Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Mariusz Golecki, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant referent Natalia Grzelak, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 593/23 w sprawie ze skargi S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

1.1. Wyrokiem z 7 czerwca 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 593/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca spółka) uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 22 grudnia 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz zasądził na rzecz skarżącej spółki zwrot kosztów postępowania.

2. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

2.1. Sąd pierwszej instancji ustalił, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca spółka podała, że jest międzynarodową firmą specjalizującą się w doradztwie operacyjnym i wdrażaniu oprogramowania. Jest polskim rezydentem podatkowym oraz czynnym podatnikiem VAT. Wspiera towarzystwa ubezpieczeniowe, banki oraz firmy leasingowe w transformacji biznesu i dostosowywaniu się do nowych technologii.

Skarżąca spółka wyjaśniła, że głównym przedmiotem jej działalności jest projektowanie, tworzenie i ulepszanie programów komputerowych, aplikacji webowych, aplikacji mobilnych, narzędzi, platform, algorytmów oraz funkcjonalności. Jej główną siedzibą jest W., niemniej prowadzi działalność również w biurach zlokalizowanych w innych miastach Polski. Korzysta z pracy osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę (dalej pracownicy), jak również podwykonawców, tj. osób wykonujących pracę na podstawie umowy współpracy (tzw. b2b) oraz osób współpracujących na podstawie umowy zlecenia (dalej łącznie współpracownicy).

2.2. Skarżąca spółka podkreśliła, że współpracownicy są stałym elementem całego zespołu, uczestnicząc w realizowanych przez nią projektach na podobnej zasadzie jak pracownicy. Wyjaśniła, że przyjęty model organizacji pracy jest powszechnie występujący w branży IT i niejako "wymuszony przez rynek". Zespoły, w ramach których wykonywane są projekty są multidyscyplinarne, "międzybiurowe" (składające się z pracowników i współpracowników przypisanych do różnych biur oraz mieszkających na co dzień w różnych miastach), a czasami również międzynarodowe, (dalej zespoły lub zespoły projektowe).

Z uwagi na powyższy model organizacji pracy oraz rozlokowanie biur skarżącej spółki w różnych miastach, osoby te nie mają często możliwości poznać się osobiście i zintegrować. Sprawne wykonywanie projektów wymaga zaś by osoby z zespołu dobrze ze sobą współpracowały, co w praktyce sprowadza się do konieczności nawiązania koleżeńskiej relacji osobiście.

2.3. Skarżąca spółka argumentowała we wniosku, że aby zapewnić powyższy cel podejmuje różne starania mające na celu integrację zespołów, zapoznanie nowych członków zespołu z pozostałymi pracownikami i współpracownikami oraz zacieśnienie już istniejących więzi pomiędzy pracownikami i współpracownikami. Jednym z takich kroków była organizacja kilkudniowego, zagranicznego wyjazdu integracyjnego, który miał miejsce w tym roku.

Uczestnikami wyjazdu byli wszyscy pracownicy skarżącej spółki oraz współpracownicy, którzy wyrazili chęć uczestnictwa. Dodatkowo – mając na uwadze międzynarodowy aspekt współpracy w zespołach – w wyjeździe uczestniczyły również osoby zatrudnione lub współpracujące z zagranicznymi spółkami skarżącej spółki.

2.4. Wyjazd – jak zaznaczyła skarżąca spółka – miał na celu przede wszystkim:

- zintegrowanie pracowników oraz współpracowników pracujących na wspólnych projektach, którzy niejednokrotnie nie mają okazji osobistego spotkania i bliższego poznania,

- zintegrowanie pracowników oraz współpracowników pracujących na różnych projektach, którzy mogą ze sobą współpracować na wspólnych projektach w przyszłości,

- umożliwienie pracownikom oraz współpracownikom wymiany wiedzy oraz doświadczeń z pracy nad projektami,

- zakomunikowanie przez zarząd skarżącej spółki wyników oraz wizji i strategii na najbliższe kwartały,

- umożliwienie nowym pracownikom oraz współpracownikom zapoznanie się z resztą zespołu i zbudowanie silnych więzi interpersonalnych, w celu podniesienia jakości komunikacji.

2.5. Wyjazd zorganizowany został przez zewnętrzną firmę świadczącą profesjonalne usługi w zakresie organizacji wyjazdów i eventów integracyjno-szkoleniowych dla firm. Skarżąca spółka została obciążona fakturami (faktury zaliczkowe oraz faktura końcowa) za kompleksową organizację wyjazdu z wykazanym podatkiem VAT w stawce 23%.

Na koszt wyjazdu składał się w szczególności koszt przejazdów i przelotu, zakwaterowania w hotelu, wyżywienia, organizacji imprez integracyjnych (gry zespołowej), wycieczek, fotografa, DJ’a, ubezpieczenia, oprawy graficznej, prowizji dla usługodawcy. Nabyta przez skarżącą spółkę usługa obejmowała kompleksową organizację wyjazdu integracyjnego, a więc również wynajem sali konferencyjnej (w hotelu), organizację spotkań firmowych z zarządem, nagłośnienie, organizację zespołowej gry integracyjnej w terenie, zespołowych gier sportowych, karaoke itd.

2.6. Na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, skarżąca spółka zadała pytanie:

Czy przysługuje jej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego VAT o kwotę podatku naliczonego wykazanego na fakturach z tytułu nabycia kompleksowej usługi organizacji wyjazdu integracyjnego dla pracowników oraz współpracowników skarżącej spółki, w części dotyczącej współpracowników?

2.7. W stanowisku własnym skarżąca spółka zadała przyjęła, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dni 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., poz. 1054 ze zm.) dalej ustawa o VAT, przysługuje jej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem przez nią kompleksowej usługi organizacji wyjazdu integracyjnego w części dotyczącej współpracowników, ponieważ istnieje pośredni związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

2.8. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił następnie, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej organ interpretacyjny) w interpretacji indywidualnej z 22 grudnia 2022 r. stwierdził, że stanowisko skarżącej spółki jest nieprawidłowe. Przyjął, że świadczenie polegające na zakupie od firmy zewnętrznej kompleksowej usługi organizacji imprezy integracyjnej opisanej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nie jest związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą spółkę, a jedynie służy celom osobistym, prywatnym uczestników.

W ocenie organu interpretacyjnego nie można było uznać, że powyższe wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa skarżącej spółki oraz mają związek przyczynowo-skutkowy, choćby pośredni pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu oraz nie wiążą się bezpośrednio z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez skarżącą spółkę.

W konsekwencji organ interpretacyjny stwierdził, że nie będzie skarżącej spółce przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków poniesionych w związku z nabyciem kompleksowej usługi organizacji imprezy integracyjnej.

2.9. Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną interpretację, po przedstawieniu przepisów prawa mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie oraz orzecznictwa sądów administracyjnych i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej podkreślił, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Zauważył przy tym, że związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter pośredni lub bezpośredni i że organizacja wyjazdu stanowi usługę kompleksową.

2.10. Sąd pierwszej instancji, odnosząc się do treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zwrócił uwagę na to, że skarżąca spółka wyraźnie zaakcentowała charakter i cel organizowanych przez siebie wyjazdów integracyjnych. Udział w nich wziąć mieli nie tylko jej pracownicy, ale także, wspólnie z nimi, również współpracownicy skarżącej spółki, tj. osoby współtworzące z pracownikami zespoły, realizujące powierzone im zadania w zakresie projektowania, tworzenia i ulepszania programów komputerowych, aplikacji mobilnych i webowych, platform itp.

Zatem – jak zaznaczył Sąd pierwszej instancji – pytanie skarżącej spółki o prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach z tytułu nabycia usługi organizacji wyjazdu integracyjnego dla pracowników i współpracowników w części dotyczącej współpracowników, postawione zostało nie w kontekście tworzenia bezpośrednich warunków współpracy ze współpracownikami przez skarżącą spółkę, ale udziału tychże osób w realizacji obowiązków przez poszczególne zespoły projektowe skarżącej spółki, tworzone przez pracowników i współpracowników.

W pytaniu skarżąca spółka zapytała o tego rodzaju wydatki, jako ponoszone na podniesienie efektywności pracy całych zespołów, poprawę uzyskiwanych przez nie efektów, a w konsekwencji mające wpływ na ogólne efekty, w ramach jej działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, co organ podatkowy całkowicie pominął.

2.11. W ocenie Sądu pierwszej instancji organowi interpretacyjnemu umknął aspekt integracji pracowników i współpracowników skarżącej spółki w trakcie elementów rozrywkowych towarzyszących wyjazdom integracyjnym oraz możliwość nawiązania kontaktów i bliższego zapoznania się przez uczestników takiego wyjazdu podczas ich mniej oficjalnej części (poza salą konferencyjną). To pozytywnie wpływa na efektywność pracowników i współpracowników w ramach pracy wykonywanej później na rzecz skarżącej spółki w ramach zespołów składających się z pracowników i współpracowników.

Powyższy aspekt – jak podkreślił Sąd pierwszej instancji – wpisuje się bezpośrednio w cele wyjazdu integracyjnego, które skarżąca spółka wskazała w opisie stanu faktycznego (m.in. wymiana doświadczeń pomiędzy pracownikami i współpracownikami, przedstawienie przez zarząd planów rozwoju i strategii na kolejny okres). Niezasadny był natomiast argument organu interpretacyjnego, że kwestionowane świadczenia są nabywane wyłącznie na cele osobiste uczestników wyjazdu integracyjnego.

2.12. Sąd pierwszej instancji podkreślił że aby ocenić, czy dana usługa świadczona jest na potrzeby działalności przedsiębiorstwa podatnika, czy też przeciwnie – na cele osobiste jego pracowników (współpracowników), istotne jest czyja korzyść ma charakter przeważający (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 października 1997r. w sprawie C-258/95).

Niewątpliwie w przypadku wyjazdu integracyjnego, główna korzyść znajduje się po stronie skarżącej spółki odnosi bowiem dobre relacje pomiędzy pracownikami i współpracownikami wspólnie pracującymi w zespołach projektowych odnoszą pozytywny efekt na jej działalność opodatkowaną.

2.13. W podsumowaniu Sąd pierwszej instancji przyjął, że wydatki związane z organizacją wyjazdów integracyjnych dla pracowników i współpracowników w części dotyczącej współpracowników mają pośredni związek z wykonywaną przez skarżącą spółkę działalnością gospodarczą.

Wprawdzie nabywane przez skarżącą spółkę usługi nie będą służyły dalszej odsprzedaży, ani nie będą wykorzystywane do wytworzenia produktów będących przedmiotem obrotu (co świadczyłoby o bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością), ale pośrednio przez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości (budowanie pozytywnych relacji wśród pracowników i współpracowników, zacieśnienie relacji skarżącej spółki z pracownikami oraz współpracownikami, budowanie lojalności pracowników i współpracowników, podniesienie efektywności pracy całych zespołów składających się z pracowników i współpracowników wykonujących prace powierzone przez skarżącą spółkę, poprawa uzyskiwanych przez te zespoły efektów), w konsekwencji) będzie miało wpływ na zwiększenie sprzedaży opodatkowanej dokonywanej przez skarżącą spółkę.

Wydatki opisane we wniosku pozostają w ocenie Sądu pierwszej instancji w związku przyczynowo-skutkowym z obrotem osiąganym przez skarżącą spółkę. Mają związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą spółkę a wyłącznym bądź dominującym celem ich ponoszenia nie jest zapewnienie rozrywki współpracownikom skarżącej spółki. Nie służą jedynie celom osobistym, prywatnym uczestnikom wyjazdu integracyjnego.

3. Skarga kasacyjna.

3.1. Od powyższego wyroku organ interpretacyjny złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

3.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, przez błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że poniesione koszty na wyjazd integracyjny współpracowników stanowią koszty pośrednie i służą działalności opodatkowanej oraz, że zostały poniesione w interesie skarżącej spółki i pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganym zyskiem, gdy tym czasem prawidłowa wykładnia tego przepisu sprowadza się do uznania tych kosztów jako nie powiązanych z działalnością opodatkowaną, gdyż zostały poniesione jedynie w interesie współpracowników i nie pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganym zyskiem.

3.4. Skarżąca spółka nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4.1. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) stwierdził, że skarga kasacyjna jest pozbawiona uzasadnionych podstaw.

4.2. Jedynym zarzutem podniesionym w skardze kasacyjnej był zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, przez błędną wykładnię.

Przypomnieć należy, że stawiając ten zarzut należy wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis.

Odrębną podstawą zarzutu naruszenia prawa materialnego jest niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, tj. że sąd niewłaściwie stwierdził, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.

W obu tych przypadkach należy w skardze kasacyjnej wykazać jak powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien lub nie powinien być zastosowany.

4.3. Powyższe uwagi o charakterze porządkującym były w rozpoznawanej sprawie o tyle istotne, że uchylając zaskarżoną interpretację Sąd pierwszej instancji nie przedstawił odmiennej od przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji wykładni art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji oraz przez Sąd pierwszej instancji koncepcja spełnienia warunku prawa do odliczenia przy istnieniu tylko pośredniego związku z zakupów z działalnością opodatkowana została zaaprobowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z13 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 1606/12; z 31 sierpnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1370/16; z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 561/17; dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela zaprezentowane w nich stanowisko.

4.4. W rozpoznawanej sprawie sporne było, czy opisana we wniosku usługa polegająca na nabyciu przez skarżącą spółkę usługi zorganizowania wyjazdu integracyjnego, w którym – oprócz pracowników skarżącej spółki – brały udział także osoby wykonujące pracę na podstawie umowy współpracy (tzw. b2b) oraz osoby współpracujące na podstawie umowy zlecenia, miały pośredni związek ze sprzedażą opodatkowaną, czy też służyły jedynie celom osobistym, prywatnym uczestnikom wyjazdu integracyjnego.

Sporna była zatem kwestia zastosowania art. 86 ust. 1 ustawy o VAT do przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego, tj. czy usługa zorganizowania wyjazdu integracyjnego została przez skarżącą spółkę nabyta na cele działalności gospodarczej, czy też celem jej nabycia było świadczenie na cele prywatne biorących udział w tym wyjeździe współpracowników.

4.5. Jeżeli przedsiębiorca nabywa dobro (usługi) wyłącznie dla celów prywatnych, działa on w charakterze prywatnym, a nie jako podatnik w rozumieniu szóstej dyrektywy, a tym samym ustawy o VAT (por. wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 6 maja 1992 r. w sprawie C-20/91 X., Rec.s. I-2847, pkt 17). Oznacza to, że przepisy tej ustawy, a w szczególności w zakresie prawa do odliczenia podatku przez przedsiębiorcę z tytułu nabytych usług (art. 86 ust. 1 i nast. ustawy o VAT) nie mają zastosowania. Wówczas skarżąca spółka poniesie ciężar VAT z tytułu nabycia nabytych usług, przez brak możliwości odliczenia od nich podatku, znajdując się w takiej samej sytuacji jak ostateczni konsumenci tych usług, tj. współpracownicy, którzy chcąc z nich skorzystać bez pośrednictwa skarżącej spółki, nabywaliby te usługi z VAT, bez możliwości jego odliczenia. Pozostawanie tych świadczeń poza sferą działalności gospodarczej skarżącej spółki powoduje też, że nie znajduje do nich zastosowania art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 239/20; dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA)

4.6. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyraźnie zwrócił uwagę na to, że przedstawiona w wniosku przez skarżącą spółkę usługa polegająca na zakupie od firmy zewnętrznej usługi organizacji imprezy integracyjnej stanowiła usługę kompleksową, na którą składały się również usługi poboczne, jak np. usługi noclegowe, gastronomiczne, atrakcje podczas wyjazdu. Podkreślił, że te wszystkie czynności składały się łącznie na usługę główną w postaci organizacji wyjazdu integracyjnego, natomiast usługi takie jak noclegowe, transportowe czy gastronomiczne miały charakter uzupełniający do usługi głównej.

Ponieważ w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji opisie stanu faktycznego skarżąca spółka wyraźnie zaakcentowała charakter i cel organizowanego wyjazdu integracyjnego, tj. podniesienie efektywności pracy całych zespołów, poprawę uzyskiwanych przez nie efektów, a w konsekwencji mające wpływ na ogólne efekty uzyskiwane przez skarżącą spółkę, w ramach jej działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, to w ocenie Sądu pierwszej instancji wydatki opisane we wniosku pozostawały w sposób pośredni w związku przyczynowo – skutkowym z obrotem osiąganym przez skarżącą spółkę i z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą a tym samym nie służyły jedynie celom osobistym, prywatnym uczestnikom wyjazdu integracyjnego.

4.7. Naczelny Sąd Administracyjny podziela powyższą ocenę. Pomimo bowiem wypoczynkowo-rekreacyjnego charakteru wyjazdu integracyjnego zasadniczy cel opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej miał na celu przede wszystkim nie tylko zintegrowanie pracowników oraz współpracowników skarżącej spółki pracujących na wspólnych projektach ale także umożliwienie im wymiany wiedzy oraz doświadczeń z pracy nad tymi projektami, zakomunikowanie przez zarząd skarżącej spółki wyników oraz wizji i strategii na najbliższe kwartały.

Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z Sądem pierwszej instancji, że organizowany przez skarżącą spółkę wyjazd, uwzględniając przedmiot jej działalności gospodarczej, to jest "projektowanie, tworzenie i ulepszanie programów komputerowych, aplikacji webowych, aplikacji mobilnych, narzędzi, platform, algorytmów oraz funkcjonalności", przez zespoły składające się z jej pracowników i współpracowników, poza charakterem wypoczynkowo-rekreacyjnym, miał służyć pośrednio realizacji jej gospodarczych celów.

Podkreślenia zwłaszcza wymaga fakt, że uczestnikami wyjazdu nie były jakiekolwiek osoby, lecz osoby zawodowo zajmujące się działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą spółkę. Osoby te, jak wyjaśniła skarżąca spółka, tworzą zespoły składające się z pracowników i współpracowników przypisanych do różnych biur oraz mieszkających na co dzień w różnych miastach, także poza granicami Polski, a ich praca polega na tworzeniu opisanych we wniosku programów i aplikacji komputerowych.

4.8. Przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, który stanowi implementację art. 168 dyrektywy 2006/112/WE, stanowi co do zasady o prawie do odliczenia, jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Transakcje opodatkowane muszą pozostawać w związku z działalnością gospodarczą podatnika, ale organy podatkowe przy ocenie tego związku powinny brać pod uwagę specyfikę działalności gospodarczej, jak również zmieniające się warunki jej prowadzenia. W tym kontekście skarżąca spółka trafnie zarzuciła, że stanowisko prezentowane w zaskarżonej interpretacji pomija realia rynkowe w jakich działają specjaliści z zakresu IT.

Nie budzi wątpliwości to, że związek o którym stanowi art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, wyżej może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością opodatkowaną można mówić wówczas, gdy wprawdzie zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do obrotu, lecz przez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do zwiększenia sprzedaży opodatkowanej.

4.9. W świetle powyższego, mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 ustawy o VAT nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji – mając na uwadze ten stan faktyczny – postąpił prawidłowo, uwzględniając skargę i uchylając zaskarżoną interpretację indywidualną.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego opiera się na przepisie art. 204 pkt 1 powołanej wyżej ustawy.

Maja Chodacka Ryszard Pęk Mariusz Golecki

sędzia WSA (del) sędzia NSA sędzia NSA

-----------------------

1