Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant asystent sędziego Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 859/18 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zastrzeżeń i wniosków do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od M.K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2018r. sygn. akt IV SA/Wa 859/18, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 9 stycznia 2018r. nr KOC/6211/Ro/17 w przedmiocie odmowy uwzględnienia zastrzeżeń i wniosków do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Lasów Miejskich w Warszawie z 25 września 2017 r. nr 260/LM-W/NL-U2/2017.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 9 stycznia 2018 r. nr KOC/6211/Ro/17 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "SKO"), utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Lasów Miejskich - Warszawa nr 260/LM-W/NL-U2/2017 z dnia 25 września 2017 r., która to decyzja nie uwzględniała zastrzeżenia M.K. (dalej również: "skarżącego") do Projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu dla Dzielnicy [...] w zakresie zmiany przebiegu granicy użytku leśnego i tym samym zmniejszenia powierzchni użytku "Ls" na działkach o numerach ewidencyjnych A i B z obrębu [...] w [...]. SKO w Warszawie uznało, że Dyrektor Lasów Miejskich - Warszawa zasadnie nie uwzględnił zastrzeżenia M.K. odnośnie przebiegu granicy lasu. W piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący podniósł, że przedmiotowy las nie znajduje się na terenie działek nr A i nr B, wobec czego prosi o pominięcie tych działek w planie urządzenia lasu. W piśmie z [...] sierpnia 2017 r. wskazał, że ewidencja gruntów zawiera wadliwe dane. Organ wskazał, że w procesie sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów, bowiem kwestie te są uregulowane w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów (z [...] lipca 2017 r.) część działek nr A i nr B stanowi użytek leśny (LsV) stanowiący własność prywatną. Zatem do w/w nieruchomości ma zastosowanie art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 2100), a w konsekwencji zachodzi konieczność sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu. SKO w Warszawie podniosło dodatkowo, że wyłączenie gruntu z produkcji leśnej jest możliwe jedynie w drodze właściwego postępowania przeprowadzonego w trybie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz nie może być przedmiotem zarzutu do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że rzecz dotyczy fundamentalnej dla sprawy kwestii prawnej czy sporne dwie działki nr ewidencyjny nr A i nr B (w zakresie przyjętym w decyzji) stanowią las w rozumieniu przepisów ustawy o lasach, bowiem uproszczony plan urządzenia lasu sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Skarżący tymczasem kwestionuje objęcie jego działek owym planem.

Uproszczony plan urządzenia lasu jest opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy). W niniejszej sprawie projekt urządzenia lasu został wyłożony do publicznego wglądu na okres 60 dni w siedzibie Lasów Miejskich Warszawa. M.K. złożył zastrzeżenie do tego projektu domagając się usunięcia owych dwóch działek spod działania planu ze względu na to, że nie występuje na nich las.

Organ twierdził, powołując się na utrwalone orzecznictwo, że o tym czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy decyduje co do zasady zapis w ewidencji gruntów. Skoro z wypisu z tej ewidencji wynika, że część działek skarżącego stanowi użytek leśny, to stan taki rodzi konsekwencje w postaci konieczności sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu dla tego terenu. Dane wynikające z ewidencji decydują o kwalifikacji użytku i w tym wypadku objęcie działek użytkiem Ls powoduje automatycznie konieczność objęcia ich planem uproszczonym.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy o lasach lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony. Dla ustalenia, że grunt jest lasem w znaczeniu prawa administracyjnego, konieczne jest spełnienie nie tylko kryterium przyrodniczego (pokrycie roślinnością leśną) i kryterium przestrzennego (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), lecz także kryterium przeznaczenia (do produkcji leśnej; art. 3 pkt 1 lit. a), bądź jednej z pozostałych przesłanek - z lit. b (grunt stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego) lub lit. c (grunt wpisany do rejestru zabytków). Z punktu widzenia rozumienia pojęcia lasu istotne jest, czy spełnia on kryteria określone w art. 3 pkt 1 lit. a-c) ustawy o lasach. Kryteria podstawowe: przyrodnicze, przestrzenne i przeznaczenia, muszą być spełnione łącznie, by można było mówić o lesie w znaczeniu art. 3 pkt 1 ustawy (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 października 2015 r. sygn. akt II OSK 308/14, z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 215/12, z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1983/11).

Plan urządzenia lasu jest dokumentem, który reguluje w terenowej jednostce administracyjno-leśnej sprawy produkcji leśnej i użytkowanie zasobów leśnych w określonym czasie. Uproszczony plan urządzenia lasu jest jednym z instrumentów prawnych gospodarki leśnej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy gospodarką leśną jest działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Zasadniczą zatem funkcją uproszczonego planu urządzenia lasu jest realizacja celów gospodarki leśnej. Oznacza to konieczność takiego sporządzenia planu, aby wszystkie cele oraz zadania tego planu były realizowane na takich użytkach, które kwalifikują się do realizacji gospodarki leśnej. Organ specjalistyczny posiada tę wiedzę właśnie na etapie tworzenia planu uproszczonego.

Z drugiej strony w myśl art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2017r., poz. 2101 ze zm.), ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Natomiast zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Treść powołanych przepisów uzasadnia stanowisko, że art. 20 ust. 2 ustawy o lasach stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogłębionej analizy powyższej kwestii dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 38/13. Podkreślił, że związanie organów ewidencji gruntów i budynków wynikającą z planu urządzenia lasu jego powierzchnią i granicami oznacza, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o lasach, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu. Związanie ustaleniami planu w ewidencji w takiej konfiguracji oznacza, że zapisy planu uproszczonego mają charakter pierwotny w stosunku do zapisów ewidencji. Zatem jedynie na etapie uchwalania planu urządzenia lasu możliwe są nowe ustalenia faktyczne co do występowania oraz zasięgu lasu na danej jednostce geodezyjnej, którymi to ustaleniami będzie związany organ właściwy w sprawie ewidencji gruntów i budynków, który to - przypomnieć należy - pełni funkcję jedynie rejestracyjną.

Sąd I instancji zgodził się z Kolegium, że co do zasady jest ono związane zapisami ewidencji gruntów, ale nie oznacza to, że nie jest władne dokonać zmiany rodzaju użytku w zakresie Ls. Zdaniem Sądu, właśnie na etapie sporządzania projektu planu możliwe są zmiany danych, które dotyczą lasu jako obszaru zdefiniowanego w art. 3 pkt 1 ustawy o lasach. Jednakże jedynie w tym zakresie tj. klasyfikacji użytku Ls organ sporządzający projekt planu nie będzie związany zapisami w ewidencji. Wszystkie pozostałe dane, choćby powierzchnia działki, jej granice czy podmiot, które jest jej właścicielem nie mogą podlegać żadnej weryfikacji i zmianom na etapie tworzenia i uchwalania planu uproszczonego.

Podstawę prawną sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1302, dalej: rozporządzenie) wydane na podstawie art. 25 pkt 1 ustawy o lasach. W § 7 ww. rozporządzenia uregulowano tryb sporządzania uproszczonego planu. Składa się z szeregu czynności wymienionych przykładowo w § 7. Uproszczony plan urządzenia lasu zawiera w szczególności rejestr obejmujący: a) zestawienie powierzchni lasów według gatunków głównych oraz ich wieku, b) zadania w zakresie gospodarki leśnej, c) wykaz rozbieżności między danymi ewidencyjnymi odnoszącymi się do gruntów objętych sporządzanym uproszczonym planem urządzenia lasu, a stanem faktycznym tych gruntów (§ 7 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia). Zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia, rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, sporządza się według danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, osobno dla każdej działki ewidencyjnej. Z kolei § 7 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia przewiduje konieczność skróconego opisu lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia, a pkt 3) – ogólny opis drzewostanu wraz z zestawieniem powierzchni gruntów i miąższości drzewostanu według gatunków głównych i ich wieku.

Powołany akt wykonawczy wyznacza zatem tryb w przedmiocie uchwalenia planu uproszczonego nakładając obowiązek ustalenia stanu faktycznego na gruncie poprzez opis drzewostanu i skonfrontowania tego stanu z zapisami w ewidencji gruntów i budynków. Dopuszcza także możliwość wystąpienia rozbieżności między danymi ewidencyjnymi, a stanem w rzeczywistości na gruncie. Jeżeli według tego opisu stan faktyczny nie odpowiada zapisom w ewidencji w części granic i powierzchni lasu, konieczne jest uwzględnienie owych zmian w planie urządzenia lasu. Organ ewidencji gruntów i budynków bowiem nie może dokonywać zmian w danych ewidencyjnych dotyczących lasu, które byłyby niezgodne z ustaleniami planu urządzenia lasu. W takiej sytuacji zmiana danych faktycznych (granic i powierzchni lasu) odnoszących się do występowania na danej działce lasu, w pierwszej kolejności musi zostać wprowadzona przez właściwy organ do planu urządzenia lasu.

Obowiązek aktualizowania danych objętych ewidencją gruntów i budynków podlega ograniczeniu w stosunku do zmian dotyczących ustalania granic i powierzchni lasów. Zmiany te nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzania lasów, które stanowiąc szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów i przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów. Tym samym plan urządzenia lasu jest jedynym dokumentem, na podstawie którego mogą być aktualizowane dane dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym tym planem (vide wyrok NSA z 21 września 2017r., sygn. akt I OSK 472/17).

Stosownie do art. 18 ust. 4 pkt 1 lit. a) ustawy o lasach plan urządzenia lasu zawiera nie tylko opis, ale także zestawienie powierzchni lasów i gruntów do zalesienia. W konsekwencji taki plan zatwierdzony przez ministra jest dokumentem, na podstawie którego mogą być aktualizowane dane dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym tym planem (wyrok NSA jak wyżej).

Sąd I instancji wskazał, że stanowisko organu co do związania zapisami w ewidencji gruntów, również w zakresie granic i powierzchni lasu, jest błędne. Organ błędnie odczytuje normy prawa materialnego zawarte w ustawie o lasach, jak i rozporządzeniu wykonawczym, odbierając stronie prawo do weryfikacji w niniejszym postępowaniu granic i powierzchni lasu. Przeciwnie - organ powinien przeanalizować czy w omawianym zakresie rejestr sporządzany na podstawie § 7 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia zawiera wykaz rozbieżności między danymi ewidencyjnymi odnoszącymi się do gruntów objętych planem, a stanem faktycznym na tych gruntach. Jeśli natomiast skarżący podnosi zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego co do występowania lasu na jego działkach na etapie zastrzeżeń do projektu planu uproszczonego konieczna jest weryfikacja tego stanu faktycznego, czego organ zaniechał. Zaniechanie owo było jednak skutkiem wadliwego odczytania norm prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zarzut skargi zatem co do naruszenia art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 20 ust. 2 ustawy o lasach okazał się być słuszny. Konsekwencją tego było zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co oznacza naruszenie norm procesowych.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, zaskarżając wyrok w całości. Skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji wydanie wyroku z naruszeniem prawa materialnego :

- art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2017 r. poz. 788) w związku z art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2101) przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

a/ organ orzekając w sprawie uproszczonego planu lasu nie jest związany danymi zawartymi w ewidencji gruntów, w sytuacji, gdy zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych o tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy decyduje co do zasady zapis w ewidencji gruntów , a zatem dane z ewidencji gruntów są wiążące dla organów orzekających w sprawie uproszczonego planu urządzenia lasu,

b/ w toku postępowania w sprawie uproszczonego planu zagospodarowania lasu organ administracji może dokonać weryfikacji zapisów ewidencji gruntów , w sytuacji gdy w procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów, czy też zmiany klasyfikacji gruntów, bowiem kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach,

- art. 3 ust. 1 ustawy o lasach przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

a/ terenem leśnym jest jedynie teren na którym aktualnie znajdują się drzewa. W sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do konstatacji, że przejściowe pozbawienie gruntu roślinności leśnej (tzw. halizna) , nie powoduje utraty przez niego charakteru lasu,

b/ organ orzekając w sprawie uproszczonego planu lasu nie jest związany danymi zawartymi w ewidencji gruntów, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych o tym czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy decyduje co do zasady zapis w ewidencji gruntów, a zatem dane z ewidencji gruntów sa wiążące dla organów orzekających w sprawie uproszczonego planu urządzenia lasu.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw:

-art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w związku z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach w związku z art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez przyjęcie, że w toku postępowania w sprawie uproszczonego planu zagospodarowania lasu organ administracji może dokonać weryfikacji zapisów ewidencji gruntów,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 7, 8, 77 i 80 kpa poprzez przyjęcie, że organ nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym, kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Zgodnie z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Uproszczony plan urządzenia lasu, z uwagi na swoje funkcje związane z gospodarką leśną stanowi element planowania gospodarczego. Z tych przyczyn dopóki nie zostanie podważona prawidłowość wpisu do ewidencji wiąże ona również organy sporządzające plany urządzenia lasu.

Niezależnie od wiążącej mocy wpisu do ewidencji gruntów i budynków dla potrzeb planowania gospodarczego, działki skarżącego spełniają warunki do uznania ich za las w rozumieniu ustawy o lasach. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy o lasach lasem w rozumieniu ustawy o lasach jest grunt spełniający następujące kryteria: a) ma zwartą powierzchnię co najmniej 0,10 ha, b) jest pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony i c) jest przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowi rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo jest wpisany do rejestru zabytków.

Nieruchomość skarżącego ma powierzchnię powyżej 0,10 ha i jest częściowo pokryta roślinnością leśną. Ponadto decyzją Prezydenta Miasta St. Warszawy z 14 stycznia 2016 r. nr 12/LM-W/NL-3/2016 na działkach skarżącego o nr A i B ustalono zadania z zakresu gospodarki leśnej. Nie budził wówczas wątpliwości leśny charakter przedmiotowych działek gruntu. W ramach nakazów wymienionych w decyzji skarżący M.K. pozyskał drewno pochodzące z drzew wywróconych. Spełniona jest zatem cecha definicji lasu, tj. przeznaczenie danego obszaru do produkcji leśnej. Wprawdzie pojęcie produkcji leśnej nie jest definiowane w ustawie o lasach, tym niemniej w orzecznictwie sądowym definiuje się je jako wzrost i rozwój drzewostanu oraz roślin stanowiących podszycie i runo na gruntach leśnych (tak NSA w wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1092/18, opub. w Lex nr 2799482). Niewątpliwie zatem działki skarżącego prawidłowo uznano za las w rozumieniu ustawy o lasach, i w konsekwencji prawidłowo działki te objęto uproszczonym planem urządzenia lasu.

W tym kontekście zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez błędną wykładnię - art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach w związku z art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Nie sposób uznać na podstawie powyższych przepisów, jak przyjął to Sąd I instancji, że w toku postępowania w sprawie sporządzania planu uproszczonego lasu i w ramach tego postępowania możliwa jest zmiana sposobu zagospodarowania gruntu leśnego, bez uwzględnienia obowiązujących w tym zakresie przepisów. Jak prawidłowo wskazał w skardze kasacyjnej skarżący organ, zmiana taka może być dokonana na podstawie odrębnych przepisów, w szczególności ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.2021.1326 t.j.). Przepisy tej ustawy przewidują tryb, jak również sposób zmiany sposobu użytkowania gruntów leśnych. Brak dowolności w tym zakresie, wynika z tego, że grunty te podlegają szczególnej ochronie i nie jest dopuszczalna samowolna, pozaprawna zmiana ich przeznaczenia. Również ustawa o lasach wyraźnie wskazuje możliwość i przesłanki zmiany sposobu użytkowania gruntu z leśnego na rolny. Zmiana tak następuje w drodze decyzji administracyjnej, która może być podstawą do ewentualnej zmiany danych w zakresie zagospodarowania gruntu w ewidencji gruntów. Przy czym zmiany w ewidencji gruntów, jak wskazuje to ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne są dokonywane na podstawie odpowiednich dokumentów urzędowych (zob. art. 24 ust. 2 b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie przepisów prawa, wpisów w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych, zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, wpisów w innych rejestrach publicznych, dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z uwzględnieniem art. 20 ust. 2b). Z akt sprawy natomiast nie wynika, aby skarżący M.K. powołał się na jakikolwiek dokument z którego wynikałaby niezgodność ustaleń organu z ewidencją gruntu.

Zgodnie z treścią art. 20 ust. 3a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Treść powołanych przepisów uzasadnia przyjęte przez Sąd I instancji stanowisko, że art. 20 ust. 2 ustawy o lasach stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Związanie organów ewidencji gruntów i budynków wynikającą z planu urządzenia lasu jego powierzchnią i granicami oznacza, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o lasach, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu. Organ ewidencji gruntów i budynków nie może dokonywać zmian w danych ewidencyjnych dotyczących lasu, które byłyby niezgodne z ustaleniami planu urządzenia lasu. W takiej sytuacji - jak zaznaczono - zmiana danych odnoszących się do lasu, w pierwszej kolejności musi zostać wprowadzona przez właściwy organ do planu urządzenia lasu. Przepis ten, wbrew stanowisku Sądu I instancji nie upoważniał do kwestionowania sposobu zagospodarowania nieruchomości w toku sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu.

W zakresie naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, ze organy administracyjne w tej sprawie nie naruszyły art. 7 i art. 77 K.p.a. i prawidłowo ustaliły wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz należycie wyjaśniły okoliczności sprawy, w tym leśne przeznaczenie nieruchomości skarżącego. W związku z tym zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie, że organ nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. W tej sprawie uwzględniono wszystkie niezbędne w sprawie dowody i na ich podstawie ustalono prawidłowo stan faktyczny sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a następnie rozpoznał skargę, uznając że podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.