Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 550/23 w sprawie ze skargi J. M. na bezczynność Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz J. M. kwotę 577 (pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 marca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 550/23 oddalił skargę J. M. na bezczynność Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 2 lipca 2023 r. J. M. (dalej: "skarżący", "wnioskodawca") wysłał na adres elektroniczny Sekretariatu Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych

i Autostrad wiadomość zatytułowaną "GDDKiA – [...]", w której wniósł o "przesłanie lub udostępnienie elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla węzła [...] na drodze [...]".

Pismem z 23 lipca 2023 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "Dyrektor", "organ").

W dniu 31 lipca 2023 r. organ zrealizował wniosek skarżącego, przesyłając mu żądaną informację - skany stałej organizacji ruchu dla węzła "[...]" w formie załączników do wiadomości elektronicznej (załącznik nr 1 SOR - węzeł "[...]", załącznik nr 2 - dowiązanie do węzła "[...]" w ramach rozbudowy drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] - granica województwa [...]).

W odpowiedzi na skargę (pismo organu z 23 sierpnia 2023 r. uzupełnione pismami z 15 listopada 2023 r. i 18 grudnia 2023 r.) Dyrektor wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Zaakcentował, że w treści skierowanego w dniu [...] lipca 2023 r. podania (w formie e-mail) skarżący nie wskazał, iż domaga się udostępnienia organizacji ruchu dla węzła [...] w ciągu drogi ekspresowej [...] na warunkach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwana dalej: "u.d.i.p."). W orzecznictwie wskazuje się, że dla zastosowania reżimu u.d.i.p., z wniosku musi wynikać, iż dotyczy on informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli wniosek nie spełnia tego standardu i nie zostanie sprecyzowany przez wnioskodawcę, wówczas nie może być traktowany jako wniosek o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., wobec czego nie wywołuje skutku prawnego w postaci obowiązku organu zastosowania przepisów u.d.i.p. (vide postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Po 20/17). Zatem organ rozpatrzył żądanie skarżącego udostępnienia projektu organizacji ruchu dla węzła [...] na drodze [...] zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a.").

W piśmie procesowym z 15 listopada 2023 r. Dyrektor stwierdził, że wniosek skarżącego nie służy trosce o dobro publiczne zgodnie z celem u.d.i.p., lecz potrzebom prowadzenia bloga pod nazwą "P." (www.[...]), a co za tym idzie uzyskiwaniem grantów z Funduszu Obywatelskiego [...] oraz właściwej kreacji skarżącego nie tylko w przestrzeni publicznej, lecz również w Stowarzyszeniu Obywatelskim [...], którego skarżący jest członkiem. Pozyskiwanie informacji na potrzeby tak prowadzonej i finansowanej działalności skarżącego (potwierdzonej treścią bloga) nie podlega jednak ochronie, jaką gwarantuje u.d.i.p. Gdyby faktyczną intencją skarżącego była troska o właściwe oznakowanie dróg publicznych zarządzanych przez organ, to skarżący skorzystałby ze specjalnie przygotowanej w tym celu platformy: https://drogi.gddkia.gov.pl/zalatw-sprawe/zglosblad-w-oznakowaniu-drog-kraj, która powstała w celu szybkiej i sprawnej weryfikacji błędów w oznakowaniu. Dyrektor podsumował, iż skarżący wykorzystuje u.d.i.p. niezgodnie z jej przeznaczeniem, dezorganizując przy tym pracę kolejnych urzędów, wikłanych w inicjowane przez niego z premedytacją spory sądowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do sposobu i terminu rozpatrzenia przez Dyrektora wniosku z [...] lipca 2023 r. w sytuacji, gdy skarżący nie wzmiankował ani w treści ani w tytule wiadomości elektronicznej (w której to formie skarżący przesłał organowi ten wniosek), iż jego wolą jest skorzystanie z trybu określonego przepisami u.d.i.p. Należy więc rozważyć, czy organ miał prawo rozpatrzeć to żądanie w oparciu o art. 35 k.p.a., czy był obowiązany uczynić to na podstawie przepisów u.d.i.p. wobec tego, że wniosek skarżącego mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rację w tym sporze trzeba przyznać Dyrektorowi. Brak powołania się przez skarżącego we wniosku na przepisy u.d.i.p. nie obligowało organu do domniemywania trybu rozpatrzenia żądania. Sąd stanął na stanowisku, że nie można skutecznie zarzucić bezczynności Dyrektorowi z tego tylko względu, iż nie zakwalifikował wiadomości elektronicznej skarżącego jako wniosku informacyjnego, lecz uznał je za podanie złożone na podstawie przepisów k.p.a. Zapatrywania tego nie zmienia okoliczność, że skarżący wielokrotnie uprzednio domagał się od organu udzielenia informacji publicznej. Tym samym WSA w Warszawie nie podzielił poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II SAB/Łd 39/23, iż brak powołania się przez wnioskodawcę we wniosku na przepisy u.d.i.p. nie zwalnia adresata wniosku z obowiązku prawidłowego zastosowania przepisów u.d.i.p., jeżeli tylko spełnione są przesłanki podmiotowe i przedmiotowe do zastosowania tej ustawy.

Zdaniem Sądu I instancji zauważyć jednak należy, że podanie, o którym mowa w art. 63 § 1 k.p.a. musi spełniać określone wymogi formalne, w tym zawierać podpis i adres (vide art. 63 § 2 i 3 k.p.a.). Dlatego Dyrektor powinien, na mocy art. 64 § 2 k.p.a., wezwać skarżącego do podpisania wniosku i wskazania adresu w terminie co najmniej 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Tymczasem organ zaniechał tej czynności, przy czym pozytywnie rozpoznał podanie skarżącego w 30-dniowym terminie (przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a.), przekazując mu w elektronicznej formie wnioskowaną organizację ruchu dla węzła [...]. Zatem powyższy błąd Dyrektora nie obciążał skarżącego, nie wywołał dla niego negatywnych skutków (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2022 r., sygn. akt I OSK 373/20). Podnieść także trzeba, że art. 64 § 2 k.p.a. służy jedynie do uzupełnienia braków formalnych pisma, a nie jego treści, czyli nie można stosować tego trybu do merytorycznej oceny złożonego wniosku. Instytucja unormowana w art. 64 § 1 i 2 k.p.a. odnosi się do takich braków formalnych wniesionego podania, które powodują jego prawną bezskuteczność, a więc niemożność w ogóle wszczęcia postępowania, np. przez brak adresu wnioskodawcy i niemożność jego ustalenia, niezałączenie dokumentu pełnomocnictwa itp. Tym samym powołanie się na treść art. 64 § 2 k.p.a. nie może zmierzać do merytorycznej oceny wniosku (vide wyroki NSA z 4 grudnia 2023 r., sygn. akt: I OSK 1969/22, I OSK 1970/22 i I OSK 1971/22).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że dostrzec też wypada, iż wniosek skarżącego jest podaniem wniesionym na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 63 § 1 k.p.a. W zakładce "Załatw sprawę" na stronie internetowej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA") - https://www.gov.pl/web/gddkia/zalatw-sprawe znajduje się rubryka "Skargi i wnioski", gdzie m.in. przewidziano możliwość złożenia wniosku na adres e-mail sekretariatu właściwego oddziału GDDKiA, z czego właśnie skorzystał skarżący. Wyjaśniono tam również jakie warunki musi spełniać wniosek i w jakich wypadkach organ wzywa do uzupełnienia wniosku, a kiedy pozostawia go bez rozpoznania. Wreszcie odnotować należy, iż (m.in.) ww. adres organ wskazał także jako właściwy dla wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Tym bardziej pożądane było choćby wzmiankowanie przez skarżącego, czy to w treści czy w tytule wiadomości elektronicznej, iż domaga się udzielenia informacji publicznej.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J. M., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, zwana dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż wnioskowana przez skarżącego informacja pomimo, że jest informacją publiczną nie podlega udostępnieniu,

b) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego niezastosowanie i ograniczenie wnioskującemu prawa do informacji, pomimo braku do tego podstaw,

c) art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie organ nie miał obowiązku rozpoznania wniosku skarżącego, albowiem nie była w nim wskazana ustawa o dostępie do informacji publicznej, podczas gdy postępowanie w sprawie dostępu do informacji ma charakter wysoce odformalizowany, a organ mógł w razie wątpliwości wezwać wnioskodawcę do podania podstawy prawnej swojego wniosku.

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj.:

a) art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez przekroczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie granic orzekania, poprzez dowolną ocenę okoliczności w sprawie i uznanie, że wniosek złożony przez skarżącego był nieprecyzyjny, albowiem nie zawierał wskazanej podstawy prawnej w postaci ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, w przypadku określonym w treści art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i rozpoznanie skargi. Jednocześnie wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także oświadczył, iż nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., sygn. akt I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 931/22).

W ramach drugiej podstawy kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez przekroczenie przez WSA w Warszawie "granic orzekania, poprzez dowolną ocenę okoliczności w sprawie i uznanie, że wniosek złożony przez skarżącego był nieprecyzyjny, albowiem nie zawierał wskazanej podstawy prawnej w postaci ustawy o dostępie do informacji publicznej." Zarzut ten jest nieuprawniony. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść gdyby sąd wyszedł poza granice tej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie. Fakt, że Sąd I instancji oddalił skargę (zamiast ją uwzględnić jak żądał tego skarżący kasacyjnie) nie oznacza, że uchybił temu przepisowi. To, że Sąd I instancji nie uwzględnił zarzutów skarżącego nie oznacza, iż naruszył powyższy przepis. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że Sąd ten analizował i oceniał prawidłowość rozpoznania wniosku z dnia 2 lipca 2023 r. w oparciu o przepisy u.d.i.p. Nadto przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. "W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I GSK 264/09).

Odnośnie zarzutów z pierwszej podstawy kasacyjnej jako oczywiście niezasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż wnioskowana przez skarżącego informacja pomimo, że jest informacją publiczną nie podlega udostępnieniu. Otóż z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji stosował art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i wyraźnie stwierdził, iż "informacja dotycząca projektu organizacji ruchu na drodze publicznej stanowi bezspornie informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p." Co więcej Sąd I instancji w żadnym fragmencie swojego uzasadnienia nie zawarł twierdzenia, iż wnioskowana przez skarżącego informacja pomimo, że jest informacją publiczną nie podlega udostępnieniu. Brak jest także szerszego uzasadnienia tego zarzutu skargi kasacyjnej.

Ubocznie jedynie podnieść należy, że w dniu 31 lipca 2023 r. organ zrealizował wniosek skarżącego, przesyłając mu żądaną informację - skany stałej organizacji ruchu dla węzła "[...]" w formie załączników do wiadomości elektronicznej (załącznik nr 1 SOR - węzeł "[...]", załącznik nr 2 - dowiązanie do węzła "[...]" w ramach rozbudowy drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] - granica województwa [...]).

W konsekwencji niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego niezastosowanie i ograniczenie wnioskującemu prawa do informacji, pomimo braku do tego podstaw.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Z kolei zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Żaden z wyżej wymienionych przepisów nie odnosi się do konstrukcji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie, jak wskazano powyżej nie budzi wątpliwości i wyraźnie to wyartykułował Sąd I instancji żądana informacja jest informacją publiczną i została ona udostępniona wnioskodawcy.

Natomiast zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 u.d.i.p. należało uznać na uzasadniony. Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w ocenie WSA w Warszawie "brak powołania się na ustawę o dostępie do informacji publicznej dyskwalifikowało rozpoznanie wniosku w trybie przewidzianym w tejże ustawie".

Zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie określają żadnych wymogów formalnych wniosku. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę. Istotne jest aby wynikało z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Jak wskazuje się trafnie w orzecznictwie, okoliczność, że wniosek nie zawiera odesłania do ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie może stanowić usprawiedliwienia dla jego nierozpoznania lub niedochowania przez organ terminów przewidzianych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. To na organie ciąży bowiem obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie (por.: wyrok WSA we Wrocławiu z 25 kwietnia 2024 r. sygn. akt IV SAB/Wr 486/23; wyrok NSA z 14 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 4/18, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 6 września 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 46/17).

Nie zasługuje zatem na akceptację stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że brak wskazania podstawy prawnej we wniosku skarżącego z 2 lipca 2023 r. automatycznie uwalniał organ od obowiązku załatwienia go w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niezrozumiałe jest przy tym przyjęcie przez Sąd I instancji, w ślad za stanowiskiem organu, iż przedmiotowy wniosek mógł być także rozpoznany w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w terminie 30 dni. Poza nieprawidłowym uznaniem wymogu podania podstawy prawnej wniosku, ze stanowiska WSA w Warszawie nie wynika w ramach jakiego to postępowania administracyjnego sprawa pisma skarżącego z 2 lipca 2023 r. miałaby zostać rozpoznana, w rozumieniu zakresu przedmiotowego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 1 k.p.a.) przez Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jest uzasadniona i na podstawie art. 185 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji ustali, uwzględniając charakter pisma skarżącego z [...] lipca 2023 r., czy zaistniała bezczynność w jego rozpoznaniu w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.