Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Ważny po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1004/20 w sprawie ze skargi H.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 lipca 2020 r. znak SKO.Rol/4172/21/2020 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1004/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę H.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 21 lipca 2020 r. znak SKO.Rol/4172/21/2020 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania (k. 13, 26-31 akt sądowych).

Skargę kasacyjną złożyła H.W. (dalej skarżąca lub skarżąca kasacyjnie) reprezentowana przez adw. W.B., zaskarżając wyrok II SA/Kr 1004/20 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 134 ppsa przez błędne zastosowanie w sprawie tego przepisu, co polega na rozstrzygnięciu sprawy bez uwzględnienia podanych podstaw prawnych i zarzutów skarżącej jako podstawy prawnej stwierdzenia niedopuszczalności odwołania złożonego w sprawie przez H.W., a w konsekwencji tego oddalenia złożonej przez nią w sprawie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie;

2. art. 7 kpa w zw. z art. 133 § 1 ppsa, przez wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku wbrew materiałowi w sprawie zebranemu przez organy administracyjne i co polega na tym, że nie wyjaśniono, że w przedmiotowym zakresie zostało wydane orzeczenie przez organ samorządowy I instancji a w konsekwencji tego od wydanego postanowienia przez organ II instancji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie gdyż w I instancji również zapadło orzeczenie;

3. art. 77 kpa w związku z art. 133 § 1 ppsa przez wydanie zaskarżonego wyroku wbrew materiałowi dowodowemu zebranemu w sprawie przez organy administracyjne, a z którego wynika, że tenże nie wyjaśnił faktu zebrania dotychczas całokształtu materiału i w wyniku czego usankcjonował błędnie prawnie przekształcenie działki nr [...] położonej w D. z działki rolnej na działkę leśną.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie [zwrotu] kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie (k. 38-40 akt sądowych).

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Na rozprawę dnia 26 kwietnia 2024 r. nie stawiła się żadna ze stron ani pełnomocników, mimo prawidłowego powiadomienia o terminie rozprawy (k. 54-58 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, dalej uchwała I OPS 10/09). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Według art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze ppsa. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji.

Zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które - jej zdaniem - zostały naruszone przez Sąd I instancji (art. 174 i 176 ppsa). Przytoczenie podstaw kasacyjnych winno polegać na wskazaniu konkretnych przepisów, konkretnego aktu normatywnego i stopnia ich naruszenia. Ma to istotne znaczenie, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 ppsa sąd II instancji jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania (postanowienie NSA z 24. 11.2004 r. OSK 948/04; wyrok NSA z 19.1.2012 r. II GSK 1449/10). Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok NSA z: 5.10.2010 r. I GSK125/09; 23.11.2010 r. II FSK 1165/09; 1.12.2010 r. II FSK 1507/09; 8.12.2010 r. I GSK 619/09; 19.7.2013 r. I OSK 2766/12, cbosa, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 897, nb 19). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie Sądu Najwyższego z 26.10.2000 r. IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/ 39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.8.2004 r. FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 ppsa).

Zarzut naruszenia "art. 77 kpa" nie został postawiony dostatecznie starannie. Art. 77 kpa dzieli się na 4 paragrafy, o różnej treści normatywnej. Art. 134 ppsa składa się z 2 paragrafów, o różnej treści normatywnej. Ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu (odpowiednio - s. 3 i 4; s. 2 i 4 skargi kasacyjnej), Autor skargi kasacyjnej nie wskazał, naruszenia którego z paragrafów art. 77 kpa bądź art. 134 ppsa się dopatruje. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 ppsa). Z tej przyczyny zarzuty naruszenia "art. 77 kpa" i "art. 134 ppsa" nie nadawały się do rozpoznania.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji oddalił skargę H.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 21 lipca 2020 r. znak SKO.Rol/4172/21/2020 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Sąd I instancji podniósł, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że zachodziła niedopuszczalność odwołania z przyczyny przedmiotowej - we wskazywanej przez skarżącą sprawie nie została bowiem wydana żadna decyzja administracyjna (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Komentarz, C.H. Beck 2024, s. 873 nb 3). Co więcej, nie został wydany jakikolwiek akt, który potencjalnie mógłby podlegać ocenie przez pryzmat konstytutywnych cech decyzji administracyjnej. Sąd I instancji trafnie uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie prawidłowo zidentyfikowało przedmiotową przyczynę niedopuszczalności odwołania i wydało prawidłowe rozstrzygnięcie na podstawie art. 134 kpa (k. 90-88 akt administracyjnych). Co charakterystyczne - Autor skargi kasacyjnej nie wskazał jako normy dopełnienia wzorca kontroli z art. 134 kpa.

Niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 133 § 1 ppsa - zarówno z związku z art. 7 kpa, jak i samoistnie, przez wydanie przez Sąd I instancji wyroku wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu przez organy administracyjne tj. niewyjaśnienie, że w przedmiotowym zakresie zostało wydane orzeczenie przez organ samorządowy I instancji a w konsekwencji tego od wydanego postanowienia przez organ II instancji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie gdyż w I instancji również zapadło orzeczenie (zarzuty 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej).

Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 zd. 1 in principio ppsa). Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje żadnego dowodu, znajdującego się w aktach sprawy, który Sąd I instancji orzekając miałby pominąć (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz - op. cit., nb 4 i 5, s. 758-759; A. Kabat w: B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2024, uw. 3-5 do art. 133). Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje także żadnego dowodu, który miałby zostać pominięty z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa). W szczególności w aktach administracyjnych brak jakiegokolwiek dowodu, że "[...] w przedmiotowym zakresie zostało wydane orzeczenie przez organ samorządowy I instancji [...]" (punkt 2 petitum skargi kasacyjnej), a profesjonalny pełnomocnik wydania orzeczenia przez organ I instancji "[...] w sprawie IiR.6724.1.1.2020 dotyczącej zmiany przeznaczenia działki nr [...] o pow. 0,0872 ha położonej w D. z terenów przeznaczonych pod zalesienie na tereny rolnicze [...]" nie wykazał.

Skargę kasacyjną na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 ppsa należało oddalić.