Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "M." spółki z o.o. z siedzibą w R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1174/14 odrzucającego skargę "M." spółki z o.o. z siedzibą w R. na czynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. w przedmiocie pozostawienia w aktach sprawy, ze skutkiem doręczenia decyzji z dnia 6 maja 2014 r., nr [...] postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Będącym przedmiotem skargi kasacyjnej postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1174/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 i art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako "P.p.s.a."), skargę "M." sp. z o.o. z siedzibą w R. na czynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. w przedmiocie pozostawienia w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia decyzji tego organu z dnia 6 maja 2014 r.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I WSA w Szczecinie z dnia 26 września 2014 r., pismem sądu z dnia 29 września 2014 r. zobowiązano zastępującego spółkę adwokata J. R. do usunięcia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania braków formalnych skargi, przez nadesłanie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego spółki, celem ustalenia sposobu reprezentacji oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W zarządzeniu zawarto pouczenie, że niezastosowanie się do wskazanego w wezwaniu siedmiodniowego terminu spowoduje odrzucenie skargi. Jak wynika jednak ze zwróconej przez pocztę przesyłki skierowanej do adwokata J. R. na wskazany w skardze adres, została ona złożona w dniu 3 października 2014 r. na okres siedmiu dni w placówce listowej, z powodu nieobecności adresata ("drzwi zamknięte"), o czym umieszczono w tym samym dniu zawiadomienie (awizo) w skrzynce listowej. Ponowne zawiadomienie (awizo) o przesyłce zostało umieszczone w skrzynce listowej w dniu 13 października 2014 r., jednak przesyłka ta nie została odebrana, dlatego też w dniu 20 października 2014 r. placówka pocztowa przesyłkę, jako niepodjętą w terminie, zwróciła Sądowi.

Mając na uwadze tak przedstawiony stan sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga spółki podlegała odrzuceniu. Sąd zauważył bowiem, że skoro adresat nie odebrał przesyłki, mimo dwukrotnego awizowania, na podstawie art. 73 § 4 P.p.s.a. należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. z dniem 17 października 2014 r. W tej sytuacji termin do wykonania wezwania upływał w dniu 24 października 2014 r. (piątek). Tymczasem we wskazanym terminie, ani do czasu wydania postanowienia przez Sąd pierwszej instancji, pełnomocnik nie uzupełnił braków formalnych skargi.

W skardze kasacyjnej strona, zastępowana przez adwokata, zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie w całości, zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., polegające na bezzasadnym odrzuceniu skargi.

Mając na uwadze podniesiony zarzut w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Wniesiono również o zwrócenie się do Urzędu Pocztowego nr [...] w G., ul. [...] o udzielenie informacji, czy pełnomocnik skarżącej, (ewentualnie pracownik Kancelarii Adwokackiej Adwokat J. R. w G., ul. [...], umocowany na podstawie pełnomocnictwa pocztowego nr 9/2014) w okresie od 3 do 20 października 2014 r. stawił się w tamtejszej placówce po odbiór przesyłek.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że strona o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi dowiedziała się przy lekturze zaskarżonego postanowienia, a w okresie od 3 do 20 października 2014 r. pracownik Kancelarii Adwokackiej Adwokat J. R. w G., ul. [...], umocowany na podstawie pełnomocnictwa pocztowego nr 9/2014, kilkukrotnie stawiał się w odpowiedniej placówce pocztowej, po odbiór przesyłek, jednakże wśród odebranych w tym okresie przesyłek brak było przesyłki o nr [...], zawierającej pismo Sądu z dnia 29 września 2014 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, rozpoznana w granicach wyznaczonych jej zarzutami (art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a.) nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zakres rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny determinowany jest, postawionymi w kasacji zarzutami, zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Norma wyrażona w art. 183 § 1 P.p.s.a., oznacza, że NSA związany jest podstawami oraz wnioskami zawartymi w skardze kasacyjnej (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 P.p.s.a.). Związanie wnioskami oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Natomiast związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które wyraźnie zostały wskazane przez stronę skarżącą.

W rozpoznawanej sprawie Sąd kasacyjny, jakim jest Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się nieważności postępowania, której przesłanki określa art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły dotyczyć jedynie wskazanych w skardze kasacyjnej naruszeń przepisów postępowania.

W rozpoznawanym środku zaskarżenia strona skarżąca nie kwestionowała samej zasadności wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, ani charakteru tych braków, w związku z tym, z uwagi na treść art. 183 § 1 P.p.s.a., kwestie te, jako niesporne na obecnym etapie postępowania, muszą pozostać poza zakresem rozważań NSA.

W skardze kasacyjnej natomiast zwrócono się przeciwko ustaleniom WSA o prawidłowym doręczeniu w trybie art. 73 P.p.s.a., na adres umocowanego w sprawie pełnomocnika spółki, przesyłki zawierającej stosowne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. O tym mianowicie, że przesyłka ta miała nie zostać prawidłowo doręczona świadczyć miałby fakt, że pracownik kancelarii, w okresie gdy podejmowano próby doręczenia tej przesyłki, stawiał się w urzędzie pocztowym po odbiór innych przesyłek. Jak można się domyślać, według autorki skargi kasacyjnej, miałoby to świadczyć o braku prawidłowej awizacji spornej przesyłki, skoro wśród przesyłek odbieranych nie było przesyłki z Sądu pierwszej instancji o nr [...].

Odnosząc się do tak przedstawionej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w żaden sposób nie mogła ona podważyć wynikających w sprawie z potwierdzenia odbioru okoliczności świadczących o prawidłowym doręczeniu w sprawie, w trybie art. 73 P.p.s.a. przesyłki Sądu z dnia 29 września 2014 r. o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Argumentacji tej bowiem z łatwością można przeciwstawić równoważne twierdzenie, że skoro skarżącej prawidłowo doręczano inne przesyłki w okresie awizowania tej spornej, to wśród nich powinna być (lub powinno być tzw. awizo) spornej przesyłki. Z powyższych powodów oddalono również wniosek dowodowy skarżącej. Fakt bowiem, że pracownik kancelarii odbierał w stosownym czasie inne przesyłki nie świadczy, że sporna w sprawie przesyłka nie była prawidłowo awizowana.

Tymczasem zgodnie z art. 65 § 1 P.p.s.a. Sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. W § 2 tego artykułu przewidziano, że do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez operatora pocztowego, stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. Zastosowanie znajdą więc przepisy, wydanego na podstawie art. 131 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm., dalej również jako "K.p.c."), rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1350 ze zm., dalej również jako "rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r.").

Dla prawidłowego doręczenia pisma przez operatora pocztowego istotne jest przede wszystkim, żeby pismo zostało wysłane jako list polecony za potwierdzeniem odbioru (§ 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 października 2010 r.), a do przesyłki został dołączony formularz potwierdzenia odbioru, w którym winna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki (§ 2 ust. 2 rozporządzenia, wzór formularza potwierdzenia odbioru).

Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 K.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. SN z dnia 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98, publ.: OSNC 1998). Adresat przesyłki, więc który twierdzi, wbrew zawartym na potwierdzeniu odbioru zapisom doręczyciela, że nie podejmowano prawidłowej próby, czy też prób doręczenia mu takiej przesyłki powinien ten fakt udowodnić. W sprawie jednak skarżąca, jak zauważył to już organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie przedstawiła nawet odpowiedzi na składaną przez siebie reklamację, w sprawie doręczenia spornej w sprawie przesyłki.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.