Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Irena Kamińska sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt II SAB/Łd 204/14 w sprawie ze skargi S. M. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez Prokuratora Okręgowego w P. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2015 roku, którym to wyrokiem po rozpatrzeniu skargi S. M. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w P. w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej zobowiązano organ do załatwienia wniosku skarżącego S. M. z dnia 22 listopada 2014 roku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Nadto Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądza od Prokuratora Okręgowego w P. na rzecz skarżącego S. M.kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia:

Wnioskiem z dnia 22 listopada 2014 r. S. M. wystąpił do Prokuratora Okręgowego w P. o udostępnienie mu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej skanu legitymacji służbowej, wydanej Prokuratorowi Okręgowemu w P.- J. B.

W odpowiedzi organ pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. poinformował skarżącego, że żądana przez niego informacja nie ma charakteru informacji publicznej, konsekwencją czego jest stanowisko, że nie może być ona udostępniona.

Organ wyjaśnił, że legitymacja służbowa jest udostępniana w kontaktach służbowych

w sytuacji realizowania konkretnych działań służbowych przez prokuratora w stosunku do podmiotów trzecich. Skany legitymacji służbowych nie są publikowane w biuletynie informacji publicznej prokuratury, co w niniejszej sprawie nie ma znaczenia.

W dniu 6 grudnia 2014 roku S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej domagając się zobowiązania organu do realizacji wniosku w wyznaczonym przez ustawę terminie oraz zasadzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że stanowisko organu jest błędne, ponieważ dokument wydany funkcjonariuszowi państwowemu, służący do realizacji jego ustawowych zadań, mający za zadanie potwierdzać tożsamość tego funkcjonariusza, stanowi informację publiczną.

Odpowiadając na skargę Prokurator Okręgowy w P. wniósł o jej oddalenie argumentując, że skan legitymacji służbowej każdego Prokuratora nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2011 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Prawo do uzyskania informacji publicznej, to prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej - w tym również Prokuratury Okręgowej w P., w takim zakresie, w jakim wykonuje ona zadania władzy publicznej. Prawo to obejmuje również dostęp do dokumentów wytworzonych lub posiadanych przez tenże organ. Legitymacja służbowa Pani Prokurator Okręgowej w P., jak i legitymacje każdego innego prokuratora, nie są dokumentami sensu stricte wytworzonymi w ramach ustawowej działalności organów prokuratury. Znajdują się w dyspozycji prokuratorów z przeznaczeniem do ich okazywania w określonych sytuacjach procesowych i zawodowych. Podlegają one udostępnieniu w kontaktach służbowych z funkcjonariuszami innych organów prokuratury, niż jednostka macierzysta prokuratury, w której zatrudniony jest dany prokurator, jak również w kontaktach służbowych z funkcjonariuszami innych organów państwowych.

Wyrokiem z dnia 3 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznając skargę za uzasadnioną zobowiązał Prokuratora Okręgowego w P. do załatwienia wniosku skarżącego S. M. z dnia 22 listopada 2014 roku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądza od Prokuratora Okręgowego w P. na rzecz skarżącego S. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wyroku, po przestawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania Sąd stwierdził, iż problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 782), przywoływanej dalej w skrócie jako "u.d.i.p.". Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy). Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 ustawy. Informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Informacja publiczna obejmuje swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe. Sąd uznał, że Prokurator Okręgowy w P. jako organ władzy publicznej jest - w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:

a) statusie prawnym lub formie prawnej,

b) organizacji,

c) przedmiocie działalności i kompetencjach,

d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach,

e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5,

f) majątku, którym dysponują.

Zgodnie z art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (j.t. Dz.U. z 2011 r. nr 270, poz. 1599 ze zm.) prokurator otrzymuje legitymację służbową, wymieniającą zajmowane przez niego stanowisko służbowe, opatrzoną zgodnie z brzmieniem § 34 ust. 1 pkt 6 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 września 2007 r. w sprawie zakresu działania sekretariatów i innych działów administracji w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (Dz. Urz. MS z 2007 r. nr 7, poz. 33 ze zm.) pieczęcią urzędową okrągłą.

W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że legitymacja służbowa jest dokumentem, którym Prokurator posługuje się przy realizacji swoich zadań służbowych, polegających najogólniej rzecz biorąc na strzeżeniu praworządności oraz czuwaniu nad ściganiem przestępstw (art. 2 i art. 3 ustawy o prokuraturze), a więc przy wykonywaniu zadań o charakterze publicznym, nie tylko w ramach kontaktów z innymi organami władzy publicznej, ale także w stosunku do osób trzecich. Dane zawarte w legitymacji służbowej pozwalają zatem nie tylko na identyfikację osoby prokuratora poprzez poznanie jego wizerunku (który podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p.), imienia i nazwiska, ale także na poznanie zajmowanego przezeń stanowiska służbowego w strukturze organizacyjnej prokuratury. Innymi słowy - skoro dane zawarte w legitymacji służbowej, wykorzystywanej przy realizacji zadań ustawowych, mają ścisły związek z realizacją zadań publicznych, to niewątpliwie są informacją publiczną. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań .

Skoro zatem żądana przez skarżącego informacja w postaci skanu legitymacji służbowej Prokuratora Okręgowego w P.– J. B. ma walor informacji publicznej, to zgodnie z treścią art. 13 u.d.i.p. to wniosek o jej udostępnienie winien zostać załatwiony bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust.1).

Niewątpliwie organ nie udostępnił informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej, nie wydał również decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Z tych powodów Sąd podzielił stanowisko skarżącego o bezczynności organu i orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 zd. 1 p.p.s.a.

Jednocześnie sąd w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ Prokurator Okręgowy w P. będąc w błędnym przekonaniu, że skan legitymacji służbowej Prokuratora nie stanowi informacji publicznej, pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. poinformował skarżącego o swoim stanowisku.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Prokurator Okręgowy w P. wnosząc na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 4 lit. a w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z 2001r. z późn. zm.), poprzez błędną ich wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu przez Sąd I instancji poglądu, że skan legitymacji służbowej, wydanej Prokuratorowi Okręgowemu w P. stanowi informację publiczną, podlegającą udostępnieniu w trybie cytowanej ustawy, albowiem jako dokument urzędowy w rozumieniu tej ustawy zawiera informację publiczną o organie władzy publicznej i osobach sprawujących w nich funkcje publiczne, a także o ich kompetencjach i jest wykorzystany przez Prokuratora przy realizacji zadań służbowych. Prawidłowa interpretacja przywoływanych przepisów przedmiotowej ustawy prowadzi do wniosku odmiennego, że legitymacja służbowa Prokuratora Okręgowego w P., jak i każdego innego prokuratora nie są dokumentami sensu stricte wytworzonymi w ramach ustawowej działalności organów Prokuratury, a są to li tylko dokumenty wytworzone na okaziciela, pozostające w dyspozycji indywidualnej tychże prokuratorów z przeznaczeniem do ich okazywania w sytuacjach realizowania obowiązków zawodowych i procesowych, co skutkuje stwierdzeniem, że legitymacja służbowa nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu na zasadach określonych w tej ustawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prokurator Okręgowy w P., w pełni podzielił wyrażane dotychczas w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądy co do tego, iż informacja publiczna dotyczy sfery faktów, którą jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty, nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie od tego, do jakiego podmiotu są kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów, bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (wyroki: Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gdańsku z dnia 17 listopada 2011 roku, sygn. akt II SAB/Gd 53/11, w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 roku, sygn. akt II SA/Wa 721/08).

Legitymacja służbowa prokuratora jest jednak dokumentem, którym Prokurator posługuje się przy realizacji zadań służbowych, ale tylko w konkretnych sprecyzowanych prawnie sytuacjach. W praktyce dokument ten jest stosowany do grupy nieoznaczonych indywidualnie adresatów, ale służy tylko konkretnemu Prokuratorowi. Legitymacja służbowa prokuratora podlega również okazaniu w sytuacji realizowania konkretnych działań służbowych, innym podmiotom do wglądu i rozpoznania funkcjonariusza publicznego. Skarżący zwrócił przy tym uwagę, iż brak jest jakiegokolwiek przepisu prawnego, który zobowiązywałby Prokuratora do skanowania (skserowania) legitymacji, w przypadku wysunięcia takiego żądania przez osobę fizyczną przy każdej czynności.

Legitymacja służbowa prokuratora, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w rozpoznawanej sprawie, nie jest informacją publiczną, ani dokumentem zawierającym informację publiczną sensu largo, jest ona natomiast ex. definitione dokumentem urzędowym, uprawniającym do działania w imieniu Państwa, z wykorzystaniem uprawnień władczych oraz dokumentem potwierdzającym tożsamość pracowniczą, zawierającym osobowe dane personalne, które poza określonymi przepisami prawa, sytuacjami urzędowymi (zawodowymi) podlegają ochronie i nie są upubliczniane. Legitymacja konkretnego pracownika Prokuratury, zawierająca jego dane pracownicze (osobowe) nie może podlegać upublicznieniu, ani dowolnemu udostępnianiu osobom trzecim, gdyż jej nieautoryzowane użycie, w tym — w postaci skanów w obiegu powszechnym, również sieciowym, godziłoby w bezpieczeństwo funkcjonowania organów Państwa, ich urzędników, a także narażało na utratę zaufania do nich i pewność obrotu dokumentami. Powyższe rozważania przemawiają zdaniem organu za przyjęciem, iż legitymacja służbowa konkretnego prokuratora nie jest informacją publiczna w rozumieniu u,d.i.p. co uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu w granicach przytoczonej w niej podstawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w rozpatrywanej sprawie uznał, że żądana przez S. M. informacja w postaci skanu legitymacji służbowej Prokuratora Okręgowego w P.– J. B. ma walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym winna ona zostać udzielona wnioskodawcy w trybie określonym w przez powołaną ustawę.

Powyższego poglądu Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela, uznając, iż zarzut kasacyjny oparty na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego jest zasadny.

Z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Podkreślić należy zarazem, że art. 6 powołanej ustawy wskazuje przykładowe kategorie danych stanowiących informację publiczną. W punkcie 4 tego przepisu ustawodawca wymienił m.in. treść i postać dokumentów urzędowych. W ustawie o dostępie do informacji publicznej nie zdefiniowano pojęcia "dokument urzędowy" dla potrzeb postępowań związanych z udostępnianiem informacji publicznej. W publikacji "Ustawa o dostępie do informacji publicznej- Komentarz" autorstwa I. Kamińska i M. Rozbich - Ostrowska zaprezentowano pogląd, zgodnie z którym informacją publiczną co do zasady są tylko dokumenty wydawane, wytwarzane, posiadane w ramach realizacji powierzonych danemu podmiotowi zadań publicznych. Nie wszystkie więc pisma będące w posiadaniu urzędu w tym poszczególnych jednostek organizacyjnych prokuratury mają ten walor. Zgodnie z art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 roku o prokuraturze (t.j. Dz.U. z 2011, nr 270, poz. 1599 ze zm.) prokurator otrzymuje legitymację służbową, opatrzoną pieczęcią okrągłą. Dane zawarte w legitymacji służbowej pozwalają więc na identyfikację osoby prokuratora poprzez poznanie jego wizerunku, imienia, nazwiska, a także poznanie zajmowanego stanowiska przez osoby biorące udział w tych czynnościach. Legitymacja służbowa służy jedynie identyfikacji – niewątpliwemu potwierdzaniu tożsamości osoby prokuratora działającej w ramach czynności służbowych i to tylko w stosunku do osób które w czynności takiej uczestniczą. Służy wyłącznie faktycznemu zapewnieniu, że czynność tę wykonuje uprawniony prokurator. Tym właśnie celom służy umieszczenie, obok innych danych, również fotografii stanowiącej – nawiasem mówiąc – dobro osobiste (art. 23 k.c.). Legitymacja służy wyłącznie celom identyfikacyjnym, a nie bezpośrednio sprawowaniu funkcji prokuratora.

Legitymacja służbowa jest dokumentem, którym prokurator posługuje się przy realizacji zadań służbowych, nie jest natomiast dokumentem wydawanym, wytwarzanym w ramach realizacji zadań merytorycznych. Jako takie dokumenty można przykładowo wymienić: akt oskarżenia, postanowienia wydane w toku postępowania przygotowawczego, pisma procesowe w postępowaniu cywilnym, czy też pisma w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dokument jakim jest legitymacja służbowa jako całość, choć wytworzony przez organ ochrony prawnej, nie może być jednak uznany za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Wystawienie tego dokumentu nie stanowi prawnego warunku ważności czynności wykonywanych przez prokuratora. Nie jest dokumentem prawnie relewantnym dla sprawowania ustawowych kompetencji w ramach powierzonej danej osobie funkcji publicznej prokuratora. Legitymacja służbowa nie pozostaje w związku z czynnościami wykonywanymi przez prokuratora w ramach powierzonych mu zadań publicznych. Takiego znaczenia legitymacji służbowej nie przewiduje ani ustawa – Prawo o prokuraturze ani inne akty prawne. Legitymacja nie określa, nie kreuje, a jedynie formalnie (technicznie) potwierdza istnienie stosunku służbowego prokuratora.

Konkludując, legitymacja służbowa nie jest dokumentem wytwarzanym w ramach sprawowanej funkcji publicznej. Tym samym nie można uznać, że stanowi ona jako całość informację publiczną.

Nie można tracić z pola widzenia, że uwzględnienie wniosku skarżącego w całości, przy wynikającym z przepisów u.d.i.p. związaniu organu treścią wniosku, mogłoby kolidować z prawnie chronionymi dobrami w postaci: wiarygodności dokumentów (rozdz. XXXIV k.k.), bądź też służyć wykorzystaniu sprzecznemu z prawem, co w sposób oczywisty naruszałoby porządek prawny i bezpieczeństwo obywateli.

Uznanie, że legitymacja służbowa prokuratora nie stanowi informacji publicznej nie ogranicza jednak, co do zasady, prawa skarżącego do ubiegania się o udostępnienie danych zawartych w treści legitymacji służbowej.

Poza kognicję sądu administracyjnego w niniejszej sprawie wykracza badanie, które z danych zawartych w treści legitymacji służbowej mogłyby być uznane za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.

W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że we wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżący domagał się udostępnienia "skanu" legitymacji imiennie wskazanego prokuratora prokuratury okręgowej. Domagał się zatem graficznego odpisu całości dokumentu. We wniosku nie było mowy o danych zawartych w treści legitymacji służbowej co dodatkowo, w świetle przytoczonych powyżej uwag czyni uprawnioną ocenę wniosku skarżącego.

Podnieść należy, że charakter żądanej informacji publicznej nie tylko wpływa na prawo dostępu do niej, ale również determinuje sposób rozpoznania sprawy związanej z dostępem do informacji, a więc także to, w jakiej formie miałoby dojść do jej udostępnienia. Komentowana ustawa w art. 14 przewiduje dwa elementy ważne dla procesu udostępniania informacji publicznej, a mianowicie określa wymagania co do sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej. To wnioskodawca określa w swoim wniosku, w jakiej formie i w jaki sposób chciałby otrzymać żądane informacje. Sposób udostępnienia należy odnosić do tego, w jaki sposób uzyska się informację, a zatem oznacza on tryb, w jakim wnioskodawca domaga się, aby udzielono mu informacji. Sposobem jest więc doręczenie na wskazany adres, wysłanie pocztą elektroniczną, wysłanie przy pomocy E-PUAP czy odebranie na miejscu w siedzibie podmiotu zobowiązanego lub wgląd do dokumentów na miejscu w organie. Z kolei przez formę udzielenia informacji publicznej należy rozumieć postać, w jakiej wnioskodawca oczekuje jej pozyskania. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej jest związany w tym zakresie wnioskiem, który określa przedmiot postępowania. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji rozpatrując wniosek nie może wykraczać poza jego granice.

Uznając, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjne zasługują na uwzględnienie, a istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylono zaskarżony wyrok, a skargę S. M. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w P. w przedmiocie udostępnienia skanu legitymacji prokuratorskiej jako bezzasadną oddalono.