Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2009 r. sprawy ze skargi R. Zespołu Spółdzielczego z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] marca 2009 r. - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lipca 2005 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] września 1994 r. w części dotyczącej przekazania na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomości rolnej położonej w W. i oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

R. w W. wnioskiem z 4 marca 2005 r. zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji Wojewody [...] z [...] września 1994 r. Wnioskodawca podniósł, iż decyzją z [...] października 1989 r. Naczelnik Gminy w Z. przekazał R. w W. w zarząd na czas nieokreślony nieruchomości rolne Państwowego Funduszu Ziemi, w tym nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], o pow. [...] ha, załączając do wniosku kserokopię tej decyzji.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] lipca 2005 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] września 1994 r.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy R. w W. wskazał, iż Wojewoda [...] wydając decyzję z [...] września 1994 r. dopuścił się rażącego naruszenia prawa w postaci złamania przepisów art. 16 i 17 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 107, poz. 464, ze zm.) - zwanej dalej: ustawą o gospodarowaniu nieruchomościami. Zdaniem strony zgodnie z treścią art. 16 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami, nieruchomości rolne Skarbu Państwa znajdujące się m. in. w użytkowaniu spółdzielni, pozostawały nadal w jej władaniu na dotychczasowych warunkach do chwili zawarcia z Agencją nowych umów, o których mowa w rozdziałach 6 (sprzedaż i nabywanie) oraz 8 (dzierżawa i najem) ustawy. Dopiero, jeżeli zmiana warunków dotychczasowego użytkowania nieruchomości nie nastąpiła w terminie określonym art. 13 ust. 1, dotychczasowe użytkowanie ustanowione na podstawie umowy lub decyzji administracyjnej,

Sygn. akt IV SA/Wa 824/09

wygasło. Oznacza to, że jeżeli nie doszło do zmiany warunków dotychczasowego użytkowania, to użytkowanie ustanowione na podstawie umowy lub decyzji administracyjnej wygasło z mocy prawa (art. 16 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami). W takiej sytuacji rejonowy organ administracji ogólnej, właściwy ze względu na położenie nieruchomości, powinien był stwierdzić w drodze decyzji wygaśnięcie wcześniejszej decyzji o ustanowieniu użytkowania i dopiero wówczas przekazać mienie do zasobów Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Wygaśnięcie prawa spółdzielni do użytkowania działki nr [...] nabytej decyzją Naczelnika Gminy w Z. z [...] października 1989 r. nastąpiło dopiero 31 grudnia 1995 r, zatem przedmiotowa działka nie mogła być wcześniej przekazana na rzecz Agencji. Nadto Wojewoda nie powiadomił skarżącego o przekazaniu Agencji działki nr [...], zgodnie z nałożonym na niego obowiązkiem przez art. 17 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymując decyzją z [...] marca 2009r. w mocy decyzję z [...] lipca 2005 r. wskazał, iż szczególnie rozważaną na gruncie niniejszej sprawy podstawą stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji był art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zdaniem Ministra, Wojewoda [...] orzekł o przejęciu spornej nieruchomości zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami. Nie można zarzucić temu organowi wydania decyzji z [...] września 1994r. z rażącym naruszeniem prawa. Działka nr [...] w dniu jej przekazywania na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa spełniała warunki uzasadniające jej przekazanie, bowiem stanowiła nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego oraz wchodziła w skład Państwowego Funduszu Ziemi. Bezspornym jest, że w ewidencji gruntów działka ta miała charakter rolny spełniający przesłanki z art. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami oraz, że była ujawniona jako grunt Państwowego Funduszu Ziemi. Jednocześnie przepisy szczególne ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami nie nakładały na organ administracji obowiązku dokonywania weryfikacji danych z ewidencji. Zaś Wojewodzie [...] w chwili podejmowania orzeczenia nie była znana okoliczność wydania przez Naczelnika Gminy w Z. decyzji z [...] października 1989r. przekazującej działkę nr [...] R. w W. w zarząd na czas nieokreślony.

Stąd mając na uwadze stan faktyczny i prawny obowiązujący w chwili wydania decyzji z 1994 r. organ nadzorczy uznał, iż przekazanie przedmiotowego

Sygn. akt IV SA/Wa 824/09

gruntu do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa na podstawie art. 17 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami nastąpiło zgodnie z prawem. Jednocześnie oznacza to, iż pominięcia R. w W. jako strony w postępowaniu nie można rozważać w kategoriach rażącego naruszenia prawa.

R. w W. w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2009r. Skarżący podniósł, iż Wojewoda [...] wydając decyzję z [...] września 1994 r, na mocy której nastąpiło przekazanie do Zasobów Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa m. in. działki [...] dopuścił się rażącego naruszenia prawa w postaci złamania przepisów art. 16 i 17 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami. Artykuł 17 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami dotyczył nieruchomości określonych w art. 1 i 2 ustawy, a więc również nieruchomości znajdujących się w Państwowym Funduszu Ziemi, do których należała m. in. działka nr [...]. Wyjątek od powyższej reguły stanowił jednak art. 16, a zwłaszcza jego ust. 3, stanowiący lex specialis w stosunku do art. 17 ust. 1. Zgodnie z treścią art. 16 ww ustawy, nieruchomości rolne Skarbu Państwa znajdujące się m. in. w użytkowaniu spółdzielni pozostawały nadal w ich władaniu na dotychczasowych warunkach do chwili zawarcia z AWRSP nowych umów. Dopiero, jeżeli zmiana warunków dotychczasowego użytkowania nieruchomości nie nastąpiła w terminie określonym w art. 13 ust. 1 (tj. w ciągu 3 lat od daty wejścia w życie ww ustawy, czyli licząc od daty 1 stycznia 1992 r.) dotychczasowe użytkowanie ustanowione na podstawie umowy lub decyzji administracyjnej, wygasało z mocy prawa (art. 16 ust. 2). Zaś właściwy organ powinien w drodze decyzji stwierdzić to wygaśnięcie oraz przekazać mienie do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Prawa skarżącego do użytkowania działki nr [...] nabyte decyzją Naczelnika Gminy w Z. z [...] października 1989 r. wygasły - zdaniem skarżącego - dopiero 21 grudnia 1995 r, zatem przedmiotowa działka nie mogła być wcześniej przekazana na rzecz AWRSP. Ponadto przekazanie działki mogło nastąpić jedynie decyzją właściwego miejscowo kierownika rejonowego organu rządowej administracji ogólnej, co także dowodzi, że Wojewoda [...] wydając decyzję z [...] września 1994 r. dopuścił się rażącego naruszenia prawa stanowiącego podstawę do stwierdzenia jej nieważności na zasadzie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.

Sygn. akt IV SA/Wa 824/09

Nadto jako błędny należy uznać, zdaniem skarżącego, pogląd przyjęty przez organ w decyzji z [...] marca 2009 r. jakoby przepis szczególny ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami nie nakładał na organ administracji obowiązku dokonywania weryfikacji danych z ewidencji gruntów, a tym samym przekazanie spornego gruntu do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa na podstawie art. 17 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami z pominięciem skarżącej jako strony postępowania nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Treść art. 17 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami nakłada wręcz obowiązek niezwłocznego poinformowania strony o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17 ust 1 ww ustawy. W przedmiotowej sprawie następstwem niepoinformowania skarżącego o fakcie przekazania działki do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa był brak możliwości skorzystania z prawa pierwokupu sprzedawanej przez Agencję nieruchomości na zasadzie art. 29 ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami, a tym samym utrata władztwa nad nią. Niezależnie od powyższego obowiązek taki nakłada na organ administracji publicznej także art. 9 i 109K.p.a.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2009r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania

Sygn. akt IV SA/Wa 824/09

administracyjnego. Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego było przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, w tym wypadku decyzji Wojewody [...] z [...] września 1994 r. korzystającej z przymiotu ostateczności.

Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 K.p.a. Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnym i samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Zatem postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno - prawnego (por. orzeczenie SN z 7.03.1996r., sygn. akt III ARN 70/95, publ. OSNP 1996/18/258). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 lutego 2006r. (sygn. akt II OSK 490/05, publ. Lex nr 196696) wyraził pogląd, iż "w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, istnienie jednej z przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. musi być oczywiste, "widoczne gołym okiem", a nie być kwestią przypuszczeń, czy też zawiłych dociekań". Przy tym należy pamiętać, że zaistnienie przesłanek stwierdzenia nieważności ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanego w trybie nieważnościowym aktu.

Przesłanką stwierdzenia nieważności szczególnie rozważaną na gruncie przedmiotowej sprawy było wydanie aktu z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Z brzmienia przywołanego przepisu wynika, iż nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą nieważność decyzji, ale tylko przypadki oczywistego i ciężkiego naruszenia prawa. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Z zasady musi to być wada tkwiąca w samej decyzji. Przez rażące naruszenie prawa rozumie się naruszenie wyraźnej, niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych normy prawa materialnego lub procesowego (patrz: B. Adamiak [w:] Adamiak, Borkowski, Komentarz, s. 335; J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracji, Pip 1986, nr 1, s. 71). Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku

Sygn. akt IV SA/Wa 824/09

gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA 21.08.2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, publ. Lex 51233). Dlatego też, w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 1988r. (sygn. akt II SA 981/88, ONSA 1988, z. 2, poz. 96) zasadnie stwierdzono, że "naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa".

Odnosząc powyższe regulacje prawne i rozważania do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, iż decyzja z [...] września 1994 r. - weryfikowana w postępowaniu nieważnościowym - wydana została m. in. na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 107, poz. 464) -zwanej dalej: ustawą o gospodarowaniu nieruchomościami.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami, nieruchomości, określone w art. 1 i 2, nie stanowiące składników majątku państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, podlegają przekazaniu Agencji w drodze decyzji wojewody właściwego ze względu na położenie nieruchomości, z zastrzeżeniem art. 16 [...]; o wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie osoby i jednostki organizacyjne, władające nieruchomościami. Z kolei art. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami wskazuje, iż ustawa reguluje zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa w odniesieniu do:

1) nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego i innych nieruchomości

położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania

przestrzennego na cele gospodarki rolnej, z wyłączeniem gruntów znajdujących się w

zarządzie Lasów Państwowych i parków narodowych,

2) innych nieruchomości i składników mienia pozostałych po likwidacji państwowych

przedsiębiorstw gospodarki rolnej oraz ich zjednoczeń i zrzeszeń,

3) lasów nie wydzielonych geodezyjnie z nieruchomości, określonych w pkt 1 i 2.

Natomiast według art. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami zasady

gospodarowania obejmują mienie, o którym mowa w art. 1, znajdujące się:

w zarządzie państwowych jednostek organizacyjnych,

w użytkowaniu wieczystym osób fizycznych i prawnych,

Sygn. akt IV SA/Wa 824/09

w użytkowaniu lub faktycznym władaniu osób fizycznych, osób prawnych oraz

innych jednostek organizacyjnych,

w Państwowym Funduszu Ziemi.

Zasady gospodarowania obejmują także nieruchomości rolne przejmowane na własność Skarbu Państwa na podstawie decyzji administracyjnych lub z innych tytułów.

Z akt sprawy wynika, iż działka nr [...] w dniu przekazania jej do Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa spełniała ww warunki. Stanowiła bowiem nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego i wchodziła w skład Państwowego Funduszu Ziemi. Okoliczności te bezspornie wynikały z ewidencji gruntów (wypisu z rejestru gruntów według stanu na dzień 27 września 1994r). Zaś brak jest dowodów na to, co też zostało podniesione przez Ministra, iż w dniu [...] września 1994 r., będącym dniem wydania kontrolowanej w trybie nieważnościowym decyzji, Wojewoda [...] wiedział o funkcjonowaniu w obrocie prawnym decyzji Naczelnika Gminy w Z. z [...] października 1989 r. Decyzja ta została przedłożona do akt sprawy wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] września 1994r. Wobec powyższego należy, powtórzyć pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 4 stycznia 1999 r. (sygn. akt IV SA 1342/98, publ. Lex nr 45699), iż brak jednoznacznych dowodów w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym zezwalających na podważenie ustaleń zawartych w decyzjach ostatecznych, którym art. 16 § 1 K.p.a. przyznaje cechy trwałości, stanowi negatywną przesłankę do ich wzruszenia.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala przyjąć, iż okoliczność wydania decyzji z [...] października 1989r. była znana Wojewodzie [...] w dniu wydawania kwestionowanego przez skarżącego aktu, to jest w dniu [...] września 1994r. Z treści tej decyzji wynika, iż sporna działka jest nieruchomością Państwowego Funduszu Ziemi, nie zaś że znajduje się w użytkowaniu osoby prawnej (np. spółdzielni). W konsekwencji nie można zarzucić ówczesnemu organowi, że wydał decyzję bez uprzedniego przeprowadzenia prawidłowego dla sprawy postępowania administracyjnego. Trzeba więc stwierdzić, że w należycie ustalonym stanie faktycznym - nie posiadając wiedzy, że stan ustalony nie jest zgodny z rzeczywistym stanem rzeczy - organ administracji dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod odpowiednie normy prawa materialnego, zawarte w ustawie o gospodarowaniu nieruchomościami. W związku z

Sygn. akt IV SA/Wa 824/09

powyższym nie można uznać, że wydając decyzję z [...] września 1994r. naruszył powołane w niej prawo w sposób ewidentny, niebudzący wątpliwości.

Powyższe dowodzi, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zasadnie uznał, że decyzja z [...] września 1994 r. nie została dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W konsekwencji nie było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Jeszcze raz podkreślić należy, iż postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego istotą jest ustalenie, czy dany akt administracyjny dotknięty został jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., a nie ponowne rozpoznawanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania oczywistych, widzialnych - jak zostało ugruntowane w orzecznictwie - gołym okiem uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Ponadto oceniając legalność zaskarżonej decyzji zawsze należy pamiętać o zasadzie trwałości decyzji wynikającej z fundamentalnej zasady pewności obrotu prawnego i to że możliwość stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od tej zasady.

Zatem gdy nie można zarzucić organowi administracji rażącego naruszenia norm proceduralnych rządzących administracyjnym postępowaniem dowodowym, a w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, to należałoby podjąć próbę weryfikacji ostatecznej decyzji w postępowaniu wznowieniowym. Oznacza to, iż zarzut skarżącego dotyczący braku uwzględnienia w postępowaniu zwyczajnym decyzji z [...] października 1989 r. nie może zostać uznany za skuteczny. Zaistnienie wady postępowania - brak uwzględnienia nowych okoliczności czy dowodów - nie może być rozważane w kategoriach wad wymienianych w art. 156 § 1 K.p.a., w konsekwencji skutkować nieważnością decyzji objętej postępowaniem nieważnościowym. Fakt obowiązywania decyzji z 1989 r. w dniu wydania decyzji z [...] września 1991 r. i pominięcie tej okoliczności przez Wojewodę [...] może być rozważane wyłącznie na gruncie przesłanek wznowienia postępowania, konkretnie przesłanki unormowanej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

W postępowaniu nieważnościowym Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi dokonał oceny legalności decyzji z [...] września 1994 r. opierając się na materiale dowodowym zebranym w toku postępowania będącego przedmiotem kontroli pod

Sygn. akt IV SA/Wa 824/09

względem nieważności. Innymi słowy organ nie mógł - w postępowaniu nieważnościowym - dokonywać samodzielnie ustaleń faktycznych, albowiem nie rozpoznawał sprawy po raz kolejny, a jedynie oceniał zaskarżoną decyzję z punktu widzenia przesłanek nieważnościowych. Skoro zatem w dniu [...] września 1994 r. z akt sprawy wynikało, iż przedmiotowa działka spełniała warunki uzasadniające jej przekazanie na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, to Minister prawidłowo ocenił, iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa.

W sytuacji gdy Wojewoda [...] - wbrew twierdzeniom skarżącego -prawidłowo zastosował art. 17 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami, to błędnym jest również pogląd skarżącego, że organem właściwym do rozpoznania sprawy był wówczas "właściwy miejscowo kierownik rejonowego organu rządowej administracji ogólnej". Wymieniony kierownik rejonowego organu rządowej administracji ogólnej byłby organem właściwym tylko wtedy gdyby decyzję wydawano na podstawie art. 16 ustawy o gospodarowaniu nieruchomości. Nie można więc mówić o zaistnieniu podstawy do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.

W kontekście powyższego nietrafnym jest również zarzut niezawiadomienia skarżącego o wydaniu decyzji z [...] września 1994r. zgodnie z wymogiem art. 17 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami.

Zarzut niedotrzymania przez organ terminów przewidzianych na załatwienie sprawy w instancji odwoławczej jakie wynikają z Kodeksu postępowania administracyjnego na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego jest spóźniony. Procedura w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego (bezczynności Ministra) daje stronie możliwość procesową w postaci wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej do sądu administracyjnego na podstawie ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji, w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana decyzja została wydana zgodnie z prawem. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.