Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 458/22 w sprawie ze skargi G. M. i A. M. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 30 marca 2022 r. nr WOP.7721.283.2012.KK w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 1 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 458/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę G. M. i A. M. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", w Gdańsku z dnia 30 marca 2022 r., nr WOP.7721.283.2012.KK, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej "P.b.":

- w pkt 1 uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", dla miasta [...] z dnia 31 sierpnia 2015 r., nr PINB-7141/60/0016-26/11, w zakresie pkt 1 oraz nałożono na G. M. – A. obowiązek przeprowadzenia, w terminie do dnia 31 października 2022 r., w budynku usługowo-mieszkalnym, usytuowanym przy ul. [...] w [...] (działka nr [...], [...]), robót budowlanych polegających na wykonaniu:

a) drzwi do łazienki zlokalizowanej w poziomie II kondygnacji w rozbudowanej części budynku, o szerokości w świetle ościeżnicy co najmniej 0,8 m i wysokości 2,0 m;

b) drzwi do łazienki zlokalizowanej w poziomie II kondygnacji w istniejącej części budynku, o szerokości w świetle ościeżnicy co najmniej 0,8 m i wysokości 2,0 m;

c) zabezpieczenia, środkiem do impregnacji przeciwogniowej, drewnianej konstrukcji dachu do stopnia nierozprzestrzeniania ognia;

d) przegród o klasie odporności ogniowej El 30 na suficie we wszystkich pomieszczeniach II kondygnacji – przez zamocowanie dwóch warstw płyt gipsowo-kartonowych GKF typu DH na stelażu metalowym;

- w pkt 2 uchylono ww. decyzję PINB w zakresie terminu pkt 2 i wyznaczono nowy termin do dnia 31 października 2022 r.;

- w pkt 3 w pozostałym zakresie pkt 2 utrzymano ww. decyzję PINB w mocy, tj. w zakresie sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego (w czterech egzemplarzach) rozbudowy ww. budynku – z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi, w tym decyzją Konserwatora Zabytków Miasta [...] o pozwoleniu na prowadzenie robót budowlanych na terenie wpisanym do rejestru zabytków.

Sąd I instancji, powołując się na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 911/17, w którym nie stwierdzono bezczynności PINB. Poza tym Sąd wskazał, że co do zasady przewlekłość i bezczynność postępowania stanowi przedmiot odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego, przy czym skarga na bezczynność została prawomocnie rozstrzygnięta wskazanym wyżej wyrokiem NSA, w którym Sąd ten dokonał także oceny postawy skarżących, niewątpliwie odmiennej niż to wynika z ich skargi. Skarżący bowiem wskazywali na skonfliktowanie się z pracownikami PINB, którzy w takiej sytuacji powinni podlegać wyłączeniu, co oznacza, zdaniem skarżących, że w niniejszym postępowaniu zaistniały wady stanowiące podstawę do wznowienia postępowania; jednak organ II instancji odmawiał wyłączenia organu I instancji, a PINB odmawiał wyłączenia inspektorów nadzoru budowlanego. Zdaniem Sądu, w toku postępowania nie stwierdzono zaistnienia okoliczności wskazanych w cytowanym przepisie, zatem WINB słusznie nie zastosował art. 25 § 1 w zw. z art. 24 § 1 pkt 2 i 3 K.p.a. Ponadto w odniesieniu do art. 24 § 3 K.p.a. nie wykazano aby pracownicy PINB dopuścili się w toku postępowania arbitralnych działań, które miałyby wpływ na jego wynik. Nie zostało uprawdopodobnione istnienie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika.

Ponadto Sąd wskazał na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygn. akt II SA/Gd 624/12 (od tego wyroku została oddalona skarga kasacyjna przez NSA wyrokiem o sygn. akt II OSK 1318/13), w którym oceniono, że inwestor dokonał istotnych odstępstw od warunków udzielonego pozwolenia na budowę (m.in. w zakresie zmiany sposobu użytkowania na funkcję mieszkalną), co wymagało wskazania przez organ jakie roboty "naprawcze" należało wykonać tak aby możliwym było zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. Wynika to z tego, że projekt zamienny powinien uwzględniać wszystkie zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Mogą być to jednak zmiany podlegające w przyszłości zatwierdzeniu w trybie art. 51 ust. 4 P.b. Ponadto Sąd wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygn. akt II SA/Gd 392/11, w którym twierdzono, że w stosunku do zrealizowanego obiektu zachodzi brak możliwości legalnego użytkowania, do którego można będzie przystąpić po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 51 P.b.

Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazał na zakres postępowania naprawczego prowadzonego w oparciu o art. 50-51 P.b. w przypadku stwierdzenia istotnych odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu I instancji, organy prawidłowo zastosowały art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., interpretowany w sposób określony w wyrokach zapadłych w toku niniejszego postępowania. Znalazło to odzwierciedlenie w treści zaskarżonej decyzji WINB, nakładającej obowiązki naprawcze określonej treści. Skarżący przyznali przy tym, że nie dokonali wymiany stolarki drzwiowej w dwóch sztukach drzwi wewnętrznych, uznając jednak, że nie są to odstąpienia istotne. Sąd I instancji nie podzielił jednak dokonanej przez skarżących oceny istotności. W pierwszej kolejności, na wykonanie robót z istotnym odstępstwem od tego projektu wskazano w wyroku NSA z 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1318/13 i poprzedzającym go wyroku WSA o sygn. akt II SA/Gd 624/12. Stwierdzone przez organy istotne odstępstwa dotyczą pierwszego piętra (II kondygnacji) i klatki schodowej oraz kwestii zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń na pierwszym piętrze z usługowych na mieszkalne. Taką ocenę potwierdza także znowelizowana w 2020 r. treść ustawy – Prawo budowlane. W okolicznościach niniejszej sprawy wystąpił stan, który zakwalifikować należało jako istotne odstąpienie od projektu budowlanego z 2004 r. w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 4 P.b., polegające na zmianie zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W takich okolicznościach zasadnie zastosowanie znalazł cytowany już wyżej art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., regulujący postępowanie naprawcze.

Sąd wskazał, że będące przedmiotem sporu drzwi łazienek pozostają niezgodne z § 79 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), który stanowi, że drzwi do łazienki, umywalni i wydzielonego ustępu powinny otwierać się na zewnątrz pomieszczenia, mieć, z zastrzeżeniem § 75 ust. 2, co najmniej szerokość 0,8 m i wysokość 2 m w świetle ościeżnicy, a w dolnej części – otwory o sumarycznym przekroju nie mniejszym niż 0,022 m2 dla dopływu powietrza. Niewątpliwie więc, wbrew argumentacji skargi, szerokość drzwi łazienkowych jest sprzeczna z wymogami wynikającymi z powołanego przepisu i wymaga doprowadzenia do zgodności z prawem.

Ponadto co do nakazu w zakresie doprowadzenia do zgodności z przepisami przeciwpożarowymi drewnianej konstrukcji dachu, Sąd uznał argumentację organu za zasadną. Zgodnie bowiem z § 219 ust. 2 ww. rozporządzenia z 2002 r., w budynkach ZL III, ZL IV i ZL V poddasze użytkowe przeznaczone na cele mieszkalne lub biurowe powinno być oddzielone od palnej konstrukcji i palnego przekrycia dachu przegrodami o klasie odporności ogniowej: 1) w budynku niskim – E I 30; 2) w budynku średniowysokim i wysokim – E I 60. Sąd nie zakwestionował przy tym ad hoc zgodności już wykonanych przez skarżących robót z powołanym wyżej przepisem rozporządzenia. Jednak zaakceptował stanowisko organu, że z uwagi na brak możliwości sprawdzenia ich prawidłowości w tak istotnym obszarze jak bezpieczeństwo przeciwpożarowe w trakcie oględzin, nie jest tu wystarczające oświadczenie inwestora i konieczne jest ich uwzględnienie w projekcie budowlanym zamiennym, jeśli faktycznie zostały wykonane, co umożliwi dokonanie oceny wykonania tych prac.

Sąd uznał powyższą ocenę dokonaną przez WINB za właściwą i nie podzielił przy tym zarzutów skargi dotyczących bezprawności nakazania przez WINB przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania uzupełniającego. Sąd wskazał, że w przypadku stwierdzenia konieczności przeprowadzenia czynności wyjaśniających organ odwoławczy ocenia zasadność zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. lub art. 136 § 1 K.p.a. W konsekwencji w toku postępowania odwoławczego WINB zwrócił się do PINB pismem z 12 października 2015 r., na podstawie art. 136 K.p.a., o uzupełnienie zebranego materiału o dowód z oględzin z miejsca rozbudowy, gdyż wcześniejsza kontrola stanu rozbudowy miała miejsce 15 listopada 2011 r., a odwołujący podnieśli, że wykonali nałożone na nich obowiązki najpóźniej w pierwszej połowie 2012 r. W aktach sprawy znajduje się przy tym protokół z oględzin z 15 listopada 2011 r. Tym samym oględziny dokonane 31 sierpnia 2021 r., z których protokół złożono do akt sprawy, stanowiły uzupełnienie wcześniejszych oględzin dokonanych przez PINB. W rezultacie, zdaniem Sądu, WINB zasadnie zastosował art. 136 K.p.a. Co więcej, o prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie art. 136 K.p.a., przesądził już Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku o sygn. akt II OSK 911/17, wobec czego argumentacja skargi w tym zakresie była całkowicie chybiona. Istotność tych oględzin potwierdza doskonale treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego, który w zasadniczy sposób skorygował zakres obowiązków nałożonych na inwestora przez organ I instancji, stwierdzając ich zbędność wobec wykonania robót budowlanych w określonym zakresie. Nie byłoby to możliwe w razie braku uaktualnienia ustaleń dotyczących wykonanych przez inwestorów robót budowlanych, możliwych do poczynienia wyłącznie w trakcie oględzin nieruchomości. I tak, w wyniku dokonanych oględzin WINB stwierdził, że brak było podstaw do nakazania wykonania robót budowlanych w stwierdzonym w decyzji PINB zakresie dotyczącym drzwi wejściowych do klatki schodowej i schodów wewnętrznych na I piętrze oraz kominka, gdyż roboty te zostały wykonane. Nadto WINB stwierdził, w zakresie wskazanych w decyzji PINB drzwi do ustępu na poziomie II kondygnacji w istniejącej części budynku, że pomieszczenie przestało pełnić taką funkcję i obecnie pełni funkcję gospodarczą – magazynku.

Sąd nie stwierdził przy tym naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w zakresie przepisów wskazanych w skardze.

Sąd nie stwierdził również rażącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., który jakkolwiek został umieszczony w ustawie generalnie o charakterze procesowym, to jest w istocie przepisem prawa materialnego. Zdaniem Sądu, w sprawie nie zaistniały również przesłanki wznowieniowe, w tym związane z podstawami wyłączenia pracownika lub organu, o czym wyżej była mowa. Organy zastosowały się przy tym do wyroku WSA w Gdańsku o sygn. akt II SA/Gd 624/12, realizując normę prawa wynikającą z art. 153 p.p.s.a.

W tym miejscu należy wskazać, że przed wydaniem zaskarżonego wyroku został rozpoznany wniosek A. M. o wyłączenie sędziego WSA Dariusza Kurkiewicza od orzekania w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 458/22. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 458/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wyłączenia sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Dariusza Kurkiewicza.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli G. M. i A. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

- rażące naruszenie art. 19 p.p.s.a. – prawa materialnego przez orzekanie w sprawie II SA/Gd 458/22 sędziego WSA Dariusza Kurkiewicza, wobec którego skarżący zgłosili uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności z uwagi na wcześniejsze stronnicze zachowania tego sędziego w sprawie II SA/Gd 439/17 wobec strony postępowania I. i W. małżonków N. i ich pełnomocnika, reprezentowanych przez pełnomocnika radcę prawnego A. M. tożsamego ze stroną niniejszego postępowania i pełnomocnika skargi kasacyjnej, oraz strony przeciwnej PINB i WINB Gdańsk, wykazane m.in. w pisemnym wniosku skarżących z dnia 28 listopada 2022 r. złożonego do niniejszej sprawy za dowodem nadania;

- obrazę art. 45 Konstytucji RP przez pozbawienie skarżących prawa do sprawiedliwego procesu, z uwagi na orzekanie w sprawie sędziego WSA Dariusza Kurkiewicza, który powinien był zostać wyłączony od orzekania z uwagi na rażące przesłanki wskazujące na brak obiektywizmu po stronie ww. sędziego, co miało istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia;

- rażące naruszenie prawa postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez odmówienie wiarygodności dowodom przedstawionym przez skarżących lub ich całkowite pominięcie przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia poprzez dowolne uznanie, wbrew wiedzy merytorycznej, życiowemu doświadczeniu i logice życiowej, że nie doszło do istnych błędów rażącej zawinionej bezczynności organów nadzoru budowlanego w związku z wieloletnią przewlekłością postępowania administracyjnego trwającego kilkanaście lat w niniejszej sprawie z powodów rażących, co było skutkiem wieloletniego konfliktu skarżących z organem PINB, pozamerytorycznego i zawinionego przez organ administracyjny I instancji.

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 458/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną G. M. jako wniesioną po terminie. Postanowieniem z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt II OZ 480/23, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.

Dlatego skarga kasacyjna podlegała merytorycznemu rozpoznaniu jako wniesienia przez A. M..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna A. M. nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej.

Odnośnie do zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia art. 19 p.p.s.a. i art. 45 Konstytucji RP dotyczących orzekania w niniejszej sprawie przez sędziego WSA Dariusza Kurkiewicza, który w ocenie skarżącego podlegał wyłączeniu od orzekania w niniejszej sprawie, należy wskazać, że skarga kasacyjna pomija okoliczność, iż przed wydaniem zaskarżonego wyroku Sąd I instancji rozpoznał wniosek skarżącego zawarty w piśmie z 28 listopada 2022 r. o wyłączenie ww. sędziego. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 458/22, odmówił wyłączenia sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Dariusza Kurkiewicza. Wydając to postanowienie Sąd ocenił m.in., że, badając złożony wniosek w świetle art. 19 p.p.s.a., skarżący nie wykazał w żaden sposób, by w sprawie mogły zachodzić jakiekolwiek wątpliwości co do bezstronności wymienionego we wniosku sędziego. W ocenie Sądu, podawana przez skarżącego okoliczność nie dawała podstawy do uwzględnienia żądania o wyłączenie wskazanego sędziego. Należy w tym miejscu wskazać, że argumentacja zawarta w ww. wniosku jest tożsama z argumentacją skargi kasacyjnej, ponieważ odnosi się do okoliczności związanych z orzekaniem przez ww. sędziego w sprawie II SA/Gd 439/17 i występowania w tej sprawie skarżącego jako profesjonalnego pełnomocnika strony postępowania. Odnotować należy, że ww. postanowienie o odmowie wyłączenia sędziego stało się prawomocne, ponieważ strony postępowania nie wniosły od niego zażalenia. Stosownie do art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dlatego z uwagi na tożsamą argumentację skargi kasacyjnej i treści wniosku – co do którego zapadło i stało się prawnomocne postanowienie o odmowie wyłączenia sędziego –okoliczności w kwestii wyłączenia ww. sędziego, które brał pod uwagę WSA w Gdańsku, nie uległy zmianie. Tym samym nie istnieją w okolicznościach niniejszej sprawy wskazywane przez skarżącego podstawy mające świadczyć o naruszeniu konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez bezstronny sąd. W świetle powyższego nie można doszukać się podnoszonego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 19 p.p.s.a., ani art. 45 Konstytucji RP, ani z urzędu stwierdzić zaistnienia przesłanki nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 19 p.p.s.a. i art. 45 Konstytucji RP nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Jeśli zaś chodzi o ostatni ze sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie przywołano w jego podstawie konkretnego przepisu, który miałby zostać naruszony zdaniem strony skarżącej kasacyjnie. Taka konstrukcja zarzutu skargi kasacyjnej nie odpowiada rygoryzmowi z art. 174 pkt 1 i 2 w zw. art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej jako wzorzec kontroli powinien wskazać normy prawne wywiedzione z właściwego przepisu, zaś w razie podziału artykułu (podstawowej jednostki redakcyjnej ustawy) na mniejsze jednostki redakcyjne powinien wskazać przepis ujęty w konkretny ustęp, punkt, literę albo tiret. Niedopuszczalne jest bowiem konstruowanie zarzutu niejako "blankietowe", tj. bez wskazania konkretnego przepisu, którego dotyczy zarzut skargi kasacyjnej. Już chociażby z tej przyczyny tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Niemniej błędne sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej, nie zwalnia jednak Naczelnego Sądu Administracyjnego od odniesienia się do podniesionej w skardze kasacyjnej argumentacji (patrz: uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09).

Mając zatem za przedmiot tej argumentacji kwestię bezczynności organów i skonfliktowanie się organu i pracowników organu ze skarżącym należy wskazać, że w istocie tego rodzaju argumentacja, w ocenie skarżącego, miałaby świadczyć o zaistnieniu przesłanek do wyłączenia organu lub pracowników od orzekania w sprawie administracyjnej. Jednak tego rodzaju argumentacja skargi kasacyjnej, po pierwsze, pomija, że w odniesieniu do bezczynności zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 911/17, w którym oceniono, że brak jest podstaw do zarzucania organowi bezczynności, a nadto w wyroku tym oceniono, że przyczyną długiego załatwiania sprawy przez organ była sama postawa strony skarżącej – na co też wskazał Sąd I instancji. Z uwagi na treść art. 170 p.p.s.a. skarżący w tym zakresie nie może skutecznie formułować odmiennych swoich ocen. Wynika z tego, że oparta na "bezczynności organu" argumentacja skargi kasacyjnej nie jest przekonująca. Po drugie, wskazywanie na skonfliktowanie się przez skarżącego z pracownikami PINB nie przeczy ocenie Sądu I instancji, który jako prawidłowe ocenił działania organów nadzoru budowlanego, prowadzące do przeprowadzenia po kilku latach kolejnych (uzupełniających) oględzin budynku, co z kolei stało się przyczyną wydania zaskarżonej decyzji WINB, w której uwzględniono, że część stwierdzonych nieprawidłowości w budynku usunięto w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Nie można tym samym uznać aby wskazywane skonfliktowanie się skarżącego z PINB miało wpływ na ocenę prawidłowości działań organów nadzoru budowlanego, tym bardziej, że w skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutów co do meritum zaskarżonej decyzji WINB, którą nałożono stosowne obowiązki w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. celem doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem. Ponadto należy dostrzec, że Sąd I instancji, oceniając kwestię co do wyłączenia organu i pracowników organu, w oparciu o art. 25 § 1, art. 24 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 24 § 3 K.p.a., wypowiedział swoją ocenę, że na gruncie niniejszej sprawy, oceniając jej przebieg w całokształcie i uwzględniając zapadłe w sprawie wcześniejsze orzeczenia sądów administracyjnych, brak jest podstaw do stwierdzenia, że pracownicy PINB w [...] dopuścili się w toku postępowania arbitralnych działań, które miałyby wpływ na jego wynik. Tej zaś oceny w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie w szczególności w odniesieniu do treści art. 25 § 1, art. 24 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 24 § 3 K.p.a. Oznacza to, że nie wykazano skutecznie w skardze kasacyjnej aby istniejące skonfliktowanie się skarżącego z PINB dawało podstawę do wyłączenia pracowników lub organu administracji publicznej od udziału w postępowaniu z uwagi na arbitralność ich działania.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.