Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 maja 2016r., sygn. akt III SAB/Kr 30/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty świadczeń socjalnych w postaci dopłaty do wypoczynku za lata 2007-2014 postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia.

Postanowieniem z dnia 11 maja 2016r., sygn. akt III SAB/Kr 30/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty świadczeń socjalnych w postaci dopłaty do wypoczynku za lata 2007-2014. Sąd wskazał, że prawomocnym wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015r., sygn. akt III SAB/Kr 75/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie niezałatwienia do chwili obecnej w formie i trybie prawem przewidzianym podań o wypłatę dopłat do wypoczynku, przysługujących funkcjonariuszowi Policji w stanie spoczynku ze środków finansowych na ten cel w dyspozycji skarżonego organu za lata 2007-2014. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie występuje tożsamość przedmiotowa ze sprawą III SAB/Kr 75/15, gdyż obie dotyczą bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty skarżącemu dopłaty do wypoczynku w latach 2007-2014, a także tożsamość podmiotowa, gdyż w obu tych sprawach stronami są K. J. i Komendant Wojewódzki Policji.

Pismem z dnia 25 maja 2016r. K. J. wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 11 maja 2016r. Zdaniem skarżącego, orzeczenie to nie stanowi zakresu wymagalnego rozpoznania jego skargi sądowoadministracyjnej, jak i w zakresie podnoszonych zarzutów co do okoliczności faktycznych i prawnych, ich wadliwości, naruszeń przepisów prawa, czy też wywodzonych z czynności faktycznych skutków, co do których to występuje podstawa uznania, iż były one w zakresie spraw wniesionych bezskuteczne i stanowiły faktycznie całkowicie inne działania, czy też czynności organu skarżonego, prowadzące do czynności pozostawienia wniosków skarżącego w przedmiocie należności związanych z wypoczynkiem bez rozpoznania i zgodnego z prawem załatwienia przez skarżony organ, zobowiązany do właściwych i prawem konstytutywnych działań i czynności nakazanych, w tym również w związaniu zakresem wymagalności załatwiania spraw podlegających konkretyzacji. W zakresie uzupełnienia orzeczenia skarżący domagał się wydania orzeczenia w przedmiocie związanym ściśle ze świadczeniami związanymi z wypoczynkiem:

– zbadania zgodności z przepisami ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji z dnia 18 lutego 1994r. w jej art. 27 ust. 2 przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 września 2004r., w szczególności jego § 6 pkt 2, w zakresie, w jakim upoważnia i nadaje uprawnienia decyzyjne faktycznie określone dla organu, w szczególności obowiązek przekazania dla wiedzy komisji danych wrażliwych, objętych przepisami ustawy o ochronie danych osobowych, co do których prawo gromadzenia, przetwarzania, jak i udostępniania innym podmiotom i osobom nie będącym pracownikami, czy funkcjonariuszami czynnymi organu może następować wyłącznie regulacją ustawową. Zatem równocześnie przekazania, czy nadania komisji praw i uprawnień, jak i obowiązków zastrzeżonych wyłącznie dla kompetencji organu.

– w zakresie przywołanego wyżej przepisu ustawy i przepisów odrębnych ustawy o Policji § 4 pkt 2, w zakresie, w jakim jest mowa o kierowniku organizacyjnym jednostki Policji. Zdaniem skarżącego, w tym zakresie określenie takie nie jest prawem dopuszczalne, bowiem żaden z przepisów prawa nie określa takiego stanowiska, czy funkcji, a określenie Komendant Wojewódzki Policji wskazuje na organ i piastuna funkcji, a nie na możliwość wywodzenia, iż Komendant Wojewódzki Policji może być uznawany za pracodawcę i działać jak w sprawie pracowniczej i cywilnoprawnej, w szczególności, gdy Komendant Wojewódzki Policji nie był organem właściwym ds. osobowych funkcjonariusza w zakresie ostatniego miejsca pełnienia służby czynnej.

– wadliwości § 7 rozporządzenia, w zakresie, w jakim określa prawa i uprawnienia komisji, w związku z wewnętrzną sprzecznością tego przepisy z zakreśleniem, iż świadczenie przyznaje, czyli dokonuje rozstrzygnięcia i konkretyzacji tego prawa podmiotowego organ w przepisach prawa wskazany, z uwzględnieniem zastrzeżeń wniesionych do § 4 pkt 2.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku lub postanowienia może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Bd 891/13). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Sąd w postanowieniu z dnia 6 maja 2016r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia zarówno w sentencji, jak i w jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia, którego domaga się skarżący, nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji.