Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu oddala skargę

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. (dalej: "PINB") umorzył na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu usługowego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługami przy ul. Ż. [...] w B., użytkowanego z przeznaczeniem na cele gastronomiczne.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek C. i M. J. – współwłaścicieli mieszkania nr [...] usytuowanego w budynku przy ul. Ż. [...] w B. Organ ustalił, że ww. lokal usługowy nr [...] położony jest na trzech kondygnacjach (piwnica, parter, I piętro). Na pierwszej kondygnacji (podziemnej) znajduje się zaplecze kuchenne, druga kondygnacja (parter) przeznaczona jest na cele gastronomiczne - mieści się tutaj "[...]", zaś trzecia kondygnacja również jest przeznaczona na cele gastronomiczne, jednakże w trakcie przeprowadzenia oględzin nie była ona użytkowana. Na każdą z ww. kondygnacji lokalu prowadzi oddzielne wejście z zewnątrz. Budynek, w którym znajduje się ww. lokal, wybudowany został na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] lutego 2000 r. wydanego przez Prezydenta Miasta B. (nr [...]) zmienionego decyzją z dnia [...] marca 2001 r. nr [...]oraz decyzją z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...] oraz przyjęty do użytkowania decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...]. Organ ustalił, że lokal nr [...] przystosowany został na cele gastronomiczne już w trakcie budowy budynku, z takim przeznaczeniem sprzedany jego ówczesnemu właścicielowi i w takim stanie przyjęty do użytkowania. W konsekwencji organ uznał, że brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia, że w przedmiotowym lokalu doszło do zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2019, poz. poz. 1186 ze zm., dalej: "P.b."), zaś wszczęte postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (PWINB) utrzymał w mocy ww. decyzję.

Odnosząc się do art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. organ wskazał w jej uzasadnieniu, że zmiana sposobu użytkowania nie może być utożsamiana ze zmianą funkcji (przeznaczenia) obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie i zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem, wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego zmienionego sposobu użytkowania. Wymagania te zostały określone w art. 5 P.b. i uwzględniają warunki wymienione w art. 71 P.b. Organ wskazał również, że istota zmiany sposobu użytkowania obiektu dotyczy zmian w zakresie współczynników użytkowych obiektu w stosunku do pierwotnych ich wartości, związanych z funkcją obiektu określoną w pozwoleniu na budowę lub w decyzjach późniejszych. Wystarczające jest ustalenie, że w obiekcie została podjęta inna działalność niż dotychczasowa z czym wiąże się zmiana warunków m.in. w zakresie warunków ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń. Nie są zatem konieczne szczegółowe wyliczenia i opisy zmian, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. Wystarczająca jest zatem w ocenie PWINB konstatacja, że zmiana w ww. zakresie miała miejsce, a porównanie wcześniejszego i obecnego sposobu użytkowania obiektu wskazuje na oczywistość tej zmiany. W tym celu organ poczynił ustalenia dotyczące ostatniego legalnego sposobu użytkowania obiektu (jego części) oraz obecnego sposobu użytkowania. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego PWINB ustalił, że od początku funkcjonowania lokalu nr [...] był on przeznaczony i użytkowany na cele gastronomiczne na wszystkich trzech poziomach. Jego przystosowanie do celów gastronomicznych miało miejsce już na etapie budowy budynku. Natomiast w chwili obecnej trwają prace związane z dostosowaniem wnętrza restauracji "[...]" na I piętrze lokalu, do zaplanowanych potrzeb. Trwają także starania o udzielenie koncesji na sprzedaż alkoholu w ww. lokalu. W związku zaś z tym, że nie jest znany termin uruchomienia restauracji, I piętro nie jest obecnie użytkowane. Organ wskazał również, że z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że w obiekcie prowadzone były podobne działalności do planowanej. Nie ma zatem żadnych podstaw do stwierdzenia, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania wspomnianego lokalu w obrębie I piętra.

Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. Ż. [...] w B., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie następujących przepisów prawa materialnego i procesowego:

1. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez ich nieprawidłowe zastosowanie I w konsekwencji wadliwe ustalenia, że lokal nr [...], położony w budynku przy ul. Ż. [...] w B., w dacie oddania do w użytkowanie, przeznaczony był na cele gastronomiczne, przez wadliwe uznanie, że przeznaczenie lokalu na cele usługowo-handlowe jest równoznaczne z dopuszczalnością prowadzenia w nim działalności gastronomicznej, bez potrzeby zamiany sposobu użytkowania lokalu;

2. art. 55 ust. 1 pkt 1 P.b. przez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że lokal o przeznaczeniu handlowo-usługowym obejmuje również funkcję gastronomiczną;

3. art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. przez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że podjęcie w lokalu handlowo-usługowym działalności gastronomicznej, nie stanowi zmiany sposobu użytkowania lokalu, w sytuacji gdy tego rodzaju działalność (gastronomiczna) wpływa przede wszystkim na warunki bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotne oraz higieniczno-sanitarne i nie mieści się w katalogu działalności handlowo-usługowej.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu, zaś w przypadku gdyby sąd uznał, ze skargę wniesiono w terminie – o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia. Analiza przeprowadzona przez sąd doprowadziła do wniosku, że skarga wywiedziona w niniejszej sprawie została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu i wbrew twierdzeniom organu nie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 5 marca 2020 r. (k. 69 akt odw.) a więc przed ogłoszeniem od dnia 14 marca 2020 r. w Polsce stanu zagrożenia epidemicznego z powodu COVID-19, który następnie od dnia 20 marca 2020 r. został zastąpiony stanem epidemii. Na mocy obowiązującego wówczas art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 374 ze zm.) w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych nie rozpoczynał się, a rozpoczęty uległ zawieszeniu na ten okres. Z uwagi na wznowienie biegu terminów sądowych i procesowych z dniem 24 maja 2020 r. - na mocy art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. 2020, poz. 875), zawieszony bieg terminu na wniesienie skargi na ww. decyzję upływał dnia 15 czerwca 2020 r. W konsekwencji skarga nadana w urzędzie pocztowym w dniu 3 czerwca 2020 r. została wniesiona z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu i podlegała merytorycznemu rozpoznaniu.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności umorzenia na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., postępowania prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu usługowego nr [...] usytuowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługami przy ul. Ż. [...] w B.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. C. i M. J. będący współwłaścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. Ż. [...] w B., zwrócili się do PINB o sprawdzenie przystosowania ww. lokalu na działalność restauracyjną. Opisali w nim ponadto uciążliwości związane z hałasem dobywającym się w porze nocnej z przedmiotowego lokalu.

W wyniku kontroli ww. lokalu usługowego ([...]), przeprowadzonej dnia [...] września 2019 r. oraz oględzin przeprowadzonych dnia [...] października 2019 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. ustalili, że lokal ten stanowi własność M.J.M., zaś najemcą lokalu jest G. [...] s.c. z siedzibą w B. Lokal mieści się na trzech kondygnacjach: w piwnicy znajduje się zaplecze kuchenne, na parterze funkcjonuje [...] (prowadzony przez ww. najemcę), piętro jest zaś nieużytkowane, jednakże - jak wynika z pisma P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] stycznia 2020 r. (skierowanego do C. i M. J.) - w chwili jego sporządzenia trwało dostosowywanie wystroju wnętrza I piętra do potrzeb planowanej tam do uruchomienia restauracji "[...]" oraz toczyło się postępowanie o udzielenie koncesji na sprzedaż alkoholu w ww. lokalu (k. 42 akt adm.).

Przeprowadzone postępowanie wykazało, że od początku powstania lokalu – już od chwili jego nabycia przez B. D. na mocy umowy przedwstępnej z dnia [...] grudnia 2001 r., był on przeznaczony na cele gastronomiczne na wszystkich trzech poziomach – i tak też był użytkowany. Od 2002 r. do 2012 r. funkcjonowała tam restauracja "[...]" (piwnica i I piętro stanowiły sale konsumpcyjne, zaś parter był kuchnią i w części salą konsumpcyjną), od 2012 r. do 2017 r. restauracja "[...] natomiast od 2017 r. na poziomie piwnicy i parteru funkcjonuje ww. [...]. Powyższe wynika z pisemnego oświadczenia J.M. (pełnomocnika M.J.M.) z dnia [...] października 2019 r. (k. 13 akt adm.), które znajduje potwierdzenie w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (dalej: PPIS") z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] wyrażającej zgodę wspólnikom spółki cywilnej "[...]" s.c. w B. – A.C. i B.D. na uruchomienie restauracji w lokalu przy ul. Ż. [...] w B., w zakresie sprzedaży z konsumpcją na miejscu: dań przygotowywanych od surowca do gotowej potrawy, napojów zimnych i gorących, piwa, wina wyrobów spirytusowych podawanych w naczyniach wielokrotnego użytku (k. 58 akt adm.) oraz w piśmie PPIS z dnia [...] października 2019 r., z którego wynika, że obecny najemca lokalu prowadzący w nim [...], jest wpisany do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w B. i spełnia wymagania do prowadzenia działalności jako zakład żywienia zbiorowego otwartego w zakresie sprzedaży z konsumpcją na miejscu piwa, wina, wyrobów spirytusowych, napojów zimnych i gorących oraz dań kulinarnych przygotowywanych od surowca do gotowego wyrobu, zaś sam zakład znajduje się pod nadzorem PPIS oraz spełnia wymagania do prowadzenia działalności w ww. zakresie. O gastronomicznym przeznaczeniu lokalu świadczy ponadto rysunek rzutu piwnicy sporządzony na potrzeby modernizacji pomieszczeń restauracji "[...]" w dniu [...] października 2006 r., na zlecenie inwestora J.M. (k. 27 akt adm.), na którym uwidoczniono pomieszczenia jak: magazyn chłodniczy, magazyn produktów suchych, obieralnia, zmywalnia, kuchnia, czy magazyn warzyw.

Okoliczności powyższe potwierdzone zostały również przez Z.C. - wieloletniego przewodniczącego zarządu skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej w pisemnym oświadczeniu z dnia [...] listopada 2019 r. (k. 37 akt adm.). Z.C. wskazał ponadto, że w czasie użytkowania lokalu były wykonywane prace usprawniające funkcjonowanie instalacji grawitacyjnej i mechanicznej oraz wyciszenie pracy dźwigu towarowego, co było odpowiedzią na skargi użytkowników lokalu mieszkalnego położonego nad maszynownią dźwigu oraz świadczyło o współpracy przedstawicieli właścicieli lokalu bądź jego najemców z zarządem Wspólnoty i mieszkańcami wnoszącymi skargi w celu zmniejszenia uciążliwości funkcji gastronomicznej lokalu. O pracach mających na celu zniwelowanie poziomu hałasu wspomniał również J.M. w złożonym ww. oświadczeniu, w którym wskazał, że w czasie remontu (aranżacji lokalu) w 2001 r., na ścianach I piętra zostały założone płyty dźwiękochłonne tzw. ekofony, natomiast na poziomie parteru i piwnicy - wełna wygłuszająca.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt. 2 P.b. przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Definicja powyższa opiera się na przykładowym wskazaniu sytuacji, które uznaje się za zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Wedle niej, reglamentowanie nowego sposobu użytkowania obiektu zasadne jest wówczas gdy podjęta zostanie działalność, do której mają zastosowanie inne (względem dotychczasowego sposobu użytkowania) normy wynikające z przepisów prawa budowlanego - z reguły z zakresu bezpieczeństwa, czy techniczne. Celem takiej reglamentacji jest zapewnienie zgodności obiektów budowlanych z prawem budowlanym. Jak wskazuje się w orzecznictwie cena zmiany sposobu użytkowania obiektu sprowadzać się powinna do ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie w obiekcie budowlanym działalności powoduje zmianę stawianych obiektowi wymagań odnoszących się do jego uciążliwości i bezpieczeństwa użytkowania. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego rozumieć zatem należy wszelkie działania lub zaniechania zmieniające dotychczasowy sposób korzystania z obiektu oraz wpływające na jego przeznaczenie, warunki techniczno-budowlane lub otoczenie. Chodzi zatem o działalność, która - niezależnie od zmiany przeznaczenia obiektu budowlanego - prowadzi do zmiany wewnętrznych lub zewnętrznych warunków korzystania z tego obiektu (por. m.in. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 lutego 2020 r., II SA/Ol 6/20, Lex nr 2958372).

Zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego ocenia się w porównaniu ze sposobem użytkowania tego obiektu określonym w pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniu, ewentualnie w porównaniu ze sposobem użytkowania wskazanego w późniejszych zezwoleniach na zmianę sposobu użytkowania (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2020 r., II OSK 920/20, Lex nr 3058885). I tak ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji wynika, że decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu Budowlanemu "[...]" Sp. j. w B. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi i usługami o powierzchni użytkowej 14.096,2 m2 (w tym powierzchni usług 2.717 m2) wraz z przyłączami infrastruktury technicznej i instalacją gazową wewnętrzną na okres czasowy do [...] grudnia 2003 r. na działce położonej w B. przy ul. S. – W. Decyzja ta została następnie zmieniona na mocy dwóch decyzji Prezydenta Miasta B.: z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...] w zakresie dopisania inwestora i z dnia [...] marca 2001 r. nr [...] w zakresie przedłożonego projektu zamiennego do projektu budowlanego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] Prezydent Miasta B. wydał inwestorowi pozwolenie na użytkowanie wybudowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażami, zrealizowanego na nieruchomości położonej w B. przy ul. Ż. [...] i [...], na podstawie ww. pozwolenia na budowę. Decyzję tą sprostowano postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. Decyzja stała się ostateczna dnia [...] kwietnia 2003 r.

Wywiedzione przez skarżącą zarzuty sprowadzają się w istocie do zakwestionowania możliwości prowadzenia działalności gastronomicznej w lokalu o przeznaczeniu usługowo-handlowym. Skarżąca wskazuje w tym względzie, że funkcja usługowa nie zawiera w sobie działalności gastronomicznej, z czym jednakże nie można się zgodzić. Działalność gastronomiczna należy bowiem do kategorii materialnych usług konsumenckich związanych z wyżywieniem, usystematyzowanych w dziale 56 sekcji I Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (Dz.U. 2007 r. Nr 251, poz. 1885). Jak słusznie zatem wskazał PWINB, gastronomia jest rodzajem usług i nie zmienia tego fakt, że przepisy techniczne formułują szczególne wymogi dla lokali o przeznaczeniu restauracyjnym, co jest zrozumiałe ze względu na specyficzny ich charakter, związany z przygotowywaniem posiłków. Niewątpliwie zaś przedmiotowy lokal spełnia te wymogi (o czym świadczą m.in. pisma PPIS) i został do nich dostosowany już na etapie budowlanym. Należy przy tym zauważyć, że powołany w uzasadnieniu skargi § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2019, poz. 1065, dalej: "warunki techniczne") wylicza obok gastronomicznych, również inne przykładowe rodzaje usług, w tym: w zakresie kultury, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, wychowania, opieki zdrowotnej, społecznej lub socjalnej itd. Wyszczególnienie zaś w ww. przepisie usług pasażerskich oraz z zakresu łączności, nie oznacza o wyodrębnieniu ich z usług (którymi niewątpliwie są) – do czego prowadziłoby rozumowanie skarżącej. Pomimo również wyliczenia w § 73 ust. 2 warunków technicznych, obok pomieszczeń gastronomicznych, również pomieszczeń obsługi pasażerów, nie sposób twierdzić, że obsługa pasażerów nie należy do kategorii usług. Zawsze bowiem należy mieć na względzie, że usługi polegają na działaniach podejmowanych w celu dostarczania określonych korzyści lub zaspokajania potrzeb.

Jak w sprawie zatem słusznie ustalono, od samego początku funkcjonowania spornego lokalu, został on przystosowany, zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na użytkowanie, na cele gastronomiczne, na które jest wykorzystywany do chwili obecnej. Nie zmieniają tego przeznaczenia prace renowacyjne prowadzone zarówno w przeszłości, jak i w obecnie, w tym w zakresie usprawnienia jego wentylacji. Skoro zatem nie stwierdzono w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b., słusznie uznano, że nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania lokalu, co przemawiało za umorzeniem prowadzonego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. wedle którego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Podkreślić przy tym należy, że umorzenie postępowania nie jest zależne ani od woli organu administracji, ani tym bardziej pozostawione do uznania organu. Organ jest zobowiązany do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego nastąpi więc wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, cyt. w wyroku NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., I GSK 81/20, Lex nr 3056231).

W konsekwencji, w ocenie sądu, wydana w sprawie decyzja oparta została na wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W kontrolowanej sprawie organy właściwie oceniły cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Organy nie naruszyły przy tym reguł postępowania dowodowego określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. i prawidłowo ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, zaś wnioski wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. Decyzje wydane w sprawie zapadły na skutek prawidłowego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, w wyniku zgromadzenia potrzebnych do jej rozstrzygnięcia dowodów oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Kontrola legalności wydanych w sprawie decyzji nie wykazała więc naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy, zaś podniesione przez skarżącą zarzuty sprowadzają się w istocie do polemiki z ustaleniami organów obu instancji. Podkreślić przy tym należy, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.

W wyniku dokonanej kontroli, sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione w skardze zarzuty, okazały się niezasadne. Sąd zaś nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z tych też powodów sąd skargę oddalił zgodnie z art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r. poz. 2325).