Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2023 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Nr XLVII/1291/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 października 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tonie A-B" I. stwierdza nieważność § 7 ust. 9 pkt 1 i 2 oraz pkt 3 w zakresie słów "ustalone w planie miejscowym maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" zaskarżonej uchwały; II. w pozostałej części skargę oddala; III. zasądza od Gminy Miejskiej Kraków na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

[...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę XLVII/1291/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 października 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "TONIE - A-B" (Dz. Urz. Woj. Mał.z dnia 22 października 2020 r., poz. 6517) w części tj.:

1. § 7 ust. 9 pkt 1-2) Uchwały,

2. § 7 ust. 9 pkt 3) Uchwały w zakresie frazy: "ustalone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz"

3. § 12 ust. 1 pkt 5) Uchwały.

Uchwale w zaskarżonej części zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej "u.p.z.p.") oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 884, dalej "ustawa o wspieraniu rozwoju" lub "Megaustawa") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem Uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub uniemożliwiających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 334, dalej "u.g.n."), na całym terenie objętym mpzp;

2. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części Uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowanie na całym terenie obowiązywania Uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

3. art. 46 ust. 1-2 Megaustawy w zw. z art. 113 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. -Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1648, dalej "P.t.") oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 670, dalej "ustawa o informatyzacji") poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym Uchwałą, jak również przyjęciem Uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez Spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKE");

4. art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 162, dalej "P.p.") w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym Uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem Skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o:

1. stwierdzenie nieważności Uchwały w zaskarżonej części;

2. zasądzenie na rzecz Skarżącej od Rady Miasta Krakowa zwrotu kosztów postępowania.

Legitymacja procesowa czynna Spółki wynika z art. 50 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 27) Pt i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że § 7 ust. 9 Uchwały określa zasady inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej, ustanawiając zakaz lokalizowania wolnostojących masztów celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jak i niemal całkowity zakaz lokalizowania innych niż wolnostojące inwestycji w postaci anten, masztów, stacji bazowych oraz innych urządzeń technicznych na obiektach budowlanych - dopuszcza aby te ostatnie były zlokalizowane jedynie na obiektach budowlanych na terenie U.1 i to z zachowaniem wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy dla tego terenu.

Zdaniem skarżącej takie postanowienia są niezgodne z prawem i wykraczają poza ramy konstytucyjnej zasady władztwa planistycznego gminy. Po pierwsze, nie ma żadnego przepisu odrębnego, zgodnie z którym lokalizacja wolnostojących masztów byłaby sprzeczna. Fakt, że uchwała dotyczy obszaru położonego w granicach administracyjnych miasta Krakowa, nie oznacza automatycznie, że jest to obszar ścisłej, zwartej zabudowy, w której brak jest możliwości technicznych i uzasadnienia dla lokalizowania wolnostojących masztów. Obszar Tonie A-B to obszar położony poza centrum miasta, blisko granicy miasta, z przeważającą zabudową jednorodzinną, rozproszoną. Tym samym z punktu widzenia planowania sieci telekomunikacyjnej i jej efektywnej pracy, jak również maksymalnego ograniczenia ilości stacji bazowych na danym terenie najbardziej zasadne byłoby właśnie dopuszczenie lokalizowania wolnostojącego masztu, bądź stacji bazowych na budynkach bez ograniczeń wysokości ustalonych w Uchwale. Takie rozwiązanie pozwoliłoby na zlokalizowanie mniejszej ilości inwestycji przy dużo lepszym (większym) pokryciu terenu objętego mpzp.

Po drugie uchwała - wbrew przepisom prawa - w istocie realizuje tzw. pozytywną zasadę lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych w mpzp, gdyż zezwala aby jakiekolwiek inwestycje w tym zakresie były zrealizowane tylko na terenie U.l, który obejmuje zaledwie 4% obszaru planu. Co więcej maszty, anteny, czy stacje bazowe mogą być zlokalizowane jedynie na obiektach budowlanych w tym terenie i jedynie z zachowaniem maksymalnej wysokości zabudowy określonej planem, to jest 13 m. Na chwilę obecną na terenie U.l posadowione są dwa budynki - Kościół [...] oraz [...] Szkoła Podstawowa [...]. Bryła budynku kościoła jest tego typu, że nie ma możliwości technicznych zainstalowania na nim stacji bazowej, masztu, czy urządzeń technicznych (spadzisty dach), a wysokość budynku wyczerpuje dozwoloną uchwałą maksymalną wysokość zabudowy. Z kolei budynek Szkoły Podstawowej - jako placówka edukacyjna niekoniecznie będzie w ogóle przeznaczona na cele posadowienia stacji bazowej. Co więcej z uwagi na konieczność dochowania maksymalnej wysokości zabudowy (13 m) również ten budynek nie będzie odpowiedni do instalacji telekomunikacyjnych, tak aby pokryć sygnałem radiowym cały teren mpzp - teren U.1 znajduje się w odległości co najmniej 1 km od budynków mieszkalnych położonych w terenach MN/U, czy MW/U. Obszar Tonie A i Tonie B przedzielony jest obszarem objętym innym planem miejscowym - Tonie Zachód.

Tym samym na obiektach budowlanych na wskazanym Uchwałą terenie U.l nie ma możliwości zrealizowania jakiejkolwiek inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a całość warunków z § 7 ust. 9 oznacza całkowity zakaz ich lokalizowania na całym terenie objętym planem miejscowym. Skarżąca podkreśla przy tym, że przyjęte rozwiązania są sprzeczne z § 12 ust. 8 pkt 1 Uchwały, bowiem nie ma możliwości, przy takich warunkach lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zaspokojenia potrzeb odbiorców nawet w stopniu minimalnym, czy podstawowym.

Nie negując prawa gminy do ustalenia zasad odnoszących się do kształtowania polityki przestrzennej skarżąca podkreśliła, że ustalenia uchwały odnoszące się do infrastruktury telekomunikacyjnej eliminują jakąkolwiek możliwość zrealizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w technologii mobilnej. Innymi słowy, pomimo woli ustawodawcy wyrażonej w art. 46 Megaustawy, by plany miejscowe w jak największym stopniu umożliwiały realizację inwestycji celu publicznego, skarżona uchwała wprowadza dla tych inwestycji warunki niemożliwe do spełnienia przez inwestora, w tym dużo surowsze i rygorystyczne niż dla pozostałych inwestycji, które nie mają przymiotu inwestycji celu publicznego.

Niezrozumiałe, nadmiarowe, niedopuszczalne i niezgodne z art. 46 Megaustawy jest opisowe określenie zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej (§12 ust. 1 pkt 5) - zarówno telekomunikacyjnej, jak i elektroenergetycznej. Plan nakazuje, aby lokalizacja obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji następowała z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, przy czym nie wyjaśnia co pod pojęciem tego nakazu się mieści. Ochrona zdrowia ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych stanowi domenę przepisów bezwzględnie obowiązujących z zakresu ochrony środowiska. Nie są to przepisy lokalne, tworzone przez samorządy, ale ustawy i rozporządzenia, które obowiązują wszystkich adresatów zawartych w nich norm. W szczególności zastosowanie mają art. 121 i 122 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 122 PoŚ dwa rozporządzenia wykonawcze - Rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2019 r. Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448) i Rozporządzenie z dnia 17 lutego 2020 r. Ministra Klimatu w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2020 r., poz. 258 ze zm.). Skoro zatem przepisy rangi ustawowej i akty wykonawcze (rozporządzenia) regulują daną materię w sposób bezwzględnie obowiązujący, to brak jest przesłanek, aby w akcie prawa miejscowego ustalać niejasne i nie wiadomo do czego się odnoszące zasady związane z tą tematyką.

W odpowiedzi na skargę Prezydent miasta Krakowa wniósł o jej oddalenie.

Wskazał, że obszar planu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Tonie A-B" położony jest w północnej części Krakowa , w dzielnicy IV Prądnik Biały i stanowi powierzchnię 30,3 ha. Obszar ten jest objęty Planem Generalnym Lotniska Kraków - Balice na lata 2016 - 2036, zatwierdzonym przez Ministra Infrastruktury. Dla tego obszaru uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było obowiązkowe z uwagi na treść art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1235 z późn.zm.). W § 7 ust. 4 do ust. 6 uchwały, zostały wprowadzone zapisy wprowadzające ograniczenia dla istniejącej drogi startowej lotniska Kraków – Balice.

Biorąc pod uwagę objęcie obszaru Planem Generalnym dla Lotniska Kraków - Balice na lata 2016 - 2036, należy stwierdzić, że zapisy §7 ust. 9 pkt 3 uchwały w zakresie, w jakim na etapie lokalizacji urządzeń z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej) odwołują się one do uwzględnienia maksymalnej wysokości zabudowy w granicach powierzchni ograniczających lotnisko, są jak najbardziej prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami.

Dalej organ zauważył, że większą część obszaru "B" porastają drzewa i krzewy. Terenów, które nie są terenami zamkniętymi, a są porośnięte zielenią niską oraz wysoką, w planie miejscowym zostały przeznaczone pod Tereny zieleni urządzonej, oznaczone symbolami: ZPo.l - ZPo.7, o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym. W §19 uchwały, dla terenów o symbolach ZPo.l -Zpo.7 zostały ustalone parametry w zakresie sposobu kształtowania zabudowy i zasad zagospodarowania.

Obszar objęty planem miejscowym "Tonie A-B" stanowi dogodne miejsce bytowania dla wielu gatunków zwierząt, dlatego istotne jest zachowanie powiązań ekologicznych umożliwiających swobodne przemieszczanie się zwierząt. Proponowany jest także do objęcia ochroną w formie użytku ekologicznego. Z kolei całość obszaru "B" objętego planem miejscowym "Tonie A-B" znajduje się wg Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa w strefie kształtowania systemu przyrodniczego.

W przestrzeni "obszaru B" wyróżniają się rozległe, zajmujące ponad połowę jego powierzchni, niezabudowane tereny zieleni nieurządzonej. W zachodniej części, wzdłuż ul. Łokietka dominują zabudowania mieszkaniowe gównie jednorodzinne. Natomiast północno- zachodnia część obejmuje usługowe budynki Komendy Powiatowej Policji.

W "części B" nie ma obiektów objętych ochroną konserwatorską, tj. wpisanych do rejestru zabytków lub ujętych w gminnej i wojewódzkiej ewidencji zabytków. Obszar znajduje się w strefie nadzoru archeologicznego oznaczonej w Studium brak jednak rozpoznanych stanowisk archeologicznych.

Na terenie "części B" występują gatunki zwierząt podlegające ochronie, wyszczególnione w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt - przede wszystkim są to różne gatunki ptaków i nietoperze. Ponadto mogą tu występować gatunki korzystające z korytarza ekologicznego Doliny Sudołu i Prądnika.

Dalej powołano się na zapisy obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wyjaśniając, że zapisy planu miejscowego są zgodne z zapisami studium.

Odnosząc się ściśle do kwestionowanego przez spółkę zapisu § 7 ust. 9 pkt 3 w zakresie frazy "wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" należy stwierdzić, że zapis ten jest zgodny z wytycznymi aktualnego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa.

Przyjęta w planie miejscowym definicja wysokości zabudowy wynika z definicji przyjętej w aktualnie obowiązującym Studium i jest spójna z definicją stosowaną w innych planach miejscowych w Krakowie, co pozwala na zachowania porównywalności planów miejscowych w granicach tej samej gminy. Ustalenie nakazu uwzględnienia ustalonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach w żaden sposób nie dyskryminuje, ani nie wyróżnia urządzeń i obiektów z zakresu telekomunikacji, gdyż wszystkie obiekty i urządzenia budowlane lokalizowane na podstawie ustaleń planu miejscowego muszą spełniać parametry określone w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów. W związku z powyższym § 7 ust. 9 pkt 3 uchwały należy uznać za zgodny z obowiązującymi przepisami.

Analizując natomiast legalność § 7 ust. 9 pkt 1 uchwały, należy stwierdzić, że lokalizacja wolnostojących masztów z punktu widzenia sprawności technicznej niczym nie różni się od lokalizacji stacji bazowej na budynku. Zgodnie z art. 1 ust.2 pkt 1 i 2 u.p.z.p., w planowaniu i zagospodarowaniu uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i krajobrazowe. Przeważająca część obszaru planu stanowią tereny zamknięte oraz tereny wolne od zabudowy. Z kolei zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa jest dopuszczona od strony ul. Łokietka, natomiast zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna jest dopuszczona jedynie w marginalnym zakresie od strony ul. Pękowickiej. Te uwarunkowania wpłynęły na zakaz wolnostojących masztów jako potencjalnych urządzeń mogących mieć wpływ na zaburzenie ładu przestrzennego na tym obszarze.

Odnosząc się natomiast do kwestionowanego przez Stronę Skarżącą zapisu § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały, należy podkreślić, że zgodnie z § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego został sporządzony skarżony plan miejscowy, ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikającego z potrzeb ochrony środowiska oraz obowiązujących ustaleń planów ochrony. W związku z powyższym, Gmina miała umocowanie prawne do wprowadzenia kwestionowanej przez spółkę zasady, która ma charakter ogólny i nie wyłącza ani również nie modyfikuje treści obowiązujących norm krajowych odnoszących się do dopuszczalnych wartości promieniowania pól elektromagnetycznych, w szczególności rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Nie da się zaprzeczyć, że urządzenia infrastruktury technicznej z zakresu telefonii komórkowej mobilnej emitują fale elektromagnetyczne, a ww. rozporządzenie wykonawcze dotyczy wszystkich tego typu urządzeń, gdyż określa dopuszczalne zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne oraz dopuszczalne wartości parametrów fizycznych - dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności (tj. również dla terenów przeznaczonych w planie miejscowym pod usługi). Dlatego też wprowadzając powyższą zasadę określoną w 12 ust. 1 pkt 5 uchwały, nie doszło do naruszenia zasady władztwa planistycznego gminy.

Podkreślić należy, że od 25 października 2019 r. obowiązuje art. 46 ust. 1a ustawy szerokopasmowej o treści "nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi", który ma moc nadrzędna nad zapisami skarżonej uchwały, która jest aktem prawa miejscowego. Tym samym nawet w przypadku, w którym ustalenia jakiegokolwiek planu miejscowego ustalałby zakazy w lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej niezgodnie z przepisami odrębnymi, to nadal istnieje możliwość zlokalizowania inwestycji telekomunikacyjnej wbrew wprowadzonym w planie miejscowym takim zakazom. Niemniej w przypadku skarżonej uchwała taka sytuacja nie zachodzi, ponieważ plan miejscowy obszaru "Tonie A-B" w żaden sposób nie wyklucza możliwości lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w obszarze objętym jego ustaleniami. Oczywiście przy zachowaniu określonych planem miejscowym parametrów i wskaźników.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 z późn. Zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741, dalej "u.p.z.p."). władztwa planistycznego. Szczegółowe zasady oraz tryb podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte zostały w ww. ustawie. Regulacje te bezwzględnie wiążą radę gminy w stanowieniu prawa miejscowego, a konsekwencje ich niedotrzymania, określił sam ustawodawca w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Z mocy przywołanego przepisu, naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Strona skarżąca trafnie wywodzi swój interes prawny do zaskarżenia uchwały z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 777 ze zm.), który stanowi, że przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego.

Dalej wskazać należy, że na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ponadto od dnia 25 października 2019 r., (na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2019 r. poz. 1815) obowiązuje przepis art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r. (sygn. akt I OSK 579/21, opublikowanym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), dokonując wykładni aktualnego brzmienia art. 46 ustawy wyjaśnił, że wprowadzona w art. 46 zmiana przez dodanie ust. 1a nie oznacza całkowitej dowolności w posadowieniu urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Organ gminy nadal może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych i nie oznacza to, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości.

Podzielając przywołany pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie należy rozumieć w tej sposób, że pozbawia on całkowicie gminę prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeń łączności publicznej w tym telefonii komórkowej. Rzecz jednak w tym, by zakazy i ograniczenia, jako wyjątki od zasady dopuszczalności lokalizowania obiektów i urządzeń z zakresu łączności publicznej, formułowane były ściśle i precyzyjnie, tak aby adresaci regulacji mogli na jej podstawie ustalić, czy na danym obszarze określone zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane, czy też nie, ewentualnie pod jakimi warunkami. Plan miejscowy nie może natomiast wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Na wstępie trzeba poczynić kilka uwag natury ogólnej dotyczących zaskarżonej uchwały. Powierzchnia obszaru objętego planem wynosi 30,3 ha Obejmuje ona dwa oddzielone od siebie obszary:

< część A, teren działki nr [...] obręb [...] - obejmuje powierzchnię 1,3 ha;

< część B – o powierzchni 29 ha.

Jak wynika z odpowiedzi na skargę teren zamknięty ma powierzchnię łącznie ok 19,87 ha, co stanowi 65,65 % powierzchni całego planu miejscowego.

Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.p.z.p. w odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. W strefach ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy.

W zaskarżonej uchwale nie ustalono stref ochronnych dla terenów zamkniętych.

Skoro tereny zamknięte obejmują niemal 20 ha z obszaru 30,3 ha, to w istocie uregulowania planu miejscowego dotyczą obszaru niewiele przekraczającego 10 ha.

Skargą objęto następujące przepisy zaskarżonej uchwały:

- § 7 ust. 9 Uchwały

"9. Zasady odnoszące się do lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej):

1) zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej;

2) dopuszcza się lokalizacje inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych w Terenie U.1;

3) przy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej należy uwzględnić ustalone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz maksymalną wysokość zabudowy w granicach powierzchni ograniczających lotnisko." (zaskarżono w zakresie słów "maksymalne wysokości zabudowy poszczególnych terenów oraz")

- § 12 ust. 1 pkt 5 Uchwały

"Jako ogólne zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczące całego obszaru planu ustala się:

5) zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych".

W tym miejscu trzeba zauważyć, że o ile w skardze zawarto konkretne i precyzyjne zarzuty wobec poszczególnych zapisów zaskarżonej uchwały, o tyle odpowiedź na skargę praktycznie w ogóle do tych zarzutów się nie odnosi. Organ porusza liczne problemy, przywołując na przykład zapisy planu odnoszące się do wymogów wynikających z obowiązywania w tym terenie Planu generalnego dla lotniska Kraków – Balice, omawiając konieczność ochrony środowiska i zgodność planu miejscowego z zapisami studium – które nie były podnoszone w skardze i które w żaden sposób niniejszej sprawy nie dotyczą, a w każdym razie takiego związku w odpowiedzi na skargę nie wykazano. Z drugiej zaś strony do zarzutu dopuszczenia lokalizacji masztów i anten wyłącznie w terenie oznaczonym symbolem U.1 nie odniesiono się w żaden sposób, a wyjaśnienie stanowiska organu w zakresie pozostałych zarzutów skargi jest ogólnikowe i nieprzekonujące.

I tak na przykład w odpowiedzi na skargę wskazano: "Biorąc pod uwagę objęcie obszaru Planem Generalnym dla Lotniska Kraków - Balice na lata 2016 - 2036, należy stwierdzić, że zapisy § 7 ust. 9 pkt 3 uchwały w zakresie, w jakim na etapie lokalizacji urządzeń z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej) odwołują się one do uwzględnienia maksymalnej wysokości zabudowy w granicach powierzchni ograniczających lotnisko, są jak najbardziej prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami". Organ całkowicie pominął fakt, że § 7 ust. 9 pkt 3 uchwały został zaskarżony tylko w zakresie sformułowania "maksymalne wysokości zabudowy poszczególnych terenów oraz". Innymi słowy Prezydent Miasta Krakowa broni zasadności tych zapisów planu miejscowego, które w ogóle nie były przez stronę skarżącą kwestionowane.

Dalej odnosząc się do zapisu zaskarżonej uchwały wprowadzającego konieczność uwzględniania maksymalnych wysokości zabudowy poszczególnych terenów przy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej – organ wskazał na zgodność ustalonych w planie parametrów wysokości zabudowy z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Strona skarżąca w żadnym momencie nie odnosiła się do treści studium, w szczególności zaś nie kwestionowała zgodności zaskarżonej uchwały z zapisami studium.

Sąd administracyjny zobowiązany jest dokonać z urzędu kontroli zgodności zaskarżonej uchwały (w zakresie wskazanych w skardze jej przepisów) z obowiązującymi przepisami prawa i oczywiście w żaden sposób nie jest związany stanowiskiem organu zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę. Jak już wcześniej wspomniano – podstawą do uwzględnienia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być tylko naruszenie obiektywnego porządku prawnego np. przekroczenie przysługujących radzie gminy jako lokalnemu prawodawcy uprawnień. Niemniej jednak brak argumentacji przemawiającej za utrzymaniem w mocy zaskarżonych zapisów przemawia na niekorzyść organu administracji publicznej, który nawet nie próbuje uzasadnić uchwalonych w miejscowym planie ograniczeń zabudowy.

Przechodząc do poszczególnych zapisów zaskarżonej uchwały stwierdzić trzeba, że nie sposób ustalić jakie były powody wprowadzenia na całym terenie planu zakazu lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej.

Strona skarżąca zwraca uwagę, że obszar objęty zaskarżoną uchwałą położony jest poza centrum miasta, blisko granicy miasta, z przeważającą zabudową jednorodzinną, rozproszoną. Tym samym z punktu widzenia planowania sieci telekomunikacyjnej i jej efektywnej pracy, jak również maksymalnego ograniczenia ilości stacji bazowych na danym terenie najbardziej zasadne byłoby właśnie dopuszczenie lokalizowania wolnostojącego masztu, bądź stacji bazowych na budynkach bez ograniczeń wysokości ustalonych w uchwale. Takie rozwiązanie pozwoliłoby na zlokalizowanie mniejszej ilości inwestycji przy dużo lepszym (większym) pokryciu terenu objętego planem miejscowym.

Racjonalności wprowadzonego zakazu w żaden sposób nie wyjaśnia twierdzenie zawarte w odpowiedzi na skargę, że "lokalizacja wolnostojących masztów z punktu widzenia sprawności technicznej niczym nie różni się od lokalizacji stacji bazowej na budynku". Ogólnikowe powołanie się przez organ na konieczność uwzględnienia wymagań "ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych" i wskazanie wolnostojących masztów "jako potencjalnych urządzeń mogących mieć wpływ na zaburzenie ładu przestrzennego na tym obszarze" również nie stanowi racjonalnych powodów do wprowadzenia takiego zakazu na całym terenie objętym planem miejscowym.

Istotne jest również, że analizowany zapis uchwały obejmuje tylko zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej, natomiast nie dotyczy innego rodzaju infrastruktury np. słupów energetycznych. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 września 2023 r., sygn. II SA/Kr 860/23 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) "Nie można skutecznie uznawać, że np. wolnostojące maszty telekomunikacyjne stanowią o naruszeniu ładu przestrzennego, a z drugiej dopuszczać wolnostojące inne urządzenia infrastruktury technicznej przyjmując w konsekwencji, że nie będą one tego ładu naruszać. Nie sposób dopatrzyć się przy tym jakie konkretnie okoliczności związane z akcentowanym przez Gminę ładem przestrzennym i koniecznością zachowania układu kompozycyjnego osiedli mieszkaniowych nie pozwalają na lokalizację wolnostojącego masztu telekomunikacyjnego, ale pozwalają już na lokalizację np. słupa wysokiego napięcia. Dlatego też należy uznać, że sformułowane w tym zakresie zakazy czy też ograniczenia stanowią o naruszeniu władztwa planistycznego przez Gminę".

Z tych powodów kwestionowany w skardze § 7 ust. 9 pkt 1 zaskarżonej uchwały nie mógł pozostać w obrocie prawnym, a zatem Sąd stwierdził jego nieważność.

To samo należy odnieść do treści § 7 ust. 9 pkt 2 zaskarżonej uchwały, w którym dopuszczono lokalizacje inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych wyłącznie w Terenie U.1.Symbolem tym w planie oznaczono w całości działkę nr [...] obręb [...] o pow. 1,3 ha, zaznaczoną jako obszar A. Jak wynika z zawartego we wcześniejszej części rozważań wyliczenia powierzchni jest to mniej niż 10% terenów objętych planem (po odliczeniu terenów zamkniętych). Na terenie tej działki obecnie znajdują się obiekty związane z usługami oświaty nauki i kultury oraz sportowe tj. publiczna [...] Szkoła Podstawowa [...] wraz z zapleczem gospodarczym i sportowym oraz Kościół [...].

Strona skarżąca wskazała, że bryła budynku kościoła jest tego typu, że nie ma możliwości technicznych zainstalowania na nim stacji bazowej, masztu, czy urządzeń technicznych (spadzisty dach), a wysokość budynku wyczerpuje dozwoloną uchwałą maksymalną wysokość zabudowy. Z kolei budynek Szkoły Podstawowej - jako placówka edukacyjna niekoniecznie będzie w ogóle przeznaczona na cele posadowienia stacji bazowej.

Jak już wcześniej wskazano – w odpowiedzi na skargę brak jest jakiegokolwiek odniesienia się do tego zarzutu, zatem nie sposób domyślić się jakie powody przyświecały Radzie Miasta Krakowa gdy dopuszczała lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej wyłącznie na budynkach położonych w terenie U.1. Regulacja taka nosi znamiona dowolnej i stanowi przekroczenie przysługującego gminie władztwa planistycznego, a także narusza powołany już wcześniej art. 46 ustawy szerokopasmowej.

Kolejny zarzut skargi dotyczy nakazu uwzględniania maksymalnej wysokości zabudowy poszczególnych terenów przy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Jak wskazuje strona skarżąca – i co należy uznać za fakt powszechnie znany - aby stacja bazowa mogła spełniać swoje funkcje takie jak propagacja sygnału, komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową. Technologia działania stacji bazowej wymaga, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości. Uchwała w zaskarżonej części eliminuje lokalizowanie na jej terenie stacji bazowych telefonii komórkowej, tak, aby możliwe było ich poprawne działanie zgodnie z przeznaczeniem.

Wprowadzenie nakazu uwzględniania wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach powoduje, że tego rodzaju urządzenia w istocie nie będą mogły spełniać swojej funkcji. Rozwiązanie takie w zasadzie eliminuje możliwość poprawnej lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na terenie objętej skarżonym planem i dlatego Sąd stwierdził nieważność § 7 ust. pkt 3 zaskarżonej uchwały w zakresie słów "ustalone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz".

Poprzez wprowadzenie łącznie zakazów i ograniczeń w zakresie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w § 7 ust. 9 pkt 1 – 3 zaskarżonej uchwały w istocie wykluczono w ogóle możliwość lokalizacji jakichkolwiek urządzeń z zakresu telekomunikacji na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Skoro bowiem wyeliminowano wolnostojące maszty, to dopuszczalne jest lokalizowanie urządzeń z zakresu łączności publicznej (w tym telefonii komórkowej) tylko na budynkach. Z kolei dopuszczenie tego rodzaju inwestycji tylko w terenie oznaczonym symbolem U.1 oznacza, że w grę wchodzą wyłącznie dwa istniejące obecnie budynki, przy czym ze względów technicznych oraz z uwagi na konieczność uwzględniania wysokości zabudowy ustalonej w planie dla poszczególnych terenów praktycznie zainstalowanie na nich urządzeń z zakresu telekomunikacji nie jest możliwe.

Tymczasem Prezydent Miasta Krakowa, zwracając uwagę na treść art. 46 ust. 1 ustawy szerokopasmowej twierdzi, że nawet w przypadku, w którym ustalenia jakiegokolwiek planu miejscowego ustalałby zakazy w lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej niezgodnie z przepisami odrębnymi, to nadal istnieje możliwość zlokalizowania inwestycji telekomunikacyjnej wbrew wprowadzonym w planie miejscowym takim zakazom. Organ podkreśla, że w przypadku skarżonej uchwały taka sytuacja nie zachodzi, ponieważ plan miejscowy obszaru "Tonie A-B" w żaden sposób nie wyklucza możliwości lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w obszarze objętym jego ustaleniami - oczywiście przy zachowaniu określonych planem miejscowym parametrów i wskaźników.

W świetle łącznej analizy zaskarżonych zapisów uchwały stanowiska tego podzielić nie można. Zarzut skargi naruszenia art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowania na całym terenie obowiązywania uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi – uznać należy za uzasadniony. Powyższe skutkowało koniecznością uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności skarżonej uchwały w zakresie § 7 ust. 9 pkt 1 i 3 w całości oraz pkt 2 w zakresie objętym skargą – o czym orzeczono w pkt I wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.

Bezzasadny natomiast okazał się zarzut dotyczący treści § 12 ust. 1 pkt 5 zaskarżonej uchwały ("Jako ogólne zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczące całego obszaru planu ustala się zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych"). Przepis ten ma charakter niejako informacyjny, nie wprowadza nowych nakazów bądź zakazów określonego kształtowania przestrzeni, niemniej jednak Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia jego nieważności. Rację ma organ twierdząc w odpowiedzi na skargę, że zamieszczenie w uchwale omawianego przepisu miało podstawę w przepisie § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikającego z potrzeb ochrony środowiska oraz obowiązujących ustaleń planów ochrony. W tym zakresie Sąd całkowicie podziela ocenę dokonaną przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 2 sierpnia 2023 r., sygn. II SA/Kr 716/23: "Przepisy ochrony środowiska wprost stanowią, że ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach, zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane (art. 121 poś). Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U.2019.2448 z dnia 2019.12.19) określa zróżnicowane dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę i miejsc dostępnych dla ludności. Sposoby sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku określa Rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U..2022.2630 t.j. z dnia 2022.12.15). Te wszystkie obowiązujące unormowania wypełniają treścią i uzasadniają przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nakaz uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, przy lokalizacji obiektów i urządzeń infrastruktury z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji".

Podobne stanowisko zajął WSA w Krakowie w wyroku z dnia 10 lipca 2023 r., sygn. II SA/Kr 616/23 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych): "(...) dziwi zarzut odnoszący się do § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały, który jedynie wskazuje na konieczność uwzględnienia ochrony zdrowia mieszkańców przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych w przypadku lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej (czyli także jej nie uniemożliwia). Wymóg ten z kolei wynika z przepisów szczególnych, w tym wypadku ustawy o ochronie środowiska. (tak też w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do sygn. akt II SA/Kr 1484/14)".

Zatem w zakresie § 12 ust. 1 pkt 5) uchwały skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu – o czym orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt III sentencji, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania w wysokości 797 zł składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 300 zł, uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.)