Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 stycznia 2023 r. nr 87/2023 w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie trzech wiat o konstrukcji drewnianej oddala skargę w całości.

W dniu 16.11.2022 r. PINB L. (dalej: PINB, organ I instancji) przeprowadził kontrolę robót budowlanych prowadzonych na należącej do J. S. (dalej: inwestor, skarżący) działce nr [...], obręb [...] G., jednostka ewidencyjna [...] gmina L. W trakcie kontroli stwierdzono, że na działce nr [...] znajdują się trzy obiekty budowlane w całości drewniane, których pokrycie dachowe wykonane jest z paneli fotowoltaicznych i posadowione na żelbetowych stopach fundamentowych. Wymiary tych obiektów przedstawiały się następująco: obiekt nr 1: 4,39 m (długość) x 7,93 m (szerokość), wysokość zmienna od 2,55 m do 3,28 m; obiekt nr 2: 4,38 m (długość) x 7,94 m (szerokość), wysokość zmienna od 2,68 m do 3,26 m oraz obiekt nr 3: 4,39 m (długość) x 7,95 m (szerokość), wysokość zmienna od 2,68 m do 3,26 m. W trakcie czynności kontrolnych inwestor oświadczył, że zrealizowane przez niego altany są obiektami budowlanymi o powierzchni zabudowy do 35 m². Stanowią one zadaszenie tarasów znajdujących się przy budynku. Odnośnie zamontowanych paneli fotowoltaicznych inwestor oświadczył, że ich łączna moc wynosi 34,65 kW, a samą instalację oraz jej wykonanie uzgodniono z rzeczoznawcą przeciwpożarowym. Obiekty te nie są połączone z budynkiem. Do protokołu z kontroli załączono dokumentację zdjęciową, mapę sytuacyjną, opis inwestycji, projekt instalacji fotowoltaicznej, zawiadomienie do KMPSP w L. wraz z rysunkami przedstawiającymi konstrukcję na której zamontowano panele fotowoltaiczne.

W dniu 25.11.2022 r. PINB przeprowadził dodatkowe czynności kontrolne, których celem był pomiar odległości posadowienia obiektów budowlanych będących przedmiotem wcześniejszej kontroli od budynku usługowego znajdującego się na działce nr [...]. Organ ustalił, że odległość obiektu nr 1 od budynku usługowego wyniosła 1,59 m do 1,65 m. Odległość obiektu nr 2 od budynku usługowego wyniosła 1,55 m do 1,59 m, a odległość obiektu nr 3 od budynku usługowego wyniosła 1,57 m.

Po zawiadomieniu o wszczęciu z urzędu postępowania, działając na podstawie 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351, ze zm.) dalej jako "u.p.b.", postanowieniem z 05.12.2022 r. (nr 60/2022), PINB wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie trzech wiat o drewnianej konstrukcji, położonych na działce nr [...], obręb [...] G., jednostka ewidencyjna [...] gmina L.

Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu zażalenia inwestora, w którym nie godził się z kwalifikacją prawną obiektów, postanowieniem z 27.01.2023 r. (nr 87/2023) utrzymał postanowienie PINB w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko DWINB stwierdził, że PINB dokonał prawidłowej oceny stanu prawnego i faktycznego sprawy stwierdzając istnienie podstaw do wydania postanowienia z art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.b. DWINB podkreślił, że w sprawie prawidłowo ustalono, że inwestor wykonał obiekt budowlany w postaci trzech wiat bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Sporne obiekty budowlane charakteryzują się lekką zabudową, składającą się z dachu wspartego na słupach. Są to obiekty otwarte, tzn. nieograniczone ścianami. Jednocześnie DWINB stwierdził, że podnoszony w zażaleniu argument istnienia projektu obudowy obiektów z dwóch/trzech stron niczego w tym przedmiocie nie zmienił. Za niezrozumiały organ uznał zarzut błędnego zakwalifikowania wiat do kategorii obiektów budowlanych. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 u.p.b. "obiekt budowlany" to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Jednocześnie do pojęcia "obiektów budowlanych" nie zalicza się wyłącznie budynków. Są nimi także m.in. budowle do których zalicza się – zgodnie z normą art. 3 pkt 3 u.p.b. - także altany i wiaty (por. wyrok NSA z 25.02.2016 r. sygn. akt II OSK 1587/14 oraz wyrok NSA z 09.01.2019 r. sygn. akt II OSK 3465/18). DWINB wskazał ponadto na fakt, że ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji legalnych zarówno pojęcia "wiaty" jak i "altany". Kwalifikacji obiektu należy dokonać po analizie: formy, funkcji oraz gabarytów obiektu – także przy uwzględnieniu dorobku orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Wyróżnikiem wiaty nie jest pełniona funkcja, ale przede wszystkim konstrukcja obiektu. Zarówno wiata jak i altana wypełniają funkcję ochronną – chronią przed czynnikami atmosferycznymi (por. wyrok WSA w Poznaniu z 02.10.2019 r. sygn. akt IV SA/Po 392/19). W rozpoznawanej sprawie sporne obiekty stanowią zadaszenie przed elewacjami znajdującego się na działce budynku usługowego. Pełnią one funkcję ściśle związaną z prowadzoną przez inwestora działalnością gospodarczą – o czym świadczą zdjęcia dołączone do zażalenia. W ocenie DWINB przedmiotowe obiekty budowlane, biorąc pod uwagę przyjętą w judykaturze definicję "altany" (por. m.in. wyrok NSA z 09.01.2014 r., sygn. akt II OSK 1875/12 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 18.02.2021 r., sygn. akt II SA/Wr 567/20), nie stanowią tego rodzaju obiektu budowlanego. Tym samym nie sposób uznać, aby wykonane roboty budowlane stanowiły budowę altan, które nie wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę czy też dokonania zgłoszenia.

W skardze na powyższe postanowienie J. S. wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych.

Reprezentujący skarżącego pełnomocnik zarzucił organowi wadliwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy (błąd subsumpcji) następujących przepisów prawa materialnego:

- art. 48 ust. 1 pkt 2 u.p.b., poprzez uznanie, że budowa altan wymaga zgłoszenia do inspektora nadzoru budowlanego;

- art. 29 ust. 2 pkt 3 u.p.b., poprzez jego niewłaściwą interpretację w sprawie.

Ponadto pełnomocnik sformułował zarzut naruszenia następujących przepisów postępowania:

- art. 7 k.p.a., poprzez zaniedbanie ustalenia dowodowego funkcji do jakiej wykorzystywana jest altana (a według organów nadzoru budowlanego - wiata);

- art. 7a § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nie dokonanie rozstrzygnięcia wątpliwości pojawiających się przy interpretacji zapisu na korzyść strony, poprzez przyjęcie niekorzystnych dla skarżącego definicji wiaty i altany, choć w prawie budowlanym brak jest definicji obu rodzajów obiektów budowlanych, a w orzecznictwie administracyjnym przyjęto, że altana i wiata są podobnymi rodzajami lekkich konstrukcji szkieletowych różniącymi się jednak funkcją jakie pełnią – altana pełni funkcję rekreacyjno-wypoczynkową, a wiata funkcję techniczną;

- art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący nadużywanie zaufania jego uczestników do władzy publicznej;

- art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie oświadczenia skarżącego o funkcji do jakiej wykorzystywane są altany;

- art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez rażące zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego wynikającego z braku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

- art. 81a § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie pomimo braku dowodów, że wykonany obiekt jest wiatą a nie altaną, co powoduje nałożenie obowiązku pozyskania kosztownej dokumentacji, a dalej wniesienia opłaty legalizacyjnej, co nie jest wymagane w przypadku altany.

Uzasadniając skargę jej autor podniósł, że zarówno organ I instancji, jak i II instancji doszły do wniosku, że przedmiotowe obiekty posadowione są (według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwała nr [...] Rady Miejskiej w L. z [...].03.2017 r.) częściowo na obszarze 1 RU (przeznaczenie podstawowe: teren obsługi produkcji w gospodarstwie rybackim; przeznaczenie uzupełniające: zabudowa usługowa, lokal mieszkalny, infrastruktura techniczna] oraz częściowo na obszarze 2.WS (przeznaczenie podstawowe: tereny wód powierzchniowych śródlądowych — stawy hodowlane wraz z naturalną obudową biologiczną; zabudowa usługowa, zabudowa gospodarcza, infrastruktura techniczna - obszar 2.WS nie przewiduje funkcji budownictwa mieszkaniowego) Tym samym uznano, że budowa tych obiektów wymaga dokonania zgłoszenia robót budowlanych. Według skarżącego w niniejszym przypadku mamy do czynienia z budową trzech wolnostojących altan, które to roboty budowlane (ze względu na ich liczbę — 3, jak i powierzchnię działki — 52271 m²) - nie wymagały decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia (art. 29 ust. 2 pkt 3 u.p.b.). Autor skargi wskazał przy tym, że obowiązujący miejscowy plan nie zabrania wprost lokalizacji np. obiektów małej architektury. Odnosząc się do błędnej kwalifikacji obiektów budowlanych jako wiat, skarżący zauważył, że zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 3 u.p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących altan o powierzchni zabudowy do 35 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Jak wynika z akt sprawy, na chwilę obecną z powodu niezakończonych prac, co wymaga podkreślenia, altany są wykonane z drewna, mają żelbetonowe słupy, pokryte są panelami fotowoltaicznymi, ich powierzchnia zabudowy nie przekracza 35m². Z projektu wynika, że planowany jest montaż ażurowych ścian. Inwestor chciał również zasadzić pnącze roślinne. Tych okoliczności organ I instancji nie wziął pod uwagę, jak również innych faktów podnoszonych przez skarżącego, że altany służą przede wszystkim do ochrony jego gości przed słońcem, co wynika z załączonych do niniejszego pisma zdjęć. Dla skarżącego jest również zupełnie niezrozumiałe stanowisko organów, które wyklucza możliwość wykorzystania altan na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą skoro w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi się, że w sytuacji, gdy wartość wytworzenia altany będzie wyższa niż 10 000 zł wówczas kosztem uzyskania przychodów będą odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 22a-22o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (zob. wydatek poniesiony na wytworzenie altany ogrodowej przedsiębiorcę będzie mógł uznać za koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej przez odpisy amortyzacyjne. Z orzecznictwa wynika, że zgodnie z art. 3 pkt 2 u.p.b., którego brzmienie na przestrzeni lat nie uległo zmianie, przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany; który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z definicji legalnej pojęcia budynku wyraźnie wynika, że zasadniczymi jego determinantami są: ściany, dach i fundamenty, których istnienie w efekcie prowadzi do trwałego związania z gruntem obiektu. Związanie z gruntem jest więc konsekwencją zastosowania fundamentów, nie zaś cechą samą w sobie. Najbardziej powszechnym sposobem trwałego związania obiektu budowlanego z gruntem jest zagłębienie go w ziemi poprzez wykonanie fundamentów (tak NSA w wyroku z 26.05.2021 r., sygn. akt II OSK 2344/19). Utożsamianie zatem związania z gruntem wyłącznie z jego fizyczną trwałością, będącą skutkiem odporności na czynniki atmosferyczne, prowadzi do wadliwej wykładni pojęcia budynku i w konsekwencji do błędnej kwalifikacji obiektu (wyrok WSA w Gdańsku z 15.06.2022 r., sygn. akt II SA/Gd 15/22). Tym samym, analogicznie jaj w rozpatrywanym przypadku, nie można traktować żelbetonowych słupów jako przesłanki do zakwalifikowania stawianych altan do obiektów budowlanych, ponieważ wyłączną funkcją żelbetonowych słupów było postawienie konstrukcji odpornej na czynniki atmosferyczne, w szczególności na podmuchy wiatrów, a tym samym służyć to miało zwiększeniu bezpieczeństwa gości. Trzeba bowiem zauważyć, że altany te znajdują się na otwartym terenie. W dalszej części uzasadnienia skargi jej autor zauważył, że od altany odróżnia wiatę przede wszystkim jej konstrukcja i wygląd - to że wiata stanowi jedynie dach wsparty na słupach. Nie można jej przypisać cech budynku, dlatego traktuje się wiatę jako budowlę. Jednakże projekt, w którego wgląd może mieć organ nadzoru w każdym czasie zakłada montaż ażurowych ścian, natomiast prace montażowe zostały przerwane przez organ nadzoru. Brak wiążącej definicji legalnej zarówno "wiaty", jak i "altany" powoduje, że kwalifikacji obiektu należy dokonywać po analizie formy, funkcji oraz gabarytów budowli, mając przy tym na uwadze definicję przyjętą w języku codziennym, przy uwzględnieniu również wykładni systemowej. Definiując pojęcie "altany" - wykładnią językową (przy uwzględnieniu dyrektywy języka potocznego) za "altanę" uznaje się powszechnie budowlę lub budynek w ogrodzie, zazwyczaj lekkiej konstrukcji, służący do wypoczynku i ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Według definicji zawartej w Internetowym Słowniku Języka Polskiego (www.sjp.pwn.pl) "altana" to "niewielka budowla ogrodowa, zwykle drewniana, o ażurowych ścianach". Podobnie definiuje "altanę" Encyklopedia Internetowa Wikipedia.pl: "altana - lekka budowla, często ażurowa, stawiana w ogrodzie, często ozdobna, również niewielki plac zacieniony przez krąg drzew, ma za zadanie chronić przed deszczem i słońcem, miejsce spotkań i odpoczynku". Z kolei według Małego Słownika Języka Polskiego (PWN, Warszawa 1969) "altana" to "lekki, przewiewny budynek w ogrodach, obsadzony zwykle roślinami pnącymi, osłaniający przed deszczem i słońcem" (por wyr. NSA z 09.01.2014 r., sygn. akt II OSK 1875/12). Zdaniem skarżącego, orzekające w sprawie organy wbrew obowiązkowi podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, ograniczyły się jedynie do czynności kontrolnych, pomijając wszelkie inne źródła dowodowe, w tym przedłożone projekty, a przez to nie zauważyły planowanych ażurowanych ścian. W związku z tym w sprawie nie przeprowadzono żadnych innych czynności wyjaśniających mających na celu zbadanie jakie jest ostateczne przeznaczenie altan - a takim celem jest właśnie wypoczynek dla gości skarżącego. Altany miały chronić przed deszczem i słońcem, funkcja solarna jest "pomocnicza", wieczorami ma zapewnić darmową dostawę prądu. Decydujące znaczenie przy kwalifikowaniu obiektu jako ma funkcja jaką ten obiekt pełni.

W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd podkreśla, że w okolicznościach sprawy kluczową kwestią jest prawna kwalifikacja trzech obiektów wykonanych przez skarżącego. Jeśli bowiem, jak podniesiono w skardze, sporne obiekty budowlane stanowi altany, to w myśl 29 ust. 2 pkt 3 u.p.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia budowa wolno stojących altan o powierzchni zabudowy do 35 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Wykluczałoby to dopuszczalność stosowania przez organy nadzoru budowlanego trybu legalizacyjnego z art. 48 u.p.b., w tym wydania postanowienia z art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.b., wstrzymującego wykonywanie robót budowlanych.

Sąd podziela jednak stanowisko organów nadzoru budowlanego obydwu instancji, że obiekty budowlane wykonane przez skarżącego w roku 2022 na działce nr [...] w obrębie [...] G., gmina L. odpowiadają pojęciu wiaty i w przypadku częściowego zlokalizowania na terenie nie przeznaczonym w planie miejscowym pod budownictwo mieszkaniowe – zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c u.p.b. - wymagały zgłoszenia. W ocenie Sądu, a wbrew stanowisku skarżącego, kwalifikacja dokonana przez organy jest oparta na analizie charakterystycznych cech spornych w sprawie obiektów, które to cechy zestawiono ze sposobem rozumienia pojęcia altany i wiaty w języku codziennym oraz w orzecznictwie sądowym. Jak zauważył przy tym autor skargi, ani pojęcia wiaty, ani pojęcia altany nie zdefiniowano w szeroko rozumianym prawie budowlanym. Dlatego dla wyznaczenia zakresu tych pojęć koniecznym było sięgnięcie do ich rozumienia potocznego (definicji przyjętej w języku codziennym) oraz prawniczego, przy uwzględnieniu formy, funkcji oraz gabarytów podlegających kwalifikacji obiektów.

Za altanę uznaje się powszechnie budowlę lub budynek w ogrodzie, zazwyczaj lekkiej konstrukcji, służący do wypoczynku i ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, a więc niewielki pawilon ogrodowy o lekkiej konstrukcji i ażurowych ścianach, niezwiązany trwale z gruntem, przeznaczony do wypoczynku oraz osłony przed słońcem i deszczem. Dostępne słowniki definiują altanę jako niewielką budowlę ogrodową, zwykle drewnianą, o ażurowych ścianach, często ozdobną, mającą za zadanie zapewnić miejsce spotkań i odpoczynku, a także lekki, przewiewny budynek w ogrodach, obsadzony zwykle roślinami pnącymi, osłaniający przed deszczem i słońcem (np. Internetowy Słownik Języka Polskiego na stronie www.sjp.pwn.pl oraz wyroki w sprawach: IV SA/Wa 392/19, II OSK 1875/12, II OSK 2428/15).

Wiata rozumiana jest z kolei jako lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach. Jej podstawowymi cechami są posiadanie fundamentów, dachu, nieposiadanie ścian oraz posadowienie na słupach (tak np. w wyroku w sprawie II OSK 1481/14). Słupy stanowią podstawowy element konstrukcyjny wiążący tę budowlę trwale z gruntem i mocujący dach. Wiata pozbawiona jest też większości lub wszystkich przegród budowlanych zewnętrznych. Od altany odróżnia wiatę przede wszystkim jej konstrukcja i wygląd, ponieważ wiata stanowi jedynie dach wsparty na słupach. Nie można jej przypisać cech budynku, dlatego traktuje się ją jako budowlę.

Nie ulega wątpliwości, i w tym zakresie należało podzielić stanowisko skarżącego, że zarówno wiata jak i altana mogą chronić przed czynnikami atmosferycznymi, obie mogą być posadowione w ogrodzie, obie też mogą być miejscem odpoczynku i rekreacji (np. wiata na ognisko). Wiatę od altany nie tyle więc odróżnia pełniona funkcja (choć także), co konstrukcja obiektu. Altanę stanowi zazwyczaj samodzielny i wolnostojący, niewielki budyneczek (utożsamiany z domkiem letniskowym), w lekkiej zabudowie, posiadający ściany (pełne lub sięgające do pewnej wysokości), często ażurowe. Natomiast cech budynku nie sposób przypisywać wiacie, zwłaszcza z powodu braku wydzielenia z przestrzeni ścianami (przegrodami). Innymi słowy, wiacie jest bliżej do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b., altanie jest bliżej do budynku.

W ocenie Sądu, wyżej wskazanym cechom wiaty odpowiadają cechy obiektów, co do których wydano zaskarżone postanowienie. W szczególności potwierdza taki wniosek dokumentacja fotograficzna dołączona do protokołu kontroli z 16.11.2022 r. oraz przedłożona wówczas przez skarżącego dokumentacja projektowa (rys. widok frontowy, przekrój A-A). Widoczne są na niej konstrukcje posadowione na żelbetowych stopach fundamentowych. Każdy w ten sposób posadowionych obiektów posiada 4 słupy, stanowiące podpory dla dachu wykonanego z paneli fotowoltaicznych. Wskazane słupy stanowią główny element konstrukcyjny budowli. Brak jest jakichkolwiek przegród zewnętrznych charakterystycznych dla budynku, a jednocześnie nie jest to konstrukcja przypominająca altanę bądź domek letniskowy w potocznym, wyżej wskazanym rozumieniu. Nie może być wobec tego wątpliwości, że ze względu na konstrukcję obiektów stanowią one wiatę a nie altanę. Konsekwentne stanowisko w tym względzie prezentowane przez organy nadzoru budowlanego obydwu instancji było spójne, znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, nie pominięto w nim żadnej cechy spornych obiektów mogącej tę kwalifikację podawać w wątpliwość. Dlatego za nieuzasadnione Sąd uznaje zarzuty skargi odnośnie błędnej kwalifikacji spornych obiektów i braku uwzględnienia planowanych rozwiązań konstrukcyjnych, które według skarżącego, mają świadczyć, że finalnie sporne obiekty nie będą stanowiły wiaty lecz altanę. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, na działce nr [...] wykonano roboty budowlane polegające na budowie trzech wiat.

Ponadto zasadnie DWINB stwierdził, że wiaty stanowią zadaszenie przed elewacją znajdującego się na działce budynku usługowego. Nie jest przy tym przedmiotem sporu okoliczność, że sporne obiekty nie został zlokalizowane na działce pełniącej funkcję ogrodową. Wykonane obiekty pełnia funkcję ściśle związaną z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. W tym też kontekście należy rozpatrywać rozważaną na gruncie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego możliwości zakwalifikowania obiektów jako wiat, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 2 u.p.b. (w postanowieniu błędnie powołano art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b. lecz nie miało to istotnego wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia). Skoro bowiem plan miejscowy dla obszaru 2.WS nie przewiduje funkcji budownictwa mieszkaniowego to sporne wiaty nie mogły zostać zakwalifikowane na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 2 u.p.b. do obiektów zwolnionych z wymogu uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia. Dlatego należało je zaliczyć do obiektów budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c u.p.b., których budowa na działce nr [...] wymagała zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 u.p.b.

Tym samym w sprawie znajdują zastosowanie przepisy z art. 48 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.b., zgodnie z którymi organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej.

Zaskarżone postanowienie spełnia wyżej określone wymagania.

Niezasadnym okazały się pozostałe zarzut skargi. Zdaniem Sądu, jako niezasadne należy ocenić zarzuty sformułowane w skardze dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 § 1a, art. 107 k.p.a. zmierzające do zakwestionowania kwalifikacji wykonanych robót jako budowy wiaty wymienionej w art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c u.p.b. Jak wskazano wyżej, dokonane w sprawie ustalenia znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym, którego wartość nie została podważona przez skarżącego. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności wbrew zarzutom skargi organy prawidłowo oceniły cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej i zasadą przekonywania. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi konieczność zastosowania normy zawartej w tym przepisie. Zgodnie z art. 7a k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W art. 7a § 1 k.p.a. nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości co do zastosowania określonych przepisów prawa w danej sprawie, nie chodzi nawet o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie. Zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony dotyczy wątpliwości dotyczących treści danej normy prawnej. Biorąc zaś pod uwagę, że przepisy regulujące kwestie usuwania skutków prawnych samowoli budowlanej – w tym przepisy określające przypadki, w których organy nadzoru budowlanego zobligowane są do wstrzymania budowy (art. 48 u.p.b.) – są jasne, precyzyjne i nie nasuwają żadnych wątpliwości, co do zakresu nałożonego na skarżącego obowiązku.

Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a.

Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.