Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 766/11 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi R. K. na uchwałę Rady Miejskiej K. z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 766/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę R. K. na uchwałę Rady Miejskiej K. z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że R. K. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego fragment wsi K. i D., obszar działek geodezyjnych Nr [...] w obrębie D., Nr [...] w obrębie K. Skarga wpłynęła do Rady Gminy K. w dniu 24 sierpnia 2011 r. (dowód: oryginał skargi - stempel organu k. 1).

Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Termin do zaskarżania uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego wynika z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Sąd podał, że R. K. skierował do Rady Gminy K. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawartego w zaskarżonej uchwale w dniu 8 lutego 2010 r. Przewodniczący Rady Gminy K. pismem z dnia 17 marca 2010 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, oceniając je jako niezasadne. Z treści tego pisma nie wynika, czy Rada Gminy K. podjęła uchwałę w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (vide: pismo z 1 lutego 2010 r., pismo z 17 marca 2010 r. - akta organu). Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 marca 2010 r. (dowód: pismo skarżącego z 23 listopada 2011 r. k. 31). Okoliczność ta nie ma jednak w ocenie Sądu znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem termin wniesienia skargi nie został przez skarżącego zachowany, zarówno w przypadku zastosowania terminu 30 jak i 60-dniowego.

Termin 30-dniowy do wniesienia skargi, znajdujący zastosowanie w przypadku udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, liczony od daty jego doręczenia skarżącemu, tj. 19 marca 2010 r. upłynął w dniu 19 kwietnia 2010 r. Natomiast termin 60-dniowy, znajdujący zastosowanie w przypadku gdyby pismo z dnia 17 marca 2010 r. z powodu braku powzięcia przez Radę uchwały nie mogło stanowić skutecznego udzielenia odpowiedzi na uchwałę, liczony od daty doręczenia Radzie w dniu 8 lutego 2010 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, upłynąłby w dniu 9 kwietnia 2010 r.

Skarga została wniesiona w dniu 24 sierpnia 2011 r., a zatem z uchybieniem terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył R. K., zaskarżając je w całości, zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 102a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142 poz. 1591 z późn. zm.), polegające na jego niezastosowaniu i oparciu rozstrzygnięcia na przepisach art. 53 § 2 w zw. z art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 53 § 2 w zw. z art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia i uznanie skargi za wniesioną po terminie, pomimo wyłączenia stosowania tych przepisów przez art. 102a ustawy o samorządzie gminnym.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia WSA w Gdańsku oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed WSA oraz NSA.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną postanowienia. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie – pkt 1; naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – pkt 2.

W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. w związku z tym w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 53 § 2 w zw. z art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia i uznanie skargi za wniesioną po terminie, pomimo wyłączenia stosowania tych przepisów przez art. 102a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142 poz. 1591 z późn. zm.), dalej u.s.g., wskazać należy, że zgodnie z poglądem prawnym wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007 r., z. 3, poz. 60), który to pogląd Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 30 dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 60 dni, zaś liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Zatem po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg drugi z ww. terminów – sześćdziesięciodniowy. Jeśli natomiast przed jego upływem organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie.

Podkreślić należy, że w myśl art. 14 u.s.g., rada gminy podejmuje rozstrzygnięcia w formie uchwały, które zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu jawnym, chyba że ustawa stanowi inaczej. W niniejszej sprawie, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, z pisma Przewodniczącego Rady Gminy K. z dnia 17 marca 2010 r. nie wynika, czy przed doręczeniem pisma skarżącemu Rada podjęła uchwałę w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem termin wniesienia skargi nie został przez skarżącego zachowany, zarówno w przypadku zastosowania terminu 30 jak i 60-dniowego.

Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że termin 30-dniowy do wniesienia skargi, znajdujący zastosowanie w przypadku udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, liczony od daty jego doręczenia skarżącemu, tj. 19 marca 2010 r. upłynął w dniu 19 kwietnia 2010 r. Natomiast termin 60-dniowy, znajdujący zastosowanie w przypadku gdyby pismo z dnia 17 marca 2010 r. z powodu braku powzięcia przez Radę uchwały nie mogło stanowić skutecznego udzielenia odpowiedzi na uchwałę, liczony od daty doręczenia Radzie w dniu 8 lutego 2010 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, upłynąłby w dniu 9 kwietnia 2010 r. Skarga natomiast została wniesiona w dniu 24 sierpnia 2011 r., czyli z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Powyżej przytoczone poglądy, zawarte we wskazanej na wstępie uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego czyniły bezzasadnymi zarzuty zaprezentowane we wniesionej kasacji dotyczące naruszenia art. 102a u.s.g, polegające na jego niezastosowaniu i oparciu rozstrzygnięcia na przepisach art. 53 § 2 w zw. z art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a.