Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia adwokata D. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 5111/21 w zakresie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 sierpnia 2021 r., nr DMP-IV.4320.9.2021 w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: "WSA", "Sądem pierwszej instancji") postanowieniem z 20 czerwca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 5111/21, po rozpoznaniu wniosku adwokata D. C. (dalej zwanego "adwokatem") o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, przyznał adwokatowi ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 295,20 zł, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł.

W uzasadnieniu WSA wskazał m.in. że pismem z 31 marca 2022 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała Sąd o wyznaczeniu adw. D. C. pełnomocnikiem z urzędu. Wyrokiem z 5 marca 2024 r. sygn. akt II GSK 1671/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, a zatem postępowanie sądowe zostało zakończone.

Rozpoznając wniosek adwokata, Sąd pierwszej instancji zastosował przepisy obowiązujące przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r. poz. 763, dalej zwanego: "rozporządzeniem z 14 maja 2024 r."), tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2023 r. poz. 2631 oraz z 2024 r. poz. 300, dalej zwanego: "rozporządzeniem z 3 października 2016 r.").

Sąd pierwszej instancji wskazał, że na mocy § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z 3 października 2016 r., opłaty za reprezentowanie skarżącego w postępowaniu drugoinstancyjnym wynoszą: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 3 października 2016 r. opłaty te wynoszą: w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę obliczoną na podstawie § 8 (lit. a), w innej sprawie - 240 zł (lit. c).

WSA wyjaśnił, że na podstawie art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwanej: "p.p.s.a."), obowiązek wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w piśmie wszczynającym postępowanie dotyczy jedynie spraw, w których od wskazanej wartości zależy wysokość opłaty sądowej. Z przepisu art. 216 p.p.s.a. wynika natomiast, że wartość przedmiotu zaskarżenia pojawia się jedynie sprawach, których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Zaskarżona do WSA została decyzja Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 27 sierpnia 2021 r. w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W ocenie Sądu pierwszej instancji, nie jest to sprawa, której przedmiotem jest należność pieniężna, dlatego wysokość wpisu sądowego nie jest określana stosownie do wartości przedmiotu zaskarżenia, zatem jest to inna sprawa niż taka, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna.

WSA podkreślił też, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 27 lutego 2024 r., sygn. akt SK 90/22 (opublikowanym w dniu 4 marca 2024 r. w Dz. U. z 2024 r. poz. 300), zaistniały przesłanki do przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu (adwokat) analogicznie do stawek przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.).

Pismem z 17 lipca 2024 r. – data stempla pocztowego – adwokat wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego zmianę i zasądzenie kwoty 16.600,00 zł w miejsce 295,20 zł. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie § 8 ust. 9 w zw. z § 21 ust. 1 pkt. 1a rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. – poprzez niezastosowanie i zasądzenie kwoty 295,20 zł kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, podczas gdy została przez skarżącego wskazana wartość przedmiotu sporu na kwotę 15.000.000,00 zł, co winno dawać podstawę do zasądzenia kwoty 16.600,00 zł w konsekwencji doprowadziło do wydania niezasadnego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu wniesionego zażalenia adwokat podniósł, że Sąd pierwszej instancji winien zastosować § 8 ust. 9 w zw. z § 21 ust. 1 pkt. 1a powołanego rozporządzenia, czego nie uczynił i w skutek czego doszło do zaniżenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wobec treści podniesionego zarzutu we wniesionym zażaleniu, należy stwierdzić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest w istocie wysokość kwoty przyznanych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zaś sam fakt ich przyznania, czy zastosowanie przepisów niewłaściwego rozporządzenia. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu przeprowadził poprawny i logiczny wywód dotyczący mającego zastosowanie w sprawie rozporządzenia z 3 października 2016 r.

Następnie WSA prawidłowo wskazał, że obliczenia rzeczonych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy dokonać na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia z 3 października 2016 r. Wnoszący zażalenie adwokat nie ma przy tym racji, twierdząc, że wskazana przez skarżącą wartość przedmiotu sporu na kwotę 15.000.000,00 zł, ma wpływ na wysokość przyznanych pełnomocnikowi kosztów. Wartość przedmiotu zaskarżenia pojawia się, zgodnie z treścią art. 216 p.p.s.a., jedynie w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Przedmiotem zaskarżonej przez skarżącego do WSA decyzji było wykreślenie przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Nie jest to sprawa, której przedmiotem jest należność pieniężna, a tylko w takich sprawach na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia opłatę oblicza się na podstawie § 8 tego rozporządzenia.

Wobec powyższego, skoro w sprawie nie doszło do naruszenia § 8 ust. 9 rozporządzenia z 3 października 2016 r., zaś Sąd pierwszej instancji prawidłowo obliczył należne adwokatowi koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wniesione zażalenie podlega oddaleniu, jako bezzasadne.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Naczelny Sąd Administracyjny, postanowił jak w sentencji.