Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.B. i J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 września 2025 r., sygn. akt II SA/Po 445/25 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi H. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2024 r. nr SKO.GN.4001.1001.2024 w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia

10 września 2025 r., odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia

skargi w sprawie ze skargi H.B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2024 r. nr SKO.GN.4001.1001.2024 w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

Z akt sprawy wynikało, że H.B. i J. B. wnieśli w dniu 20 maja 2025 r. skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2024 r. Wraz ze skargą złożyli również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku wskazywali, że od samego początku adresem do korespondencji, który podawali było [...], ul [...]. W odwołaniu podali zaś ul. [...] w [...], mając jedynie na uwadze, że sprawa dotyczy nieruchomości położonej przy tej ulicy. Na podany wcześniej adres do korespondencji nie otrzymali jednak decyzji Kolegium, co skutkowało brakiem możliwości złożenia skargi w terminie 30 dniowym.

Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2025 r. wezwano skarżących do uzupełnienie

w terminie 7 dni braków wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi przez wskazanie kiedy i w jakich okolicznościach dowiedzieli się o wydaniu zaskarżonej decyzji Kolegium, pod rygorem odrzucenie wniosku jako złożonego z uchybieniem terminu.

W piśmie z dnia 30 sierpnia 2025 r. skarżący wskazali, że w dniu 28 kwietnia 2025 r. otrzymali upomnienie, w którym wezwani zostali do wniesienia opłaty adiacenckiej. Skarżących zdziwiło to wezwanie, ponieważ nie mieli żadnych informacji o rozpatrzeniu odwołania. Dopiero po 28 kwietnia 2025 r. (dokładnej daty nie pamiętają) zaczęli drogą telefoniczną sprawdzać jaki jest stan sprawy. W wydziale finansowym GEOPOZ-u poinformowano ich, że odwołanie zostało rozpatrzone na ich niekorzyść. Nie otrzymali jednak decyzji wydanej przez Kolegium. Umówili się na wizytę do GEOPOZ-u i tam mogli sfotografować wydaną decyzję organu II instancji. O wydaniu tej decyzji dowiedzieli się po 28 kwietnia 2025 r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że z akt administracyjnych sprawy wynikało, iż zaskarżona decyzja doręczona została skarżącym w trybie zastępczym przewidzianym w art. 44 k.p.a. Doręczenie to nastąpiło skutecznie na adres wskazany przez skarżących zarówno w treści odwołania, jak i na kopercie zawierającej odwołanie skierowane do Kolegium. Zgodnie zaś z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W sprawie tym dniem jest 28 stycznia 2025 r. Termin do wniesienia skargi, przewidziany w art. 53 § 1 p.p.s.a., upłynął w konsekwencji 27 lutego 2025 r. i bezspornie nie został przez skarżących zachowany.

Sąd wskazał następnie, że w okolicznościach niniejszej sprawy dowiedzenie się przez skarżących o podlegającej zaskarżeniu decyzji Kolegium uznać należało za okoliczność ustania przyczyny uchybienia terminu. Brak było w konsekwencji podstaw do uznania, że skarżący zachowali 7-dniowy termin do wystąpienia z rzeczonym wnioskiem, jaki przewidziany został w art. 87 § 1 p.p.s.a. Przyjmując bowiem jedyną podaną przez skarżących datę - 28 kwietnia 2025 r. - należałoby uznać, że termin ten upłynął 5 maja 2025 r. Wystąpienie z wnioskiem dopiero w dniu 20 maja 2025 r. było zatem spóźnione. Pozostawało to w zgodzie z rygorem, pod jakim skarżący zostali wezwani do wskazania kiedy dowiedzieli się o wydaniu decyzji SKO w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2024 r. Z tych przyczyn Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako spóźniony podlegał odrzuceniu, stosowanie do treści art. 88 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący. W uzasadnieniu zażalenia podnosili, że w piśmie z dnia 30 sierpnia 2025 r. podali przybliżoną datę, kiedy dowiedzieli się o decyzji Kolegium (tj. 28 kwietnia 2025 r.). W momencie składnia ww. pisma do Sądu nie byli w posiadaniu telefonu komórkowego, którym w dniu

19 maja 2025 r. zrobili osobiście zdjęcia decyzji w biurze GEOPOZ-u, stąd też nie znali dokładnej daty. Odwołanie od decyzji złożyli natomiast dnia następnego, tj. już 20 maja 2025 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu, przy czym w art. 87 § 1 p.p.s.a. zastrzeżono, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). Stosownie do art. 87 § 3 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.

Jak stanowi natomiast art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Na postanowienie przysługuje zażalenie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rację ma Sąd I instancji, że skarżący wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożyli

z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Skarżący w pismach kierowanych do Sądu

wskazywali bowiem, że nie wiedzieli o wydaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2024 r. (z uwagi na przesłanie decyzji na niewłaściwy adres). Dopiero w dniu 28 kwietnia 2025 r. otrzymali zawiadomienie z GEOPOZ-u, w którym wezwani zostali do wniesienia opłaty adiacenckiej. Podjęli następnie kroki zmierzające do zapoznania się ze stanem sprawy. Jak wynika zaś z akt administracyjnych sprawy, ww. pismo GEOPOZ-u datowane na 11 kwietnia 2025 r. – oprócz wezwania do zapłaty kwoty 216,63 zł stanowiącej różnicę pomiędzy ustaloną opłatą adiacencką a wysokością tej opłaty po waloryzacji - zawierało również informację, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia

30 grudnia 2024 r. utrzymało w mocy decyzją Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ z dnia 23 października 2024 r. o ustaleniu opłaty adiacenckiej w wysokości 11.971,50 zł. Wskazano w nim także, że decyzja o ustaleniu opłaty wydana została 23 października 2024 r., a zatem początkiem terminu waloryzacji jest 1 listopada 2024 r., natomiast obowiązek zapłaty powstał po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2024 r. stała się prawomocna. Opłata podlega więc waloryzacji od 1.11.2024 r. do dnia 1.03.2024 r.

Mając na uwadze powyższe, zgodzić się należy z Sądem Wojewódzkim, że o decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2024 r. skarżący najpóźniej dowiedzieli się w dniu 28 kwietnia 2025 r., co w realiach rozpoznawanej sprawy było równoznaczne z ustaniem przyczyny uchybienia terminu.

Zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony w dniu 20 maja 2025 r. słusznie został odrzucony przez Sąd I instancji jako spóźniony (art. 88 p.p.s.a.).

W świetle powyższego uznać należy, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności powołane w zażaleniu nie podważyły bowiem prawidłowej oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.