Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 1175/15 w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1175/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], w przedmiocie kosztów zawiązanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu.

Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Prezydent Miasta Bydgoszczy decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; z późn. zm.), "k.p.a.", oraz art. 130a ust. 2a i ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137; z późn. zm ), "p.r.d.", w związku z pkt 3 lit. b załącznika do Uchwały Nr XLVII/1010/13 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 30 października 2013 r. w sprawie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Kujaw.- Pomorsk., z 2013 r., poz. 3384), orzekł o obciążeniu K. D. kosztami w wysokości 330,00 zł powstałymi w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu marki M. o numerze rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu wskazał, że Straż Miejska w Bydgoszczy [...] grudnia 2013 r. wydała dyspozycję nr [...] usunięcia ww. pojazdu pozostawionego na ul. N., zaparkowanego w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Pojazd znajdował się w dyspozycji K. D. Decyzja o odstąpieniu od usunięcia pojazdu została podjęta, gdy wezwany do holowania pojazd przyjechał już na miejsce zdarzenia i podjęte zostały czynności polegające na montażu wózków w celu załadunku pojazdu. Spowodowało to powstanie przedmiotowych kosztów.

Odwołanie powyższej decyzji złożył K. D., zarzucając orzeczeniu niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy zostały podjęte czynności związane z umieszczeniem przedmiotowego pojazdu na holowniku oraz pominięcie, że holownik mógł być skierowany i wykorzystany do usunięcia innego pojazdu, który był nieprawidłowo zaparkowany nieopodal pojazdu skarżącego. Nadto Prezydent nie wskazał przyczyn niewykonania zaleceń organu drugiej instancji w zakresie ponownego przesłuchania świadków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy. Wskazało, że w sprawie wystąpiła ustawowa przesłanka uzasadniająca usunięcie pojazdu na koszt jego właściciela. K. D. nie kwestionował faktu parkowania pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela, nadto potwierdził fakt przyjazdu holownika na miejsce zdarzenia. W związku z faktem, że w dniu zdarzenia pojazd znajdował się we władaniu strony postępowania, a dyspozycja jego usunięcia spowodowała powstanie kosztów w wysokości 330 zł określonych w ww. uchwale, co potwierdza dodatkowo wykaz odstąpień od usunięcia z grudnia 2013 r., uzasadnionym było obciążenie skarżącego tymi kosztami. Kolegium ustaliło, że Funkcjonariusz Straży Miejskiej w Bydgoszczy, wydając dyspozycję usunięcia konkretnego pojazdu, wskazuje jego markę i numer rejestracyjny oraz miejsce jego pozostawienia. W przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, zgodnie z art. 130a ust. 2a p.r.d., jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia zobowiązany jest właściciel pojazdu, którego dyspozycja dotyczyła, nie zaś właściciel innego pojazdu. Wobec powyższego nie było możliwe, by został usunięty inny pojazd, niż ten, którego dotyczyła konkretna dyspozycja.

Odnosząc się do mocy dowodowej oświadczenia pisemnego złożonego przez A. T. Kolegium wyjaśniło, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z art. 75 k.p.a. nie wynika więc ograniczenie co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu. Oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnymi z urzędu. Kolegium wskazało, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, poza zeznaniem świadka – A. S., potwierdzał fakt podjęcia czynności związanych z załadunkiem pojazdu. W szczególności dokument urzędowy w postaci dyspozycji usunięcia pojazdu sporządzonej przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej w Bydgoszczy.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez K. D., który w skardze podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, że w rzeczywistości czynności związane z umieszczeniem pojazdu na holowniku nie zostały jeszcze rozpoczęte. W ocenie skarżącego organ w sposób całkowicie dowolny ponownie dał wiarę zeznaniom funkcjonariuszy Straży Miejskiej w Bydgoszczy oraz pracownikom A. i wyprowadził niewłaściwe wnioski z dokumentów urzędowych Straży Miejskiej w Bydgoszczy, gdy tymczasem pozostają one w całkowitej sprzeczności z zeznaniami świadka A. S. oraz jego wyjaśnieniami.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy podtrzymało zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przytoczył treść art. 130a ust. 1, ust. 2a, ust. 10i oraz ust. 10h p.r.d. Wskazał, że z akt sprawy bezspornie wynika, iż podstawą faktyczną wydania dyspozycji usunięcia pojazdu marki M. o nr rejestracyjnym [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], było jego pozostawienie tego samego dnia przy ul. N. w B. i zaparkowanie go na chodniku w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela (znak B-36 z tabliczką T-24). Kierowcą przedmiotowego pojazdu był K. D., który po przyjściu na miejsce potwierdził fakt jego nieprawidłowego zaparkowania. Początkowo też zgodził się przyjąć mandat kredytowy. Po poinformowaniu o konieczności poniesienia kosztów związanych z przyjazdem holownika, skarżący odmówił przyjęcia mandatu i sprawa została skierowana do sądu. Postępowanie sądowe zakończyło się uznaniem skarżącego winnym zarzucanego czynu – nieprawidłowego parkowania pojazdu. W związku z powyższym wydanie przez funkcjonariusza straży miejskiej dyspozycji usunięcia pojazdu znajdowało oparcie w art. 130a ust. 1 pkt 5 p.r.d. Zważywszy jednak na treść art. 130a ust. 2a ustawy, należy podkreślić, że samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu nie stanowi podstawy do obciążania jakimikolwiek kosztami. Obowiązek taki powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji spowodowało powstanie określonych kosztów. Tym samym organ ma obowiązek wyjaśnić, w jakich okolicznościach doszło do wydania dyspozycji odholowania pojazdu, odstąpienia od tej czynności oraz czy wydanie ww. dyspozycji spowodowało powstanie kosztów, którymi należy obciążyć podmiot zobowiązany.

Z akt sprawy wynika, że dyspozycja usunięcia pojazdu została zgłoszona firmie A. za pośrednictwem dyżurnego Straży Miejskiej o godz. 14:05. O godzinie 14:10 przyjechał na miejsce zdarzenia pierwszy holownik kierowany przez M. K. Dokonał on oględzin samochodu marki M. i miejsca postoju. Stwierdził, że ze względu na zablokowanie kół na krawężniku nie może odholować tego samochodu bez użycia sprzętu specjalistycznego. Następnie telefonicznie skontaktował się ze swoją firmą i wezwał do pomocy drugi pojazd techniczny. Przyjechał nim po chwili kierowca A. T. Przywiózł wózki służące do podłożenia pod koła samochodu celem umożliwienia jego odholowania. Rozpoczęto podkładanie wózków pod koła. O godzinie 14:45 przyszła pasażerka samochodu M. – A. S., a następnie kierowca tego samochodu – K. D. Strażnik Miejski P. A. wstrzymał czynności przygotowawcze do załadunku samochodu Mercedes i wylegitymował kierowcę samochodu. W ocenie Sądu I instancji organy prawidłowo ustaliły okoliczności faktyczne niniejszej sprawy. Prawidłowo też wywnioskowały z tych ustaleń, że czynności związane z usunięciem pojazdu zostały podjęte, co spowodowało powstanie kosztów. Wszystkie osoby uczestniczące w czynnościach związanych z odholowaniem samochodu marki M. zgodnie potwierdzają, że przed przyjściem pasażerki i kierowcy zostały podjęte czynności montażu wózków pod koła tego samochodu, zaś przeciwne zeznania żony skarżącego A. S. odosobnione, nie poparte żadnym obiektywnym dowodem. Nadto Sąd I instancji podniósł, że każda dyspozycja usunięcia pojazdu dotyczy wyłącznie jednego, konkretnego pojazdu. Funkcjonariusze Straży Miejskiej nie mają możliwości kompensowania kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia jednego pojazdu przez wykorzystanie tej samej dyspozycji w stosunku do innego. Mogą jedynie wydać drugą dyspozycję, która w żaden sposób nie będzie wpływała na tą pierwszą.

Kwestia waloru dowodowego oświadczenia pisemnego A. T. – kierowcy samochodu technicznego, została szczegółowo wyjaśniona przez Kolegium. Trafnie zdaniem sądu I instancji organ ten wskazał, że oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnymi z urzędu. Sąd ten zwrócił uwagę, że oświadczenia tego świadka organ nie uczynił głównym dowodem w sprawie. Podkreślił także, że zalecenia Kolegium zawarte w decyzji z [...] lutego 2015 r. nie wiążą organu I instancji w sposób bezwzględny. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy powinien jedynie wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. D., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenia w całości zaskarżonego wyroku oraz uwzględnienia skargi, a także zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.: art. 130a ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 1997 r. Nr 98, poz. 602 ze zm., "ustawa") w zw. z "§ 2 ust. " uchwały Nr XLVIl/1010/13 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 30 października 2013 r. w sprawie ustalania opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Kujaw. - Pomorsk. z 2013 r., poz. 3384) polegające na wadliwym przyjęciu, że przez "podjęcie czynności załadunku pojazdu", zgodnie z powołanymi przepisami, rozumie się także sytuację, kiedy obsługa holownika nie może faktycznie rozpocząć załadunku pojazdu ze względu na brak specjalistycznego sprzętu niezbędnego do tego załadunku;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. wskutek przedstawienia stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organ pierwszej i drugiej instancji, pomimo tego, że organy te naruszyły:

1) art. 7 i art. 77 § 1 oraz 89 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, w szczególności poprzez brak wyznaczenia rozprawy w celu ponownego przesłuchania świadków M. K., A. T., P. A., B. B., na okoliczność ustalenia kiedy doszło do rozpoczęcia czynności podłożenia wózków pod koła pojazdu;

2) art. 80 k.p.a. poprzez:

a) dowolne, sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, uznanie za wiarygodne zeznań świadków M. K., A. T., P. .A., B. B., pomimo że były one nieprecyzyjne, w istotnej części sprzeczne, a ponadto zawierały luki wynikające z niepamięci świadków lub bezpodstawnej odmowy udzielenia odpowiedzi na zadane pytania;

b) dowolne, sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, uznanie za niewiarygodne zeznań świadka A. S. oraz skarżącego, podczas, gdy co do istotnych dla sprawy okoliczności były one spójne;

c) dowolne, sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, danie wiary pisemnemu oświadczeniu A. T., podczas gdy w toku postępowania przed organem pierwszej instancji świadek ten, podobnie jak świadkowie M. K., A. T., P. A. oraz B. B., zeznawali w sposób niewiarygodny i sprzeczny z treścią relacji świadka A. S.oraz skarżącego;

w konsekwencji czego organy te dopuściły się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonych decyzji polegającego na przyjęciu, że w niniejszej sprawie podjęte zostały czynności związane z załadunkiem pojazdu marki M. o numerze rejestracyjnym [...] jeszcze przed przybyciem świadka A. S. oraz skarżącego i pominięcie, że holownik, który przybył na miejsce zdarzenia, mógł być skierowany do usunięcia innego pojazdu, który był nieprawidłowo zaparkowany nieopodal pojazdu znajdującego się w posiadaniu skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za nietrafny uznać należało podniesiony w niej zarzut naruszenia wskazanych przepisów postępowania. Wbrew bowiem stanowisku autora skargi kasacyjnej, ustalony w sprawie stan faktyczny znajduje pełne oparcie w zebranym w sposób wyczerpujący, a więc zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., i ocenionym w granicach art. 80 k.p.a. materiale dowodowym sprawy. Wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały należycie wyjaśnione i ustalone. W niczym także nie został naruszony art. 89 § 1 k.p.a. Zgodnie z owym przepisem prawa, organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Zauważyć należy, że wniosek strony o przeprowadzenie rozprawy nie jest wiążący dla organu. Nieprzeprowadzenie rozprawy pomimo wniosku strony powinno być oceniane przez pryzmat sprawności postępowania. Nakaz prowadzenia postępowania w sposób szybki i wnikliwy oraz przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków został zawarty w art. 12 § 2 k.p.a. Sama konieczność wykorzystania określonych w przepisie środków dowodowych dla wyjaśnienia sprawy, wynikająca z zasady prawdy obiektywnej, nie stanowi jeszcze przesłanki rozprawy administracyjnej, gdy nie istnieje potrzeba przeprowadzenia rozprawy dla osiągnięcia takiego celu. Cel ten może zostać osiągnięty także w formie postępowania gabinetowego. Przepis zatem art. 89 § 1 k.p.a. będzie miał zastosowanie w sytuacji, gdy może to zapewnić przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. W niniejszej sprawie brak jest przepisu prawa, który wymagałby przeprowadzenia rozprawy. Brak jest także podstaw do stwierdzenia, że konieczne było przeprowadzenie rozprawy w celu ponownego przesłuchania świadków wskazanych w skardze kasacyjnej na okoliczność ustalenia kiedy doszło do rozpoczęcia czynności podłożenia wózków pod koła pojazdu. Okoliczność ta bowiem została w sposób wystarczający wyjaśniona i ustalona w dotychczasowym postępowaniu.

Z akt sprawy wynika, że podstawą faktyczną wydania w dniu [...].12.2013 r. dyspozycji usunięcia pojazdu należącego do skarżącego było pozostawienie pojazdu w tym dniu przy ul. N. w B. i zaparkowanie go na chodniku w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela (znak B-36 z tabliczką T-24). Kierowcą (władającym) przedmiotowym pojazdem był skarżący, który po przyjściu na miejsce pozostawienia samochodu potwierdził fakt jego nieprawidłowego zaparkowania. Początkowo zgodził się przyjąć mandat kredytowy, lecz po uzyskaniu informacji o konieczności poniesienia kosztów związanych z przyjazdem holownika, odmówił przyjęcia mandatu. Sprawa została skierowana do Sądu. Postępowanie sądowe zakończyło się uznaniem skarżącego winnym zarzucanego czynu – nieprawidłowego parkowania pojazdu, co wynika z pisma Straży Miejskiej z dnia 10.06.2014 r. i z dnia 28.02.2014 r. (k – 7, 6 akt).

Z akt sprawy wynika, że dyspozycja usunięcia (odholowania) pojazdu należącego do skarżącego wydana przez funkcjonariuszy patrolu została zgłoszona firmie A. za pośrednictwem dyżurnego Straży Miejskiej o godz. 14:05. O godzinie 14:10 przyjechał na miejsce zdarzenia pierwszy holownik kierowany przez M. K., który dokonał oględzin samochodu marki M. i miejsca postoju. Stwierdził, że ze względu na zablokowanie kół na krawężniku nie może odholować tego samochodu bez użycia sprzętu specjalistycznego. Następnie telefonicznie skontaktował się ze swoją firmą i wezwał do pomocy drugi pojazd techniczny. Przyjechał nim po chwili kierowca A. T. Przywiózł wózki służące do podłożenia pod koła samochodu celem umożliwienia jego odholowania. Rozpoczęto podkładanie wózków pod koła. W tym czasie, o godzinie 14:45 przyszła pasażerka samochodu M. – A. S., a następnie kierowca tego samochodu – K. D. Strażnik Miejski P. A. wstrzymał czynności przygotowawcze do załadunku samochodu skarżącego i wylegitymował kierowcę samochodu (skarżącego). Wskazać należy, że powyższe okoliczności znajdują pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Potwierdzają je: wykaz odstąpień od usunięcia k-4 akt, dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...] (k- 1 akt), kserokopia zapisu służby z dnia [...].12.2013 r. z notatnika P. A. i jego notatka służbowa (załączniki do k-14) akt oraz zeznania kierowcy holownika M. K., Strażników Miejskich – B. B., P. A.

W świetle treści ww. dowodów, prawidłowo w sprawie ustalono ww. okoliczności faktyczne sprawy. Prawidłowo też z ustaleń tych wywiedziono, że czynności związane z usunięciem pojazdu zostały podjęte, co spowodowało powstanie kosztów usunięcia pojazdu. Po wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu przez funkcjonariusza Straży Miejskiej, na miejsce zdarzenia przybył holownik, jego kierowca dokonał oględzin pojazdu i miejsca postoju samochodu skarżącego, stwierdził konieczność zastosowania specjalistycznych wózków, zadzwonił po ten sprzęt do firmy A., następnie drugi samochód przywiózł niezbędne do odholowania samochodu wózki.

Prawidłowo tej sytuacji Sąd I instancji wywiódł, że fakt rozpoczęcia czynności podłożenia wózków pod koła samochodu nie budzi wątpliwości z czego wynika, że podjęto czynności załadunku pojazdu. Okoliczność tę potwierdzają zeznania przesłuchanych w obecności skarżącego świadków: obu funkcjonariuszy Straży Miejskiej i kierowcy holownika oraz ww. dokumenty.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, powyższych ustaleń nie podważają zeznania przesłuchanej w charakterze świadka żony skarżącego, jak również samego skarżącego. Żona skarżącego, zeznając w dniu 15.10.2014 r. podała, że nie widziała przy samochodzie żadnego wózka, a pytana przez skarżącego w czasie przesłuchiwania w tym dniu czy od momentu, kiedy przybyła do samochodu zauważyła, aby na kołach tylnej osi były założone wózki, stwierdziła, że "nie było". Trafnie zauważa Sąd I instancji, że zeznania te są odosobnione, niepoparte żadnym obiektywnym dowodem. Trafnie także Sąd ten zauważa, że wszystkie osoby uczestniczące w czynnościach związanych z odholowaniem samochodu marki M. zgodnie potwierdzają, że przed przyjściem pasażerki i kierowcy zostały podjęte czynności montażu wózków pod koła samochodu.

Dokonując powyższych ustaleń organy administracji nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. Wbrew twierdzeniom skarżącego, wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, wyjaśniając wszystkie okoliczności istotne w sprawie. Zeznania ww. świadków są logiczne i spójne. To zeznania skarżącego i pasażerki pojazdu - świadka A. S. pozostają w sprzeczności z zeznaniami ww. świadków. Fakt ten jednak nie dawał podstawy do uznania za wiarygodne zeznań skarżącego i świadka A. S., skoro to zeznania pozostałych świadków znajdują oparcie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a zeznania skarżącego i świadka A. S., aczkolwiek spójne, są odosobnione w swej treści w stosunku do całego materiału dowodowego sprawy. Taka ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w niczym nie wykracza poza zakreślone art. 80 k.p.a. ramy swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji nie można zarzucić, że organy dopuściły się błędu w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że zostały w sprawie podjęte czynności związane z załadunkiem pojazdu marki M. o numerze rejestracyjnym [...] jeszcze przed przybyciem świadka A. S.

Wbrew także twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, holownik, który przybył na miejsce zdarzenia, nie mógł być skierowany do usunięcia innego pojazdu, który był nieprawidłowo zaparkowany nieopodal pojazdu znajdującego się w posiadaniu skarżącego kasacyjnie. W sprawie wyjaśniono bowiem i ustalono, na podstawie informacji uzyskanych od Straży Miejskiej (vide: pismo z dnia 10.03.2015 r. k-24 akt), że rozpoczynając interwencję funkcjonariusz powiadamia dyżurnego, wskazując markę, numer rejestracyjny oraz miejsce pozostawienia pojazdu. Każda dyspozycja usunięcia dotyczy wyłącznie jednego, konkretnego pojazdu. Kolejną interwencję oraz dyspozycję usunięcia funkcjonariusz może wystawić po zakończeniu wszystkich czynności związanych z wcześniej wydaną dyspozycją usunięcia pojazdu. Nie jest więc możliwe, aby na podstawie dyspozycji (w formie wypełnionego odręcznie druku) wystawionej "na samochód" skarżącego został usunięty przez firmę holowniczą inny nieprawidłowo zaparkowany pojazd. Fakt nieprawidłowego zaparkowania w pobliżu innego pojazdu nie mógł automatycznie zwolnić skarżącego od ponoszenia kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia jego pojazdu, jeżeli tylko koszty te faktycznie powstały. Funkcjonariusze Straży Miejskiej nie mają możliwości kompensowania kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia jednego pojazdu przez wykorzystanie tej samej dyspozycji w stosunku do innego pojazdu. Mogą jedynie wydać drugą dyspozycję, która w żaden sposób nie będzie wpływała na tą pierwszą.

W tej sytuacji za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej.

Trafnie zatem w tych okolicznościach sprawy Sąd I instancji uznał, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wynikające z art. 130a ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t.: Dz. U. z 2012 r. poz. 2137 ze zm.), a ponadto przesłanki zawarte w § 2 ust. 2 uchwały Nr XLVII/1010/13 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 30 października 2013 r. w sprawie ustalania opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Kujaw.- Pomorsk. z 2013 r. poz. 3384), zgodnie z którym naliczenie opłaty, o której mowa w ust. 1 następuje w przypadku wyjazdu pojazdu holującego do miejsca zdarzenia lub dojazd do miejsca zdarzenia i podjęcia czynności załadunku pojazdu. Przepis zaś art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu.

W świetle powyższego za nietrafny także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 130a ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w zw. z "§ 2 ust. " uchwały Nr XLVIl/1010/13 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 30 października 2013 r. w sprawie ustalania opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu.

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, w sprawie nie przyjęto, jak to zarzuca autor skargi kasacyjnej, że przez "podjęcie czynności załadunku pojazdu", zgodnie z powołanymi przepisami, rozumie się także sytuację, kiedy obsługa holownika nie może faktycznie rozpocząć załadunku pojazdu ze względu na brak specjalistycznego sprzętu niezbędnego do tego załadunku. W sprawie ustalono bowiem, i ustalenie to jest prawidłowe, i przyjęto, że wydanie dyspozycji spowodowało powstanie określonych kosztów, skoro na miejsce zdarzenia przyjechał pierwszy holownik kierowany przez M. K., który po stwierdzeniu, że ze względu na zblokowanie kół pojazdu skarżącego nie będzie mógł odholować samochodu bez użycia sprzętu specjalistycznego, telefonicznie skontaktował się ze swoją firmą i wezwał do pomocy drugi pojazd techniczny, który przywiózł wózki służące do podłożenia pod koła samochodu celem umożliwienia odholowania pojazdu. W momencie, gdy rozpoczęto rozkładanie wózków pod koła pojazdu na miejsce zdarzenia przybyła najpierw pasażerka pojazdu, a następnie skarżący. Powyższe dawało podstawę do przyjęcia, że wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu skarżącego, wobec zaistnienia sytuacji o jakiej mowa w art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, spowodowało powstanie kosztów, do pokrycia których zobowiązany jest na podstawie art. 130a ust. 2a tejże ustawy właściciel pojazdu, czyli skarżący.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wydanie przez funkcjonariusza straży miejskiej dyspozycji usunięcia pojazdu znajdowało oparcie w przepisie art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Trafnie także Sąd ten zauważa, że samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu nie stanowi podstawy do obciążania jakimikolwiek kosztami. Obowiązek taki powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji spowodowało powstanie określonych kosztów. Obciążenie kosztami wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadku odstąpienia od tej czynności może nastąpić zatem, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: 1) wydano dyspozycję usunięcia pojazdu wobec zaistnienia okoliczności wymienionych w ust. 1-2 art. 130a ustawy; 2) odstąpiono od usunięcia pojazdu w związku ustaniem przyczyn uzasadniających usunięcie i 3) powstały koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.

W tej sytuacji skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.