Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Waldemar Michaldo SWSA Jarosław Wiśniewski SWSA Inga Gołowska(spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2017r. sprawy ze skargi J.J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia 8 września 2016r. znak: [...], w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne skargę oddala

I.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z 21 czerwca 2016r., znak: [...], na podstawie art. 34§1 i §4 w zw z art 17§1 oraz z art. 33§1 pkt 1 , 6, 7, 10 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 599 dalej-u.p.e.a. ), uznał za nieuzasadnione zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego przez Prezydenta Miasta K. na J.J..

W uzasadnieniu organ podał, że prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego na J.J., obejmującego należności z tytułu opłat za korzystanie z przystanków komunikacyjnych, dworców na terenie K, w okresie od 1 kwietnia 2014r. do 30 czerwca 2014r. W prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny dokonał zawiadomieniem nr [...] zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego w Banku Spółdzielczym Oddział w W. Zobowiązany otrzymał zawiadomienie wraz z odpisem w/w tytułu wykonawczego w dniu 19 maja 2015r. Zajęcie w M. Banku Spółdzielczym Oddział w W. okazało się skuteczne, dłużnik zajętej wierzytelności poinformował pismem z 20 maja 2015r. o przyjęciu zajęcia do realizacji.

J.J. w piśmie z 23 lutego 2016r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie określonej w art. 33§1 pkt 1,6,7,10 u.p.e.a.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z 4 marca 2016r. nr [...] przywrócił termin do wniesienia zarzutów. Prezydent Miasta K, będący wierzycielem, postanowieniem nr [..] z 17 marca 2016r. uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem nr [...] z 25 maja 2016r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K.

Organ przywołał treść art. 34§1 u.p.e.a. podając, że podstawę wystawienia tytułu wykonawczego w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy art. 16 ust. 1 i 4 ustawy z 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym (tekst jedn. Dz U. z 2011r. Nr 5 poz. 13, ze zm. dalej-u.p.t.z.) która weszła wżycie z dniem 1 marca 2011r. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku w wysokości wskazanej w tytule wykonawczym Dyrektor Urzędu Skarbowego odwołał się do stanowiska wierzyciela, który wyjaśnił, iż obowiązek uiszczenia opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych jest obowiązkiem, który wynika z samego prawa a jego dochodzenie następuje w trybie przepisu art. 2 i nast. u.p.e.a. Ze zgromadzonych dowodów oraz treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, w jaki sposób wierzyciel ustalił wysokość dochodzonego roszczenia za okres od 1 kwietnia 2014r. do 30 czerwca 2014r. Każdy podmiot podejmujący się wykonywania usług przewozowych i korzystania z przystanku na którym ustanowiona została opłata jest zobligowany do jej ponoszenia w wysokości określonej w uchwale pomnożonej przez liczbę zatrzymań. W związku z powyższym zarzut z art. 33§1 pkt 1 u.p.e.a. organ uznał za nieuzasadniony. Organ egzekucyjny nie przychylił się również zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33§1 pkt 6 u.p.e.a. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej zachodziłaby bowiem wówczas, gdyby zastosowano ją do obowiązków innych niż wymienione w art. 2§1 pkt 1-11 u.p.e.a. oraz w oparciu o art. 3§1 u.p.e.a. W w/w przypadku podstawą prowadzenia egzekucji administracyjnej w celu przymusowego wykonania obowiązku zapłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych jest przepis art. 3§1 u.p.e.a. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33§1 pkt 7 u.p.e.a.), organ egzekucyjny przyjął stanowisko wierzyciela (które dla organu egzekucyjnego jest wiążące), iż nie doszło do naruszenia art. 15§1 u.p.ee.a. polegającego na nie doręczeniu zobowiązanemu pisemnego upomnienia przed skierowaniem sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel zajął stanowisko, iż upomnienie nr [...] z 26 sierpnia 2014r. wzywające do uregulowania należności z tytułu opłat za korzystanie z przystanków komunikacyjnych na terenie K. oraz do uregulowania kosztów upomnienia zostało doręczone zgodnie z art. 42§1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm. dalej-k.p.a.). Odbiór upomnienia pokwitował w dniu 1 września 2014r. upoważniony domownik M.J. W upomnieniu wskazany był ostateczny termin do uregulowania należności oraz informacja o konsekwencjach w przypadku braku wpłaty we wskazanym terminie. Organ nie zgodził się z zarzutem z art. 33§1 pkt 10 u.p.e.a. że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. że nie określono w tytule wykonawczym treści podlegającego egzekucji obowiązku oraz nie stwierdzono, że obowiązek jest wymagalny. W ocenie organu egzekucyjnego, tytuł wykonawczy został sporządzony prawidłowo oraz zawiera wszystkie konieczne elementy przewidziane prawem. W rubryce E.2 tytułu wskazano dane dotyczące należności pieniężnych tj. "opłata za korzystanie z przystanków komunikacyjnych, dworców na terenie K.". W treści tytułu wykonawczego znajduje się także informacja, iż należności pieniężne są wymagalne i podlegają egzekucji na podstawie art.2 u.p.e.a. Zobowiązany złożył zażalenie na opisane wyżej postanowienie organu egzekucyjnego, zarzucając naruszenie art. 16 ust. 1 i 4 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 11 i art. 5 ust 1 u.p.t.z. w zw z art. 33§1 pkt 1 i 4 u.p.e.a. i domagał się umorzenia postępowania.

W uzasadnieniu zobowiązany argumentował, że organ jest zobowiązany - po wniesieniu zarzutu - do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przy zastosowaniu kodeksu postępowania administracyjnego. Obowiązek powstaje bowiem z mocy prawa, jest to więc jedyna możliwość obrony swoich praw przez dłużnika. Zdaniem zobowiązanego, w aktualnym stanie prawnym nie posiada kwalifikacji adresata normy prawnej wyrażonej w art. 5 ust. 1 i 16 ust. 1 u.p.t.z. do chwili obecnej nie zawarł żadnej odrębnej umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego i nie posiada statusu operatora w rozumieniu ustawy.

Dyrektor Izby Skargowej postanowieniem z 8 września 2016r., znak: [...], na podstawie art. 138§1 pkt 1 oraz art. 144 k.p.a. w zw z art. 17, art. 18, art. 33 w zw art. 34 oraz art. 23§4 pkt 1 u.p.e.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ zauważył, że zgodnie z art. 34§1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33§1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33§1 pkt 8 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33§1 pkt 1-5 u.p.e.a. wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, koniecznym jest aby postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, posiadało walor ostateczności.

Organ egzekucyjny wydał zaskarżone postanowienia po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela. Ponieważ przedmiotem rozpatrzenia był między innymi zarzut z art. 33 pkt 1 i 7 u.p.e.a., opinia wierzyciela wyrażona w postanowieniu, była w tym zakresie dla organu egzekucyjnego wiążąca. Wierzyciel stwierdzając w swoim postanowieniu uznał, że obowiązek uiszczenia opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych lub dworców powstaje z mocy prawa, bez konieczności wydawania decyzji administracyjnej. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego stanowiły przepisy art. 16 ust. 1 i 4 u.p.t.z. która weszła w życie w 2011r. Wierzyciel wskazał, że w myśl art. 16 u.p.t.z. za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, mogą być pobierane opłaty. Stawka opłaty jest ustalana w drodze uchwały podjętej przez właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego. Obowiązek uiszczenia opłaty za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych ma charakter publicznoprawny. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku w wysokości wskazanej w tytule wykonawczym wierzyciel wskazał, iż obowiązek uiszczenia opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych jest obowiązkiem, który wynika z samego prawa, a jej dochodzenie następuje w trybie przepisu art. 2 u.p.e.a. Z treści uzasadnienia wierzyciela wynika w jaki sposób wierzyciel ustalił wysokość dochodzonego roszczenia za okres od 1 kwietnia 2012r. do 30 czerwca 2012r. Każdy podmiot podejmujący się wykonywania usług przewozowych i korzystania z przystanku na którym ustanowiona została opłata jest zobligowany do jej ponoszenia w wysokości określonej w uchwale pomnożonej przez liczbę zatrzymań. Wierzyciel stwierdził, że zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku z art. 33§1 pkt 1 u.p.e.a. jest nieuzasadniony. Również za nieuzasadniony wierzyciel uznał zarzut z art. 33§1 pkt 7 u.p.e.a. Organ egzekucyjny słusznie przyjął stanowisko wierzyciela, że nie doszło do naruszenia art. 15§1 u.p.e.a. polegającego na niedoręczeniu zobowiązanemu pisemnego upomnienia. Wierzyciel stwierdził, że upomnienie nr [...] z 26 sierpnia 2014r. wzywające do uregulowania należności z tytułu opłaty zostało doręczone domownikowi zgodnie z art. 42§1 k.p.a. w dniu 1 września 2014r. W upomnieniu wskazany był ostateczny termin uregulowania należności oraz informacja o konsekwencjach w przypadku braku wpłaty we wskazanym terminie. W związku z brakiem wpłat należności w wyznaczonym terminie wierzyciel przekazał do organu egzekucyjnego ww. tytuł wykonawczy w celu dochodzenia obowiązku. Wierzyciel zajął stanowisko odnośnie pozostałych dwóch zarzutów podniesionych przez zobowiązanego tj. zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz niespełnienia przez tytuły wykonawcze wymogów z art. 27 u.p.e.a. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej zachodziłaby wówczas, gdyby zastosowano ją do obowiązków innych niż wymienione w art, 2§1 pkt 1-11 u.p.e.a. oraz w oparciu o art. 3§1 u.p.e.a. W tym przypadku podstawą prowadzenia egzekucji administracyjnej w celu przymusowego wykonania obowiązku zapłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych jest przepis art. 3§1 u.p.e.a.

Odnosząc się do zarzutów z art. 33§1 pkt 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny wyjaśnił, iż tytuł wykonawczy został wystawiony w oparciu o rozporządzenie Ministra Finansów z 16 maja 2014r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2014r. poz. 640). W części E. tytułu "dane dotyczące należności pieniężnych " wskazano akty normatywne na podstawie których tytuł wystawiono. Również w części E tytułu widnieje informacja że "należności pieniężne są wymagalne i podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 ustawy... ". Jako rodzaj należności pieniężnej organ wpisał "opłata za korzystanie z przystanków komunikacyjnych, dworców na terenie K". W ww. tytule została podana podstawa prawna obowiązku "z mocy prawa" oraz identyfikacja podstawy prawnej obowiązku. Organ odwołując się do treści art. 23§4 pkt 2 u.p.e.a. wyjaśnił, że w toku postępowania zażaleniowego organ II instancji dokonuje sprawdzenia, czy organ egzekucyjny rozpatrzył wszystkie podnoszone przez stronę zarzuty i czy w sposób wystarczający uzasadnił swoje stanowisko. Ponadto dokonuje sprawdzenia czy postanowienie organu I instancji było poprawne pod względem formalnym i czy spełnia wymogi art. 124 k.p.a.

U.p.e.a. nie daje uprawnień do badania przez organ nadzoru istnienia obowiązku w związku z wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu stanowisku wierzyciela-Prezydenta Miasta K. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012r. sygn. akt: II GSK 1490/10. Poza tym, organ egzekucyjny nie może badać zasadności i wymagalności obowiązku poddanego egzekucji - wyklucza to art. 29 u.p.e.a. Nadzór organu nad wierzycielem jest również ustawowo ograniczony na mocy art. 23§4 pkt 2 u.p.e.a., do kontroli przestrzegania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny ustosunkował się do wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów uznając je za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny nie miał prawa do kwestionowania stanowiska wierzyciela dotyczącego istnienia obowiązku i podstaw prawnych do wystawienia tytułów wykonawczych.

II.

J.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej domagając się jego uchylenia, jak również uchylenia postanowienia I instancji, umorzenia postępowania egzekucyjnego, uchylenia dokonanych w ramach tego postępowania czynności egzekucyjnych oraz zasądzenia kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:

- 23§4 pkt 2 i art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpoznania przedmiotowej, a w szczególności zaniechanie merytorycznego rozpatrzenia zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z 10 kwietnia 2015r., wystawionego przez Prezydenta Miasta K;

- art. 33§1 pkt 6 w zw z art. 3§1 w zw z art. 34§4 w zw z art. 59§1 pkt 7 u.p.e.a. w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 156§2 k.p.a. w zwz art. 104§1 i §2 k.p.a. oraz art. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 3 k.p.a., polegające na prowadzeniu egzekucji administracyjnej w oparciu o tytułu wykonawczy, którego wystawienie powinno być poprzedzone przeprowadzaniem postępowaniem wyjaśniającego i wydaniem stosownej decyzji;

- art. 33§1 pkt 1 w zw z art. 34§4 w zw z art. 59§1 pkt 2 w zw z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 11 i art. 5 ust. 1 u.p.t.z. poprzez prowadzenie egzekucji administracyjnej pomimo nieistnienia egzekwowanego obowiązku;

- art. 3§1 w zw z art. 33§1 pkt 3 w zw z art. 59§1 pkt 3 u.p.e.a. w zw z art. 16 ust. 4 u.p.t.z. w zw z §1 uchwały Rady Miasta Krakowa Nr Xl/98/11 z 30 marca 2011r., polegającego na prowadzeniu postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy wysokość egzekwowanego obowiązku została określona niezgodnie z przepisami prawa.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto opisane wyżej zarzuty.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym.

Zgodnie z treścią art. 1§1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1§2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w §1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3§1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145§1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W punkcie wyjścia należy przypomnieć, że w ramach postępowania egzekucyjnego organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, w jakim czyni to w postępowaniu jurysdykcyjnym administracyjnym. Organ szczegółowo przedstawił sposób wyliczenia dochodzonej od skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym kwoty. Nadto uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada wymaganiom art. 107§3 k.p.a., jest szczegółowe i odnosi się do wszystkich kwestii podnoszonych przez skarżącego w zażaleniu. W szczególności w uzasadnieniu szczegółowo przeanalizowano treść tytułu wykonawczego i sposób obliczenia kwoty, na którą tytuł opiewa.

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o odmowie odmówił uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Stan faktyczny w sprawie jest w istocie niesporny.

Zgodnie z art. 33 u.p.e.a., § 1. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

§ 2. W egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w:

1) art. 2 § 1 pkt 8 - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6, 8 i 9;

2) art. 2 § 1 pkt 9 - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6 i 8-10.

Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku, o którym mowa w art. 33 § 2, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. Zgodnie z art. 34 § 1a u.p.e.a., jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

Według art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Z powyższych przepisów wynika, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mogą być dowolne okoliczności, ale okoliczności wymienione w art. 33 u.p.e.a. Dłużnik jest więc ograniczony w możliwości podnoszenia zarzutów przeciwegzekucyjnych i winien wskazać na jakich okolicznościach, wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swoje zarzuty.

Podobnie ograniczone są formy rozstrzygnięcia wierzyciela i organu egzekucyjnego. Jak wynika z art. 34 u.p.e.a., organ winien rozpatrzyć zarzuty dłużnika i wydać postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów (po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, chyba że tak jak w niniejszej sprawie, wierzycielem jest organ prowadzący egzekucję). Postanowienie to - jeżeli zarzuty są uzasadnione – winno być postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Ustawa nie określa treści postanowienia o negatywnym rozstrzygnięciu zarzutów, ale brzmienie art. 34§4 u.p.e.a. pozwala na przyjęcie, że organ egzekucyjny wydaje wówczas postanowienie o oddaleniu zarzutów, odmowie uznania zarzutów za uzasadnione, lub o odmowie uwzględnienia zarzutów.

W zakresie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej trzeba zauważyć, że przepis art. 33 pkt 6 u.p.e.a. stanowi swoistą uzupełniającą klauzulę generalną, obejmującą wszystkie przypadki niewymienione w art. 33§1 pkt 1-5 u.p.e.a. Jak stwierdził WSA w Gdańsku w wyroku z 22 maja 2013r. sygn. akt: I SA/Gd 348/13, w przepisie art. 33§1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Jako przykład wskazuje się na dopuszczalność egzekucji sądowej w stosunku do danego obowiązku, czy też niemożność jej prowadzenia z uwagi na posiadany przez zobowiązanego immunitet. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej.

Należy także podnieść, że w dniu 1 marca 2011r. weszła w życie ustawa z 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym, której zapisy w art. 16 dają możliwość pobierania przez gminę opłat za korzystanie z przystanków komunikacyjnych i dworców, których gmina jest właścicielem. W uchwale nr Xl/98/11 Rady Miasta z 30 marca 2011r. ustalono stawki opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest Gmina.

Opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych lub dworców w całości przekazywane są do Gminy. Gmina nie zawiera umów cywilnoprawnych z przewoźnikami - opłata za korzystanie z przystanków jest ustawowo nałożona na przewoźnika, co reguluje ustawa z 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym. Wysokość opłat została zatwierdzona Uchwałą nr XI/98/11 Rady Miasta z 30 marca 2011r. w sprawie ustalenia stawki opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina. Opłata za korzystanie z przystanków komunikacyjnych i dworców jest opłatą należną Gminie, w której imieniu opłatę pobiera Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu. ZIKiT pobiera opłatę na podstawie ustawy z 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym oraz Uchwały nr XI/98/11 Rady Miasta z 30 marca 2011r., nie otrzymując od Gminy wynagrodzenia za pobieranie w/w opłat od przewoźnika. Pobierane opłaty przeznaczone są na utrzymanie porządku i czystości infrastruktury przystankowej w Gminie.

Przepisy u.p.t.z. nie przewidują możliwości wydania decyzji administracyjnej określającej wysokość opłaty z tytułu korzystania z przystanków komunikacyjnych i dworców. Przedmiotowa opłata wprowadzana jest uchwałą rady miejskiej, do kompetencji której należy ustalenie jej wysokości w kwocie nieprzekraczającej górnej granicy określonej w ustawie o publicznym transporcie zbiorowym. Ustalenie i nałożenie przedmiotowej opłaty wiąże się z wykonywaniem określonego władztwa przez organy administracji publicznej. Pobór powyższych opłat odbywa się na podstawie wezwania do zapłaty, natomiast wielkość opłaty stanowi iloczyn stawki za jednokrotne zatrzymanie się na przystanku i ilości zatrzymań przewidzianych w rozkładzie jazdy uzgadnianym z przewoźnikiem. Dochodzenie nieuiszczonej opłaty następuje w trybie przepisu art. 2 i nast. u.p.e.a.Konkretyzacja wymaganej kwoty następuje w tytule wykonawczym, którego wystawienie poprzedza upomnienie (art. 15§1 u.p.e.a.). Egzekucja powyższych opłat odbywa się w trybie egzekucji w administracji.

Sąd podziela pogląd, iż przepisy u.p.t.z. dotyczące opłat za korzystanie z przystanków komunikacyjnych dotyczą przedsiębiorców, którzy prowadzą działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób. Pojęcie "przewoźnik" do końca 2016r. obejmowało także podmioty prowadzące działalność w zakresie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym, kolejowym, innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim i w żegludze śródlądowej w oparciu o posiadane uprawnienia. Zgodnie bowiem z art. 79 ust. 1 u.p.t.z. działalność w zakresie krajowego regularnego przewozu osób mogła być podejmowana i wykonywana na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż do 31 grudnia 2016r. w krajowym transporcie drogowym. Niezależnie od tego, czy podmiot wykonywał w tym czasie działalność na podstawie zezwolenia, czy też na podstawie potwierdzenia zgłoszenia przewozu, należy uznać, że był przewoźnikiem. Do obu kategorii należy stosować te same reguły, w tym w zakresie obowiązku ponoszenia opłaty za zatrzymywanie się na przystankach.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a