Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.P., R.P., D. K. i D.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1392/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. P.i D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenie K.P. i D.K.; 2. odrzucić zażalenie R. P. i D. K..

Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1393/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K.P. i D.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że zarządzeniem z 11 lutego 2026 r. skarżące K. P. i D. K. zostały wezwane do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 17 czerwca 2025 r. wzywającego je do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd wskazał, że pomimo doręczenia powyższego wezwania skarżącym nie uiściły one w wymaganym terminie przedmiotowego wpisu i z tej przyczyny skargę odrzucił.

Zażaleniem K. P., R. P., D. K. i D. K. zaskarżyli powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie Katarzyny P. i Doroty K. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów wynika, że zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma (skargi). Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to przedmiotowo-podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 p.p.s.a. i następne).

W niniejszej sprawie skarżące K. P. i D.K. nie były zwolnione z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi z mocy przepisów powołanej wyżej ustawy i nie zostały zwolnione z tego obowiązku na podstawie orzeczenia sądu. Mając powyższe na względzie, z uwagi na prawomocne zakończenie postępowań w przedmiocie odmowy przyznania im prawa pomocy oraz z uwagi na treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2025 r., sygn. akt II OZ 1289/25, w wyniku którego uprawomocniło się skierowane do skarżących zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2025 r. wzywające je do solidarnego uiszczenia wpisu od przedmiotowej skargi, skarżące zasadnie zarządzeniem z dnia 11 lutego 2026 r. zostały wezwane do wykonania ww. prawomocnego zarządzenia z dnia 17 czerwca 2025 r. wzywającego je do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że pomimo powyższego wezwania skarżące nie uiściły przedmiotowego wpisu. Sąd I instancji prawidłowo w tych okolicznościach przyjął, że skarżące K. P. i D. K. nie uzupełniły braku fiskalnego skargi i na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił ich skargę. Z tych względów zażalenie K. P. i D. K. należało oddalić.

Zażalenie wniesione przez R. P. i D. K. podlegało natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Nie byli oni bowiem stronami postępowania – nie byli adresatami zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie wnosili skargi i nie wykazali, aby wynik przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego dotyczył ich interesów prawnych.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.