Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2018 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB"), po rozpatrzeniu odwołania Gminy [...] ("Gmina") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("[...] WINB") z [...] maja 2018 r., nr [...], w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości - uchylił decyzję organu I instancji w części wyznaczonego terminu (do dnia 31 marca 2019 r.) i wyznaczył termin wykonania nałożonego obowiązku do dnia 30 listopada 2019 r., zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Ww. decyzją z [...] maja 2018 r., [...] WINB (po ponownym rozpoznaniu sprawy) nakazał Gminie [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym wiaduktu w miejscowości [...], gm. [...], zlokalizowanego nad linią kolejową nr [...] w km 68,041, na działce nr ewid. [...] obręb [...], gm. [...], stanowiącej obszar kolejowy, teren zamknięty, poprzez:

• uzupełnienie ubytków betonu na powierzchni gzymsów, pomostu, ścianki zaplecznej oraz w miejscach dylatacji,

• uzupełnienie ubytku betonu na odsłoniętych końcówkach belek stalowych zatopionych w oczepie oraz na krawędzi oczepu filara nr 1 od strony [...],

• naprawienie zaprawami typu PCC wszystkich bocznych powierzchni belek prefabrykowanych, filarów i przyczółków z piaskowaniem i zabezpieczeniem antykorozyjnym odsłoniętego zbrojenia,

• naprawienie bitumicznych przekryć dylatacyjnych,

• naprawienie izolacji przeciwwilgociowej płyty pomostu,

• zabezpieczenie antykorozyjne wszystkich powierzchni betonowych elementów konstrukcyjnych wiaduktu,

• zamontowanie nowych barieroporęczy i osłon przeciwporażeniowych na wiadukcie,

• prawidłowe uszynienie elementów wiaduktu przewodzących prąd elektryczny - właściwe działanie urządzenia ochronnego potwierdzić pomiarem,

• uzupełnienie brakujących elementów betonowych stożków nasypów przy przyczółkach,

• uzupełnienie ubytku gruntu w skarpach nasypu przy podporach skrajnych,

• naprawę schodów skarpowych wraz z montażem poręczy po prawej stronie schodzącego, po ich oczyszczeniu z roślinności,

w terminie do 31 marca 2019 r.

Gmina [...] wniosła w ustawowym terminie odwołanie od ww. decyzji.

Utrzymując w mocy decyzję [...] WINB, organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji, stanowi art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku.

Nieodpowiedni stan techniczny wiaduktu, ustalony został w oparciu o kontrole okresowe i kontrole utrzymania obiektu budowlanego przeprowadzane na zlecenie Gminy [...]. Stan wiaduktu oraz konieczność usunięcia nieprawidłowości, nie są kwestionowane przez Gminę.

GINB stwierdził, że adresatem decyzji wydanej w trybie ww. przepisu może być zarówno właściciel jak i zarządca obiektu, bowiem zgodnie z art. 61 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, na obu tych podmiotach spoczywa obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym. Ustawa - Prawo budowlane w art. 2 ust. 2 stanowi, że jej przepisy nie naruszają przepisów odrębnych. Zatem, Prawo budowlane wprost wskazuje, że w przypadku zaistnienia przepisów szczególnych, te ostatnie będą miały pierwszeństwo w zastosowaniu. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 z późn. zm.) droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Drogowy obiekt inżynierski - obiekt mostowy to budowla przeznaczona do przeprowadzenia drogi, samodzielnego ciągu pieszego lub pieszo-rowerowego, szlaku wędrówek zwierząt dziko żyjących lub innego rodzaju komunikacji nad przeszkodą terenową, w szczególności: most, wiadukt, estakada, kładka (art. 4 pkt 12 i 13 ww. ustawy).

GINB podniósł, że w niniejszej sprawie wiadukt służy do przeprowadzenia ruchu kołowego (pieszego) nad linią kolejową nr [...] w km 68,041. Wobec powyższego, wiadukt ten jest elementem drogi, co rozstrzyga o podmiocie odpowiedzialnym za jego utrzymanie. GINB podkreślił, że to, iż [...] S.A. jest właścicielem wiaduktu drogowego, a [...] S.A. zarządcą nieruchomości, na której znajduje się ów wiadukt, nie stoi na przeszkodzie aby zarządcą drogi biegnącej po działce przez wiadukt był zarządca drogi, w ciągu której taka działka leży. Do takiego wniosku prowadzi wykładnia art. 2 ust. 2, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Organ odwoławczy podkreślił, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zajmowane jednoznaczne stanowisko, że nawet drogi, które nie są zaliczane do żadnej kategorii dróg publicznych są drogami wewnętrznymi (art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Zgodnie z art. 8 ust. 2 tej ustawy uznać trzeba, że leżący w ciągu dróg wewnętrznych obiekt inżynierski (wiadukt) jest częścią tych dróg. Tym samym podmiotem odpowiedzialnym za utrzymanie tak usytuowanego wiaduktu jest zarządca drogi w ciągu, której wiadukt jest położony (por. wyroki NSA z 4 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1061/11; z 16 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1330/08; z 14 maja 2013 r., sygn. akt kII OSK 93/12). To zatem na jakim gruncie znajduje się wiadukt nie jest przesądzające dla zaliczenia drogi znajdującej się na takim wiadukcie do części drogi gminnej nawet w sytuacji gdy taka droga jest drogą wewnętrzną". Z kolei, w wyroku z 16 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2340/15, Sąd wskazał, że "Stan władania nieruchomością, na której jest zlokalizowany obiekt budowlany czy własność obiektu budowlanego, nie przesądza o podmiocie odpowiedzialnym za utrzymanie tego obiektu."

Dalej GINB stwierdził, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 994 z późn. zm.) stanowi, że sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, należą do zadań własnych gminy. Organy jednostek samorządu terytorialnego, do których właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, są zarządcą drogi (art. 19 ust. 1). W konsekwencji, w świetle ustawy o samorządzie gminnym budowa dróg (utrzymanie dróg) jest jednym z zadań własnych gminy, a potrzeba podejmowania tego rodzaju działań wynika nie tylko z celu umożliwienia lub udogodnienia dojazdu do dróg publicznych dla właścicieli nieruchomości przyległych, ale przede wszystkim z celu zapewnienia bezpieczeństwa organizacji przyszłego ruchu drogowego oraz możliwości lokalizacji niezbędnych elementów infrastruktury drogowej i komunalnej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowy wiadukt (działka nr [...]) łączy dwie drogi o dostępie publicznym będące własnością Gminy [...] (całość techniczno-użytkowa):

1) od zachodu drogę zlokalizowaną na działce nr [...] (oznaczoną symbolem "dr"), która jest własnością Gminy zgodnie z [...];

2) od wschodu drogę zlokalizowaną na działce nr [...] (oznaczona symbolem "dr"), która zgodnie z uproszczonym wypisem z rejestru gruntów jest także własnością Gminy [...];

Przy czym, w przypadku działki nr [...] połączenie następuje przez działkę nr [...] oznaczoną symbolem "[...]" - własność Skarb Państwa i działki nr [...] - własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwo [...].

GINB podniósł, że takie skomunikowanie wiaduktu z drogami jest widoczne na mapie topograficznej - https://mapy.geoportal.gov.pl/. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku dróg gruntowych, chodzi zazwyczaj o drogi gminne znajdujące się na wsi. W przypadku dróg polnych, zlokalizowanych na prywatnym terenie, nie mówimy już o drogach publicznych i nie obowiązują tam przepisy ruchu drogowego (chyba, że właściciel zadecyduje inaczej). W ustawie - Prawo o ruchu drogowym nie znajduje się definicja drogi gruntowej. Jest natomiast przepis mówiący o tym, czym droga gruntowa nie jest. Zgodnie z art. 2 pkt 2 ww. ustawy droga twarda to droga z jezdnią o nawierzchni bitumicznej, betonowej, kostkowej, klinkierowej lub brukowcowej oraz z płyt betonowych lub kamienno-betonowych, jeżeli długość nawierzchni przekracza 20 m; inne drogi są drogami gruntowymi. W kategorii dróg gruntowych znajdą się zatem drogi, gdzie jezdnię stanowi ubita ziemia, żużel, gruz, drobne kamienie, szuter itp.

Następnie GINB wyjaśnił, że droga może pełnić także główną funkcję komunikacji w gospodarce leśnej. Drogi leśne zdefiniowane w art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 788 z późn. zm.) to drogi położone w lasach niebędące drogami publicznymi w rozumieniu przepisów o drogach publicznych. Działki nr [...] (znajdujące się w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwo [...]), po których przebiega w granicy tych działek droga gruntowa łącząca drogę gminną (działka [...] o symbolu "dr") z wiaduktem, nie tworzą drogi leśnej komunikującej przykładowo kompleksy leśne nad linią kolejową. W niniejszej sprawie przejazd po gruntach leśnych jest dostępny dla mieszkańców gm. [...].

Następnie GINB podkreślił, że stosownie do art. 28 ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych do zarządów kolei należy jedynie konserwacja znajdującej się nad skrajnią kolejową dolnej części konstrukcji wiaduktów drogowych, łącznie z urządzeniami zabezpieczającymi. Natomiast art. 28 ust. 1 ww. ustawy dotyczy skrzyżowań dróg z liniami kolejowymi w poziomie szyn, a nie skrzyżowań bezkolizyjnych. W tej sprawie nie ma znaczenia, że drogi gminne są połączone przez przedmiotowy wiadukt poprzez nieruchomości będące we władaniu [...] S.A. albowiem nieruchomości będące we władaniu [...] S.A. nie tworzą samodzielnego ciągu drogowego o funkcji transportu drogowego na potrzeby kolei.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, że do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Przedmiotowy wiadukt leży w ciągu dróg będących własnością Gminy [...] i komunikuje mieszkańców gminy nad linią kolejową.

Natomiast odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu GINB wyjaśnił, że wybór adresata obowiązku nałożonego w trybie art. 66 ust.1 pkt 3 ww. ustawy nie jest uzależniony od ustalenia podmiotu, który przyczynił się do nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego. Podobnie na wybór adresata decyzji organów nadzoru budowlanego wydanej na podstawie ww. przepisu nie mogą mieć wpływu zasady dysponowania środkami publicznymi przez Gminę. Art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie uzależnia wydania nakazu od posiadania przez właściciela (zarządcę) środków finansowych, pozwalających na ich wykonanie. Organ nie rozstrzyga o sposobach finansowania wykonania robót, a jedynie o obowiązku usunięcia niewłaściwego stanu technicznego obiektu (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 listopada 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1542/14 i wyrok NSA z 16 listopada 2000 r., sygn. akt IV SA 1393/98).

Uzasadniając zaś zmianę terminu wykonania nałożonych obowiązków, GINB stwierdził, że zmiana jest uzasadniona albowiem: 1) wiadukt jest zlokalizowany nad czynną linią kolejową nr [...] o zasadniczym znaczeniu dla transportu kolejowego, co wymusza realizację robót budowlanych z utrzymaniem ruchu kolejowego; 2) wiadukt jest o znacznej długości - 46,50 m; 3) realizacja robót wymaga uzgodnień z zarządem kolei; 4) realizacja robót może wymagać opracowania tymczasowego regulaminu ruchu kolejowego i zmian w rozkładach jazdy.

Pismem z 14 sierpnia 2018 r. Gmina [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GINB z v lipca 2018 r. Gmina zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2018, poz. 1544, "k.p.a.), polegające na:

a) wyprowadzeniu przez organ wniosków mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, w szczególności co do istnienia ukształtowanego "ciągu drogowego", obejmującego działki stanowione własność, wyłącznie w oparciu o dokumenty mapowe, bez zweryfikowania przyjętej tezy za pomocą innych dowodów, lecz wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...];

b) nieuzasadnionym przyjęciu, iż "szlak komunikacyjny" jaki wyodrębnił hipotetycznie organ na potrzeby niniejszego postępowania jest gminną drogą wewnętrzną, podczas gdy okoliczności uprawniają do uznania, że jest to również droga leśna oraz droga konieczna dla prywatnych wjazdów gospodarczych;

c) poprzestaniu przez organ na ustaleniu istnienia szlaku komunikacyjnego z ograniczeniem do działek [...] znajdujących się po obu stronach wiaduktu bez zbadania, czy tak wyznaczony teren komunikacyjny nie łączy się w dalszej części z inną działką drogową należącą do jednej z kategorii dróg publicznych, np. drogą powiatową lub wojewódzką;

d) niezbadaniu i nieuwzględnieniu sposobu w jaki Skarb Państwa - Lasy Państwowe korzysta z przejazdu kolejowego, a także zaniechaniu zweryfikowania częstotliwości intensywności korzystania oraz powodów lokalizacji wiaduktu w istniejącym miejscu.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez skierowanie decyzji administracyjnej do niewłaściwego adresata, nie będącego ani zarządcą ani właścicielem obiektu budowlanego oraz terenu, na którym obiekt będący przedmiotem decyzji jest posadowiony;

b) art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 19 tej ustawy poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż Gmina [...] jest zarządcą rzekomej drogi wewnętrznej, w ciągu której posadowiony jest wiadukt objęty nakazem, podczas gdy przepisy ustawy o drogach publicznych nie identyfikują zarządcy drogi wewnętrznej, co stwarza konieczność sięgnięcia w tym względzie do innych źródeł prawa bądź też uznania, że zarządcy nie ma;

c) art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez niezasadne przyjęcie, że obowiązek zarządu kolei, odnośnie konserwacji znajdującej się nad skrajnią kolejową dolnej części konstrukcji wiaduktu drogowego, pozostaje bez wpływu na nakazany decyzją obowiązek przeprowadzenia remontowych robót budowlanych mimo, iż przepis zezwala na rozstrzygnięcie nakazujące przeprowadzenia napraw bezpośrednio zarządowi kolei, jako właścicielowi nieruchomości i posadowionego na nim wiaduktu.

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2018 r., nr [...].

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego: "W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku."

Fakt zaistnienia przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego musi wynikać z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu i następnie znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu nie wystarczy bowiem ogólne stwierdzenie przez organ, że zachodzą przesłanki określone w ww. przepisie.

Spór w rozpoznawanej sprawie, przede wszystkim dotyczy adresata obowiązków nałożonych kontrolowaną decyzją na Gminę [...] na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Bezsporny jest natomiast - wynikający z protokołów kontroli i oględzin - stan techniczny wiaduktu, oraz sama konieczność wykonania nałożonych obowiązków. Nie jest bowiem kwestionowany, wynikający z art. 66 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego, nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w sytuacji gdy obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym.

Organ odwoławczy słusznie wskazał, że decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu mają charakter związany. Jeżeli bowiem wystąpi chociażby jedna z przesłanek określonych w jego treści (vide ust. 1 pkt 1-3), to organ nadzoru budowlanego jest uprawniony i jednocześnie zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

W rozpoznawanej sprawie Gmina [...], pomimo braku dokumentów wskazujących na własność lub zarząd nad wiaduktem, przeprowadza kontrole okresowe przez osoby uprawnione posiadające odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia. Nie prowadzi natomiast książki obiektu budowlanego. Po obu stronach obiektu ustawiła znaki informujące o ograniczeniu nośności do 10 ton. Brak jest informacji o przeprowadzonych remontach lub przebudowach kontrolowanego obiektu. W trakcie kontroli w dniu 24 maja 2016 r. Gmina przedstawiła protokół kontroli okresowej 5 letniej przeprowadzonej w dniu 3 i 5 czerwca 2012 r. oraz 22 września 2015 r., zaś jej przedstawiciel oświadczył, że obiekt ten został przekazany Gminie w latach siedemdziesiątych (wbrew woli ówczesnych władz), nie ma dokumentów potwierdzających przejęcie wiaduktu a Gmina nie ma obiektu na stanie. Z kolei, upoważniony przedstawiciel kolei, oświadczył, że [...] S.A. nie jest właścicielem ww. wiaduktu, obiekt ten nie jest na stanie środków trwałych, jest zbędny dla potrzeb [...] S.A., zaś według oświadczenia upoważnionych przedstawicieli [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] – przedmiotowy obiekt nie służy celom kolejowym, jest zbędny, pomimo, że znajduje się na obszarze kolejowym. W dniu 26 maja 2017 r. pracownicy WINB w [...] przeprowadzili ponowne oględziny obiektu, podczas których stwierdzono: spękania i zniszczenia nawierzchni jezdni na wiadukcie i dojazdach, ubytki gruntu spowodowane rozmyciem, ubytki i przemieszczenie elementów betonowych umocnienia skarp, uszkodzenia oczepu filara nr 1, przecieki na styku belek spowodowane uszkodzeniem izolacji, ubytki i korozja betonu i strzemion zbrojenia ścianki zaplecznej, w dźwigarach głównych lokalna korozja odsłoniętego zbrojenia, lokalne odpryski betonu, ubytki otuliny pod korodującym zbrojeniem prefabrykowanych belek ustroju nośnego, silna korozja barieroporęczy i osłon przeciwporażeniowych, uszkodzone, zanieczyszczone i pozbawione poręczy schody przyobiektowe.

Powyższe ustalenia a także te, które wynikają z protokołów z lat wcześniejszych uprawniły więc organy do przyjęcia, że zachodzi przesłanka wynikająca z ww. przepisu a zarazem podstawa do nałożenia wskazanych obowiązków.

W sprawie nie budzi też wątpliwości lokalizacja przedmiotowego obiektu, który usytuowany jest na działce nr [...] w całości wraz z dojazdami, stanowiącej tereny kolejowe, własność SP w użytkowaniu wieczystym [...] S.A. z siedzibą w [...]. Od zachodu działka nr [...] graniczy z działką nr [...], stanowiącą drogę, która jest własnością Gminy [...] ([...]), natomiast od wschodu działka nr [...] nie ma bezpośredniego połączenia z działką drogową, którą stanowi działka nr [...], będąca własnością Gminy [...]. Działki te dzielą bowiem: działka nr [...] stanowiąca teren kolejowy, własność Skarb Państwa i działki nr [...] - stanowiące las, własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwo [...]. Taki stan potwierdza mapa topograficzna znajdująca się w aktach sprawy. Jednocześnie, z pisma Wójta Gminy [...] z 4 grudnia 2017 r. wynika, że Gmina [...] nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dotychczasowy wygasł z dniem 31 grudnia 2003 r.), zaś działki o nr ewid. [...] (obręb [...]) oraz [...] (obręb [...]) stanowią drogi dojazdowe należące do Gminy [...]. Natomiast w załączniku do protokołu kontroli z 24 maja 2016 r. wyraźnie wskazano, że "wiadukt służy mieszkańcom wsi [...] – [...] do przejazdu do pól w miejscowości [...]. Tym samym drobne prace remontowe (malowanie barierek, prace porządkowe nawierzchni) wykonywała w 2015 r. i w 2016 r. Gmina."

Powyższe wskazuje, że wiadukt kolejowy komunikuje miejscowości rozdzielone linią kolejową, tzn. komunikuje drogi będące własnością Gminy (działki nr ewid. [...]) poprzez obszar kolejowy oraz działki leśne (nr [...]). Inaczej mówiąc, służy do przeprowadzenia ruchu kołowego (pieszego) nad linią kolejową nr [...] [...] w km 68,041. Z akt sprawy nie wynika aby było jakiekolwiek inne skomunikowanie obu działek drogowych.

Wobec powyższego, Sąd przychyla się do stanowiska organu odwoławczego, że wiadukt jest elementem drogi, co rozstrzyga o podmiocie odpowiedzialnym za jego utrzymanie.

Organ słusznie wskazał, że adresatem decyzji nakładającej ww. obowiązki może być zarówno właściciel, zarządca nieruchomości, bowiem zgodnie z art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego, na obu tych podmiotach spoczywa obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym. Jednakże nie ma także przeszkód aby odpowiedzialnym stał się zarządca dróg o dostępie publicznym, które połączone są (poprzez inne działki: [...]) przedmiotowym wiaduktem. Sąd podziela stanowisko organu, że nie ma znaczenia, w tej konkretnej sprawie okoliczność, że działka nr [...] na której usytuowany jest wiadukt jest w użytkowaniu wieczystym [...] S.A. i to ma wyznaczać adresata (jak wskazuje skarżąca). Istotne jest bowiem to, że nieruchomości, które są we władaniu [...] S.A. nie tworzą samodzielnego ciągu drogowego o funkcji transportu drogowego na potrzeby kolei.

Podsumowując, stwierdzony przez [...] WINB stan wiaduktu kolejowego oraz stan faktyczny w sprawie uzasadniał nałożenie obowiązków na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego na skarżącą.

Sąd podzielił także stanowisko organu odwoławczego w zakresie zmiany terminu na wykonanie ww. obowiązków (poprzez jego wydłużenie). Okoliczności wskazane przez organ jak np.: lokalizacja wiaduktu nad czynną linią kolejową nr [...] [...], długość wiaduktu, wymagane uzgodnienia z zarządem kolei – niewątpliwie wymuszają wydłużenie terminu na wykonanie wskazanych wyżej robót budowlanych.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.