drukuj    zapisz    Powrót do listy

6110 Podatek od towarów i usług 6560, Podatek od towarów i usług, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, Oddalono skargę kasacyjną, I FSK 737/18 - Wyrok NSA z 2021-04-27, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I FSK 737/18 - Wyrok NSA

Data orzeczenia
2021-04-27 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-04-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Adam Bącal /przewodniczący/
Janusz Zubrzycki /sprawozdawca/
Maja Chodacka
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Ol 818/17 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2018-01-10
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2174 art. 90 ust. 6 pkt 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 174 ust. 2 lit. b)
Dyrektywa Rady z dnia 28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Tezy

Pomocnicze transakcje finansowe w rozumieniu art. 174 ust. 2 lit. b) Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE 2006, L 347, s. 1), a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.), to transakcje, które:

1) nie są wykonywane jako element podstawowej działalności gospodarczej podatnika,

2) nie wiążą się (lub wiążą się w sposób marginalny) z wykorzystaniem składników majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegają opodatkowaniu,

3) nie stanowią bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia działalności podatnika.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Maja Chodacka, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Ol 818/17 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. w O. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 września 2017 r. nr 0115-KDIT1-1.4012.355.2017.2.DM w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Wyrokiem z 10 stycznia 2018 r. w sprawie I SA/Ol 818/17, ze skargi A. Sp. z o.o. w O., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1 września 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń CBOSA).

1.2. Sąd pierwszej instancji przyjął, że – wbrew stanowisku Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej – prawidłowe było stanowisko skarżącej spółki co do tego, że w opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym usługi przystąpienia do długu oraz usługi poręczenia kredytu mają charakter usług pomocniczych, w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.), dalej: u.p.t.u., w stosunku do wykonywanej przez skarżącą zasadniczej działalności gospodarczej (tj. usług zakwaterowania, usług gastronomicznych i odnowy biologicznej) i w związku z tym nie powinny być brane do kalkulacji współczynnika proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ww. ustawy.

2. Skarga kasacyjna.

2.1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżył powyższy wyrok w całości, formułując przy tym zarzuty naruszenia:

1) przepisów postępowania, tj. art. 146 § 1 w związku z art. 153 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a., oraz w powiązaniu z art. 14b § 2 i § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej O.p., poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej z uwagi na błędne przyjęcie przez WSA w Olsztynie, że wnioski organu abstrahują od stanu faktycznego przedstawionego przez stronę skarżącą, w konsekwencji nie można zaakceptować stanowiska organu w zakresie kwalifikacji prawnej przedstawionego stanu faktycznego, skutkiem czego powyższe doprowadziło Sąd pierwszej instancji do wniosku, że w gruncie rzeczy organ polemizował w zaskarżonej interpretacji z elementami stanu faktycznego, które zostały przedstawione przez skarżącą (wprawdzie, zdaniem Sądu, organ dokonał analizy stanu prawnego, przytaczając orzecznictwo TSUE i NSA, lecz nie powiązał jej jednak ze stanem faktycznym, który został przedstawiony przez skarżącą), co pozwoliło Sądowi do błędnego wywiedzenia (str. 12 uzasadnienia wyroku), że: "(...) W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie prowadzi tych usług w ramach działalności gospodarczej. O ich incydentalności i pomocniczości świadczy uzasadnienie przyczyny ich wykonywania. Zostało to przedstawione we wniosku. O pomocniczości tych czynności świadczy to, że nie chodziło tu o osiągniecie obrotu (przychodu). Powodem dokonania tych czynności jest rozwiązanie jakiegoś problemu ekonomicznego. A zatem można uznać, że są one ulokowane na marginesie działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę. Ponadto z treści wniosku wynika, że są one adresowane tylko do określonego kontrahenta. A zatem ta incydentalność ma charakter podmiotowo - przedmiotowy (...)" i jednocześnie znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu skarżonego wyroku, podczas gdy - w ocenie organu - podanie w stanie faktycznym informacji, że realizowane przez spółkę usługi finansowe mają "jedynie charakter pomocniczy", są wykonywane incydentalnie i na marginesie działalności gospodarczej, nie mogło skutkować uniemożliwieniem organowi oceny, czy opisane czynności spełniają przesłankę uprawniającą do niewliczania ich, zgodnie z art. 90 ust. 6 u.p.t.u., do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy, bowiem odgórne przyjęcie za skarżącą, że czynności mają charakter pomocniczy, bez dokonania analizy przedmiotowego zagadnienia prowadziłoby do "wypaczenia" celu instytucji interpretacji indywidualnych,

2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 90 ust. 6 w powiązaniu z art. 90 ust. 3 u.p.t.u., poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłową ocenę możliwości zastosowania do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, polegającą na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że skarżąca nie prowadzi usług w ramach działalności gospodarczej, bowiem o ich incydentalności i pomocniczości świadczy uzasadnienie przyczyny ich wykonywania, co zostało przedstawione we wniosku, a zatem o pomocniczości tych czynności przesądza to, że nie chodziło tu o osiągnięcie obrotu (przychodu), lecz powodem dokonania tych czynności jest rozwiązanie jakiegoś problemu ekonomicznego, stąd też nie można było uznać, że są one ulokowane na marginesie działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą, a ponadto z treści wniosku wynikało, że są one adresowane tylko do określonego kontrahenta (dodatkowo za uznaniem ww. transakcji za sporadyczne w rozumieniu zdania drugiego art. 19 ust. 2 tej dyrektywy - zdaniem Sądu - przemawiało to, że obejmują one bardzo ograniczone wykorzystanie aktywów lub usług podlegających opodatkowaniu VAT), podczas gdy - zdaniem organu - opisane przez skarżącą czynności, będące konsekwencją świadomego i zaplanowanego działania wynikającego z przyjętej i realizowanej strategii prowadzonej działalności gospodarczej nie mogą zostać uznane za transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 u.p.t.u., a tym samym powinny być uwzględnione w mianowniku proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 tej ustawy.

Wskazując na powyższe Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o uchylenie na podstawie art. 188 P.p.s.a. zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o uchylenie tego wyroku na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Ponadto wniesiono o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

2.2. Spółka w piśmie procesowym z 25 lutego 2021 r. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

2.3. W odpowiedzi na zawiadomienie skierowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, 567, 568, 695, 875) strony postępowania wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

3.1. W rozpoznawanej sprawie spornym jest, czy świadczone przez spółkę usługi w zakresie przystąpienia do długu kredytowego i poręczenia

kredytu gotówkowego stanowią transakcje pomocnicze, o których mowa w art. 90 ust. 6 pkt 2 u.p.t.u., w stosunku do jej zasadniczej działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług związanych z zakwaterowaniem, gastronomicznych i odnowy biologicznej (usług SPA).

3.2. We wniosku o interpretację strona podała, że usługi przystąpienia do długu kredytowego wykonuje na podstawie umowy cywilnoprawnej - przystąpienia do długu, za co pobiera umowne wynagrodzenie procentowe uzależnione od wysokości długu. Podmiotem, na rzecz którego świadczone są usługi przystąpienia do długu, jest podmiot, w którym skarżąca posiada 50% udziałów w kapitale zakładowym. W celu pozyskania kredytu inwestycyjnego podmiot będący dłużnikiem zwrócił się do swojego udziałowca – skarżącej, o przystąpienie do długu, gdyż było to jednym z warunków pozyskania przez ten podmiot kredytu inwestycyjnego. Skarżąca nie świadczy takich usług na rzecz innych podmiotów. Wynagrodzenie za te usługi jest wypłacane skarżącej w okresach kwartalnych. Umowa przystąpienia do długu została zawarta do momentu wygaszenia długu kredytowego.

W przypadku świadczenia usług poręczenia jednego kredytu gotówkowego spółka wykonuje te usługi na podstawie umowy cywilnoprawnej, za co pobiera umowne wynagrodzenie procentowe uzależnione od wysokości zadłużenia kredytowego. Podmiotem, na rzecz którego świadczone są usługi, jest osoba fizyczna, będąca udziałowcem spółki, a poręcznie to było jednym z warunków pozyskania przez tę osobę kredytu gotówkowego. Skarżąca nie świadczy takich usług na rzecz innych podmiotów. Wynagrodzenie to jest wypłacane skarżącej w okresach rocznych. Umowa poręczenia została zawarta do momentu spłaty przez tę osobę fizyczną kredytu gotówkowego.

Wskazano przy tym, że do wykonania usług przystąpienia do długu oraz poręczenia skarżąca wykorzystuje niewielką ilość zakupów towarów i usług opodatkowanych podatkiem VAT, w postaci użycia komputera stacjonarnego, papieru, artykułów piśmienniczych do wystawienia faktury, mającej na celu udokumentowanie sprzedaży tych usług. Zaangażowany jest do tego jeden pracownik, który w kilkanaście minut wykonuje tę operację. Natomiast z majątku obrotowego nie są zaangażowane żadne środki pieniężne.

Obrót z usług przystąpienia do długu oraz poręczenia w całkowitym obrocie z prowadzonej działalności gospodarczej wynosił w 2016 r. 2,47%.

3.3. W świetle takiego stanu faktycznego nie jest przede wszystkim trafny sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 90 ust. 6 w zw. z art. 90 ust. 3 u.p.t.u., poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłową ocenę możliwości zastosowania do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego.

W szczególności nie jest zasadne stanowisko organu, że opisane przez skarżącą we wniosku o interpretację czynności finansowe, są konsekwencją świadomego i zaplanowanego działania wynikającego z przyjętej i realizowanej strategii prowadzonej działalności gospodarczej i w związku z tym nie mogą zostać uznane za transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 u.p.t.u., a tym samym powinny być uwzględnione w mianowniku proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 tej ustawy.

W kontekście bowiem ww. przepisów nie narusza prawa stanowisko Sądu pierwszej instancji, że o pomocniczości spornych czynności przesądza to, że nie chodziło tu o osiągnięcie obrotu (przychodu), lecz powodem dokonania tych czynności jest rozwiązanie określonego problemu ekonomicznego, stąd też można było uznać, że są one ulokowane na marginesie działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą, a ponadto z treści wniosku wynikało, że są one adresowane tylko do określonego kontrahenta; ponadto – zdaniem Sądu – transakcje te należy uznać za sporadyczne w rozumieniu zdania drugiego art. 19 ust. 2 Szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE L z 1977 r. nr 145/1), dalej: VI dyrektywa, gdyż obejmują one bardzo ograniczone wykorzystanie aktywów lub usług podlegających opodatkowaniu VAT.

3.4. W myśl art. 90 ust. 6 pkt 2 u.p.t.u., do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji dotyczących usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim transakcje te mają charakter pomocniczy.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 39 u.p.t.u., zwalnia się od podatku usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.

Treść art. 90 ust. 6 pkt 2 u.p.t.u., stanowi implementację art. 174 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L. 2006, L 347, s. 1), dalej: dyrektywa VAT, zgodnie z którym, przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi transakcjami w zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami finansowymi.

Jak trafnie stwierdzono w wyroku NSA z 24 września 2014 r. (I FSK 1480/13), dokonując wykładni użytego w art. 90 ust. 6 u.p.t.u. pojęcia "czynności sporadyczne" (obecnie "czynności pomocnicze"), uznać należy, że chodzi o takie transakcje, które nie są charakterystyczne dla działalności podatnika. Zwrot "incidental transactions", używany konsekwentnie w angielskiej wersji językowej art. 174 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT oraz w art. 19 ust. 2 VI dyrektywy, oznacza transakcje przypadkowe, uboczne, marginalne (Uniwersalny słownik angielsko-polski, polsko-angielski, M. Szkutnik, wyd. Delta, Warszawa, s. 196). Według słownika języka polskiego "incydentalny" oznacza przypadkowy, nieistotny, uboczny, okolicznościowy (Uniwersalny słownik języka polskiego, PWN, Warszawa 2003, tom I, s. 1205 i tom 4, s. 189).

O tym, czy dane transakcje są charakterystyczne dla działalności gospodarczej podatnika, czy też są sporadyczne (pomocnicze), decyduje szereg okoliczności faktycznych, wskazujących na znaczenie i zakres tych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli okoliczności wskazują, że podatnik wykonuje dany typ transakcji, jako element prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wówczas należy uznać, że transakcje takie nie są sporadyczne (pomocnicze) i to bez względu na ich wartość, jak i liczbę. Transakcjami, które nie mogą być uznane za sporadyczne (pomocnicze) będą takie, które z założenia mają być wykonywane, jako element prowadzonej działalności.

3.5. W wyroku w sprawie [...] (C-77/01; ECLI:EU:C:2004:243) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") stwierdził, że coroczne udzielanie pożyczek przez spółkę holdingową spółkom, w których posiada udziały, oraz dokonywanie lokat w depozytach bankowych lub papierach wartościowych, takich jak bony skarbowe lub certyfikaty depozytowe, w zakresie, w jakim transakcje te wiążą się jedynie z bardzo ograniczonym wykorzystaniem aktywów lub usług podlegających VAT, należy traktować jako transakcje incydentalne w rozumieniu drugiego zdania art. 19(2) VI Dyrektywy (Jerzy Martini, Jak sporadyczne transakcje finansowe wpływają na rozliczenie podatku naliczonego, Gazeta Prawna 15-17.12.2006 r.).

W świetle powyższego wyroku, najważniejszą przesłanką uznania transakcji za pomocniczą w rozumieniu art. 174 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 2 u.p.t.u., powinien być niewielki poziom wykorzystywania zasobów przedsiębiorstwa, przy czym dotyczy to generalnie tych zasobów, których nabycie wiązało się z powstaniem podatku naliczonego.

Ponadto, jak wskazał TSUE w wyroku z 11 lipca 1996 r. w sprawie [...] (C-306/94; ECLI:EU:C:1996:290) transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 174 dyrektywy VAT, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy, nie mogą być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności podatnika. Jeżeli więc działalność finansowa stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.

3.6. W konsekwencji pomocnicze transakcje finansowe w rozumieniu art. 174 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 2 u.p.t.u., to transakcje, które:

1) nie są wykonywane jako element podstawowej działalności gospodarczej podatnika,

2) nie wiążą się (lub wiążą się w sposób marginalny) z wykorzystaniem składników majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegają opodatkowaniu,

3) nie stanowią bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia działalności podatnika.

3.7. Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że spółka prowadzi zasadniczą działalność gospodarczą w postaci świadczenia usług związanych z zakwaterowaniem, usług gastronomicznych i odnowy biologicznej (usług SPA).

Spółka traktuje ww. czynności jako podlegające opodatkowaniu i wykazuje z ich tytułu VAT należny.

Opisane przez spółkę we wniosku o interpretację usługi w zakresie przystąpienia do długu kredytowego i poręczenia kredytu gotówkowego nie są traktowane jako jej podstawowa działalność operacyjna.

Bezpodstawna jest przy tym sugestia organu, że o czym innym świadczy fakt wpisania do KRS działalności finansowej sklasyfikowanej w PKD w sekcji 64.99.Z "Pozostała finansowa działalność usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych", gdyż zakres wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej determinuje przedmiot jego faktycznej działalności, a nie deklarowanej w umowie spółki. Tego rodzaju wpis wskazuje jedynie, że spółka może wykonywać tego typu usługi, lecz nie oznacza, że nie mogą mieć one jedynie charakteru sporadycznego (pomocniczego) obok działalności zasadniczej, co zresztą w tej sprawie wynika z wniosku o interpretację.

3.8. Wbrew twierdzeniu organu, na pomocniczy, a nie zasadniczy w zakresie działalności gospodarczej charakter spornych usług, wskazuje wykonanie przez skarżącą w dniach 11 grudnia 2013 r. i 30 grudnia 2014 r. umów depozytu nieprawidłowego, a w dniu 23 września 2015 r. umowy pożyczki, gdyż transakcje te w żaden sposób nie są powiązane z usługami, które są przedmiotem w tej sprawie i pokazują incydentalność usług finansowych świadczonych przez skarżącą na przestrzeni 3 lat.

3.9. Również wbrew poglądowi wyrażonemu przez organ w skardze kasacyjnej, z wniosku o interpretację w żadnym przypadku nie wynika, aby przedmiotowe usługi były "konsekwencją świadomego i zaplanowanego działania wynikającego z przyjętej i realizowanej strategii prowadzonej działalności gospodarczej". Spółka zawarła jedynie jedną umowę w zakresie przystąpienia do długu kredytowego i jedną poręczenia kredytu gotówkowego i nie świadczy takich usług na rzecz innych podmiotów, co wskazuje na niekomercyjny charakter tych świadczeń. Usługi te mają charakter gwarancyjny i wynikają z powiązań kapitałowych spółki i z opisu zawartego we wniosku o interpretację nie wynika, aby były powiązane w jakikolwiek sposób z jej podstawową działalnością gospodarczą. Ich celem nie jest osiąganie korzyści finansowych, jakkolwiek świadczenia te, ze względów rynkowych, mają charakter odpłatny. Jednak obrót z tytułu tych usług w całkowitym obrocie z prowadzonej działalności gospodarczej wynosił w 2016 r. 2,47%.

3.10. Tym samym, skoro transakcje te nie są wykonywane jako element profesjonalnej działalności gospodarczej spółki, spełniają pierwszy warunek zaliczenia ich do transakcji pomocniczych.

3.11. Ponadto – jak wskazano we wniosku o interpretację – przedmiotowe usługi wiążą się w sposób marginalny z wykorzystaniem składników majątkowych spółki oraz usług, które przy zakupie podlegają opodatkowaniu. Jednocześnie nie stanowią bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia działalności podatnika.

3.12. Mając powyższe na uwadze, świadczone przez spółkę usługi w zakresie przystąpienia do długu kredytowego i poręczenia kredytu gotówkowego, w świetle ich opisu we wniosku o interpretację, spełniają kryteria uznania ich za transakcje pomocnicze, o których mowa w art. 90 ust. 6 pkt 2 u.p.t.u., co oznacza, że nie należy ich uwzględniać przy wyliczaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i 3 u.p.t.u.

Za w pełni trafne zatem w tym zakresie uznać należy stanowisko Sądu pierwszej instancji.

3.13. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi kasacyjnej wskazującego na naruszenie art. 146 § 1 w związku z art. 153 i art. 141 § 4 P.p.s.a., w powiązaniu z art. 14b § 2 i § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 O.p., stwierdzić należy, że w części wskazującej na naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej jest on trafny, gdyż organ wydający interpretację w oparciu o opis zawarty we wniosku o jej wydanie, był w tej sprawie uprawniony do dokonania oceny poglądu strony odnośnie tego, czy sporne czynności finansowe, z uwagi na charakter pomocniczy, spełniają przesłankę uprawniającą do niewliczania ich, zgodnie z art. 90 ust. 6 u.p.t.u., do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy. Jednak w rozpatrywanej sprawie ocena ta doprowadziła organ do wadliwej konkluzji odnośnie prawidłowości wykładni art. 90 ust. 6 pkt 2 u.p.t.u. na tle przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego, co powoduje, że częściowa trafność tego zarzutu nie ma wpływu na wynik tej sprawy po myśli art. 146 § 1 P.p.s.a.

3.14. W tym stanie rzeczy, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania nie orzeczono, gdyż pismo procesowe strony z 25 lutego 2021 r., w którym wniosła ona o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, wniesione zostało po upływie terminu przewidzianego dla wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. art. 179 P.p.s.a.).



Powered by SoftProdukt