Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P., R. P., D. K. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 33/24 w przedmiocie odrzucenia skargi K. P. w sprawie ze skargi K. P. i D. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. oddalić zażalenie K.P. 2. odrzucić zażalenie R.P., D. K. i D. K.

Postanowieniem z dnia 30 października 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 33/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. P. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 listopada 2023 r. nr [...].

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z 13 września 2024 r. wezwano skarżącą K.P. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej własnoręczne podpisanie i przesłanie do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W tym celu wykonano kserokopię skargi, doręczając ją skarżącej wraz z wezwaniem. Przesyłkę zawierające powyższe wezwanie doręczono skarżącej 2 października 2024 r. Skarżąca nie odpowiedziała na powyższe wezwanie. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę.

Zażaleniem K. P., R.P., D. K. i D. K. zaskarżyli powyższe postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie K. P. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym poza wymogami dla samej skargi z pkt 1 – 3 tego przepisu. Jednym z wymogów pisma procesowego z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Wobec braku podpisu własnoręcznego na skardze wniesionej do sądu Przewodniczący Wydziału stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a. wzywa stronę o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma (skargi) bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W odniesieniu do skargi znajduje zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarga nie została własnoręcznie podpisana przez skarżącą. Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy zastosował w związku z tym przywołane powyżej przepisy i wezwał wnoszącą skargę K. P. do jej podpisania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy nie wynika natomiast, by K. P. w wyznaczonym terminie uczyniła zadość temu wezwaniu. Tym samym Sąd miał podstawy aby skargę K. P. odrzucić a zatem jej zażalenie nie mogło odnieść zamierzonego skutku.

Odnośnie zażalenia wniesionego przez R. P., D. K. i D. K. wskazać natomiast należy, że stwierdzić należało, iż podlegało ono odrzuceniu jako niedopuszczalne. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. W niniejszej sprawie R. P., D. K. i D. K. nie byli stronami postępowania – nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżonym postanowieniem Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i nie wykazali, aby wynik przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego dotyczył ich interesu prawnego. Dodatkowo w przypadku D. K. w prawomocnym postanowieniu z dnia 30 października 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 33/24, przesądzono iż nie ma ona legitymacji skargowej w przedmiotowej sprawie. W konsekwencji zażalenie wniesione przez podmiot nieuprawniony jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.