Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 25 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 roku sprawy ze skargi J.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia J.P. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-W z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 7 oraz art. 34 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), dalej u.p.e.a., utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W dniu 18 czerwca 2018 r. Ax. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej wystawił wobec J.P. tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący należności z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od czerwca 2013 r. do marca 2018 r. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został przekazany do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W., celem realizacji w trybie egzekucji administracyjnej.

Na podstawie ww. tytułu wykonawczego Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.- W. skierował za pośrednictwem systemu teleinformatycznego zawiadomienie z dnia 8 listopada 2018 r., nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Bx. na poczet należności objętych tytułem wykonawczym.

Wydruk powyższego zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego doręczono J.P. w dniu 16 listopada 2018 r. w trybie art. 43 k.p.a.

W dniu 16 listopada 2018 r. do organu egzekucyjnego wpłynęła kwota przekazana przez Bx. tytułem realizacji zajęcia dokonanego zawiadomieniem z dnia 8 listopada 2018 r., która pokryła w całości należności dochodzone w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym.

W dniu 21 listopada 2018 r. pełnomocnik J.P. złożył pismo. zatytułowane "Skarga dłużnika na czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. nr zawiadomienia [...] z dnia 8 listopada 2018 r."

Powołując się na art. 54 § 1, 3 i 4 u.p.e.a. pełnomocnik wskazał, że zaskarża czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.–W. polegającą na zajęciu wierzytelności skarżącego z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Bx. W związku z powyższym wniósł o:

-umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie

-zwolnienie ww. rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych spod zajęcia

egzekucyjnego,

-cofnięcie zakazu wypłaty z rachunku bankowego w Bx.

Zaskarżonym czynnościom egzekucyjnym pełnomocnik strony zarzucił naruszenie:

1. § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że tytuł wykonawczy może zostać wystawiony, a w konsekwencji postępowanie egzekucyjne w sprawie egzekucji należności abonamentowej RTV może być wszczęte, bez uprzedniego doręczenia upomnienia, bowiem na zobowiązanym ciąży ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania,

2. art. 15 § 1 w zw. z art. 27 § 3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nie doręczenie dłużnikowi pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy wierzyciel miał taki obowiązek, bowiem przepisy szczególne nie stanowią inaczej,

3. § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych, przez niezastosowanie i brak skutecznego powiadomienia skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, skutkiem czego "nastąpiła utrata ważności wcześniej zarejestrowanego odbiornika TV", wobec czego operator publiczny nie mógł w ogóle naliczyć opłaty abonamentowej,

4. art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie zachodzą dwie przesłanki umorzenia postępowania, bowiem obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej nie powstał, a nawet gdyby przyjąć że powstał, to zobowiązanemu nie doręczono wymaganego upomnienia.

W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że w analizowanej sprawie nie było podstaw do zajęcia rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych, albowiem naruszono ww. przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pełnomocnik strony wskazał, iż kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma zbadanie, czy w ogóle istniała podstawa faktyczna i prawna wszczęcia postępowania egzekucyjnego i czy w związku z tym, organ nie powinien zastosować art. 59 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a. Zaznaczył, że skarżący nie dokonywał rejestracji odbiornika RTV przy ul. A. 59 w Ł., pod którym to adresem zamieszkuje od 2005 r. W związku z powyższym wierzyciel nie miał prawa naliczyć skarżącemu opłat abonamentowych za okres od czerwca 2013 r. do marca 2018 r.

Jednocześnie pełnomocnik zwrócił uwagę na brzmienie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zgodnie z którym operator publiczny w terminie 12 miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia, z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny, a o nadaniu tego numeru powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku do rozporządzenia. Jak wskazał pełnomocnik zobowiązanego z przedmiotowego przepisu wynika, że aby operator publiczny mógł naliczyć opłatę abonamentową muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, tj. nadanie skarżącemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, zamiast wcześniejszej książeczki imiennej i powiadomienie skarżącego o nadaniu takiego numeru - przy czym obie czynności powinny nastąpić najpóźniej do końca października 2008 r.

Wobec powyższego, w ocenie pełnomocnika, skoro skarżący nie dokonał rejestracji odbiornika przy ul. A. 59 w Ł. w 2008 r. czy 2009 r., a ponadto nie zostało mu doręczone zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, w miejsce dotychczasowej książeczki abonenta, która była wystawiona na adres przy ul. B. 13/1 w Ł., pod którym skarżący nie mieszka od 2005 r., to uznać należy, że nie powstał obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Zdaniem pełnomocnika nie został spełniony warunek od ziszczenia którego zależne było zakwalifikowanie skarżącego jako abonenta RTV. Zasadny jest więc zarzut, że egzekucja winna być umorzona, gdyż obowiązek zapłaty egzekwowanych należności nigdy nie stał się wymagalny, a zatem zachodzi podstawa do zastosowania art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Ponadto w sprawie zaistniała także przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. zobowiązanemu nie doręczono upomnienia. Pełnomocnik zaznaczył przy tym, że gdyby upomnienie takie zostało rzeczywiście doręczone, to w świetle zarzutów podnoszonych przez skarżącego, istniałaby wówczas możliwość wyjaśnienia braku dokonania rejestracji odbiornika RTV przy ul. A. 59, jak również na ul. B. 13/1 w Ł., a tym samym wszczęcie postępowania egzekucyjnego byłoby bezprzedmiotowe.

W ocenie pełnomocnika zobowiązanego, organ egzekucyjny dopuścił się naruszenia § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 15 § 1, art. 27 § 3 i art. 33 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. przez uznanie, że postępowanie egzekucyjne w sprawie egzekucji należności abonamentu RTV może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia bowiem na zobowiązanym ciąży ustawowy obowiązek obliczenia i uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania.

Końcowo pełnomocnik zobowiązanego podniósł, iż zachodzą obligatoryjne przesłanki dokonania zwolnienia zajętych rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych, bowiem na ochronę zasługuje ważny interes zobowiązanego. Istnienie tego interesu wynika z samej istoty zajęcia, bowiem jest to kolejny środek egzekucyjny zastosowany względem zobowiązanego, zaś egzekucja może być prowadzona z zajętego wcześniej rachunku bankowego. Ponadto interes ten wynika z faktu braku doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkowania odbiornika RTV, jak również z niedoręczenia upomnienia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. skierował do pełnomocnika strony pismo z dnia 20 grudnia 2018 r. zawierające wezwanie do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa oraz sprecyzowania intencji poprzez wskazanie, czy pismo z dnia 21 listopada 2018 r. stanowi zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 u.p.e.a., czy też skargę na czynność egzekucyjną wniesioną na podstawie art. 54 u.p.e.a.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 8 stycznia 2019 r. pełnomocnik wyjaśnił, że w piśmie z dnia 21 listopada 2018 r. zawarta została skarga na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności skarżącego z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Bx.

Niezależnie od powyższego, pełnomocnik zobowiązanego podniósł, że ww. piśmie zawarty został również wniosek o umorzenie postępowania, bowiem w ocenie dłużnika, zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 7 u.p.e.a.

Postanowieniem 28 stycznia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. po rozpatrzeniu pisma z dnia 21 listopada 2018 r., uzupełnionego pismem z dnia 8 stycznia 2019 r. w części dotyczącej skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu zawiadomieniem z dnia 8 listopada 2018 r. wierzytelności z rachunku bankowego w [...] oddalił skargę jako nieuzasadnioną.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia 21 marca 2019 r. utrzymał powyższe postanowienie w mocy.

Z kolei pismem z dnia 23 stycznia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. działając na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. wystąpił do wierzyciela, tj. Ax. o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych przez pełnomocnika zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2019 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Ax. wyrażając jako wierzyciel stanowisko w sprawie zgłoszonych przez J.P. zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego, uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Ax. po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, postanowieniem z dnia 31 lipca 2019 r. uchylił w całości postanowienie z dnia 15 kwietnia 2019 r. i uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące braku wymagalności obowiązku, nieistnienia obowiązku i braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia.

Odnosząc się do zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., wierzyciel wskazał, że przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w przypadkach odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie środka przymusu egzekucyjnego. O braku wymagalności obowiązku, jak wskazuje treść art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a decydują takie okoliczności, jak: odroczenie wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Powodem braku wymagalności może być wstrzymanie wykonania podlegającej wykonaniu decyzji przez organ, który ją wydał, organ nadzoru lub przez sąd.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Ax. wskazał, że w przeprowadzonym przez wierzyciela postępowaniu nie stwierdzono wystąpienia żadnych z powyższych przesłanek, co oznacza, że zarzut braku wymagalności obowiązku jest niezasadny.

Następnie wierzyciel stwierdził, że zebrane w sprawie dowody pozwalają w sposób jednoznaczny ustalić, że obowiązek objętych tytułem wykonawczym należności istnieje, ponieważ J.P. dokonał rejestracji odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego na dane: J.P., ul. B. 13/1, [...] Ł., zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. Nr 54, poz. 307 ze zm.), która uchylona została przez ustawę z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r., Nr 101, poz. 1114), która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. Od dnia 16 czerwca 2005 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 21 maja 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 z ze zm.), powszechnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi abonamentu rtv, są wyłącznie przepisy tej ustawy.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wierzyciel wskazał, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z wyżej wymienionych ustaw bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do dnia miesiąca, w którym dopełniono formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych.

Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Wysokość miesięcznej opłaty abonamentowej, jak również termin jej wnoszenia reguluje art. 3 ww. ustawy.

Odnosząc się do kwestii braku wcześniejszych wezwań do zapłaty zaległych opłat abonamentowych, wierzyciel wskazał, że opłaty abonamentowe mają charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznego radia i telewizji. Stanowią dochód celowy pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznego radia i telewizji. Samo ustalanie wysokości należnego abonamentu jest tzw. czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa. Obliczanie kwoty należnego abonamentu dokonywane jest przez Ax. w trybie pozaprocesowym lub w drodze samoobliczenia przez abonenta. Ax. nie ustala decyzją wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo i wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy. W przypadku natomiast braku zapłaty należności z jednej strony sprawa nie trafia do sądu powszechnego (spór nie jest cywilnoprawny lecz publicznoprawny), a od razu po wystawieniu tytułu wykonawczego do wyegzekwowania przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego.

Reasumując, wierzyciel wyjaśnił, że miał nie tylko prawo, ale i obowiązek wystawienia tytułów wykonawczych, a następnie przekazania ich do organu egzekucyjnego.

Wypowiadając się w kwestii braku otrzymania przez J.P. indywidualnego numeru identyfikacyjnego, wierzyciel wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że J.P. został powiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych - zawiadomienie zostało przesłane do J.P. w dniu 24 lipca 2008 r. na adres zgodny z rejestracją odbiorników. Wierzyciel podkreślił przy tym, że Ax. zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, była zobowiązana wyłącznie do powiadamiania użytkowników o nadanym indywidualnym numerze identyfikacyjnym, przesyłając zawiadomienie o nadaniu numeru, wraz z imiennymi blankietami wpłat. Skoro powołany przepis stanowi o powiadomieniu, to nadanie w dniu 24 lipca 2008 r. listu zwykłego (a nie poleconego), zawierającego zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego 00175444 wraz z pakietem pięciu spersonalizowanych blankietów wpłat, na dane zgodne z rejestracją odbiorników, tj.: J.P., ul. B. 13/1, [...] Ł., było wyłącznym i wystarczającym w tym stanie prawnym działaniem Ax., która w sposób prawidłowy wykonała ciążące na niej obowiązki wynikające z powołanego przepisu.

Wierzyciel wskazał również, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem ani decyzją wierzyciela, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej stwierdził również, że ewentualne nieotrzymanie przez J.P. indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz spersonalizowanych dowodów wpłat nie stanowi podstawy do nieregulowania opłat abonamentowych, a tym samym, nie zwalnia z obowiązku wnoszenia opłat nałożonych ustawą.

Odnosząc się z kolei do argumentacji zobowiązanego, że od 2005 r. zamieszkuje w Ł. przy ul. A. 59, wierzyciel podkreślił, że zgodnie z treścią § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1676) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, użytkownik odbiorników, niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników.

Dla skutecznego dopełnienia czynności w formie przewidzianej przepisami prawa, użytkownik jest zobowiązany do dokonania zgłoszenia formalności w placówce pocztowej lub z wykorzystaniem strony internetowej. Poświadczeniem dopełnienia formalności jest wydanie przez pracownika operatora potwierdzonego datownikiem i swoim podpisem dokumentu "Zgłoszenie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych" oraz podpisanego "Zawiadomienia o zatwierdzeniu przeprowadzonej zmiany danych". Natomiast w okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r., o zmianie danych zawartych we wniosku rejestracyjnym jak również o zaprzestaniu używania odbiorników użytkownik (abonent), zgodnie z treścią § 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. obowiązującego do dnia 31 grudnia 2013 r., a w okresie wcześniejszym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 141 poz. 1190 ze zm.), powinien niezwłocznie powiadomić właściwą placówkę Ax. Wszelkie zmiany należało zgłosić na odcinku "Z" lub "W" stanowiących integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych, w terminie 7 dni od dnia powstania zdarzenia.

Wierzyciel podkreślił, że każdy z powołanych wyżej aktów prawnych, nakładał na abonenta obowiązek powiadomienia właściwej placówki Ax., obecnie Ax.,o zmianie nazwiska, nazwy firmy, miejsca zamieszkania, siedziby, miejsca używania odbiorników, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji, czy o fakcie zaprzestania używania odbiorników.

Wierzyciel w związku z powyższym zaznaczył, że wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników, opisanych w powołanych wyżej powszechnie obowiązujących przepisach, może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiornika, to nadal jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych. Jednocześnie wierzyciel wskazał, że analiza posiadanej dokumentacji potwierdziła, że brak jest potwierdzenia zgłoszenia przez J.P. zmiany danych, czy też wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego. W związku z powyższym, w ocenie wierzyciela, zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony.

Końcowo wierzyciel odnosząc się do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia wskazał, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Analiza posiadanych przez wierzyciela danych wykazała, że upomnienie Nr [...] z dnia 28 marca 2018 r. na adres: J.P., ul. A. 59, [...] Ł., zostało doręczone w dniu 30 marca 2018 r. w trybie art. 43 k.p.a, tj. pełnoletniemu domownikowi. W ocenie wierzyciela, w zaistniałych w sprawie okolicznościach zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia jest nieuzasadniony.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. postanowieniem z dnia [...] uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku, braku wymagalności oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie, w którym zarzucił naruszenie:

-art. 124 § 1 k.p.a. przez brak w zaskarżonym rozstrzygnięciu prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności brak odniesienia się do argumentacji faktycznej i prawnej podniesionej przez pełnomocnika w toku postępowania;

- art. 124 § 2 k.p.a., przez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie podstawy prawnej wydanego postanowienia oraz niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, co skutkowało brakiem wyraźnego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, z jakich powodów organ uznał, że zawiadomienie z dnia 30 października 2014 r. nie budziło żadnych wątpliwości pod względem jego legalności, a w konsekwencji powyższego uniemożliwienie weryfikacji wydanego postanowienia z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a.;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie z urzędu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy, bez wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia jej rozstrzygnięcia, a w konsekwencji niewyjaśnienie, czy działania podejmowane w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym rzeczywiście były działaniami zgodnymi z prawem, w szczególności z jakiego powodu nie doręczono dłużnikowi upomnienia;

- art. 6 w zw. z art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę praworządności i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, z uwagi na zaniechanie ustosunkowania się do zgłoszonych przez skarżącego wniosków i twierdzeń, w tym przede wszystkim w zakresie niedoręczenia dłużnikowi upomnienia;

- art. 11 k.p.a. przez brak wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy,

- § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez błędną wykładnię i uznanie, że tytuł wykonawczy może zostać wystawiony, a w konsekwencji egzekucja należności abonamentowych rtv może zostać wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, bowiem na zobowiązanym ciąży ustawowy obowiązek obliczenia i uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania,

- art. 15 § 1 w zw. z art. 27 § 3 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie i niedoręczenie dłużnikowi pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy miał taki obowiązek, bowiem przepisy szczególne nie stanowią inaczej,

- § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników "radiotelefonicznych" i telewizyjnych, przez błędne niezastosowanie, w sytuacji gdy skarżący nie został skutecznie powiadomiony o nadaniu numeru identyfikacyjnego przez operatora publicznego, a tym samym nastąpiła "utrata ważności wcześniej zarejestrowanego odbiornika TV", wobec czego operator publiczny nie mógł w ogóle naliczyć opłaty abonamentowej,

- art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. przez jego błędne niezastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie zachodziła nie jedna, a dwie przesłanki umorzenia postępowania, bowiem obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej nie powstał, a nawet gdyby przyjąć, że powstał, to zobowiązanemu nie doręczono upomnienia.

W związku z powyższym, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

W analizowanej sprawie, odpis tytułu wykonawczego z dnia 18 czerwca 2018 został doręczony skarżącemu w dniu 16 listopada 2018 r. Następnie w dniu 21 listopada 2018 r. pełnomocnik zobowiązanego złożył pismo zatytułowane "Skarga dłużnika na czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. nr zawiadomienia [...] z dnia 8 listopada 2018 r." (uzupełnione pismem z dnia 8 stycznia 2019 r.), w którym zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.,) zarzut braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2u.p.e.a.) i zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.).

Mając na uwadze dyspozycję art. 34 § 1 u.p.e.a., pismem z dnia 23 stycznia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. wystąpił do wierzyciela, tj. Ax., o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych przez pełnomocnika zobowiązanego zarzutów.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Ax., po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, postanowieniem z dnia 31 lipca 2019 r. uchylił w całości postanowienie z dnia 15 kwietnia 2019 r. i uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące braku wymagalności obowiązku, nieistnienia obowiązku, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia.

Podstawę zarzutów złożonych przez pełnomocnika stanowił art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 7 u.p.e.a. W odniesieniu do zarzutów zgłoszonych w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W - wydając rozstrzygnięcie w sprawie złożonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 7 zarzutów w sposób prawidłowy oparł się na wiążącym stanowisku wierzyciela, tj. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Ax. wyrażonym w postanowieniu z dnia 31 lipca 2019 r.

Mając na uwadze dyspozycję art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie był bowiem uprawniony do badania zasadności złożonych przez zobowiązanego zarzutów nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku oraz niedoręczenia upomnienia. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Uprawnień do merytorycznego badania zasadności ww. zarzutów nie posiada również organ nadzoru.

Odnosząc się natomiast do podniesionego przez pełnomocnika zarzutu naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że wszczęcie przez zobowiązanego postępowania w przedmiocie zarzutów ma pierwszeństwo przed złożonym przez niego wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Z kolei ewentualne uwzględnienie zarzutów, a przez to umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. czyniłoby bezprzedmiotowym wydanie postanowienia w tym samym zakresie w trybie art. 59 u.p.e.a.. Umorzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 34 § 4 u.p.e.a. jest konsekwencją uwzględnienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Z kolei odmowa uwzględnienia zarzutów jest równoznaczna z odmową umorzenia postępowania egzekucyjnego i w tym wypadku organ również nie wydaje odrębnego postanowienia na podstawie art. 59 u.p.e.a.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił również, że nie może odnieść się do podniesionej przez pełnomocnika zobowiązanego w zażaleniu argumentacji odnoszącej się do poczynionych przez organ pierwszej instancji ustaleń w zakresie oceny prawidłowości dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, jak również zaistnienia w przedmiotowej sprawie przesłanek zwolnienia spod egzekucji zajętych rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych. Przedmiotowa argumentacja wykracza bowiem poza zakres niniejszej sprawy.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego powtórzył zarzuty postawione w zażaleniu zarzucając naruszenie:

1)art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak w zaskarżonym postanowieniu prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego w szczególności brak odniesienia się do argumentacji faktycznej i prawnej podniesionej przez pełnomocnika w toku postępowania,

2) art. 124 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie zamieszczenie w uzasadnieniu postanowienia uzasadnienia faktycznego postanowienia, jak również nie wyjaśnienie podstawy prawnej wydanego postanowienia, oraz nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu, których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a w konsekwencji brak wyraźnego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z jakich powodów organ uznał, iż istniały podstawy do zajęcia rachunków bankowych oraz wkładów oszczędnościowych dłużnika,

3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie podjęcie z urzędu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a to w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy, bez wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia jej rozstrzygnięcia, w konsekwencji niewyjaśnienie z jakiego powodu nie doręczono dłużnikowi pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do dobrowolnego uiszczenia zaległości;

4) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie w sposób naruszający zasadę praworządności i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, z uwagi na zaniechanie ustosunkowania się do zgłaszanych przez skarżącego twierdzeń i wniosków, w tym przede wszystkim w zakresie niedoręczenia dłużnikowi pisemnego upomnienia zawierającego zobowiązanie do dobrowolnego spełnienia świadczenia;

5) art. 11 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek przez organ administracji publicznej, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, w konsekwencji powołanie się przez organ na te przesłanki w sposób ogólny, w sytuacji gdy w myśl tej zasady właściwe uzasadnienie postanowienia w postępowaniu administracyjnym, winno być tak zredagowane, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możności zaakceptować zasadność przesłanek, faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy;

6) art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. poprzez jego błędne niezastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zachodziła nie jedna, a dwie przesłanki umorzenia postępowania, bowiem po pierwsze obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej nie powstał, a nawet gdyby przyjąć te powstał, to zobowiązanemu nie doręczono wymaganego upomnienia;

7) § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną wykładnię i uznanie, że tytuł wykonawczy może zostać wystawiony, a w konsekwencji postępowanie egzekucyjne w sprawie egzekucji należności abonamentowej RTV, może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia, bowiem na zobowiązanym ciąży ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania;

8) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zostały spełnione ustawowe przesłanki jego zastosowania i w konsekwencji utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Ł. Urzędu Skarbowego Ł.-W. w Ł. z dnia [...] oddalające skargę na czynność polegającą na zajęciu wierzytelności oraz wkładów oszczędnościowych z kilku rachunków bankowych na raz;

9) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie w sytuacji, gdy przy dokonaniu prawidłowej oceny wydanego w sprawie postanowienia organ II instancji powinien uchylić ww. postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi II instancji;

10) § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiotelefonicznych i telewizyjnych poprzez błędne niezastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie zostało wykazane, iż skarżący nie został skutecznie powiadomiony o nadaniu numeru indentyfikacyjnego przez operatora publicznego, a tym samym nastąpiła utrata ważności wcześniej zarejestrowanego odbiornika TV, wobec czego operator publiczny nie mógł w ogóle naliczyć opłaty abonamentowej, a tym bardziej jej egzekwować.

W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Ł. Urzędu Skarbowego Ł.- W. oddalającego skargę na czynność zajęcia wierzytelności i wkładów oszczędnościowych na kilku rachunkach bankowych dłużnika i w konsekwencji przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podkreślił, że aby operator publiczny mógł naliczyć opłatę abonamentową, tzn. aby powstał obowiązek jej zapłaty, niezbędne było łączne spełnieni dwóch warunków. Po pierwsze nadania skarżącemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zamiast wcześniejszej książeczki imiennej, a po drugie powiadomienie skarżącego o nadaniu takiego numeru przy czym obie czynności powinny były nastąpić najpóźniej do końca października 2008 r.

Skoro skarżący nie dokonywał rejestracji odbiornika przy ul. A. 59 w Ł. w 2008, czy 2009 r., a nadto nie zostało mu doręczone zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego rtv w miejsce dotychczasowej książeczki abonenta, która była wystawiona na adres przy ul. B. 13/1 w Ł., pod którym skarżący nie mieszka już od 2005 r. to tym samym należy uznać, że nie mógł i w praktyce nie powstał obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Nie został bowiem spełniony podstawowy warunek, od którego ziszczenia się zależne było zakwalifikowanie skarżącego jako abonenta rtv.

Niezależnie od powyższego, zdaniem pełnomocnika w sprawie wystąpiła jeszcze jedna przesłanka umorzenia postępowania uregulowana w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., ponieważ skarżącemu nie zostało doręczone upomnienie wzywające do zapłaty należności dochodzonych obecnie na drodze postępowania egzekucyjnego.

Niedoręczenie zobowiązanemu upomnienia, skutkuje naruszeniem zasady zagrożenia (upomnienia), bowiem upomnienie wiąże się z tzw. miękką windykacją, sprowadzającą się do przypomnienia o zaległości i przypomnienia, że w razie jej nieuregulowania wszczęta zostanie egzekucja administracyjna. Gdyby takowe upomnienia zostało rzeczywiście doręczone, to w świetle zarzutów podnoszonych przez skarżącego, istniałaby wówczas możliwość wyjaśnienia braku dokonania rejestracji odbiornika rtv przy ul. A. 59 w Ł., a tym samym wszczęcie postępowania egzekucyjnego byłoby bezprzedmiotowe.

W ocenie pełnomocnika skarżącego organ egzekucyjny dopuścił się naruszenia §13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną wykładnię i uznanie, że postępowanie egzekucyjne w sprawie egzekucji należności abonamentowej RTV może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia, bowiem na zobowiązanym ciąży ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania, w związku z naruszeniem art. 15 § 1 oraz w związku z art. 27 § 3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nie doręczenie dłużnikowi pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy miał taki obowiązek, bowiem przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Zdaniem pełnomocnika jednoczesne zajęcie wierzytelności z kilku rachunków bankowych oraz wkładów oszczędnościowych czyni takowa egzekucję zbyt uciążliwą, bowiem skarżący jednocześnie został pozbawiony możliwości dysponowania swoimi pieniędzmi ulokowanymi w różnych bankach, co zwłaszcza w kontekście wysokości należności dochodzonej w niniejszym postępowaniu uznać należy za niezgodne z naczelnymi zasadami postępowania egzekucyjnego w administracji, a przede wszystkim za naruszające ważny interes skarżącego.

Zdaniem zobowiązanego, w żadnym przypadku nie można uznać, iż miał ustawowy obowiązek uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania, ponieważ, zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych wynika jedynie, że "obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego." Zaś możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez uprzedniego doręczenia upomnienia zobowiązanemu przewidziana jest jedynie w sytuacji kiedy, na zobowiązanym ciąży ustawowy obowiązek obliczenia i uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania. Tymczasem w ustawie o opłatach abonamentowych mowa jest jedynie o momencie powstania obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej, bez wskazania jej wysokości, zatem nie może być tu mowy o nałożeniu na zobowiązanego obowiązku obliczenia jej wysokości.

Tym samym stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie tylko nie zaistniała okoliczność nakładająca na skarżącego obowiązek obliczenia i uiszczenia opłaty uzasadniająca niedoręczenie upomnienia przed wszczęciem egzekucji, ale przede wszystkim, w sprawie w ogóle nie udowodniono nadania indywidualnego numeru abonenta rtv, która to czynność przesądza o istnieniu jakiegokolwiek zobowiązania po stronie skarżącego. W toku sprawy nie został przedstawiony dowód na skuteczne nadanie indywidualnego numeru indentyfikacyjnego i poinformowanie o tym skarżącego, zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiotelefonicznych i telewizyjnych dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki stanowiły dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wyjście w życie rozporządzenia. Z powyższych względów stwierdzić trzeba, iż wszczęte postępowanie egzekucyjne w żadnym razie nie odpowiada wymogom prawa powszechnie obowiązującego.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego w art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych nie ma takiego sformułowania, iż zobowiązany ma uiścić opłatę bez wezwania. Skoro nie ma takiego sformułowania, to nie można uznać, że istnieje ustawowy obowiązek uiszczenia opłaty bez uprzedniego wezwania. Skoro zatem obowiązek uiszczenia opłaty bez wezwania nie wynika z ustawy, to nie zostały spełnione przesłanki zwolnienia od doręczenia upomnienia, określone w §13 pkt 2 rozporządzenia z dnia 22 listopada 2001 r. W konsekwencji w sytuacji gdy nie zostały spełnione przesłanki z § 13 pkt 2 rozporządzenia z dnia 22 listopada 2001 r., to nie było podstaw do wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez uprzedniego doręczenia upomnienia skarżącemu.

W związku z powyższym wierzyciel -Ax., przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, winien doręczyć skarżącemu upomnienie. Organ jednak tego nie uczynił, czym naruszył art. 15 §1 i art. 27 § 3 u.p.e.a. i § 13 pkt 2 rozporządzenia z dnia 22 listopada 2001 r. Organ egzekucyjny naruszył w tym również art. 33 pkt 7 u.p.e.a. wszczynając postępowanie egzekucyjne mimo zaistnienia zarzutu określonego w ww. przepisie, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 12 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącego ustosunkowując się do zarzutu zawartego w pkt 4 skargi, w części dotyczącej niedoręczenia skarżącemu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do dobrowolnego spełnienia świadczenia, wskazał, że skarżący modyfikuje swoje stanowisko w tym zakresie tj. nie kwestionuje otrzymania ww upomnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zasady i tryb kontroli sądowej działalności administracji publicznej reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", która w art. 3 § 2 pkt 3 kontrolą tą objęła orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zgodnie z jej regulacjami, wyeliminowanie przez sąd administracyjny aktu prawnego wydanego przez organ administracji może nastąpić po stwierdzeniu, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) bądź w wyniku istnienia wady skutkującej stwierdzeniem nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Rozpoznawanie skarg na akty organów nie ma charakteru merytorycznego orzekania o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny, orzekając w danej sprawie, pełni funkcje kasacyjne, badając w granicach danej sprawy zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) oraz dokonując tego na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), co stanowi wskazane wyżej kryterium sądowej kontroli nad działalnością administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie był jednocześnie wierzycielem, dlatego obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów i był stanowiskiem wierzyciela związany. Ten element procesowy eksponował w postanowieniu zarówno organ egzekucyjny, jak i organ nadzoru. W tej sytuacji, ze względu na związanie tych organów stanowiskiem wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) – dalej: u.p.e.a. – nieodzownym było poddanie ocenie Sądu stanowiska wierzyciela.

W tym miejscu należy też wskazać, że zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, gdyż mają charakter incydentalny. W pełni skuteczna ochrona praw jednostki w tym zakresie jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to jest postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Sąd administracyjny rozpoznający skargę na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne może zatem i powinien odnieść się również do treści rozstrzygnięcia wierzyciela dotyczącego stanowiska w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wymaga zatem odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy występuje między nimi bezpośredni związek, czy wręcz zależność polegająca na tym, że wypowiedź wierzyciela stanowi nie tylko podstawę rozstrzygnięć organu egzekucyjnego i organu nadzoru, ale ponadto jeszcze wypowiedź zawarta w pierwszym postanowieniu jest wiążąca dla drugich.

Zatem uwzględniając art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. należało ocenić zgodność z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, ale i poprzedzających go postanowień organu egzekucyjnego oraz wierzyciela, które stanowiły podstawę i niezbędny element postanowienia bezpośrednio objętego skargą.

Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. prawomocne wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1182/17, WSA w Krakowie z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 672/17 i WSA w Szczecinie z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 818/17 – wraz z powołanym orzecznictwem; publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA), http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W tym miejscu tytułem wyjaśnienia należy wskazać, że zaskarżone postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. było poprzedzone postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego zawarty w skardze (na str. 3) wniosek pełnomocnika skarżącego dotyczący uchylenia zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym go postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.–W. oddalającym skargę na czynność zajęcia wierzytelności i wkładów oszczędnościowych na kilku rachunkach bankowych dłużnika, sąd uznał za bezpodstawny.

Spór w mniejszej sprawie dotyczy zasadności prowadzonej egzekucji z tytułu nieuiszczonych opłat abonamentowych za korzystanie z odbiorników RTV za okres od czerwca 2013 r. do marca 2018 r.

Podstawowym zagadnieniem prawnym, które znalazło się u podstaw zarzutów skargi z zakresu prawa materialnego i procesowego, było kwestionowanie prawidłowości przyjęcia, że w niniejszej sprawie dopuszczalne było wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego w administracji, ponieważ egzekwowany obowiązek nie istnieje, a wręcz w ogóle nie powstał.

Jak wyjaśniono w orzecznictwie sądów administracyjnych po raz pierwszy opłaty "za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych" zostały ustawowo usankcjonowane mocą art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r., dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.). Obowiązki rejestracyjne w dacie rejestracji wynikały z przepisów rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 15 września 1985 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 46, poz. 236). Zgodnie z § 6 tego rozporządzenia posiadacz odbiorników mógł w każdym czasie dokonać ich wyrejestrowania. Niedopełnienie tego wymogu oznaczało, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwał do końca obowiązywania ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa o radiofonii i telewizji. Ustawa nie zawierała przepisów intertemporalnych istotnych dla rozstrzygnięcia omawianego zagadnienia. Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Ponieważ w tej ustawie z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji, ustawodawca połączył obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych, pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji obowiązek taki ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym. W takiej sytuacji znajdowały się osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy o radiofonii i telewizji miały zarejestrowane odbiorniki rtv. W aktualnym stanie prawnym opłaty abonamentowe za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobierane są na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.). Również i ta ustawa nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych, a zatem znajduje bezpośrednie zastosowanie także do spraw "w toku". W tym stanie rzeczy obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciąży m.in. na podmiotach, które w dacie jej wejścia w życie miały zarejestrowany odbiornik.

Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia 24 lipca 2008 r. z którego wynika, że J.P. zamieszkałemu w Ł. przy ul. B. 13/1 będącego użytkownikiem odbiorników rtv zarejestrowanych wg imiennej książeczki opłaty abonamentowej nr Łd40-3153 nadano indywidulany numer identyfikacyjny [...]. Zatem należy przyjąć, iż doszło do zarejestrowania odbiornika telewizyjnego i radiowego w okresie obowiązywania przepisów poprzedzających aktualnie obowiązującą ustawę o opłatach abonamentowych.

Równocześnie należy wskazać, że zgodnie z treścią § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1676) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, użytkownik odbiorników, niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników.

Dla skutecznego dopełnienia czynności w formie przewidzianej przepisami prawa, użytkownik jest zobowiązany do dokonania zgłoszenia formalności w placówce pocztowej lub z wykorzystaniem strony internetowej. Poświadczeniem dopełnienia formalności jest wydanie przez pracownika operatora potwierdzonego datownikiem i swoim podpisem dokumentu "Zgłoszenie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych" oraz podpisanego "Zawiadomienia o zatwierdzeniu przeprowadzonej zmiany danych". Natomiast w okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r., o zmianie danych zawartych we wniosku rejestracyjnym jak również o zaprzestaniu używania odbiorników użytkownik (abonent), zgodnie z treścią § 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. obowiązującego do dnia 31 grudnia 2013 r., a w okresie wcześniejszym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 141 poz. 1190 ze zm.), powinien niezwłocznie powiadomić właściwą placówkę Poczty Polskiej. Wszelkie zmiany należało zgłosić na odcinku "Z" lub "W" stanowiących integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych, w terminie 7 dni od dnia powstania zdarzenia. Również zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Taki sam obowiązek wynikał z rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 15 września 1985 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 46, poz. 236).

Jak podkreślił wierzyciel, każdy z powołanych wyżej aktów prawnych, nakładał na abonenta obowiązek powiadomienia właściwej placówki Ax., obecnie Ax., o zmianie nazwiska, nazwy firmy, miejsca zamieszkania, siedziby, miejsca używania odbiorników, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji, czy o fakcie zaprzestania używania odbiorników. Wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników, może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiornika, to nadal jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych. Jednocześnie wierzyciel wskazał, że analiza posiadanej dokumentacji potwierdziła, że brak jest potwierdzenia zgłoszenia przez J.P. zmiany danych, czy też wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego.

Jak wyjaśniono wyżej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy o opłatach abonamentowych, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.

Z ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych wynika, że opłata abonamentowa za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jest opłatą, o której mowa w § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów. Według art. 2 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Obowiązek uiszczenia takiej opłaty powstaje więc z mocy samej ustawy, bez wezwania i jest realizowany w terminach i w wysokości określonej tą ustawą (art. 3 ust. 1 i 4 u.p.e.a. – zob. wyrok NSA z 10 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1818/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 10 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 518/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się natomiast do kwestii zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając okoliczności sprawy, Sąd w pełni podziela konsekwentnie prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że prawidłowe jest stanowisko, w którym wywiedziono, że z treści przepisów nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. wyrok NSA z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt I GSK 1793/18 – wraz z powołanym orzecznictwem; publ.: CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego jako niezasadny należy ocenić zarzut skargi naruszenia § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. W konsekwencji trafnie organy przyjęły, że zarzut nieistnienia obowiązku nie znajduje podstaw.

Reasumując tę część rozważań należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie wykazanie nieistnienia obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wymagałoby zatem przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika.

W świetle powyższego nie znajduje podstaw stanowisko skarżącego, że skoro skarżący nie dokonywał rejestracji odbiornika przy ul. A. 59 w Ł. w 2008, czy 2009 r., a nadto nie zostało mu doręczone zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego rtv w miejsce dotychczasowej książeczki abonenta, która była wystawiona na adres przy ul. B. 13/1 w Ł., pod którym skarżący nie mieszka już od 2005 r. to tym samym należy uznać, że nie mógł i w praktyce nie powstał obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. W okolicznościach przedmiotowej sprawy należy bowiem odnotować, że miało miejsce zarejestrowanie odbiorników rtv czego dowodem było wystawienie imiennej książeczki dla abonenta J.P. nr ŁD40-3153 na adres przy ul. B. 13/1 w Ł., skarżącemu wysłano (na powyższy adres) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru w dniu 24 lipca 2008 r., zaś skarżący nie przedstawił dowodów wyrejestrowania odbiorników, jak również nie zgłosił okoliczności wskazujących na zwolnienie od opłat abonamentowych.

W tej sytuacji za nieuzasadnione należało uznać zarzuty zawarte w pkt 6 i 10 skargi.

Należy również wskazać, że w myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z kolei art. 15 § 5 u.p.e.a. upoważnia ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia, należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że egzekucja opłat abonamentowych, których wysokość wynika wprost z przepisów prawa nie będzie objęta dyspozycją przepisu § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz.U. z 2017 r., poz. 131). Przepis ten stanowi bowiem, że egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu.

W odniesieniu do zarzutu niedoręczenia skarżącemu upomnienia wierzyciel wskazał, że upomnienie zostało skarżącemu doręczone przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru w dniu 30 marca 2018 r. w trybie art. 43 k.p.a. do rąk dorosłego domownika (karta 69-70 akt administracyjnych).

Ostatecznie w piśmie procesowym z dnia 12 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącego ustosunkowując się do zarzutu zawartego w pkt 4 skargi, w części dotyczącej niedoręczenia skarżącemu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do dobrowolnego spełnienia świadczenia, wskazał, że skarżący modyfikuje swoje stanowisko w tym zakresie tj. nie kwestionuje otrzymania ww upomnienia. Tym samym za niezasadne należy uznać również zarzuty przedstawione w pkt 6 i 7 skargi oparte na zarzucie niedoręczenia upomnienia.

Za bezpodstawny sąd uznał również zarzut sformułowany w pkt 8 skargi, naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zostały spełnione ustawowe przesłanki jego zastosowania i w konsekwencji utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Ł. Urzędu Skarbowego Ł.-W. w Ł. z dnia [...] oddalające skargę na czynność polegającą na zajęciu wierzytelności oraz wkładów oszczędnościowych z kilku rachunków bankowych na raz. Po pierwsze należy wyjaśnić, co już podniesiono wyżej, że zaskarżone postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. było poprzedzone postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...], nr [...], a nie postanowieniem Naczelnika Ł. Urzędu Skarbowego Ł.- W. w Ł. z dnia [...] oddalającym skargę na czynność polegającą na zajęciu wierzytelności oraz wkładów oszczędnościowych z kilku rachunków bankowych. W konsekwencji zarzut ten wykracza poza przedmiot niniejszego postępowania. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z wniesioną skargą przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności orzeczenia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.–W. z dnia [...] oraz stanowiska wierzyciela w tym przedmiocie. Poza oceną sądu pozostawało więc postanowienie Naczelnika Ł. Urzędu Skarbowego Ł.-W. w Ł. z dnia [...] oddalające skargę na czynność polegającą na zajęciu wierzytelności oraz wkładów oszczędnościowych z kilku rachunków bankowych na raz jako niedotyczące przedmiotowej sprawy. Zatem mimo, że z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest związany granicami skargi, tym niemniej zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim aktów administracyjnych.

Reasumując wskazać należy, że skoro stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów jest prawidłowe, to organ egzekucyjny zasadnie uznał, iż jest umocowany do wydania w tej sprawie postanowienia o odmowie uwzględnienia zarzutów. Jednocześnie w ocenie sądu uzasadnienia analizowanych postanowień spełniają wymagania określone w art. 124 k.p.a., co umożliwiało sądowi przeprowadzenie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że organ odwoławczy naruszył art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a., a także art. 6, 7,8, 11 i 77 § 1 k.p.a. oraz 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

.

D.Cz.