Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. C. i M. C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.

Po rozpatrzeniu wniosku W. M. decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, obejmującego wykonanie robót budowlanych dla zmiany sposobu użytkowania wraz z przebudową budynku mieszkalnego na budynek mieszkalno-usługowy o charakterze medycznym oraz budowę wewnętrznych instalacji w tym instalacji gazowej na terenie działki nr 1 w Z. przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił przebieg postępowania oraz stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...]r. Projekt budowlany zawiera też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację bioz i zaświadczenia. Projekt ten został opracowany przez projektantów, posiadających wymagane uprawnienia i zaświadczenia potwierdzające przynależność do izby samorządu zawodowego. Nadto, projektant i sprawdzający złożyli oświadczenia o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Odnosząc się zaś do uwag stron postępowania – skarżących M. C. i M. C., organ uznał, że skoro teren nie jest objęty planem miejscowym, opracowania planistyczne w zakresie miejsc postojowych nie mają znaczenia. Ilość tych miejsc dla przewidywanej inwestycji jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i odpowiada ilości 5 miejsc. Dwa miejsca postojowe, w zamkniętym, wolnostojącym garażu, wobec którego nie wydano nakazu rozbiórki, nie podlegają badaniu w zakresie odległości od okien mieszkalnych i granicy działki budowlanej. Dwa miejsca postojowe, zaprojektowane dla osób niepełnosprawnych, można sytuować bez ograniczeń w stosunku do okien zgodnie z § 20 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Ich odległość od granicy oraz szerokość i długość spełnia wymogi z § 19 ust. 2 pkt 1 i § 21 ust. 1 rozp. Jedno miejsce postojowe na podjeździe do garażu zaprojektowano z uwzględnieniem odległości, wynikających z § 19 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozp. Zdaniem organu, nie narusza to § 14 ust. 1 rozp., gdyż dostęp do drogi publicznej jest zapewniony przez zjazd, natomiast parkowanie pojazdu na terenie inwestora nie podlega badaniu przez organ.

Stąd też organ I instancji stwierdził spełnienie wymogów do uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332).

Od powyższej decyzji odwołali się właściciele sąsiedniej nieruchomości nr 2 przy ul. [...] w Z., M. i M. C. zarzucając naruszenie:

- art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 Kpa przez błędne przyjęcie, że opracowania planistyczne dla miasta Z., dotyczące wymaganej ilości miejsc postojowych nie znajdują zastosowania przy ocenie planowanej inwestycji, podczas gdy wydana decyzja o warunkach zabudowy opiera się na ww opracowaniach,

- art. 97 § 1 pkt 4 Kpa w związku z niezawieszeniem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do czasu wyjaśnienia kwestii dotyczącej legalności budowy znajdującego się na działce inwestora garażu, w którym zgodnie z projektem przewidziano zlokalizowanie dwóch z pięciu miejsc postojowych wymaganych na podstawie decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla przedmiotowej inwestycji,

- art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kpa poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, w związku z nieustaleniem, czy inwestor uzyskał wymagane pozwolenie na budowę względnie na zaadaptowanie istniejącego obiektu (wiaty) na garaż zamknięty, a także nieustaleniem, czy przedmiotowy garaż spełnia wymagania wynikające z obowiązujących przepisów, uwzględniając, że w przypadku tego obiektu konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę z uwagi na usytuowanie bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią nr 3,

- § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uznanie, że zlokalizowanie jednego z miejsc parkingowych na dojeździe do garażu na terenie działki nr 1 nie narusza obowiązku zapewnienia dojścia i dojazdu do działki oraz budynków i urządzeń z nim związanych,

- § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia poprzez przyjęcie, że zaplanowane przez inwestora pięć miejsc parkingowych jest wystarczające dla zaspokojenia potrzeb parkingowych dla personelu placówki medycznej, pacjentów oraz użytkowników części mieszkalnej budynku przy ul. [...],

- § 19 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 rozp. poprzez błędne przyjęcie, że działka inwestora umożliwia wydzielenie pięciu miejsc postojowych z zachowaniem warunków co do wymaganych odległości,

- art. 49 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260), poprzez umiejscowienie miejsc postojowych w sposób kolizyjny i niezapewniający potrzeb osób korzystających z placówki medycznej i mieszkańców budynku,

- art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 3-4 Prawa budowlanego, w rezultacie błędnego uznania, że projekt jest zgodny z przepisami prawa budowlanego.

Pismem z dnia [...]r. skarżący wnieśli nadto o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia sprawy przez Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego co do statusu i stanu technicznego garażu na działce inwestora.

Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono.

Organ odwoławczy ustalił, że w wyniku planowanej zmiany sposobu użytkowania na kondygnacji parteru zostaną usytuowane lokal mieszkalny wraz ze strefą wejściową do części usługowej. Na pierwszej kondygnacji budynku w całości zostanie zlokalizowana część usługowa zawierająca "[...]", w którym będą wykonywane drobne zabiegi medyczne. Maksymalna liczba pracowników wynosi 4 osoby.

Dla obsługi planowanej inwestycji zaprojektowano 5 miejsc postojowych w tym 1 miejsce dla części mieszkalnej, 1 miejsce dla personelu [...], 3 miejsca dla klientów z czego 2 dla osób niepełnosprawnych. Dwa miejsca postojowe, przeznaczone dla pracownika przychodni i użytkownika części mieszkalnej zaplanowano w istniejącym garażu. Natomiast miejsca parkingowe przeznaczone dla klientów przychodni stanowią dostępne bezpośrednio z ul. [...], 2 miejsca dla osób niepełnosprawnych przed budynkiem i 1 miejsce usytuowane na terenie wjazdu do garażu. Jak wynika z projektu, żeby umożliwić wjazd do garażu, obecny zjazd z ulicy [...] zostanie przesunięty w kierunku południowo zachodnim. W części opisowej projektu zagospodarowania wyjaśniono, że zlokalizowanie miejsca parkingowego na terenie dojazdu do garażu nie narusza obowiązujących przepisów, ponieważ miejsce to nie blokuje dojścia ani dojazdu do drogi publicznej, zaś organizacja wyjazdu z garażu jest sprawą właściciela nieruchomości.

Dla terenu, na którym zlokalizowana jest działka inwestycyjna nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego Prezydent Miasta Z. na wniosek inwestora decyzją z dnia [...] r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. W związku z odwołaniem M. i M. C. powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. znak: [...].

W decyzji Prezydenta Miasta Z. o warunkach zabudowy stwierdzono, że zaplanowane miejsca parkingowe w liczbie 5 sztuk będą w 100% pokrywać zapotrzebowanie na miejsca parkingowe dla planowanej inwestycji, wskazując że zgodnie z opracowaniami planistycznymi dla miasta Z. należy zabezpieczyć miejsca postojowe w ilości:

- dla części mieszkalnej w proporcji: min. 1 miejsce postojowe/1 mieszkanie,

- dla usługi zdrowia w proporcji: 20 miejsc postojowych/1000 m² powierzchni użytkowej obiektu (części usługowej).

We wniesionym odwołaniu pełnomocnik skarżących zarzucił, że zgodnie z projektem (strona 8 opisu technicznego) wielkość powierzchni przeznaczonej na usługi zdrowia na obu kondygnacjach wynosi 218,80 m² (69,41 m² na parterze i 148,39 m² na piętrze), a zatem zgodnie z powyższymi wskaźnikami inwestor zobowiązany jest zapewnić łącznie 6 miejsc parkingowych: 1 miejsce dla części mieszkalnej oraz 5 miejsc dla części usługowej, a nie jak w zatwierdzonym projekcie budowlanych 5 miejsc postojowych: 1 miejsce dla części mieszkalnej oraz 4 miejsca dla części usługowej.

Odpowiadając na ten zarzut organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym nie ma podstaw do przyjęcia, że nie została zapewniona wymagana ilość miejsc postojowych dla obsługi projektowanej inwestycji z tego powodu, że przyjęta w projekcie ilość miejsc postojowych nie odpowiada współczynnikom określonym w tych opracowaniach. Dla terenu planowanej inwestycji mnie został bowiem uchwalony plan miejscowy, w którym zostałyby uwzględnione powyższe wytyczne. Nadto, jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...]r. znak:

[...], inwestor zadeklarował, że posiada zgodę właściciela sąsiedniej działki (teren szkoły) na dysponowanie dwoma dodatkowymi miejscami postojowymi, co oznacza, że do dyspozycji inwestora będzie pozostawać 7 miejsc postojowych.

Zdaniem organu odwoławczego, zarzut dotyczący naruszenia § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) w związku z usytuowaniem jednego miejsca parkingowego na wjeździe do garażu na działce nr 1 jest również nieuzasadniony. Zgodnie z § 14 ust. 1, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3m. Powyższy przepis nie reguluje kwestii związanych z dojazdem do garażu na terenie działki budowlanej, lecz dotyczy dostępu do drogi publicznej, który w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) został zdefiniowany jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Dla tak rozumianego dojazdu szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3m. Jednocześnie organ stwierdził, że zlokalizowanie jednego z miejsc postojowych na wjeździe do garażu jest co prawda rozwiązaniem niekomfortowym dla użytkowników przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego, jednakże wobec spełnienia wymagań w zakresie odległości od granic nieruchomości i okien budynku mieszkalno-usługowego określonych w cyt. rozporządzeniu, należy rozwiązanie to uznać za dopuszczalne, gdyż kwestia organizacji ruchu na terenie działki inwestora nie jest regulowana jakimikolwiek przepisami i jest jego prywatną sprawą.

Kolejny zarzut odwołania dotyczy naruszenia § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia, w związku z tym, że w ocenie skarżących, pięć miejsc parkingowych nie jest wystarczające do zaspokojenia potrzeb parkingowych dla personelu placówki medycznej, pacjentów oraz użytkowników części mieszkalnej budynku. Jak stanowi wymieniony przepis, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Odpowiadając na powyższy zarzut organ wyjaśnił, że zgodnie z ust. 2 omawianego przepisu liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Powyższy warunek został spełniony, ponieważ przewidziana w projekcie ilość miejsc postojowych jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.

Odpowiadając na zarzut dotyczący niewyjaśnienia przed wydaniem zaskarżonej decyzji czy garaż, w którym przewidziano umieszczenie dwóch z pięciu planowanych miejsc postojowych, istnieje legalnie i czy spełnia wymogi techniczne dla tego rodzaju obiektów, organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. postanowieniem z dnia [...]r. znak: [...]. w wyniku rozpatrzenia wniosku M. i M. C. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zweryfikowania statusu prawnego oraz stanu technicznego przedmiotowego garażu, stwierdzając, że skarżący nie posiadają statusu strony w ww. postępowaniu. Tym niemniej z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że PINB w Z. przeprowadził również postępowania wyjaśniające w celu wykluczenia konieczności wszczęcia postępowania z urzędu i ustalił, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że budowa przedmiotowego garażu nastąpiła w wyniku samowoli budowlanej oraz do badania stanu technicznego tego obiektu. Tym samym za nieuzasadnione należy uznać zarzuty odwołania dotyczące niewyjaśnienia ww. kwestii, a także zarzut dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kpa w związku z niezawieszeniem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do czasu wyjaśnienia statusu prawnego oraz stanu technicznego przedmiotowego obiektu. Organ odwoławczy wskazał, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlanej legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto, do dokumentacji projektowej dołączono wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia w tym m.in. oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Inwestor złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania przedmiotowymi nieruchomościami na cele budowlane oraz dołączył informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzoną dla projektowanej inwestycji.

Biorąc powyższe pod uwagę i nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W skardze do sądu administracyjnego M. C. i M. C. domagali się uchylenia decyzji organów obydwu instancji i zasądzenia kosztów postępowania.

Ponawiając zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący podnieśli, że decyzja o warunkach zabudowy w zakresie miejsc parkingowych odwołuje się do opracowań planistycznych w tym zakresie. Bezpodstawnie organ odwoławczy przyjął też, że dla garażu udzielono pozwolenia na budowę, skoro nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń, pomijając fakt wniesienia przez nich zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie legalności garażu. Postanowienie odmowne zostało uchylone przez ŚWINB postanowieniem z dnia [...]r., które dołączono do skargi. Stąd też ich zdaniem, niniejsze postępowanie należało zawiesić do czasu zakończenia sprawy przed organami nadzoru budowlanego, zwłaszcza że przedmiotowy garaż jest usytuowany bezpośrednio przy granicy ich działki. Wydanie nakazu rozbiórki garażu spowodowałaby brak wymaganej liczby miejsc postojowych. Zdaniem skarżących, z uwagi na istniejącą zabudowę, nie ma też możliwości zlokalizowania na terenie działki inwestycji wymaganej liczby takich miejsc (sześć miejsc) tj. pięć miejsc na pow. usługową, wynoszącą 218,80 m² wg projektu oraz jedno na część mieszkalną. Zarzucili, że jest mało prawdopodobne, aby pracownicy i pacjenci parkowali na terenie sąsiednim (terenie szkoły). Zapewne będą zaś parkować na terenie ulicy, objętej strefą zamieszkania, co spowoduje konflikty sąsiedzkie. Nadto, zgoda na parkowanie może być w każdym czasie cofnięta. Umiejscowienie jednego miejsca na podjeździe zawęża też pas jezdni i uniemożliwia dostęp do budynków, w tym garażu na działce inwestora i wyjazd zaparkowanych w nim pojazdów.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Uczestnik postępowania W. M. w piśmie z dnia 9 marca 2018 r. wniósł o oddalenie skargi, przychylając się do argumentacji organów i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz przeprowadzenie dowodu z dołączonego dokumentu w postaci odpowiedzi organu I instancji na odwołanie skarżących. Podniósł, że kwestia ilości miejsc postojowych była przedmiotem kontroli sądowej w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 76/17, dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto, uzyskał zgodę na dwa miejsca parkingowe na terenie szkoły.

Skarżący w kolejnym piśmie z dnia 20 marca 2018 r. wnieśli o zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania w sprawie legalności budowy garażu na działce inwestora.

Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wniosek ten oddalił.

W toku rozprawy sądowej pełnomocnik skarżących złożył zastrzeżenie w związku z powyższym postanowieniem podnosząc, że sprawa legalności i stanu technicznego garażu odgrywa kluczową rolę w rozstrzygnięciu sprawy głównej, a kwestia ta nie została do tej pory rozstrzygnięta. Podkreślił, iż nie sprzeciwiają się oni realizacji przedsięwzięcia, jednakże kwestionują warunki skomunikowania tegoż zamierzenia z drogami publicznymi. Wskazuje, iż w miejscu planowanego przedsięwzięcia istniał już jeden gabinet lekarski, którego funkcjonowanie powodowało zakłócenie możliwości dojazdu do nieruchomości, a w konsekwencji generowało konflikty sąsiedzkie.

Pełnomocnik uczestnika postępowania W. M. oświadczyła, iż dla przedsięwzięcia została zapewniona odpowiednia ilość miejsc parkingowych, a ilość tych miejsc w drodze umowy może zostać zwiększona. Nie poparła wniosku o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, jednakże jeśliby do tego doszło, wniosła o przeprowadzenie dowodu z treści umowy zawartej pomiędzy uczestnikiem postępowania a [...] sąsiadującego z nieruchomością [...]. W ocenie pełnomocnika uczestnika postępowania, podnoszenie przez skarżących argumentacji dotyczącej braku legalności garażu służy jedynie uniemożliwieniu realizacji inwestycji przez jej klienta. Garaż ów powstał w latach 80-tych ubiegłego wieku o czym skarżący doskonale wiedzą. Podkreśliła, że gdyby nawet przyjąć, iż garaż powstał w ramach samowoli budowlanej, to pierwszym działaniem organów nadzoru budowlanego byłaby jej legalizacja, a nawet gdyby nakazano rozbiórkę przedmiotowego garażu to mogłyby powstać nie 2 ale 3 miejsca postojowe. Oświadczyła wreszcie, iż uczestnik postępowania ubiega się obecnie o uzyskanie miejsca parkingowego na parkingu publicznym (tzw. koperty).

Pełnomocnik skarżących oświadczył, że w jego ocenie miejsca parkingowe dla przedsięwzięcia powinny zostać zlokalizowane na terenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji, zaś parking szkolny oddalony jest o ok. 400 m.

Pismem z dnia 28 czerwca 2018 r. pełnomocnik uczestnika nadesłała odpis pisma Dyrektora [...] z dnia [...] r. oraz pisma Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. (poświadczone za zgodność).

Ustosunkowując się do nadesłanych dokumentów, pełnomocnik skarżących pismem z dnia 4 lipca 2018 r. podtrzymał skargę, bowiem nie mogą one świadczyć o spełnieniu wymogu zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Jego zdaniem, miejsca takie na terenie szkoły nie mają charakteru stałego i nie są zlokalizowane na działce budowlanej. Dla poparcia stanowiska przywołano orzecznictwo sądowoadministracyjne. Nadto, z treści pisma Dyrektora [...] wynika, że miejsca te udostępniono w dwóch dniach tygodnia (g. 15.00 do g. 19.00), podczas gdy zgodnie z projektem [...] czynna będzie 2-4 razy w tygodniu w g. 14.00 – 19.00. Zgoda Dyrektora, zatwierdzona przez Prezydenta Miasta Z., nie ma też charakteru umowy w tym przedmiocie. Do pisma dołączono wydruk mapy przedstawiający zarys drogi od parkingu szkolnego do terenu inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zasadnie bowiem organy administracji po należytym przeprowadzeniu postępowania stwierdziły, że w niniejszej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki do udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem inwestora.

Przedmiotowa inwestycja nie narusza bowiem wymogów ustawy – Prawo budowlane oraz rozp. w sprawie warunków technicznych..., wyżej powołanych. Sedno sporu sprowadza się do oceny zgodności zamierzenia z wymogami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wymaganej liczby miejsc postojowych, przy czym wątpliwości interpretacyjne budzi samo zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie.

Mianowicie, w decyzji tej zawarto postanowienie (w formie uwagi) o powinności zapewnienia 1 miejsca postojowego na mieszkanie oraz 20 miejsc, na 1000 m² powierzchni użytkowej (usługowej) – zgodnie z opracowaniami planistycznymi. Zdaniem sądu administracyjnego, skoro zapis taki zawarto w rozstrzygnięciu, a nie jedynie w uzasadnieniu, ma ona charakter wiążący w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.

Problem tkwi jednak w tym, że z uzasadnienia tej decyzji wynika, że na tym etapie założono, że część budynku przeznaczona pod usługi zdrowia ma powierzchnię 184,5 m² (piętro), zaś parter będzie przeznaczony na mieszkanie. Stąd też organy administracji stwierdziły, że deklarowana przez inwestora liczba 5 miejsc postojowych na terenie jego działki jest wystarczająca, przy czym dodatkowo inwestor uzyskał zgodę na zaparkowanie 2 samochodów na terenie działki nr 4 przy ul. [...] (szkoła). Skarga na decyzję o warunkach zabudowy została zaś oddalona na mocy nieprawomocnego wyroku tut. Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 76/17. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że skarżący domagali się określenia wymaganej liczby miejsc postojowych w odniesieniu do liczby gabinetów lekarskich – 2 miejsca na jeden taki gabinet. Jednak nie budzi wątpliwości, że w decyzji o warunkach zabudowy liczbę miejsc postojowych dla części usługowej określono proporcjonalnie do powierzchni użytkowej.

Zasadnie jednak skarżący podnieśli, że zgodnie z projektem budowlanym (str. 8 opisu technicznego) powierzchnia użytkowa pod usługi zdrowia wynosi łącznie 217,80 m², bowiem także część parteru przeznaczono pod usługi (69,41 m²). Stąd też ich zdaniem w projekcie należało przewidzieć łącznie 6 miejsc postojowych (1 na mieszkanie i 5 na część usługową, przekraczającą 200 m² jako limit dla 4 miejsc).

Nadto, skarżący zanegowali możliwość usytuowania miejsc postojowych poza terenem inwestycji, w odległości ok. 400 m na terenie szkoły, wskazując na możliwość rozwiązania umowy cywilnoprawnej i jej brak na tym etapie.

Zdaniem składu orzekającego, zarzuty skargi nie mogły odnieść skutku. Określona w decyzji o warunkach zabudowy liczba miejsc postojowych w proporcji 20 takich miejsc na 1000 m² pow. użytkowej (usługowej), nie daje podstaw do nałożenia na inwestora wymogu zapewnienia dodatkowego 1 miejsca na 17,80 m² pow. użytkowej. Taki wymóg należy bowiem odnosić do każdych pełnych 50 m² powierzchni. Nadto, nawet przy odmiennym rozumowaniu należy uwzględnić fakt, że zgodnie z projektem budowlanym, powierzchnia użytkowa części usługowej została obliczona przy uwzględnieniu powierzchni przeznaczonej pod komunikację –

23,50 m² na parterze i 22,07 m² na piętrze. Zatem w istocie część usługowa ma powierzchnię ok. 172 m². Mając na uwadze charakter usług zdrowia, należy rozumieć, że konieczność zapewnienia miejsc parkingowych winna mieć związek z możliwością świadczenia usług. W decyzji o warunkach zabudowy podano, że chodzi o powierzchnię użytkową (usługową). Część obiektu przeznaczona jest pod komunikację (korytarze, schody), nie ma zaś charakteru usługowego. Jest co prawda niezbędna do świadczenia usług, lecz nie generuje potrzeby zapewnienia miejsc postojowych.

Wreszcie, zdaniem sądu administracyjnego w decyzji o warunkach zabudowy nie zawarto wymogu zapewnienia miejsc parkingowych na terenie inwestycji. Z nadesłanego przez inwestora pisma z dnia [...] r. wynika, że Dyrektor [...] nr [...]w Z. wyraził zgodę na udostępnienie na terenie szkolnym 2 miejsc parkingowych w określonych dniach tygodnia i godzinach. Dowód z tego dokumentu przeprowadzono poza rozprawą, jako że był znany stronom jako dołączony do akt administracyjnych sprawy o warunki zabudowy w trybie art. 106 § 3 i art. 113 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Zgody tej udzielono bezterminowo, za zgodą Prezydenta Miasta, co oznacza, że wiązała strony w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że wówczas inwestor dysponował 7 miejscami parkingowymi. Oczywiście, nie jest to teren bezpośrednio sąsiadujący (wg mapy Google odległość wynosi ok. 300m). Umowa z uwagi na cywilnoprawny charakter może też być rozwiązana, lecz jest to zdarzenie przyszłe i niepewne. Stosunek obligatoryjny stanowi też tytuł prawny nieruchomości (art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego). Jednak dla rozstrzygnięcia sprawy miarodajny jest stan faktyczny i prawny z daty orzekania przez organ administracji, który też nie uległ zmianom do czasu rozpoznania skargi.

Wyjaśnić też należy, że wyegzekwowanie nałożonych na inwestora obowiązków w zakresie wymaganej liczby miejsc postojowych nastąpi na etapie zawiadomienia o zakończeniu budowy przed organem nadzoru budowlanego w trybie art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego.

Z tych też względów brak było podstaw do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez organy nadzoru budowlanego sprawy legalności budowy i stanu technicznego garażu, w którym przewidziano 2 miejsca postojowe (1 na mieszkanie i 1 dla kierownika placówki [...]). Nie jest to bowiem zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Do daty wydania zaskarżonej decyzji nie wydano bowiem nakazu rozbiórki tego obiektu. Nawet gdyby w przyszłości taka decyzja została wydana to kwestia ta również będzie badana przy zawiadomieniu o zakończeniu budowy.

Sąd administracyjny nie dopatrzył się też przesłanki do zawieszenia postępowania w trybie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie podlega odrębnemu uzasadnieniu, gdyż nie służy na nie zażalenie (art. 124 § 1 w zw. z art. 162 i art. 163 § 2 tej ustawy).

Sąd administracyjny nie podzielił też zarzutów skargi co do naruszenia §§ 14 ust. 1 i 3, 18 ust. 1, 19 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 warunków technicznych, gdy idzie o lokalizację miejsc postojowych.

Zaprojektowanie jednego miejsca na podjeździe do garażu nie narusza wymogów w zakresie dojazdu do tego garażu, gdyż jest to miejsce rotacyjne. Jest ono usytuowane w wymaganej odległości 7 m od okien budynku i 4,47 m od granicy z działką nr 3 oraz 8,98 m od działki nr 2, co spełnia wymogi z § 19 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozp. Zaprojektowane dwa miejsca dla osób niepełnosprawnych mają wymiary 3,60 x 5,00 m. Sporny garaż nie jest też objęty pozwoleniem na budowę, lecz zapewnia jedynie wymagane miejsca postojowe. Zagospodarowanie działki spełnia wymogi decyzji o warunkach zabudowy, uwzględniając potrzeby osób niepełnosprawnych, co do których nie obowiązują odległości od okien budynków mieszkalnych (§ 20 rozp.). Odległości te nie dotyczą także miejsc postojowych w zamkniętym garażu jednopoziomowym, co wynika jednoznacznie z treści § 19 ust. 1 rozp.

Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 49 uat 2 pkt 5 w zw. z art. 2 pkt 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wyżej powołanej. Działka inwestora nie ma charakteru drogi publicznej, zaś na zmianę lokalizacji zjazdu inwestor uzyskał zgodę zarządcy drogi na mocy decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] (k. 64 projektu budowlanego).

Aczkolwiek zrozumiałe są obawy skarżących w związku z możliwością parkowania przez pacjentów w miejscach niedozwolonych, lecz kwestia ta nie może uzasadniać odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w świetle art. 35 ust. 1, 4 i 5 Prawa budowlanego. Organy administracji dokonały sprawdzenia rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z ust. 1 tego przepisu. Rozwiązywanie konfliktów sąsiedzkich nie należy do ich właściwości. Ochrona uzasadnionych interesów skarżących w procesie budowlanym następuje na zasadach wynikających z art. 5 tej ustawy.

Wreszcie, kwestia poprzednio dokonanej samowolnej przebudowy przedmiotowego budynku została rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego jeszcze przed wszczęciem niniejszego postępowania.

Z tych względów, nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego ani też uchybienia regułom procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wyjaśnić należy, że brak jest podstawy prawnej do jego uwzględnienia. W świetle art. 199 i art. 200 tej ustawy, strony ponoszą koszty postępowania we własnym zakresie, zaś zwrot kosztów przysługuje jedynie skarżącemu w razie uwzględnienia skargi od organu. Wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w orzeczeniu uwzględniając skargę (art. 209 cyt. ustawy). Oznacza to, że w razie oddalenia skargi w orzeczeniu sądu nie zawiera się rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

mr