Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 września 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji oddala skargę.

[...] Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] na podstawie art. 123 kpa oraz art. 1a pkt 12, art. 2 § 1 pkt 10, art. 6 § 1, art. 20 §1 pkt 4, art. 22

§ 4, art. 64 § 1 pkt 1, art. 121 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. [...] wszczął postępowanie egzekucyjne wobec B. i J. B. i nałożył grzywnę

w kwocie 5.000 zł. w celu przymuszenia. Wskazał w swoim postanowieniu, że nie wykonano ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2000 r., znak: [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia [...] listopada 2000 r., znak: [...], nakazującą M. K. rozbiórkę utwardzenia placu o wymiarach 8,0 m x 14,0 m wykonanego na nieruchomości przy ul. [...] w W. bez zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Wskazał również, że do B. B. i J. B. skierowane były upomnienia.

Zarzuty zgłosił J. B. wskazując na błąd co do osoby zobowiązanego. Wywodził, że w chwili nabywania nieruchomości, nie była ona przedmiotem jakiegokolwiek obciążenia.

Postanowieniem z [...] grudnia 2006 r. (znak: [...]) ww. Inspektor na podstawie art. 34 § 4 ww. ustawy z 17 czerwca 1966 r. nie uwzględnił zarzutów. W uzasadnieniu wskazano, że zarzut dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego jest bezpodstawny, gdyż w przypadku nabycia nieruchomości przejmuje się również jej obciążenia wynikające w tym przypadku z dokonanej samowoli budowlanej tj. utwardzenia placu o wymiarach 8,0 m x 14,0 m bez wymaganego zgłoszenia do organu administracyjno architektoniczno-budowlanego.

Zażalenie na to postanowienie złożył J. B., wskazując że w chwili nabywania nieruchomości nie była ona przedmiotem jakichkolwiek obciążeń.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] marca 2007 r. (znak: [...] na podstawie art. 123 w zw. z art. 144 i 138 § 4 kpa, art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. z 2003 r. Dz. U. Nr 207, poz. 2016 oraz art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt. 1, art. 34 § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając to postanowienie organ odwoławczy wskazał, że należy zauważyć, iż obowiązki o charakterze administracyjnoprawnym, a w tym te wynikające z ostatecznej decyzji o rozbiórce obciążają jako związane z nieruchomością każdoczesnego posiadacza nieruchomości w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego bez względu na to , czy zostały one ujawnione w Księdze Wieczystej, czy też nie. Powyższe wynika z treści art. 548 § 1 KC. Oznacza to zatem, iż bez względu na to, czy aktualny posiadacz nieruchomości (w niniejszej sprawie właściciel) był adresatem ostatecznej decyzji administracyjnej, czy też nie, organ egzekucyjny jest uprawniony do egzekwowania także przymusowego tego obowiązku od tegoż posiadacza (w niniejszej sprawie właściciela) nieruchomości.

Na powyższe postanowienie J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy podnosząc, że w chwili nabywania przez niego tej nieruchomości w grudniu 2004 r. upływały 4 lata od momentu wydania ostatecznej decyzji przez [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego

z [...] listopada 2000 r. i w tym czasie nie podjęto żadnych działań egzekucyjnych wobec M. K. i w momencie zakupu tej nieruchomości obowiązywały złagodzone przepisy prawa budowlanego a występujący na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymując skargę wskazywał na brak podstaw prawnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zadaniem sądów administracyjnych jest – stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.

Nr 153, poz. 1269) – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać czy zaskarżona decyzja zgodna jest z przepisami przede wszystkim ustaw: z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz

z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. Nr 156, poz. 1118

z późn. zm.).

Otóż należy na wstępnie zauważyć, że zgodnie z art. 26 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Jeżeli wierzycielem jest jednocześnie organ egzekucyjny, przystępuje on z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. W niniejszej sprawie tytuł taki wystawiono. Treść tytułu wykonawczego została określona w art. 27 § 1 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Po myśli § 3 ww. art. 27 do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia. Z akt postępowania wynika natomiast, że i ten wymóg został spełniony. Przepis art. 27 ustawy z 17 czerwca 1966 r. nie stanowi natomiast aby w tytule należało wymienić osobę na którą ostateczną decyzją administracyjną został nałożony obowiązek. Bowiem jak wynika

z art. 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, a nie w stosunku do osób wymienionych w tych decyzjach lub postanowieniach.

Przepis art. 52 ww. ustawy – Prawo budowlane stanowi zaś, że wykonanie czynności nakazanych m.in. w decyzji o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego należy do inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego.

Tak więc w sytuacji, gdy przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego zobowiązany do rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej zbył własność nieruchomości, której dotyczył nałożony obowiązek, nie posiadając już władztwa nad rzeczą, nie może on już być zobowiązany do wykonania publicznoprawnego obowiązku rozbiórki związanego w własnością tej nieruchomości. I dlatego zgodnie z art. 26 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 26 tej ustawy organ egzekucyjny uprawniony jest do ustalenia aktualnego właściciela nieruchomości i wystawienia przeciwko niemu tytuł wykonawczego. Okoliczność, że inwestor i właściciel obiektu budowlanego, który był stroną w postępowaniu, w którym została wydana decyzja nakazująca rozbiórkę, po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę zbył nieruchomość, nie oznacza, że obowiązek wykonania decyzji nie obciąża już ani inwestora, ani aktualnego właściciela nieruchomości (vide także wyrok NSA z 6 lipca 2006 r. – II OSK 1071/05).

Przyjęcie odmiennego poglądu i przyjęcie, że nakaz rozbiórki orzeczony ostateczną decyzją nie podlega wykonaniu w wypadku zmiany właściciela obiektu byłoby niezgodne z prawem. Ponadto uniemożliwiałoby wykonanie decyzji

i umożliwiałoby obejście prawa przez przeniesienie prawa własności po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę.

Należy także dodatkowo wskazać – odwołując się do treści art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 16 kpa, że jeśli nakazana ostateczną decyzją rozbiórka nie została dobrowolnie wykonania przez adresata decyzji orzekającej o rozbiórce, to stosownie do treści art. 6 § 1 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym właściwy organ winien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Wymaga tego kreowana w art. 16 kpa kardynalna zasada postępowania administracyjnego – zasada trwałości decyzji administracyjnej.

Zasadnie także organy administracyjne w niniejszej sprawie wskazały na treść art. 548 § 1 kodeksu cywilnego, który m.in. stanowi, że z chwilą wydania rzeczy sprzedaży przechodzą na kupującego korzyści i ciężary związane z rzeczą.

Reasumując powyższe wywody należy stwierdzić, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył obowiązującego prawa. I dlatego w oparciu

o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji oddalając jako bezzasadną złożoną skargę.