zarząd Dzielnicy kierunków rozwoju osiedla [...], a także określenia przez inwestora transparentnej koncepcji rozwoju zasad współistnienia zakładu przy zachowaniu najwyższych reżimów środowiskowych i zero emisyjności (...).

Stanowisko Rady Dzielnicy [...] przekazuje się do: Zarządu Dzielnicy [...], Przewodniczącej Rady [...], Prezydenta [...], Biura Architektury i Planowania Przestrzennego [...], Biura Gospodarki Odpadami [...], Marszalka Województwa [...], Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...], Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]"

W ocenie Sądu, zaskarżone stanowisko Rady Dzielnicy [...] wyraża wolę Rady Dzielnicy, która nie rodzi skutków prawnych. Skoro stanowisko to nie rodzi skutków prawnych, to nie może naruszać interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego w zakresie wskazanym w skardze.

Faktem jest, że stanowisko Rady Dzielnicy [...] wyrażone w sprzeciwie odnosi się bezpośrednio do postępowań administracyjnych prowadzonych z wniosku skarżącego w sprawach: o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej do zbierania odpadów z pomieszczeniami socjalnymi dla pracowników, stacji trafo, zbiorników bezodpływowych: na ścieki bytowe i przemysłowe, retencyjnego na ścieki deszczowe i wodę pożarową wraz z potrzebną infrastrukturą przy ul. [...] oraz o wydanie pozwolenia na "rozbudowę kompleksu zakładu odzysku odpadów etap I zgodnie z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy" zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Jednakże zajęcie stanowiska przez Radę Dzielnicy [...] w formie sprzeciwu wobec powyższych inwestycji pozbawione jest skutku prawnego. Chociaż Rada Dzielnicy [...] uprawniona jest do wyrażenia swojego negatywnego stanowiska, to jednak jest to jedynie prawo do wyrażenia stanowiska nie wywołującego skutku prawnego wobec toczących się postępowań administracyjnych wymienionych w sprzeciwie.

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone stanowisko w sprawie sprzeciwu nie narusza prawa. Wyraża ono sprzeciw wobec planowanych działań skarżącego z uwagi na protesty mieszkańców. Wskazuje również sposób rozwiązania tych problemów poprzez przystąpienie do prac związanych z uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. Zachowana forma stanowiska, wyrażająca sprzeciw, faktycznie nie nakłada na żaden podmiot jakiegokolwiek obowiązku. Należy mieć na uwadze, że żaden organ prowadzący postępowanie administracyjne wymienione w sprzeciwie nie jest zobowiązany do uwzględnienia stanowiska Rady Dzielnicy [...].

Wbrew zarzutowi skargi, Rady Dzielnicy [...] uprawniona była do wyrażenia swojej woli w formie stanowiska nie rodzącego skutków prawnych. Tym samym nie został naruszony art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 8 § 1 k.p.a. Natomiast zarzut naruszenia art. 23 k.c. należy do oceny sądu powszechnego.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art.. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.