Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. – redaktora naczelnego czasopisma [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 815/24 w sprawie ze skargi M. J. – redaktora naczelnego czasopisma [...] na bezczynność Rektora Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. J. – redaktora naczelnego czasopisma [...] na rzecz Rektora Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. J. – redaktora naczelnego czasopisma [...] (dalej także jako: skarżący) na bezczynność Rektora Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (dalej także jako: organ) w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w punkcie 1 wyroku z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 815/24 stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa, w punkcie 2 umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku, w punkcie 3 oddalił skargę w pozostałym zakresie, a w punkcie 4 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Pismem z dnia 20 września 2024 r. skarżący, na podstawie art. 3a i art. 4 ustawy Prawo prasowe, wskazując, że wniosek kieruje w związku z przygotowywaniem publikacji prasowej, zwrócił się do organu o udzielenie odpowiedzi na pytanie czy p. N. K1. jest pracownikiem lub współpracownikiem albo doktorantem Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Skarżący w treści maila błędnie wpisał nazwisko osoby, o której informacji żądał udostępnienia. Jednak prawidłowe nazwisko, tj. K. podał w tytule maila, za pośrednictwem którego złożył wniosek.

W dniu 2 listopada 2024 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej i wniósł o stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie grzywny w trybie art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w kwocie co najmniej jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia oraz o zasądzenie odszkodowania w trybie art. 154 § 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w kwocie co najmniej jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów dojazdu na rozprawę, w przypadku jej wyznaczenia.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że jest organem prasowym w rozumieniu ustawy Prawo prasowe, zarejestrowanym jako czasopismo przez Sąd Okręgowy w K. Skarżący wskazał, że w trybie art. 3a i art. 4 ustawy Prawo prasowe zwrócił się do organu o udzielenie informacji niezbędnych do sporządzenia krytyki prasowej związanej z wykorzystywaniem środków publicznych, jednak organ w żaden sposób nie zareagował na jego wniosek i nie udzielił żądanej informacji publicznej – pomimo upływu ustawowego 14-dniowego terminu.

W związku z tym skarżący podniósł, że brak udzielenia odpowiedzi na wniosek stanowi nieuzasadnioną bezczynność organu, który pozostaje w rażącej zwłoce w zakresie udzielenia odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe w ocenie skarżącego uzasadnia wymierzenie organowi grzywny, a także zasądzenie na rzecz skarżącego zadośćuczynienia. Skarżący podkreślił, że zaniechanie organu uniemożliwiło zebranie materiału niezbędnego do sporządzenia krytyki prasowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie niniejszego postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na udzielnie skarżącemu w dniu 25 listopada 2024 r. odpowiedzi na jego wniosek, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, wniósł o oddalenie skargi w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organ wyjaśnił, że pracownik właściwej komórki organizacyjnej zajmującej się udostępnianiem informacji publicznej w Uniwersytecie Śląskim w Katowicach niezwłocznie po wpływie wniosku skarżącego, tj. w dniu 23 września 2024 r. podjął czynności zmierzające do ustalenia czy informacja, której udzielenia żąda skarżący stanowi informację publiczną. W tym celu zwrócił się do Zespołu Radców Prawnych oraz Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Jeszcze tego samego dnia ustalono, iż N. K. posiada status doktoranta oraz udzielono odpowiedzi, że taka informacja może zostać udostępniona.

Z wyjaśnień pracownika organu wynika, że w terminie udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, w której wskazał, że "N. K. posiada status doktoranta". Jednakże w chwili obecnej, z przyczyn technicznych, niemożliwe jest odnalezienie maila wysłanego do wnioskodawcy. W związku z powyższym organ wskazał, że udzielił skarżącemu ponownie odpowiedzi na jego wniosek w dniu 25 listopada 2024 r.

W ocenie organu nie działał on z rażącym naruszeniem prawa, o czym świadczy fakt, że pracownik organu niezwłocznie po wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji publicznej rozpoczął działania zmierzające do wykonania obowiązku z zakresu dostępu do informacji publicznej, wskutek których podjęto ustalenia co do p. N. K..

W związku z powyższym organ wskazał, że jego zdaniem żądanie skarżącego w zakresie wniosku o stwierdzenie bezczynności organu jest bezprzedmiotowe.

Na marginesie organ dodał, że skarżący załączył do maila z dnia 20 września 2024 r. (stanowiącego wniosek o udostępnienie informacji publicznej) protokół z posiedzenia Komisji Ewaluacyjnej powołanej w celu przeprowadzenia oceny śródokresowej doktoranta, który jest jawny i dostępny na stronie internetowej Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Ponadto, N. K. posiada też swoją stronę internetową, w której znajduje się odwołanie wskazujące na jej powiązania z Uniwersytetem Śląskim (np. [...]). W związku z powyższym organ zaznaczył, że jego zdaniem informacja, że przywołana we wniosku osoba jest doktorantką Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach była znana skarżącemu. Tym samym zdaniem organu nie powinno budzić wątpliwości, że jego działanie nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. W ocenie organu co najwyżej może stanowić działanie bez podstawy prawnej.

Organ podkreślił, że jego działania nie nosiły znamion celowego unikania udzielenia informacji ani rażącego naruszenia przepisów. Jak zaznaczył, był przekonany, że udzielił odpowiedzi skarżącemu. Niezależnie od tego w momencie otrzymania skargi niezwłocznie udzielił tej odpowiedzi ponownie. W związku z tym nie zachodzi obawa, że bez zasądzenia sankcji, o które wnosi skarżący, organ nie będzie realizował swoich obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w punkcie 1 wyroku z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 815/24 stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa, w punkcie 2 umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku, w punkcie 3 oddalił skargę w pozostałym zakresie, a w punkcie 4 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał na wstępie, że w niniejszej sprawie poza sporem jest, że Rektor Uniwersytetu Śląskiego jako wykonujący zadania publiczne i dysponujący majątkiem publicznym, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przypomniał, że w rozpatrywanej sprawie skarżący, powołując się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz ustawy Prawo prasowe, domagał się udostępnienia w formie elektronicznej informacji czy N. K. posiada status doktoranta.

Sąd I instancji podał także, że w przedmiotowej sprawie, organ nie kwestionował prawa skarżącego do udzielenia żądanej informacji jako mającej charakter publicznej podnosząc jedynie, iż nie mógł odnaleźć maila potwierdzającego udzielenie żądanej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że oceny tej nie kwestionuje mając na uwadze to, iż jest to informacja związana z realizacją zadań publicznych przez władze tejże uczelni. Do zadań Uniwersytetu Śląskiego należy bowiem prowadzenie kształcenia doktorantów. Skoro zaś informacja ta nie została podana do publicznej wiadomości w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. w Biuletynie Informacji Publicznej, to w ocenie Sądu I instancji obowiązkiem organu było jej udzielenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podkreślił, że wniesienie skargi spowodowało reakcję organu, który wnioskowanej informacji udzielił skarżącemu w dniu 25 listopada 2024 r. Jednocześnie wskazał, że przywołana sekwencja zdarzeń oznacza jednak, iż organ pozostawał w stanie bezczynności w zakresie załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Sąd I instancji wyjaśnił, że niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza, że pozostaje on w bezczynności. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w ustawowym 14-dniowym terminie wniosek skarżącego nie został rozpoznany. Wobec tego Sąd I instancji stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 20 września 2024 r., a stwierdzona bezczynność wynikała z przyczyn leżących po stronie organu.

W ocenie Sądu I instancji stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego nie miał jednak charakteru rażącego naruszenia prawa, bowiem istota rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości co do oczywistości stwierdzonego naruszenia, a taka sytuacja szczególna w badanej sprawie nie zaistniała. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach świadczy o tym reakcja organu na złożoną skargę i zrealizowanie złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jak też korespondencja z radcą prawnym zawarta w aktach organu zmierzająca do ustalenia możliwości udzielenia stronie wnioskowanej informacji.

Sąd I instancji stwierdził także, że organ udostępnił skarżącemu wnioskowaną informację, a zatem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do załatwienia wniosku.

W odniesieniu natomiast do wniosku skargi dotyczącego nałożenia grzywny na organ w trybie art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zasądzenia odszkodowania na podstawie art. 154 § 7 ww. ustawy, Sąd I instancji wskazał, że oceniając całokształt działań organu doszedł do przekonania, że stopień zawinienia organu w nieprawidłowym załatwieniu sprawy nie daje podstaw do wymierzenia mu grzywny. Również twierdzenia skarżącego dotyczące naruszenia prawa nie mogły zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przekonywać o zasadności wniosku o zasądzenie odszkodowania. W obu tych przypadkach Sąd I instancji wskazał, że wziął pod uwagę również te okoliczności, które legły u podstaw stwierdzenia, że naruszenie prawa nie było rażące. W konsekwencji w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący zaskarżając ten wyrok w części, tj. w zakresie punktu 3 i wnosząc o wyznaczenie rozprawy zdalnej, uchylenie, zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi w oddalonej części lub skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa prawnego, wpisu oraz stawiennictwa na rozprawie według wskazanego w skardze kasacyjnej klucza, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu kwalifikowane naruszenie art. 174 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z:

1. art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wadliwą wykładnię, to poprzez uznanie, iż zaniedbanie polegające na nienadaniu właściwego biegu i nieudzielenie odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej nie jest rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej winien dokonać takiej organizacji pracy, aby udzielenie tej odpowiedzi nastąpiło, a systemy i procedury kontrolne pozwoliły dostrzec nastąpienie przewlekłości lub niedokonanie czynności w terminie określonym prawem;

2. art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wadliwą wykładnię, a to poprzez uznanie, iż nieudzielenie informacji publicznej w terminie organowi prasowemu nie powoduje realnej szkody przy wykonywaniu przez organ prasowy zadań nałożonych ustawą Prawo prasowe, podczas gdy nieudzielenie takiej odpowiedzi wskutek złej organizacji pracy albo zwykłego niedbalstwa w podmiocie zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej powoduje zwłokę w zebraniu i opublikowaniu materiału prasowego, a nawet może spowodować pozbawienie sensu publikacji materiału prasowego (z powodu opóźnienia w zebraniu rzetelnych informacji) – co jest szkodą organu prasowego mającą wymiar zarówno ekonomiczny, jak i wizerunkowy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że organ w niniejszej sprawie po pierwsze nie odpowiedział na wniosek, po drugie nie zweryfikował samodzielnie czy w terminie odpowiedział na wniosek, po trzecie zaś odpowiedzi udzielił dopiero wtedy gdy skarżący wniósł skargę do Sądu I instancji. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie, tego rodzaju procedura działania wskazuje co najmniej na brak należytej staranności, a także brak jakichkolwiek mechanizmów samokontroli podmiotu zobowiązanego w zakresie wywiązywania się z zadań ustawowych. Tego rodzaju lekkomyślność, a być może celowy brak samodyscypliny, zdaniem skarżącego kasacyjnie jest nie do pogodzenia z zasadami państwa prawa, stanowi wyraz braku szacunku do wymogów ustawy, a także lekceważenie porządku państwa prawnego.

Skarżący kasacyjnie podkreślił zasięgi oraz skuteczność czasopisma, które reprezentuje i zaznaczył, że jeśli tego typu czasopismo stara się uzyskać dwie proste informacje w celu poddania skutecznej krytyce prasowej określonej sytuacji, to ma to znaczenie społeczne, jak i oczywiście ekonomiczne dla redakcji. Tymczasem podmiot zobowiązany do udostępnienia tej informacji publicznej, bez żadnej usprawiedliwionej przyczyny, wyłącznie wskutek braku należytej staranności, uniemożliwił na wiele miesięcy opublikowanie materiału prasowego. W ocenie skarżącego kasacyjnie jest to oczywiste i kwalifikowane naruszenie prawa w sposób rażący, gdyż obowiązkiem podmiotu jest taka organizacja pracy i wykonywania zadań publicznych, aby nie dochodziło do naruszania prawa, w tym ustawy o dostępie do informacji publicznej, co w ocenie skarżącego kasacyjnie zaskarżony wyrok zdaje się deprecjonować.

Skarżący kasacyjnie podniósł także, że jako podmiot prasowy w związku z realizacją swoich zadań ustawowych kieruje do kilkunastu wniosków o udzielenie informacji publicznej miesięcznie i w większości przypadków żądana informacja nie jest udzielana w terminie wskazanym w ustawie, a statystycznie w połowie przypadków w ogóle nie jest udzielana z powodu faktu, iż podmiot zobowiązany przygotował odpowiedź na wniosek, ale "zapomniał" ją wysłać. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że takie działania organów dezorganizują pracę redakcji i uniemożliwiają terminową publikację wielu ważnych materiałów. Skarżący kasacyjnie wyraził nadzieję, że konsekwentne stosowanie środków przymusu w postaci grzywny odniesie skutek prewencyjny po nagłośnieniu tej okoliczności, a podmioty zobowiązane zaczną w końcu stosować się do terminów wskazanych w ustawie.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Ze względu na sposób skonstruowania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.

Ze względu na wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, ich sporządzanie zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami p.p.s.a. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została sporządzona niestarannie, a zwłaszcza nie sprecyzowano w niej podstaw kasacyjnych, o jakich stanowi art. 174 p.p.s.a. ze wskazaniem, czy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną miało miejsce naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Skarga kasacyjna nie przyporządkowuje zarzutów do konkretnego punktu art. 174 p.p.s.a. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego brak ten nie uzasadnia wprawdzie stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., II FSK 684/05, LEX nr 273665), nie stanowi jednak wypełnienia koniecznego wymogu profesjonalizmu we wnoszeniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika i w znacznym stopniu determinuje wynik kontroli instancyjnej.

Niezależnie od powyższego, przechodząc do analizy i oceny sformułowanych w skardze kasacyjnych zarzutów, na wstępie wyjaśnić należy, że ich treść oraz konstrukcja umożliwia ich łączne rozpoznanie, bowiem na ich podstawie skarżący kasacyjnie wskazując na "kwalifikowane naruszenie" przepisów, tj. art. 174 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., poprzez dokonanie przez Sąd I instancji ich błędnej wykładni, w rzeczywistości usiłuje zakwestionować i podważyć stanowisko Sądu I instancji co do oceny charakteru stwierdzonej w sprawie bezczynności. Tak sformułowane i skonstruowane zarzuty nie mogły jednak odnieść skutku.

Poza wskazaną wyżej kwestią niewypełnienia przez autora skargi kasacyjnej obowiązku oznaczenia podstaw kasacyjnych poprzez wskazanie konkretnego naruszenia, czy to z podstawy art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jako naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, czy z podstawy art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jako naruszenia przepisów procesowych, z uwagi na treść powyższych zarzutów podkreślenia wymaga to, że podnosząc zarzut błędnej wykładni określonych przepisów prawa strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać, na czym polega błędne rozumienie tych przepisów i jaka, jej zdaniem, powinna być ich prawidłowa wykładnia. Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie tylko nie wykazała na czym polega błędne rozumienie "art. 174 § 2" w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, ani też jaka powinna być prawidłowa wykładnia tych przepisów, lecz w ogóle nie odnosiła się do kwestii ich rozumienia przyjętego przez Sąd I instancji.

Natomiast w związku z tym, że skarżący kasacyjnie podnosi naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach "art. 174 § 2" p.p.s.a. należy przypomnieć, że przez podstawę kasacyjną, regulowaną zresztą przez art. 174 p.p.s.a., należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna, a warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). O spełnieniu warunku przytoczenia podstawy zaskarżenia nie może świadczyć powołanie się przez stronę skarżącą kasacyjnie na "art. 174 § 2 p.p.s.a.", bowiem przepis taki w p.p.s.a. nie istnieje. Przepis art. 174 p.p.s.a., regulujący podstawy kasacyjne, nie zawiera paragrafów, a składa się z dwóch ustępów.

Niezależnie od powyższego, biorąc pod uwagę uzasadnienie sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, na podstawie których skarżący kasacyjnie usiłuje podważyć stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w zakresie oceny charakteru stwierdzonej w sprawie bezczynności, wskazać należy, że w celu zakwestionowania prawidłowości zakwalifikowania przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy jako niemieszczącego się w zakresie ustawowej przesłanki bezczynności "mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa", o której mowa w art. art. 149 § 1a p.p.s.a., należało sformułować zarzut błędnej wykładni właśnie tego przepisu p.p.s.a., a nie art. 154 § 6 p.p.s.a., w którym wskazano górną granicę wysokości grzywny wymierzanej na podstawie § 1 art. 154 p.p.s.a. W związku z tym, że w skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutu błędnej wykładni art. 149 § 1a p.p.s.a., przywoływana zarówno w treści zarzutów, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja nie mogła odnieść skutku. Skoro bowiem Sąd I instancji doszedł do przekonania, że całokształt okoliczności niniejszej sprawy, w tym to, że organ zmierzał do udzielenia informacji na wniosek skarżącego, co potwierdza dokumentacja zawarta w aktach administracyjnych sprawy, jak i to, że informacji tej udzielił niezwłocznie po wniesieniu przez skarżącego skargi do Sądu I instancji, uzasadnia ocenę, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa, to niepodważenie tak dokonanej wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa, powodowało bezskuteczność zarzutów skargi kasacyjnej sformułowanych jako zarzuty błędnej wykładni art. 154 § 6 p.p.s.a.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.