Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 3 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 357/16 o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi M.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia kopii akt sprawy dotyczącej nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 3 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek M.W. (dalej jako "skarżąca") o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 6 grudnia 2016 r. wydanego w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie udostępnienia kopii akt sprawy dotyczącej nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy.

Oddalając wniosek Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nie wykazała okoliczności potwierdzających brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu. W ocenie Sądu I instancji, skarżąca kwestionowała skuteczność doręczenia jej przesyłki zawierającej odpis postanowienia. Sąd I instancji wyjaśnił, że postanowienie, od którego skarżąca chciała wnieść sprzeciw zostało jej doręczone w trybie awizo. Termin do wniesienia sprzeciwu upływał 3 stycznia 2017 r. Skarżąca wyjaśniła, że o wydanym postanowieniu dowiedziała się dopiero 7 lutego 2016 r. podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem Sądu. Okoliczność tą potwierdza znajdująca się w aktach sprawy notatka urzędowa sporządzona przez pracownika Wydziału Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Ponadto skarżąca wyjaśniła, że 27 grudnia 2016 r. stawiła się w urzędzie pocztowym po odbiór przesyłek, które według placówki były na ten dzień do odebrania i wszystkie (kilku sztuk) odebrała w tym dniu. Podkreśliła jednocześnie, że nawet w sytuacji, gdy nie doręczono jej powtórnego awiza, co dość często ma miejsce, pracownicy urzędu pocztowego są wyczuleni aby każdorazowo sprawdzać czy ilość korespondencji do wydania na dany dzień zgadza się z ilością powtórnych awiz, które skarżąca przedkłada.

W ocenie Sądu I instancji, przedstawione przez skarżącą okoliczności nie obalają domniemania doręczenia zastępczego dokonanego w trybie art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako "p.p.s.a."). Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo przez zwykłe oświadczenie, że awiza nie zostały umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęły.

Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu.

Postanowienie referendarza sądowego z 6 grudnia 2016 r. zostało doręczonej skarżącej w trybie awizo. Zgodnie bowiem z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w art. 73 § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Skarżąca nie przedstawiła okoliczności, które uprawdopodabniałyby brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu. Okolicznością taką nie jest z pewnością nieuprawdopodobnione w żaden sposób twierdzenie, że skarżąca nie otrzymała zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym, jak i nie otrzymała również przesyłki podczas odbioru innej korespondencji. Dla uznania powyższej okoliczności za uprawdopodobnioną konieczne byłoby przykładowo wykazanie, że skrzynka oddawcza była uszkodzona lub też dostęp do tej skrzynki był powszechny. Przyjąć należy, że osoba należycie dbająca o swoje interesy nie dopuszcza do zagubienia awizo, szczególnie, jeśli jest stroną postępowania sądowego czy też administracyjnego, a więc może spodziewać się przesyłek, od których doręczenia i terminów z tym związanych, zależeć będzie dalszy przebieg tego postępowania. Jeżeli skarżąca jest przekonana, że awiza nie pozostawiono, to powinna wyjaśnić przyczyny takiego stanu rzeczy we właściwym urzędzie pocztowym, który administruje skrzynkami pocztowymi.

Nie bez znaczenia jest ponadto, że przesyłka zawierająca odpis postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, zwrócona przez Urząd Pocztowy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, została w sposób prawidłowy i staranny opisana zarówno przez doręczyciela, jak i pracowników urzędu pocztowego. Trudno zatem przypuszczać, że jednocześnie w skrzynce pocztowej skarżącej nie pozostawiono zawiadomienia o możliwości odebrania przesyłki w urzędzie pocztowym. Nie ulega również wątpliwości, że odpis postanowienia w przedmiocie prawa pomocy został w sposób skuteczny doręczony skarżącej w trybie awizo.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca nie uprawdopodobniła, że dołożyła należytej staranności, żeby uniknąć negatywnych konsekwencji braku zachowania terminu do złożenia sprzeciwu, a zatem zasadnie Sąd I instancji odmówił przywrócenia terminu do dokonania tej czynności.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.