Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 701/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2017 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2017 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: P.p.s.a.), odmówił A. M. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii C.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej skarżący podał, iż jest osobą bezrobotną i pojawiła się dla niego szansa pracy, do której wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii C. Na potwierdzenie tego skarżący przedłożył decyzję Starosty Ł. o statusie bezrobotnego oraz oświadczenie o gotowości zatrudnienia skarżącego jako kierowcy z prawem jazdy kategorii C.

Rozpoznając przedmiotowe żądanie Sąd I instancji uznał, że uwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprzeciwia się charakter zawartego w niej rozstrzygnięcia. Celem decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień jest wyeliminowanie go jako uczestnika z ruchu drogowego (z powodu przeciwwskazań zdrowotnych), który może stworzyć potencjalne zagrożenie w ruchu, a przez to ochrona pozostałych użytkowników dróg. Podzielając pogląd prezentowany w orzecznictwie, że wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami powinno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi, Sąd I instancji stwierdził, iż w tym wypadku takie okoliczności nie występują.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazując, że przepis ten ani ustawa szczególna nie wprowadza zakazu wstrzymania określonych decyzji i jest możliwe wstrzymanie wykonania także decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C. Skarżący zarzucił też Sądowi I instancji brak odniesienia się do okoliczności wskazywanych we wniosku, tj. do faktu bycia osobą bezrobotną i do propozycji pracy jako kierowcy z prawem jazdy kategorii C.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że wniosek skarżącego dotyczący wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżący nie wykazał, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. W przepisie tym chodzi o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podniesione przez skarżącego okoliczności nie pozwalają na uznanie, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienia wystąpienia tych przesłanek nie stanowi argument o konieczności posiadania prawa jazdy kategorii C w celu podjęcia zatrudnienia. Skarżący jest osobą bezrobotną i nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy utratą przez niego prawa jazdy tej kategorii a pozbawieniem go możliwości zarobkowania. Nie zmienia tego okoliczność, iż otrzymał propozycję pracy, do wykonywania której wymagane są uprawnienia objęte zaskarżoną decyzją. Skarżący nie wykazał, że jedyną możliwością zarobkowania, której brak może prowadzić do postania po jego stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jest wykonywanie prac związanych z posiadaniem prawa jazdy kategorii C. W takim przypadku, samo udokumentowanie faktu bycia osobą bezrobotną i otrzymania propozycji zatrudnienia, nie pozwala na przyjęcie spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest podyktowana także interesem osób trzecich – w tym przypadku bezpieczeństwem uczestników ruchu drogowego, dla którego istotne jest, aby po drogach poruszały się osoby o właściwych cechach. Decyzja, o której wstrzymanie wykonania zwrócił się skarżący, podjęta została właśnie w celu zapobiegnięcia wyrządzeniu szkody poprzez dopuszczenie do kierowania pojazdu przez skarżącego, u którego upoważniony do tego organ stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii C. Dlatego też wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami, powinno być uzasadnione okolicznościami szczególnymi. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel orzeczenia o utracie uprawnień do kierowania pojazdami. Takie zaś okoliczności nie zostały w niniejszej sprawie wykazane. Należy również podkreślić, iż kwestie związane z późniejszym uzyskaniem przez skarżącego pozytywnych orzeczeń lekarskich nie mogły wpłynąć na odmienne rozstrzygnięcie wniosku. Okoliczności te odnoszą się do meritum sprawy i mogą być oceniane przez Sąd I instancji wyłącznie w trakcie rozpoznawania skargi.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.