Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 86/25 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w likwidacji w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 8 listopada 2024 r. nr 407.570/XII/AH/2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu oddala skargę kasacyjną.

I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 86/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. (strona skarżąca, strona, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku (organ, SKO, Kolegium) z dnia 8 listopada 2024 r., nr 407.570/XII/AH/2024, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu.

II. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła strona skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie, jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto strona wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Spółka wniosła także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów:

1. wizualizacji sprawozdania finansowego skarżącej za okres od 01.06.2023 r. do 31.12.2023 r. celem wykazania faktu, że spółka nie posiada żadnych urządzeń technicznych i maszyn, środków transportu ani innych środków trwałych (poza nieruchomościami), a zatem nie posiada i nie jest właścicielem jakichkolwiek ciągników rolniczych przez co nie może być jedyną stroną postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu;

2. Vehicle EC Type Approval Certificate (świadectwo homologacji), wydane przez Department of Conformity Assessment z Łotwy w dniu 14.06.2012 r. dla ciągnika rolniczego B. celem wykazania faktu, iż pojazd będący przedmiotem postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu posiada świadectwo homologacji uzyskane w kraju członkowski Unii Europejskiej, które potwierdza że ten typ ciągnika rolniczego jest zgodny z dyrektywami Rady Unii Europejskiej w zakresie wprowadzania do obrotu i korzystania na terytorium Unii Europejskiej z ciągnika rolniczego tego typu oraz przeszedł szczegółową weryfikację pod względem bezpieczeństwa jego użytkowania, wpływu na środowisko, norm w zakresie spalania i emitowanych zanieczyszczeń, warunków konstrukcyjnych i technicznych, norm hałasu i innych wymogów, uzyskując pozytywny wynik, umożliwiający obrót tym typem ciągnika na terytorium Unii Europejskiej i zapewniający bezpieczeństwo jego używania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz.U. z 2024 r. poz. 1709) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez Sąd I instancji poprzez ich niezastosowanie "do zbadania prawidłowości ustalenia przez Organ" kręgu stron postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, co spowodowało błędne ustalenie kręgu stron "postępowania o stwierdzenie nieważności" decyzji o rejestracji pojazdu i błędne uznanie, że Skarżący jest jedyną stroną tego postępowania, w sytuacji gdy przymiot strony w tym postępowaniu przysługuje także aktualnemu właścicielowi przedmiotowego pojazdu wobec jego sprzedaży przez Skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w przypadku zastosowania przez Sąd I instancji powyższych przepisów, doszedłby on do stwierdzenia, że w przedmiotowym postępowania administracyjnym nie brały udziału wszystkie jego strony, że aktualny właściciel jest stroną tego postępowania i bez własnej winy nie brał w nim udziału, a tym samym doszło do odebrania mu przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym (art. 28 k.p.a.), a także doszło do odebrania mu prawa do informacji o wszczętym z urzędu i toczącym się postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu (art. 61 § 4 k.p.a.), prawa wypowiedzenia się w tej sprawie (art. 10 § 1 k.p.a.), złożenia środków zaskarżenia przewidzianych przepisami prawa (art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a.), a także wskutek nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania Organ nie mógł w sposób prawidłowy i wyczerpujący zbadać wystąpienia negatywnych przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, m. in. w zakresie wystąpienia "nieodwracalnych skutków stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu", o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a., w związku z tym Sąd I instancji stwierdziłby, że wskutek naruszenia tych przepisów doszło do "ziszczenia się przesłanki stwierdzenia nieważności" przedmiotowej decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z uwagi na fakt, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu nie brały udziału wszystkie jego strony, co miało istotny wpływ na ustalenie wystąpienia negatywnych przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, i na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdziłby nieważność decyzji w całości lub stwierdziłby, że wskutek naruszenia tych przepisów doszło do ziszczenia się przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na fakt, że strona w osobie aktualnego właściciela pojazdu, bezspornie posiadająca interes prawny do udziału w tym postępowaniu administracyjnym, bez własnej winy nie brała w nim udziału, wobec czego Sąd I instancji na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1) lit. b) p.p.s.a. uchyliłby decyzję Organu w całości, wobec stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4) k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia z dnia 8 listopada 2024 r. Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz.U. z 2024 r. poz. 1709) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. b) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi na decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, w sytuacji gdy istnieją przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na fakt, iż strona w osobie aktualnego właściciela pojazdu, bezspornie posiadająca interes prawny do udziału w tym postępowaniu administracyjnym, bez własnej winy nie brała w nim udziału, wobec czego Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1) lit. b) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji Organu w całości, wobec stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4) k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz.U. z 2024 r. poz. 1709) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi na decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, w sytuacji gdy "istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu" wskazane w art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. z uwagi na fakt, iż strona w osobie aktualnego właściciela pojazdu, bezspornie posiadająca interes prawny do udziału w tym postępowaniu administracyjnym nie brała w nim udziału, a zatem w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu nie brały udziału wszystkie jego strony, co miało istotny wpływ na ustalenie wystąpienia negatywnych przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, wobec czego Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3) p.r.d. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., jak również w zw. z art. 2 pkt 62) p.r.d. oraz w zw. z art. 3 pkt 37), art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 38 ust. 1 zdanie 1 i art. 33 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Radu (UE) nr 167/2013 z dnia 05.02.2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (Dz.U.UE. L 2013.60.1 z dnia 02.03.2013 r.), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do błędnego uznania, że przedmiotowy pojazd jest pojazdem nowym w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 62) p.r.d. i art. 3 pkt 37) rozporządzenia 167/2013 i dla jego rejestracji było wymagane świadectwo zgodności WE, o którym mowa w tym rozporządzeniu, co legło u podstaw błędnego stwierdzenia, że doszło do oczywistego naruszenia ww. przepisów prawa, w sytuacji gdy przedmiotowy pojazd jest pojazdem używanym, już wcześniej zarejestrowanym i dopuszczonym, a więc nie może być rozumiany jako "nowy pojazd" w rozumieniu przepisów ww. rozporządzenia i wobec czego nie ma zastosowania ww. rozporządzenie oraz przepisy p.r.d. w zakresie obowiązku posiadania świadectwa zgodności WE, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w przypadku dokonania prawidłowej wykładni powyższych przepisów Sąd doszedłby do ustalenia, że ww. przepisy nie mają zastosowania w zakresie rejestracji przedmiotowego pojazdu i uchyliłby zaskarżoną decyzję w całości;

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3) p.r.d. oraz w zw. z art. 3 pkt 37), art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 38 ust. 1 zdanie 1 i art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 167/2013 poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co spowodowało błędne uznanie, że naruszenie art. 73 ust. 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3) p.r.d. było oczywiste i świadczyło o rażącym naruszeniu prawa, w sytuacji gdy nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia rażącego naruszenia przepisów prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., bowiem naruszenie to nie miało charakteru oczywistego, gdyż "jego wystąpienie wynikało z wątpliwości interpretacyjnych w/w przepisów prawa", poprzedzonych "złożonym procesem wykładni przepisów prawa krajowego i unijnego", a także "nie wystąpiły negatywne skutki społeczne i ekonomiczno-gospodarcze wydania decyzji o rejestracji pojazdu"; do powyższych naruszeń w zakresie niewłaściwego zastosowania przepisów doszło wskutek błędnego ustalenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i jego oceny, które legły u podstaw jego błędnej subsumpcji pod normy prawa, zawarte w w/w przepisach, w szczególności, w zakresie ustalenia i oceny skutków, jakie wywołuje decyzja o rejestracji pojazdu w przedmiotowej sprawie, oraz błędnego przyjęcia, że wystąpiły negatywne skutki społeczne i ekonomiczno-gospodarcze wydania decyzji o rejestracji pojazdu, w sytuacji gdy takie skutki nie wystąpiły, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w przypadku dokonania prawidłowej wykładni i zastosowania powyższych przepisów na podstawie prawidłowo ustalonego i ocenionego stanu faktycznego sprawy oraz jego subsumpcji pod właściwe normy prawne, Sąd I instancji doszedłby do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły wszystkie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, z uwagi na brak oczywistego charakteru naruszenia przepisów prawa oraz niewystąpienie negatywnych skutków społecznych i ekonomiczno-gospodarczych wydania decyzji o rejestracji pojazdu, i uchyliłby zaskarżoną decyzję w całości;

6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie przepisu art. 158 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. oraz błędne zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że "decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu" w okolicznościach niniejszej sprawy "nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawnych", które nie mogą zostać usunięte w ramach kompetencji organów administracji, wskutek błędnego ustalenia i oceny stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w zakresie skutków, jakie wywołuje decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu w przedmiotowej sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby w sposób prawidłowy został ustalony stan faktyczny sprawy i prawidłowo została dokonana jego ocena w zakresie sprzedaży przez Skarżącego przedmiotowego pojazdu, nieposiadania przez Skarżącego statusu aktualnego właściciela tego pojazdu, istnienia osoby aktualnego właściciela (niebędącego Skarżącym) i rejestracji pojazdu poza granicami Polski, doszłoby do stwierdzenia, że w okolicznościach niniejszej sprawy "wydanie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu" niewątpliwie "powoduje wystąpienie nieodwracalnych skutków prawnych", które nie mogą zostać usunięte w ramach kompetencji organów administracji, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a., bowiem "stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji pojazdu" w Polsce ma bezpośredni wpływ (nieodwracalne skutki) na dalsze decyzje o rejestracji przedmiotowego pojazdu poza granicami Polski, a których organ nie jest w stanie usunąć w ramach swoich kompetencji, a zatem doszłoby do stwierdzenia, że Organ, wobec ziszczenia się przesłanki określonej w art. 156 § 2 k.p.a., winien ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji o rejestracji pojazdu z naruszeniem prawa (w sytuacji przyjęcia, że istniałyby przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, wskazane w art. 156 § 1 k.p.a.), oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności tej decyzji, w myśl art. 158 § 2 k.p.a., a zatem Sąd I instancji uchyliłby zaskarżoną decyzję w całości;

7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z 156 § 1 pkt 2) k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych wskutek błędnego wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, mimo braku ku temu podstaw prawnych i faktycznych, do którego to naruszenia w zakresie niezastosowania i niewłaściwego zastosowania w/w przepisów doszło wskutek błędnego ustalenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, dokonania jego błędnej oceny i subsumpcji pod normy prawa, zawarte w w/w przepisach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby doszło do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny, stwierdzono by, że nie zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, które pozwalałyby na odstąpienie przez Organ od nadrzędnej zasady trwałości decyzji administracyjnych, lub ewentualnie stwierdzono by, że powstały "nieodwracalne skutki wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu" i z tego powodu Organ winien ograniczyć się do stwierdzenia wydania tej decyzji z naruszeniem prawa (w przypadku przyjęcia, że takie naruszenie prawa faktycznie miało miejsce w przedmiotowej sprawie), czym uczyniłby zadość nadrzędnej zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, a w związku z tym Sąd I instancji uchyliłby zaskarżoną decyzję w całości;

II. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (p.u.s.a.) w zw. z "art. 7 k.p.a., 77 k.p.a., 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a." poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zaniedbania przez Organ obowiązku wyczerpującego zebrania całości materiału dowodowego sprawy, dokonania przez Organ dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranych w sprawie dowodów, oraz dokonania błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności, poprzez:

a. niedokonanie przez Organ we wszczętym z urzędu postępowaniu szczegółowego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego sprawy w zakresie ustalenia, czy Skarżący jest aktualnym właścicielem pojazdu, czy doszło do jego zbycia przez Skarżącego celem ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż powyższe zaniedbanie Organu doprowadziło do błędnego ustalenia kręgu stron postępowania i błędnego przyjęcia, że Skarżący jest jedyną stroną tego postępowania, w sytuacji gdy przedmiotowy pojazd został zbyty przez Skarżącego i obecnie inny podmiot jest jego aktualnym właścicielem, co skutkowało naruszeniem przepisów prawa materialnego w postaci art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia z dnia 8 listopada 2024 r. Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz.U. z 2024 r. poz. 1709) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. oraz przepisów postępowania w postaci art. 10 k.p.a. i w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez niezawiadomienie przez Organ aktualnego właściciela pojazdu o wszczęciu z urzędu "postępowania o stwierdzenie nieważności" decyzji w sprawie rejestracji pojazdu, co następnie skutkowało pozbawieniem aktualnego właściciela pojazdu prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak również spowodowało, że Organ bez ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania nie mógł w sposób prawidłowy i wyczerpujący zbadać wystąpienia negatywnych przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu m. in. w zakresie "nieodwracalnych skutków stwierdzenia nieważności tej decyzji" (art. 156 § 2 k.p.a.);

b. niewskazanie przez Organ w treści zaskarżonej decyzji podstaw prawnych i faktycznych, na jakich oparł się Organ, dokonując ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd I instancji zauważył te zaniedbanie organu, zauważyłby, że wskutek tego zaniedbania mogło dojść do naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdyż wskutek tych zaniedbań Organ błędnie ustalił krąg stron postępowania i tym samym odebrał przymiot strony i prawa strony w tym postępowaniu aktualnemu właścicielowi pojazdu, natomiast gdyby Organ w treści decyzji określił podstawy prawne i faktyczne dokonanych w tym zakresie ustaleń, doszedłby do wniosku, że w ramach postępowania dowodowego jest zobowiązany do "ustalenia faktów w zakresie stanu faktycznego i prawnego" przedmiotowego pojazdu oraz zastosowania przepisów prawa materialnego w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego, co doprowadziłoby Organ do prawidłowego stwierdzenia, że Skarżący nie jest aktualnym właścicielem przedmiotowego pojazdu, a więc nie może być jedyną stroną "postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji pojazdu" i zawiadomiłby aktualnego właściciela pojazdu o wszczęciu tego postępowania, umożliwiając mu tym samym skorzystanie z prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiłby mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

c. nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego i niedokonanie przez Organ szczegółowego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego celem ustalenia wystąpienia "nieodwracalnych skutków stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu" i dokonanie dowolnej oceny w zakresie wystąpienia nieodwracalnych skutków, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż powyższe zaniedbania Organu doprowadziły do "nieustalenia czy wobec aktualnego właściciela pojazdu, który pozbawiony został prawa czynnego udziału w postępowaniu, takie nieodwracalne skutki wystąpiły", z uwzględnieniem faktu rejestracji tego pojazdu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, które to skutki nie mogą być naprawione w ramach kompetencji organów administracyjnych, "co mogło w sposób istotny doprowadzić do naruszenia przepisu prawa materialnego zawartego w art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 2 k.p.a.", gdyż "wskutek naruszenia tych przepisów postępowania" Organ błędnie stwierdził, że "nie wystąpiły nieodwracalne skutki stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji" i błędnie wydał decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji, w sytuacji gdy w przypadku prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie "Organ mógł stwierdzić, że takie nieodwracalne skutki wystąpią" i wydałby decyzję o stwierdzeniu wydania decyzji o rejestracji z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.);

d. nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego i niedokonanie przez Organ szczegółowego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego celem ustalenia wystąpienia negatywnych skutków społecznych i ekonomiczno-gospodarczych wydania decyzji o rejestracji pojazdu, jako przesłanki stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., i dokonanie dowolnej oceny w zakresie wystąpienia negatywnych skutków społecznych i ekonomiczno-gospodarczych wydania decyzji o rejestracji pojazdu, jak również poprzez nieprzedstawienie żadnych dowodów potwierdzających, że takie skutki faktycznie wystąpiły, dokonanie całkowicie dowolnej oceny, "jakoby decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu niwelowała rzekome negatywne skutki wydania decyzji o rejestracji pojazdu", co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na dokonanie przez Organ całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń, "jakoby wystąpiły negatywne skutki społeczne i ekonomiczno-gospodarcze wydania decyzji o rejestracji pojazdu", które to ustalenia zostały dokonane bez oparcia w materiale dowodowym sprawy, "co mogło w sposób istotny doprowadzić do naruszenia przepisu prawa materialnego zawartego w art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., gdyż wskutek naruszenia tych przepisów postępowania" Organ błędnie stwierdził, że "takie negatywne skutki wystąpiły oraz że stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji pojazdu takie skutki niweluje", w sytuacji gdy Organ nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wystąpienie skutków, na które Organ wskazuje w decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, a także nawet w przypadku przyjęcia, że takie skutki mogły wystąpić, wbrew twierdzeniom Organu, przedmiotowa decyzja "w żaden sposób nie eliminuje skutków, które zostały przytoczone przez Organ", ponieważ przedmiotowy pojazd nadal pozostaje w obrocie gospodarczym i jest użytkowany "oraz nikt nie zgłaszał żadnych negatywnych skutków związanych z jego funkcjonowaniem i korzystaniem z niego", a wydanie przedmiotowej decyzji "nie wpłynęło w żaden sposób na możliwość dalszego z niego korzystania, nadal pozostaje on w obrocie gospodarczym i może być przedmiotem tego obrotu, dalej jest użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem";

e. całkowicie błędne ustalenie przez Organ wskutek dokonania całkowicie dowolnej oceny materiału dowodowego, że przedmiotowy pojazd nie był dopuszczony do obrotu na obszarze celnym Unii Europejskiej, w sytuacji gdy w obrocie prawnym istnieje obowiązująca wszystkie organy decyzja o dopuszczeniu przedmiotowego pojazdu do obrotu na terytorium Unii Europejskiej, który to dokument znajduje się że w aktach przedmiotowej sprawy, jako dowód potwierdzający prawidłowe i zgodne z prawem wprowadzenie przedmiotowego pojazdu na terytorium Unii Europejskiej i dopuszczenie tego pojazdu do obrotu na obszarze celnym Unii Europejskiej w postaci poświadczonego zgłoszenia celnego, wydanego zgodnie z przepisami art. 5 pkt 23) lit. b) w zw. z art. 170 w zw. z art. 191 w zw. z art. 194 i w zw. z art. 201 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, który jednoznacznie stwierdza, że przedmiotowy pojazd uzyskał unijny status celny i jest dopuszczony do obrotu na terytorium Unii Europejskiej i nie wymagał przedstawienia świadectwa homologacji, co organ celny potwierdził w treści poświadczonego zgłoszenia celnego w polu 44 "Dodatkowe informacje/załączone dokumenty/świadectwa i pozwolenia" (odnotowano m.in.: "9DK8 - wyjaśnienia w sprawie homologacji"), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Organ prawidłowo dokonał oceny tego dokumentu stwierdziłby, że przedmiotowy pojazd nie jest pojazdem nowym w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 37) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 z dnia 5 lutego 2013 roku w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych, a zatem przedmiotowe rozporządzenie nie dotyczy przedmiotowego pojazdu, co skutkuje tym, że przy jego rejestracji nie istniał obowiązek złożenia świadectwa homologacji, które to naruszenie doprowadziło do "naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia przepisu art. 2 pkt 62) p.r.d. oraz w zw. z art. 3 pkt 37), art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 38 ust 1 zdanie 1 i art. 33 ust. 1 rozporządzenia 167/2013";

f. nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego i zaniedbanie przez Organ obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego sprawy celem ustalenia, czy przedmiotowy pojazd, jak i inne analogiczne pojazdy tego samego typu, funkcjonują w obrocie na terytorium Polski i Unii Europejskiej, czy były sprowadzane i wprowadzane do obrotu na terytorium Unii Europejskiej, również przed wprowadzeniem "przepisów regulowanych rozporządzeniem 167/2013 i innymi aktami prawnymi", czy są zarejestrowane i wykorzystywane przez rolników w Polsce i innych krajach Wspólnoty, czy została wydana w stosunku do pojazdu tego typu, co przedmiotowy pojazd, decyzja o wycofaniu go z obrotu na terytorium UE, i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny w powyższym zakresie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem poprzez powyższe naruszenie Organ błędnie ustalił, iż przedmiotowa decyzja o rejestracji pojazdu nagle "wywołała bardzo niekorzystne skutki", na które wskazuje Organ w zaskarżonej decyzji, które to naruszenie doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że ziściły się przesłanki rażącego naruszenia prawa, i stwierdzenie z tego względu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, "bowiem gdyby Organ dokonał prawidłowego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego sprawy i jego oceny, mógłby dojść do ustaleń, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły niekorzystne skutki wydania decyzji o rejestracji pojazdu, a zatem nie doszło do rażącego naruszenia prawa, przez co nie doszło do ziszczenia się przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu i Organ nie wydałby decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu";

9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. art. 1 § 2 p.u.s.a. w związku z art. 10 k.p.a. i w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a poprzez pominięcie przez Sąd I instancji przy orzekaniu faktu, iż Organ nie zawiadomił aktualnego właściciela pojazdu o wszczęciu z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na pozbawienie aktualnego właściciela pojazdu prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co jest skutkiem naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia przepisów art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz.U. z 2024 r. poz. 1709) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a., oraz doprowadziło do naruszenia przepisów art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 2 k.p.a., bowiem Organ bez ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania, umożliwienia aktualnemu właścicielowi pojazdu prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania w zakresie homologacji i umożliwienia mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie mógł w sposób prawidłowy i wyczerpujący zbadać wystąpienia negatywnych przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu, m. in. w zakresie "nieodwracalnych skutków stwierdzenia nieważności tej decyzji";

10) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. poprzez całkowicie błędne przyjęcie, że Organ prawidłowo wydał decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, w sytuacji gdy w stosunku do decyzji o rejestracji pojazdu nie wystąpiła żadna z podstaw do stwierdzenia jej nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a., przez co Organ nie miał podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie naruszenia przepisów prawa przez Organ, doszedłby do przekonania, że "nie zaszły żadne z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, wskazane w przepisie art. 156 § 1 k.p.a." oraz że w przedmiotowej sprawie występują negatywne przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w przepisie art. 156 § 2 k.p.a., "w postaci nieodwracalnych skutków stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu", które nie mogą zostać usunięte w ramach kompetencji organów administracji, i uchyliłby decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu;

11) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 156 § 2 w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że "decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu nie wywoła nieodwracalnych skutków prawnych" (w przypadku przyjęcia, że istniałyby przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, wskazane w art. 156 § 1 k.p.a.), w sytuacji gdy "decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu" w okolicznościach niniejszej sprawy "niewątpliwie wywołuje nieodwracalne skutki prawne", które nie mogą zostać usunięte w ramach kompetencji organów administracji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd I instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny w zakresie ustalenia przez Organ stanu faktycznego sprawy, kręgu stron postępowania, doszedłby do stwierdzenia ziszczenia się przesłanki określonej w art. 156 § 2 k.p.a., powodującej obowiązek wydania przez Organ decyzji o stwierdzeniu wydania decyzji o rejestracji pojazdu z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności tej decyzji, w myśl art. 158 § 2 k.p.a., i uchyliłby zaskarżoną decyzję w całości;

12) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprzedstawienie i nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska strony skarżącej "w zakresie faktów, że":

a) ten sam typ pojazdu funkcjonuje w obrocie na terytorium Polski i całej Unii Europejskiej od wielu lat, analogiczne pojazdy były sprowadzane i wprowadzane do obrotu na terytorium Unii Europejskiej, również przed wprowadzeniem przepisów w zakresie homologacji w postaci rozporządzenia nr 167/2013 i innych aktów prawnych, "korzysta z nich od dekad rzesza rolników" nie tylko w Polsce, ale również w innych krajach Wspólnoty;

b) przedmiotowy pojazd został zbyty, wywieziony z kraju, a następnie zarejestrowany w innym kraju, mając za podstawę przedmiotową decyzję o rejestracji pojazdu, której nieważność została stwierdzona przez Organ w przedmiotowej sprawie, "jak również wystąpienia z tego powodu nieodwracalnych skutków, których Organ nie jest władny, ani uniknąć, ani naprawić, w ramach swoich kompetencji, o których mowa w przepisie art. 156 § 2 k.p.a.";

c) Organ w decyzjach o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, wydanych w analogicznych do przedmiotowej sprawach (które również są przedmiotem postępowań przed Sądem I instancji) "formułuje twierdzenie, że w zakresie kolejnych decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu (wydawanych następnym właścicielom ciągnika rolniczego) występują negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, a co do przedmiotowej decyzji o rejestracji pojazdu takie negatywne przesłanki nie występują", co stanowi "jawny przejaw nierównego traktowania stron postępowania i stanowi rażące naruszenie jednej z głównych zasad postępowania administracyjnego, określoną w art. 8 k.p.a.", zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w przypadku rozważenia przez Sąd I instancji stanowiska strony skarżącej w powyższym zakresie, Sąd I instancji mógłby dojść do przekonania, że Organ nie zebrał całokształtu materiału dowodowego w sprawie, dokonał jego błędnej oceny i subsumpcji pod normy prawne w zakresie ustalenia wystąpienia negatywnych skutków wydania decyzji o rejestracji pojazdu oraz "nieodwracalnych skutków wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu", w konsekwencji czego uchyliłby zaskarżoną decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu;

13) art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącego w postaci stanowiska Ministerstwa Infrastruktury z dnia 07.06.2024 r. "w kwestii rejestracji używanych pojazdów sprowadzonych z państw niebędących członkiem Unii Europejskiej - w kontekście dokumentów homologacyjnych oraz projektu rządowego ustawy nr UC95 wraz z uzasadnieniem" i błędne stwierdzenie przez Sąd I instancji, że:

a. odmienne interpretowanie przepisów w zakresie homologacji przez organy władzy publicznej nie świadczy o ich skomplikowaniu, lecz o nieprawidłowym stosowaniu prawa przez organy oraz że "procedowana obecnie nowelizacja krajowych przepisów homologacyjnych w żaden sposób nie podważa oczywistości przepisów prawa w tym zakresie", w sytuacji gdy zgodnie z powyższym stanowiskiem Ministerstwa Infrastruktury oraz uzasadnieniem projektu rządowego ustawy nr UC95 celem tej nowelizacji jest usunięcie rozbieżności interpretacyjnych w zakresie pojęć "pojazd nowy" i "pojazd używany" oraz wymogów w zakresie homologacji, "powstałych na gruncie kolizji przepisów unijnych i krajowych", jak również w sytuacji gdy w powyższym stanowisku wprost wskazano na fakt powstania rozbieżności w wykładni przepisów krajowych i unijnych, w tym na fakt ich kolizji, oraz na potrzebę ujednolicenia tych przepisów, tak aby nie powstawały rozbieżności co do ich wykładni, który to fakt został całkowicie pominięty przez Sąd I instancji przy dokonywaniu oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;

b. "z obecnego brzmienia uzasadnienia tej nowelizacji" wynika, że regulować ma ona m. in. zasady dopuszczenia w Polsce używanych ciągników rolniczych spoza UE, a tymczasem przedmiotowy pojazd jest w rozumieniu rozporządzenia 167/2013 pojazdem nowym oraz że powyższe wnioski zbieżne są z tymi zaprezentowanymi przez Ministerstwo Infrastruktury, w sytuacji gdy "Minister Infrastruktury wprost wskazuje, że w projektowanej ustawie znaleźć się mają przepisy abolicyjne", stanowiące, że pojazdy zarejestrowane przed dniem wejścia w życie nowych regulacji będą uznawane w określonych przypadkach za spełniające warunki dopuszczenia do ruchu w RP (który to fakt Sąd I instancji całkowicie pominął) oraz pominięcie przy ocenie materiału dowodowego w sprawie faktu, że celem tej nowelizacji jest usunięcie rozbieżności interpretacyjnych w zakresie pojęć "pojazd nowy" i "pojazd używany" oraz wymogów w zakresie homologacji, powstałych na gruncie kolizji przepisów unijnych i krajowych, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, gdyż Sąd I instancji dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, a gdyby Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego w sprawie, w szczególności w postaci stanowiska Ministerstwa Infrastruktury z dnia 07.06.2024 r. "w kwestii rejestracji używanych pojazdów sprowadzonych z państw niebędących członkiem Unii Europejskiej", to mogłoby to mieć wpływ na treść orzeczenia, gdyż gdyby Sąd I doszedł do prawidłowych wniosków w zakresie istnienia rozbieżności w wykładni przepisów krajowych i unijnych w zakresie wymogu przedłożenia świadectwa homologacji, w tym istnienia kolizji tych przepisów na gruncie prawa polskiego i unijnego, uchyliłby zaskarżoną decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu;

14) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. art. 1 § 2 p.u.s.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie przez Sąd I instancji, że Organ dopuszcza się nierównego traktowania stron postępowania poprzez to, że Organ w decyzjach o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazdu "wydanych w analogicznych do przedmiotowej sprawach (które również są przedmiotem postępowań przed Sądem I instancji) formułuje twierdzenie, że w zakresie kolejnych decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu (wydawanych następnym właścicielom ciągnika rolniczego) występują negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji", a co do przedmiotowej decyzji o rejestracji pojazdu takie negatywne przesłanki nie występują, które to twierdzenia Organu stanowią "jawny przejaw nierównego traktowania stron postępowania" i rażące naruszenie "jednej z głównych zasad postępowania administracyjnego, określoną w art. 8 k.p.a.", zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

III. Rozprawa kasacyjna.

Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. pełnomocnik skarżonego organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, odnosząc się szczegółowo do podniesionych zarzutów kasacyjnych.

Pełnomocnicy procesowi strony skarżącej kasacyjnej, podtrzymując zarzuty i wnioski kasacyjne, przedstawili dodatkowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

IV. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

1. Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu.

2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.

3. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych, uznając, że – w świetle podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. – są one pozbawione zdolności do skutecznego podważenia mocy wiążącej zaskarżonego wyroku.

4. Dokonując negatywnej oceny formalnej lub merytorycznej podniesionych zarzutów kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pomimo ich wielości (wywiedziono łącznie 14 zarzutów) oraz multiplikacji tożsamych zagadnień prawnych w opisie skonkretyzowanych podstaw kasacyjnych odnoszonych do przepisów prawa procesowego i materialnego, istota stanowiska strony skarżącej kasacyjnej może zostać zredukowana do kilku podstawowych kwestii, które w związku z koniecznością zachowania syntetyczności i jasności wywodu zostaną poddane łącznej i całościowej ocenie, z tym zastrzeżeniem, że nie wszystkie zarzuty kasacyjne lub nie w pełnym zakresie mogą zostać poddane kontroli ad meritum ze względu na określone wady konstrukcyjne lub błędy formalne, którymi są dotknięte.

5. Na wstępie należy przypomnieć – w zasadniczej części pominiętą lub niewłaściwie ocenioną przez kasanta – okoliczność specyfiki podstaw prawnych i faktycznych sprawy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jako sprawy administracyjnej weryfikacyjnej (zob. m.in. M. Kamiński, Elementy konstytutywne sprawy administracyjnej weryfikacyjnej, Casus 2015, nr 77, s. 30 i n.; tenże, Stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego, w: Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, Warszawa 2017, s. 562 i n.). Przedmiotem tego rodzaju sprawy jest weryfikacja prawidłowości i obowiązywania decyzji rozstrzygającej co do zasady ostatecznie inną sprawę w świetle przesłanek pozytywnych i negatywnych stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 w zw. z art. 158 § 2 i 3 k.p.a. lub w przepisach ustaw szczególnych. W ramach postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie jest natomiast dopuszczalne ponowne badanie lub rozstrzyganie określonych zagadnień z zakresu podstaw prawnych lub faktycznych sprawy, w której wydano weryfikowaną decyzję, jeżeli nie wykazują one bezpośredniego i istotnego związku z treścią przesłanek dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia tego rodzaju postępowania nadzwyczajnego (zob. np. art. 158 § 3 k.p.a.) oraz przesłanek pozytywnych i negatywnych stwierdzenia nieważności.

W związku z powyższym trzeba przyjąć, że – formułując zarzuty kasacyjne zmierzające do podważenia prawidłowości wykładni lub zastosowania przepisów prawa materialnego lub procesowego w sprawie sądowoadministracyjnej dotyczącej skargi na decyzje administracyjne wydane w sprawie stwierdzenia nieważności – strona skarżąca kasacyjnie musi zachować szczególną precyzję, dokładność oraz jasność w zakresie konkretyzowania podstaw kasacyjnych, rozważając i bacząc, aby zarzuty te nie odnosiły się bezpośrednio lub pośrednio do niewykazujących relewantnego prawnie związku z podstawami normatywnymi sprawy stwierdzenia nieważności elementami prawnymi lub faktycznymi sprawy, w której wydano weryfikowane orzeczenie administracyjne.

6. Przechodząc do szczegółowej oceny podniesionych zarzutów kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie przede wszystkim zauważyć, że – niezależnie od stwierdzenia istnienia przesłanek do formalnego oddalenia ich części ze względu zawarte w ich treści istotne i nieusuwalne wady konstrukcyjne opisu podstaw, o których mowa w art. 174 p.p.s.a. (zob. uwagi poniżej) – stanowisko strony skarżącej kasacyjnie w zakresie, w jakim poddaje się weryfikacji merytorycznej, nie jest w stanie skutecznie podważyć oceny legalnościowej kontrolowanego Sądu Wojewódzkiego.

6.1. Strona skarżąca kasacyjnie nie tylko nie przedstawiła dostatecznej i spójnej argumentacji prawnej, z której można by wyprowadzić wniosek, że w sprawie stwierdzenia nieważności spornej decyzji rejestracyjnej z dnia 30 marca 2020 r. stroną lub stronami postępowania nadzwyczajnego powinni być "aktualni właściciele" pojazdu (ciągnika) rolniczego, którego rejestracja została unieważniona i który po wydaniu decyzji rejestracyjnej stał się przedmiotem obrotu prawnego, lecz także i przede wszystkim wskazała niepełne (np. art. 28 k.p.a.), nieadekwatne (np. art. 140 k.c.) lub błędne wzorce kontroli kasacyjnej (przepis § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów, który to akt wszedł w życie dopiero 30 listopada 2024 r.). W szczególności nie wskazano zasadniczych przesłanek normatywnych, na podstawie których można by wykazać bezpośrednie oddziaływanie skutków prawnych decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej na objęte ochroną norm prawa administracyjnego materialnego lub formalnego (bezpośrednio lub pośrednio) prawa lub obowiązki aktualnych właścicieli spornego pojazdu.

6.2. W związku z wyrażoną powyżej oceną prawną nie ma uzasadnionych podstaw pogląd, że Sąd a quo – kontrolując zaskarżoną decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji rejestracyjnej – powinien był sankcjonować na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. zaistnienie w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności wady wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., mającej być następstwem rzekomego pominięcia w tym postępowaniu osób będących "aktualnymi właścicielami" spornego pojazdu.

6.3. Oczywiście błędna i bezskuteczna – niezależnie od stwierdzonej wyżej bezzasadności zarzutu pominięcia stron w postępowaniu nieważnościowym – jest próba wywiedzenia, że Sąd Wojewódzki powinien był stwierdzić nieważność (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) zaskarżonej decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji rejestracyjnej ze względu na rażące naruszenie przepisów o udziale w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności "aktualnego właściciela pojazdu" jako strony tego postępowania. Autor skargi kasacyjnej pominął w tym zakresie zasadę niekonkurencyjności środków weryfikacji w nadzwyczajnych postępowaniach administracyjnych, zgodnie z którą nie jest dopuszczalne zamienne lub równoległe stosowanie podstaw weryfikacji właściwych odrębnym instytucjom procesowym (np. podstaw wznowienia postępowania administracyjnego i podstaw stwierdzenia nieważności orzeczeń administracyjnych).

6.4. Odnosząc się do wadliwie skonstruowanego zarzutu błędnej wykładni i wadliwego zastosowania przesłanki rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., odniesionej do treści normatywnej wynikającej z art. 73 ust. 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (p.r.d.), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kasant z jednej strony nie zakwestionował – w sposób pozwalający na pełną kontrolę merytoryczną powyższego zarzutu – rezultatu wykładni powyższej przesłanki przez kontrolowany Sąd Wojewódzki, jak również nie przedstawił alternatywnej i argumentacyjnie przekonującej wersji interpretacyjnej pojęcia rażącego naruszenia prawa, z drugiej zaś – w sposób niezgodny z metodyką formułowania zarzutów naruszenia prawa materialnego powiązał mający być konsekwencją błędnej wykładni prawa materialnego zarzut jego wadliwego zastosowania ze stanem faktycznym odmiennym od stanu będącego podstawą orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej, co wobec bezskuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania (zob. dalsze uwagi poniżej) musiało prowadzić do formalnego oddalenia tak sformułowanej ekscepcji.

Niezależnie od powyższej oceny formalnej, uwzględniając ogólne zastrzeżenia wykładnicze przytoczone w treści powyższego zarzutu, Sąd kasacyjny zauważa, że rozważania prawne wynikające z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w odniesieniu do przesłanki rażącego naruszenia prawa jako podstawy stwierdzenia nieważności są wystarczające do uznania, że interpretacja i weryfikacyjne zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w sprawie kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdzającej nieważność spornej decyzji rejestracyjnej odpowiadają prawu, albowiem naruszenie prawa w zakresie wskazanym w decyzji weryfikacyjnej (art. 73 ust. 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d.) było i jest oczywiste już na gruncie językowej rekonstrukcji treści stosowanej regulacji materialnoprawnej, natomiast zasadnicze znaczenie normatywne powyższych przepisów jako podstawy wydania decyzji rejestracyjnej nie budzi wątpliwości. Kwalifikacja ta jest konsekwencją kategorycznego brzmienia regulacji materialnoprawnej, która z jednej strony ustanawia zasadę, że dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe (art. 71 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 71 ust. 3 p.r.d.), z drugiej zaś – ustanawia zamknięty katalog dokumentów, na podstawie których dokonuje się rejestracji (zob. art. 72 ust. 1 p.r.d.). W zbiorze powyższych, stanowiących obligatoryjną – wobec stwierdzenia konieczności ich przedstawienia – podstawę rejestracji właściwego pojazdu, dokumentów – zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. (z zastrzeżeniem art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania weryfikowanej decyzji rejestracyjnej – znajdowały się świadectwo zgodności WE albo świadectwo zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenie jednostkowe pojazdu, decyzja o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu. Jeżeli więc zgodnie z niepodważanym w tym zakresie stanem faktycznym sprawy rozstrzygniętej weryfikowaną decyzją rejestracyjną sporny pojazd (ciągnik rolniczy) nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem wyłączenie z art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d. nie miało w tej sprawie zastosowania, to niewątpliwie powyższa decyzja rejestracyjna nie mogła zostać wydana bez spełnienia warunku przedłożenia jednego z dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. (por. wyrok NSA z 9.12.2025 r., sygn. akt II GSK 1252/25).

Na tle przedmiotowej sprawy trzeba ponadto zwrócić uwagę na istotną okoliczność, która uniemożliwia pozytywną weryfikację tezy, że przepisy prawa krajowego lub unijnego dotyczące zasad lub trybu homologacji lub rejestracji pojazdów rolniczych i leśnych były przedmiotem wątpliwości interpretacyjnych organu, który wydał unieważnioną decyzję rejestracyjną. Jak bowiem wynika z akt sprawy, której dotyczy skarga, organ ten (Starosta Sokólski) odstąpił na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. od sporządzenia uzasadnienia powyższej decyzji, eliminując możliwość przedstawienia i wykazania możliwych i relewantnych na tle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. niejasności lub wielowariantowości w procesie wykładni stosowanych regulacji materialnoprawnych.

Nie była natomiast konieczna wykładnicza lub subsumpcyjna analiza skutków społeczno-gospodarczych rażącego naruszenia prawa, albowiem tego rodzaju zewnętrzne konsekwencje kwalifikowanego, oczywistego i ciężkiego naruszenia podstaw normatywnych weryfikowanej decyzji nie należą do zakresu analizowanej podstawy nieważności (por. np. M. Kamiński, Stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego, w: Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, Warszawa 2017, s. 569; wyrok NSA z 24.06.2025 r., II GSK 2693/21). Zbędność rozważań Sądu meriti w tym zakresie nie miała jednak wpływu na prawidłowość rezultatu przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

6.5. Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty dotyczące błędnej wykładni lub wadliwego zastosowania przesłanki negatywnej stwierdzenia nieważności w postaci wywołania przez weryfikowaną decyzję nieodwracalnych skutków prawnych.

Pomijając w tym miejscu oczywiste defekty konstrukcyjne zarzutów naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jakie autor skargi kasacyjnej powiązał z powyższą przesłanką, jak również oczywiście błędne sformułowania traktujące o "nieodwracalnych skutkach prawnych" wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności lub stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu (zob. m.in. zarzuty nr 5, 6, 8.c, 11 petitum skargi kasacyjnej), należy przede wszystkim podnieść, że w treści opisowej skonkretyzowanych podstaw kasacyjnych nie przedstawiono w sposób pełny i spójny zarówno postulowanej wersji wykładniczej pojęcia nieodwracalnych skutków prawnych, jak i nie wyjaśniono sposobu rozumienia skutków materialnoprawnych decyzji rejestracyjnej, których cofnięcie na mocy decyzji stwierdzającej nieważność tej pierwszej nie jest już możliwe w sensie prawnym, z tym zastrzeżeniem, że przedmiotem unieważniającego odwrócenia mogą być tylko skutki bezpośrednio wywołane przez decyzję dotkniętą wadą nieważności (zob. szersze rozważania: M. Kamiński, Problem definiowania pojęcia nieodwracalnych skutków prawnych unieważnialnej decyzji administracyjnej a koncepcja skutku prawnego, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2013 r., nr 4, s. 49-73; tenże, Stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego, w: Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, Warszawa 2017, s. 576-577). Nie są w związku z tym wystarczające i prima facie prawidłowe ogólne supozycje, że decyzja rejestracyjna "wywołała" dalsze skutki prawne w związku z obrotem prawnym zarejestrowanym pojazdem lub faktem jego dalszej rejestracji poza granicami RP.

6.6. Formalnemu oddaleniu podlegały zarzuty kwestionujące prawidłowość wykładni i zastosowania przepisów prawa unijnego i krajowego w zakresie terminu "nowy pojazd".

Zarzuty te – jako wadliwie sformułowane na tle podstawy normatywnej sprawy stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej w zakresie przyczyny nieważności wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – nie mogły prowadzić do przeprowadzania pełnej kontroli merytorycznej stanowiska zajętego w tym przedmiocie przez Sąd meriti. W tym sensie stronie skarżącej kasacyjnie nie powiodła się zatem próba poddania ocenie prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowości kwalifikacji spornego pojazdu rolniczego jako "pojazdu nowego" w rozumieniu art. 3 pkt 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (Dz.U. UE. L. z 2013 r. Nr 60, str. 1 ze zm.; rozporządzenie nr 167/2013) na tle podstaw materialnoprawnych sprawy jego rejestracji oraz przesłanki rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Formułując zarzuty kasacyjne na tle powyższego zagadnienia, kasant nie dostrzegł jednak, że kwalifikacja przedmiotu rejestracji jako "pojazdu nowego" była badana przez skarżony organ w sprawie stwierdzenia nieważności jedynie wtórnie i pośrednio jako przesłanka do oceny, czy i w jakim zakresie decyzja rejestracyjna została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym, jak już podkreślono powyżej, prawidłowo skonstruowany zarzut kasacyjny powinien był uwzględniać tę zasadniczą zależność pomiędzy podstawami normatywnymi sprawy administracyjnej i sprawy weryfikacyjnej.

Dokonując natomiast ograniczonej oceny stanowiska strony skarżącej kasacyjnie, która zarzuciła również Sądowi Wojewódzkiemu, że w sposób wadliwy zweryfikował prawidłowość ustaleń faktycznych skarżonego organu w powyższym zakresie, wystarczy jedynie wskazać, że strona ta nie przedłożyła w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności żadnych wiarygodnych dokumentów, z których wprost wynikałoby, że sporny pojazd w momencie wydawania decyzji rejestracyjnej nie był pojazdem nowym w rozumieniu bezpośrednio obowiązującego art. 3 pkt 37 rozporządzenia nr 167/2013, a więc – zgodnie z art. 3 pkt 38 i 40 powyższego aktu – że był wcześniej rejestrowany lub dopuszczony na terytorium UE. W tej sytuacji zgodnie z § 2 ust. 5 uchylonego z dniem 4 września 2022 r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych, w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nowego pojazdu, do wniosku o rejestrację właściciel pojazdu był zobowiązany dołączyć jeden z dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. Treść powyższej regulacji była jednoznaczna i jasna, a zatem nie wymagała przeprowadzenia skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych, niezależnie od złożoności wtórnego prawa unijnego dotyczącego systemu homologacji pojazdów. To ostatnie zagadnienie – niebędące przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie kasacyjnej – ma jednak charakter odrębny względem warunków prawnych legalnej rejestracji pojazdów na terytorium RP.

Na marginesie należy jedynie przypomnieć (zob. m.in. wyrok NSA z 9.12.2025 r., sygn. akt II GSK 1252/25; wyrok NSA z 30.10.2025 r., II GSK 947/25), że zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 167/2013 podmiot działający na rynku unijnym w charakterze importera (art. 11) nowego pojazdu jest uważany do celów ww. rozporządzenia za producenta (art. 15) i podlega obowiązkom producenta zgodnie z art. 8-10 (w tym obowiązkom w zakresie procedur homologacyjnych), w przypadku gdy udostępnia na rynku lub rejestruje pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne lub jest odpowiedzialny za ich dopuszczenie pod swoją własną nazwą lub znakiem handlowym lub modyfikuje pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny w sposób, który może mieć wpływ na zgodność z mającymi zastosowanie wymogami. W takim wypadku, w razie wprowadzania do obrotu lub dopuszczania pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych, importerzy zapewniają, aby były one produkowane i homologowane zgodnie z wymogami określonymi w powyższym rozporządzeniu oraz w aktach delegowanych i wykonawczych przyjętych na mocy ww. rozporządzenia (art. 8 ust. 1), a ponadto – są oni odpowiedzialni przed organem udzielającym homologacji za wszystkie aspekty procesu homologacji i za zapewnienie zgodności produkcji, niezależnie od tego, czy bezpośrednio uczestniczą we wszystkich etapach konstruowania pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego (art. 8 ust. 6). Zgodnie natomiast z art. 38 rozporządzenia nr 167/2013, z zastrzeżeniem art. 41 i 44, pojazdy, dla których obowiązkowa jest homologacja typu UE całego pojazdu, lub pojazdy, dla których producent uzyskał taką homologację na mocy niniejszego rozporządzenia, są udostępniane na rynku, rejestrowane lub dopuszczane, jeżeli towarzyszy im ważne świadectwo zgodności (zob. art. 3 pkt 33 rozporządzenia nr 167/2013), wydane zgodnie z art. 33.

6.7. Całościowemu lub częściowemu oddaleniu podlegały także pozostałe zarzuty (proste i złożone) naruszenia przepisów postępowania.

Formalna lub merytoryczna ocena powyższych zarzutów została przeprowadzona powyżej, natomiast w tym miejscu wystarczy jedynie dodatkowo odnieść się do zarzutów opisanych w pkt 12-14 petitum skargi kasacyjnej.

Oddalając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd Wojewódzki zrealizował w stopniu dostatecznym obowiązek sporządzenia prawidłowego formalnie i konstrukcyjnie uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie obligatoryjne elementy składowe, o których mowa w art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a., w tym zwięzłe przedstawienie zarzutów podniesionych w skardze oraz wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W tym sensie uzasadnienie to realizuje formalne wymogi treściowe określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., umożliwiając Naczelnemu Sądowi przeprowadzenie efektywnej – w granicach podniesionych zarzutów – kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Strona skarżąca kasacyjnie nie może natomiast oczekiwać, że za pośrednictwem zarzutu naruszenia powyższego przepisu dojdzie do kontroli merytorycznej prawidłowości ocen prawnych Sądu Wojewódzkiego, albowiem zarzuty w tym przedmiocie zmierzają już nie do kontroli formalnej prawidłowości uzasadnienia, lecz do podważenia procesu lub rezultatu sądowoadministracyjnej oceny legalności wykładni lub stosowania prawa przez kontrolowane organy.

Podobnej oceny wymagał zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c. Strona skarżąca kasacyjnie, niezależnie od niewykazania konieczności lub potrzeby dopuszczenia dowodu z dokumentu urzędowego (notabene zawierającego niewiążące sądy administracyjne stanowisko ministra), nie przedstawiła przekonującej argumentacji, że sugerowane uchybienie Sądu Wojewódzkiego co najmniej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc na treść zaskarżonego wyroku. Z tych samych względów oddaleniu podlegał zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o dopuszczenie dalszych dowodów z dokumentów w postaci "wizualizacji" sprawozdania finansowego za okres od 01.06.2023 r. do 31.12.2023 r. skarżącej kasacyjnie spółki oraz sporządzonego w języku angielskim i pozbawionego tłumaczenia przysięgłego na język polski (co stanowi odrębną przesłankę do oddalenia wniosku) zaświadczenia o przyznaniu homologacji typu EWG (EC Type Approval Certificate).

Niezrozumiały i błędnie skonstruowany jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. Również w tym zakresie kasant nie dopełnił obowiązku wykazania przesłanki funkcjonalnej możliwego wpływu naruszenia przepisów prawa procesowego na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

7. W tym stanie rzeczy, mając na względzie podniesione argumenty oraz działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

-----------------------

2