Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu 25 listopada 2025 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi H. B., J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 30 grudnia 2024 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym kwotę 400 zł (słownie: czterysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 30 grudnia 2024 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] z 23 października 2024 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

Decyzja ta doręczona została w przewidzianym w art. 44 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a.") trybie zastępczym, ze skutkiem doręczenia na dzień 28 stycznia 2025 r.. Doręczenie to nastąpiło skutecznie na adres wskazany przez skarżących zarówno w treści odwołania, jak i na kopercie zawierającej odwołanie skierowane do Kolegium.

Skarga na powyższą decyzję wniesiona została przez H. B. i J. B. za pośrednictwem organu 20 maja 2025 r. W jej treści zawarto wniosek o przywrócenie terminu do zaskarżenia decyzji. Skarżący podnieśli, że nie otrzymali decyzji organu II instancji na adres do korespondencji.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie wskazując na uchybienie terminu do jej złożenia.

Prawomocnym postanowieniem z 10 września 2025 r., sygn. II SA/Po 445/25 odrzucono wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z kolei w myśl § 3 powołanego przepisu sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W przypadku decyzji administracyjnej, tak jak w niniejszej sprawie, skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia jej stronie skarżącej.

Zgodnie z art. 44 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 K.p.a. operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1), zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2), zaś w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3).

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Organ II instancji prawidłowo doręczył decyzję z 30 grudnia 2024 r. na adres w P. ul. [...], albowiem taki adres skarżący wskazali zarówno w nagłówku i treści odwołania, jak i jako adres nadawcy na kopercie zawierającej odwołanie skierowane do Kolegium, co uprawniało organ do przyjęcia, iż jest to aktualny adres miejsca zamieszkania H. i J. B..

Wobec braku odbioru przesyłek zawierających decyzję Kolegium, w sprawie znalazł zastosowanie art. 44 § 4 K.p.a. zgodnie z którym doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

W sprawie tym dniem jest 28 stycznia 2025 r., albowiem jak wynika z kopert z k. 68 i k. 69 akt administracyjnych przesyłki kierowane do skarżących były awizowane pod adresem: [...] ul. [...] odpowiednio 14 i 22 stycznia 2025 r.

Termin do wniesienia skargi, przewidziany w art. 53 § 1 P.p.s.a., upłynął w konsekwencji 27 lutego 2025 r. i bezspornie nie został przez skarżących zachowany, albowiem skargę złożyli oni dopiero 20 maja 2025 r., uchybiając jednocześnie terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie termi9nu do wniesienia skargi, o czym przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 7 listopada 2025 r., sygn. I OZ 691/25.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o jakim mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. Upływ jego sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny wniesioną skargę odrzuca się na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 2458/11, dostępne w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 1125473).

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o zaistnieniu okoliczności uzasadniającej odrzucenie skargi – uchybienie terminowi do jej wniesienia skargi.

W związku z tym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.

Sąd z urzędu zwrócił skarżącym uiszczony wpis od skargi w kwocie 400 zł, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. (pkt 2 sentencji).