Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na czynność Wójta Gminy Gromadka w przedmiocie ujęcia obiektów w gminnej ewidencji zabytków postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Pismem z dnia 29 lipca 2025 r. G. (dalej: strona skarżąca), działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na czynność Wójta Gminy G. (dalej: organ) w sprawie włączenia do gminnej ewidencji zabytków Gminy G. (dalej jako: GEZ) kart adresowych wiaduktów drogowych położonych w Gminie G. nad autostradą [...]: 1) w pobliżu strefy ekonomicznej (II); 2) za strefą ekonomiczną w ciągu drogi gminnej O. (I); 3) w ciągu drogi gminnej R. (III); 4) w ciągu drogi gminnej K. (V); 5) w ciągu drogi gminnej K1. (IV); 6) w ciągu drogi gminnej K2. (VI).

Strona skarżąca podała, iż skarżona czynność polegała na tym, że sporządzone przez organ w dniu 14 września 2012 r. karty adresowe w/w wiaduktów drogowych zostały włączone do GEZ. Wyżej wskazana czynność zaskarżona została na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 202 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153) oraz art. 50 § 1, art. 52 § 1 i 2, art. 53 § 2a oraz art. 54 § 1 p.p.s.a., Strona skarżąca wniosła o uchylenie lub stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności organu w zakresie włączenia kart adresowych ww. obiektów do gminnej ewidencji zabytków i zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze podniesiono zarzut naruszenia:

1. art. 3 pkt 1 i 2 w związku z art. 22 ust. 4 i ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1292, dalej jako u.o.z.) poprzez włączenie kart adresowych ww. obiektów inżynieryjnych do GEZ bez zapewnienie stronie skarżącej udziału w takim postępowaniu oraz poprzez błędne zakwalifikowanie ww. obiektów jako zabytków;

2. art. 3 pkt. 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c u.o.z. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż wskazane w zaskarżonej czynności obiekty są zabytkiem nieruchomym w rozumieniu powołanych przepisów w sytuacji, gdy wskazane wiadukty/mosty, wobec udokumentowanego stanu, nie posiadały przymiotu zabytku nieruchomego;

3. § 16 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz. U. z 2021 r. poz.56) poprzez jego niezastosowanie podczas gdy stan obiektów, których karty adresowe zostały włączone do GEZ świadczy o utracie przez nie wartości zabytkowej;

4. art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1, 80 i 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.) poprzez niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w tym: nieprzeprowadzenie oceny stanu technicznego ww. obiektów inżynieryjnych, co skutkowało bezpodstawnym uznaniem, że wymienione na wstępie wiadukty nad autostradą [...] w Gminie G. mają status zabytku;

4. art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności strony skarżącej, wykonującej zarząd nad przedmiotowymi wiaduktami będącymi własnością Skarbu Państwa, co wpływa na ograniczoną możliwość gospodarowania ww. obiektami przez stronę skarżącą godząc tym samym w konstytucyjna gwarancje poszanowania i ochrony własności

Strona skarżąca wskazała, że włączenie do GEZ kart adresowych wiaduktów drogowych położonych w Gminie G. nad autostradą [...] 1) w pobliżu strefy ekonomicznej (II); 2) za strefą ekonomiczną w ciągu drogi gminnej O. (I); 3) w ciągu drogi gminnej R. (III); 4) w ciągu drogi gminnej K. (V); 5) w ciągu drogi gminnej K1. (IV); 6) w ciągu drogi gminnej K2. (VI) nie zostało poprzedzone żadnym postępowaniem, które zmierzałoby do oceny i ustalenia wartości historycznych i artystycznych ww. obiektów

Do skargi strona skarżąca dołączyła uwierzytelnione kopie:

1. pisma Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 7 września 2022 r. nr WZN.5183.1685.2022.AN, z którego treści wynika, że ww. obiekty są wpisane do GEZ Gminy G. Ponadto w przedmiotowym piśmie opinii Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków brak jest przesłanek zmierzających do pozbawienia przedmiotowych obiektów ochrony polegającej na wykreśleniu ich z GEZ.;

2. pisma strony skarżącej z dnia 16 grudnia 2025 r. nr O/WR.KP-24.4110.1.94.2022.IB, którym wystąpiono do organu z wnioskiem o wykreślenie ww. wiaduktów z GEZ;

3. pisma organu z dnia 3 marca 2023 r. nr BGK.4042.1.2023 (z datą wpływu do siedziby strony skarżącej w dniu 9 marca 2023 r.) , w którym organ wskazał, że wpis ww. wiaduktów położonych w Gminie G. nad autostradą [...] do GEZ został dokonany w wyniku sporządzenia kart adresowych ww. obiektów, zaś ich wykreślenie z ewidencji, zdaniem organu, może nastąpić na mocy decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że karty adresowe GEZ dla przedmiotowych wiaduktów drogowych nad autostradą [...], położonych na terenie Gminy G., powstały w dniu 14 września 2012 r., zaś wykreślenie ich z GEZ wymaga akceptacji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Pismem z dnia 16 października 2025 r. nr nr O/WR.D-4.0271.1.12.2025.JOS, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, strona skarżąca wyjaśniła, że przedmiotowe wiadukty zostały wpisane przez Gminę G. do GEZ wyłącznie poprzez sporządzenie w dniu 14 września 2012 r. kart adresowych ww. obiektów, bez odrębnego zarządzenia organu. Na poparcie tego faktu strona skarżąca przedłożyła kopię pisma organu z dnia 25 lipca 2024 r. nr BGK.6727.155.2024, którego treść potwierdza oświadczenie strony skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm. dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd jest obowiązany zbadać zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz jej dopuszczalność. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzuceniu podlega skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia.

Aby jednak dokonać takiej oceny niezbędne jest w pierwszej kolejności ustalenie co stanowi przedmiot skargi i dokonanie odpowiedniej kwalifikacji przedmiotu skargi z punktu widzenia cyt. art. 3 p.p.s.a., gdyż to w dalszej kolejności decyduje o tym, które przepisy dotyczące wymogów prawidłowego złożenia skargi (wyczerpanie trybu zaskarżenia i termin na wniesienie skargi) mają zastosowanie.

Należy wskazać, iż przepisy prawa odnoszące się do tworzenia i zarządzania gminną ewidencją zabytków ograniczają się w istocie w u.o.z. do art. 22 ust. 4 i ust. 5 u.o.z. Zgodnie z ich treścią wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi gminną ewidencję zabytków w formie zbioru kart adresowych zabytków nieruchomych z terenu gminy, która obejmuje

1) zabytki nieruchome wpisane do rejestru,

2) inne zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków oraz

3) inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków (art.22 ust. 4 i 5 u.o.z.).

Natomiast prowadzenie gminnej ewidencji zabytków określają przepisy rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (§ 18 - 18b; Dz. U. z 2021 r. poz. 56).

Przy czy należy wyjaśnić, iż art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 75, poz. 474) nałożył na wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) obowiązek założenia gminnej ewidencji zabytków, po przekazaniu przez wojewódzkiego konserwatora zabytków wykazu zabytków, określonego w art. 7 tej ustawy, w terminie dwuletnim od dnia przekazania przez wojewódzkiego konserwatora zabytków wykazu zabytków. Samo zatem przekazanie przez wojewódzkiego konserwatora zabytków wykazu zabytków wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) nie wywołuje skutku w postaci założenia gminnej ewidencji zabytków, a jej założenie wymaga działania organu wykonawczego gminy, z którym jednoznacznie można będzie wiązać skutek w postaci założenia gminnej ewidencji zabytków.

Z treści skargi nie ulega wątpliwości, iż zasadniczym celem strony skarżącej jest zakwestionowanie zgodności z prawem ujęcia w gminnej ewidencji zabytków Gminy G. wiaduktów drogowych położonych w Gminie G. nad autostradą [...]: 1) w pobliżu strefy ekonomicznej (II); 2) za strefą ekonomiczną w ciągu drogi gminnej O. (I); 3) w ciągu drogi gminnej R. (III); 4) w ciągu drogi gminnej K. (V); 5) w ciągu drogi gminnej K1. (IV); 6) w ciągu drogi gminnej K2. (VI).

W orzecznictwie prezentowana jest interpretacja, którą Sąd rozpoznający sprawę podziela, według której czynność polegająca na ujęciu obiektu w gminnej ewidencji zabytków stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (np. wyroki WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2017 r. sygn. II SA/Kr 1507/16; z dnia 14 września 2021 r. sygn. II SA/Kr 666/21, z dnia 31 stycznia 2023 r. sygn. II SA/Kr 1523/22, z dnia 9 stycznia 2024 r. sygn. II SA/Kr 1361/23). Również w postanowieniu NSA z dnia 18 października 2022 r., sygn. II OZ 610/22 wskazano: "Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych, włączenie karty adresowej zabytku do gminnej ewidencji zabytków na podstawie art. 22 ust. 5 u.o.z., jest czynnością organu administracji, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynność ta ma charakter zewnętrzny i jest działaniem jednostronnym będącym elementem władczych działań administracji publicznej (zob. postanowienia NSA z 8 czerwca 2022 r., II OZ 335/22; z 18 maja 2021 r., II OZ 218/21; z 20 maja 2020 r., II OSK 753/20).". Pogląd taki zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyrokach z dnia 18 października 2023 r. sygn. II OSK 2326/18 i sygn. II OSK 3029/18 oraz w wyroku z dnia 10 stycznia 2024 r. sygn. II OSK 1952/22. Na uwagę zasługuje w tym miejscu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2023 r. sygn. II OSK 1765/17, w którym orzeczono, iż: "Ujęcie nieruchomości w gminnej ewidencji zabytków nie jest jednak aktem organu samorządowego w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., lecz czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.".

Zdaniem Sądu należy uznać, iż tak określona czynność miała miejsce w dniu 14 września 2012 r., co jest okolicznością bezsporną. Jej dokonanie polegało na sporządzeniu kart adresowych ww. obiektów inżynierskich nad autostradą [...] i to właśnie w ten sposób obiekty te ujęte zostały w GEZ. Przy czym organ uprawniony do prowadzenia GEZ tj. Wójt Gminy G. nie wydał w tym zakresie aktu zawierającego określenie "zarządzenie". Ani u.o.z. ani rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem nie określają formy prawnej przyjęcia GEZ.

Konsekwencją ustalenia, że przedmiotem skargi jest czynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., stanowi określenie dopuszczalności skargi z uwzględnieniem art. 52 § 3 p.p.s.a. i terminowości jej wniesienia na podstawie art. 53 § 2 p.p.s.a., przy czym według brzmienia tych przepisów sprzed 1 czerwca 2017 r., co determinuje data czynności objętej skargą. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym między 2010 r. a 2015 r., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Przepis ten następnie zmieniono i na podstawie art. 1 pkt 15 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) dodano do niego zdanie: Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Natomiast zgodnie z art. 3 w/w ustawy powyższa zmiana weszła w życie 15 sierpnia 2015 r. Następnie z dniem 1 czerwca 2017 r. na podstawie art. 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), nastąpiła kolejna zmiana i nadano art. 52 § 3 p.p.s.a. inne brzmienie: jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Jednocześnie na podstawie art. 9 ustawy zmieniającej z dnia 7 kwietnia 2017 r. wprowadzona została także zmiana w treści art. 53 § 2 p.p.s.a. Uprzednio brzmiał on: W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Natomiast od dnia 1 czerwca 2017 r. uzyskał on brzmienie: Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Przy czym zgodnie z art. 17 ust. 2 w/w ustawy zmieniającej z dnia 7 kwietnia 2017 r. przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (tj. p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

W tym stanie sprawy uznać należy, że skoro zaskarżona czynność miała miejsce w 2012 r., strona skarżąca zobowiązana była do złożenia do organu, przed wniesieniem skargi do sądu, wezwania do usunięcia naruszenia prawa, natomiast skarga powinna zostać złożona w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Sąd uznał, iż na gruncie rozpoznawanej sprawy strona skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 16 grudnia 2022 r. (nr O/Wr.KP-24.4110.1.94.2022.IB) skierowanym do Wójta Gminy G., w którym strona skarżącą wniosła o doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem poprzez wyłączenie z GEZ wymienionych na wstępie wiaduktów nad autostradą [...] położonych na terenie Gminy G. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznać należało, iż zastosowanie do niniejszego postępowania znajdują cytowane przepisy art. 52 § 3 i art. 53 § 2 p.p.s.a. obowiązujące między 2015 r. a 2017 r. Oznacza to, że Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu (tj. terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa) nastąpiło bez winy strony skarżącej i rozpoznać skargę (o ile skarga nie zawiera innych uchybień).

Uznając powyższe wezwanie za złożone zgodnie dyspozycją z art. 52 § 3 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.) nawet w sytuacji, gdy zostało złożone po terminie określonym w w/w artykuł, Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie omawianego terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej i rozpoznać skargę. Nie ulega tu wątpliwości, mając na uwadze omawiana treść art. 52 § 3 p.p.s.a., iż powyższe odnosi się do wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie zaś do skargi.

Niezależnie od przyjęcia, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone zostało w terminie, bądź jeżeli po terminie, a Sąd uwzględnił okoliczności braku winy w uchybieniu terminu (mając na uwadze np. rozbieżności w orzecznictwie dotyczące GEZ), to i tak skarga do tut. Sądu została złożona po terminie.

Zgodnie bowiem z art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu do dnia 1 czerwca 2017 r.) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa zdaniem Sądu nastąpiło w niniejszej sprawie w dniu 16 grudnia 2022 r. Organ udzielił odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 3 marca 2025 r., które wpłynęło do strony skarżącej dnia 9 marca 2023 r. (data na elektronicznej prezentacie). Z uwagi na powyższe należało zatem uznać, iż odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona stronie skarżącej w dniu 9 marca 2023 r., a zatem termin 30 dni do złożenia skargi upływał w dniu 10 kwietnia 2023 r. (dzień 8 kwietnia 2023 r. wypadał w sobotę).

Tymczasem skarga wniesiona została przez stronę skarżącą w dniu 29 lipca 2025 r. (wpływ do organu: 4 sierpnia 2025 r.), a zatem ponad dwa lata po upływie terminu do jej wniesienia.

Wyłącznie na marginesie należy wspomnieć, że nawet gdyby przy ocenie terminowości wniesienia przedmiotowej skargi miał zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obecnie obowiązującym to i tak nie miałoby to wpływu na fakt jej wniesienia po upływie terminu. Zgodnie bowiem z obecnym brzmieniem tego przepisu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Już z kierowanego do strony skarżącej pisma Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 7 września 2022 r. nr WZN.5183.1685.2022.AN wynika, że wiadukty drogowe położone w Gminie G. nad autostradą [...]: 1) w pobliżu strefy ekonomicznej (II); 2) za strefą ekonomiczną w ciągu drogi gminnej O. (I); 3) w ciągu drogi gminnej R. (III); 4) w ciągu drogi gminnej K. (V); 5) w ciągu drogi gminnej K1. (IV); 6) w ciągu drogi gminnej K2. (VI) zostały ujęte w GEZ Gminy G. Pismo to strona skarżąca załączyła do skargi. Zatem należy uznać, że co najmniej od września 2022 r. wiedziała o podjęciu przez organ czynności włączenia w/w obiektów do GEZ Gminy G. Termin do wniesienia skargi, wynikający z obecnego brzmienia art. 53 § 2 p.p.s.a., byłby również przekroczony gdyby uznać, że strona skarżąca powzięła wiadomość o wpisie w/w obiektów do GEZ Gminy G. z pisma organu z dnia 25 lipca 2024 r. nr BGK.6727.155.2024, które wpłynęło do strony skarżącej w dniu 30 lipca 2024 r.

Wskazać przy tym należy, iż strona skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, którego znajomość przepisów prawa w w/w zakresie powinna być na podwyższonym poziomie.

Przekroczenie terminu do wniesienia skargi powoduje, że skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Wobec odrzucenia skargi w pkt 2 sentencji postanowienia Sąd orzekł o zwrocie uiszczonej przez stronę skarżącą kwotu wpisu sądowego od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.