Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 9 września 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 9 września 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta (dalej: Prezydent Miasta) z dnia 28 lutego 2019 r. wydaną wobec W.J. (dalej także: "skarżący") w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 14 stycznia 2014r. i ustalenia podatku od nieruchomości za 2014 rok.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny.

Decyzją z dnia 28 lutego 2019 r. Prezydent Miasta w wyniku wznowienia postępowania uchylił decyzję z dnia 14 stycznia 2014 r. wydaną wobec skarżącego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok i ustalił zobowiązanie z tego tytułu w kwocie 48.549 zł. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w sprawie pojawił się nowy, nieznany mu dotychczas fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej, co uzasadniało wznowienie postępowania i ponowne ustalenie zobowiązania podatkowego z zastosowaniem stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Od decyzji tej odwołanie wniósł W.J., podnosząc, że w sprawie błędnie ustalono stan faktyczny sprawy i z naruszeniem przepisów postępowania nie zbadano jaki był rzeczywisty stan techniczny i warunki techniczne panujące na nieruchomości. Nie ustalono także czy nie występowały względy techniczne uniemożliwiające wykorzystanie nieruchomości do celów prowadzonej działalności. W ocenie skarżącego z przyczyn obiektywnych tj. złego stanu technicznego nieruchomości nie była ona i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, zatem naliczanie podatku wg wyższej stawki nie znajduje uzasadnienia. Zdaniem skarżącego dopiero przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego pozwoli na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie nie znalazło podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji Prezydenta Miasta. Wskazało w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (zwanej dalej u.p.o.l.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

grunty;

budynki lub ich części;

budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W ustępie 2 cyt. przepisu stwierdzono, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 1a ust 1 pkt 3 u.o.p.l. w brzmieniu obowiązującym w 2014r. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Z treści cytowanego przepisu wynika, że "względy techniczne" uniemożliwiają opodatkowanie, jeśli stanowią trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Przejawia się to brakiem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w danym budynku nawet po realizacji prac remontowych. Przeszkody o charakterze sezonowym, czy też inne przeszkody natury technologicznej, finansowej, czy też wynikające z podjętych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji ekonomicznych, nie stanowią względów technicznych, o których mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jak wynika z zawartej przez skarżącego umowy sprzedaży nieruchomości z dnia 11 grudnia 2015 r. na gruncie posadowiony był budynek administracyjno-biurowy, określony jako budynek w złym stanie technicznym, który wymaga kapitalnego remontu. Nadto dla nieruchomości wydano ostateczną decyzję o warunkach zabudowy, w której ustalono warunki zabudowy dla inwestycji: nadbudowa budynku usługowo-biurowego wraz z infrastrukturą. Okoliczności te dowodzą, że budynek, choć w złym stanie technicznym, nie kwalifikował się do rozbiórki, która uniemożliwiałaby w sposób trwały prowadzenie działalności gospodarczej z jego wykorzystaniem. Zdaniem Kolegium w rozumieniu przepisów u.o.p.l. nie wystąpiły względy techniczne uniemożliwiające wykorzystanie budynku do celów działalności gospodarczej. Wskazywane przez skarżącego przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego pozbawione jest uzasadnienia.

Kolegium podkreśliło ponadto, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budynków znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest uzależnione od rzeczywistego wykonywania w tych budynkach czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Istotne znaczenie dla wywołania określonych skutków podatkowych ma sam fakt posiadania nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", z zapisów CEilDG wynika, że prowadzi ją nieprzerwanie od 2004 r. i okoliczność ta nie jest kwestionowana. Jednocześnie sam skarżący w piśmie z dnia 11 grudnia 2108 r. wskazuje, że należności publicznoprawne zamierza zaliczyć do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Ponieważ dopiero z dniem wpływu pisma (14 grudnia 2018r.) organ I instancji powziął wiadomość o nowych faktach - tj. prowadzeniu działalności gospodarczej przez skarżącego i wynikającej stąd konieczności zastosowania odmiennych stawek podatkowych niż w pierwotnej decyzji z roku 2014, zaistniała podstawa do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.), dalej O.p. W wyniku wznowionego postępowania poczyniono przedstawione powyżej ustalenia i w oparciu o nie prawidłowo, zdaniem Kolegium, ustalono zobowiązanie z zastosowaniem stawek wynikających z przepisów prawa miejscowego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając jej:

naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przez ich błędną wykładnię argumentując, że skoro Prezydent Miasta jest organem podatkowym w uprawach podatku od nieruchomości, a jednocześnie organem właściwym dla prowadzenia ewidencji działalności gospodarczej, to nie sposób przyjąć, że w dacie wydawania decyzji wymiarowej fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej nie był mu znany.

błędne ustalenie stanu faktycznego podstawy wymiaru podatku polegające na pominięciu stanu faktycznego nieruchomości i ustalenie zobowiązania podatkowego wyłącznie w oparciu o stan formalnoprawny własności nieruchomości,

błędną wykładnię przepisów prawa, która pomija zasadę dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej - nadrzędnej w przepisach prawa podatkowego,

4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez wadliwe, niepełne i fragmentaryczne prowadzenie postępowania dowodowego, polecające na niezbadaniu, jaki był rzeczywisty stan techniczny i warunki techniczne, panujące na nieruchomości a także na braku ustalenia występowania "względów technicznych", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. co miało istotny wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że gdyby prawidłowo ustalono stan techniczny nieruchomości to stwierdzono by, że nie jest i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, a zatem nie podlegała opodatkowaniu wyższą stawką

podatku od nieruchomości jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu technicznego nieruchomości w 2014 roku;

5. naruszenie przepisów O.p. poprzez błędne ustalenie, że skarżący jest w posiadaniu przedmiotowej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 , dalej jako p.p.s.a. ), wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Decyzja podlegająca kontroli sądu administracyjnego została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym. Podstawę prawną wznowienia postępowania stanowi art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Stanowi on, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Brzmienie cytowanego przepisu wskazuje, że o zaistnieniu powołanej przesłanki wznowienia można mówić wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie cztery warunki: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) okoliczności (dowody) te nie były znane organowi, który wydał decyzję: 3) okoliczności (dowody) istniały w dniu wydania decyzji; 4) są one istotne dla sprawy.

Omawiana regulacja ma bogaty dorobek orzeczniczy, w którym wskazuje się, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone.

W rozpatrywanej sprawie nową okolicznością faktyczną, na jaką powołały się organy, było powzięcie informacji o prowadzeniu przez skarżącego działalności gospodarczej. Skoro w pierwotnej informacji podatkowej (której brak w aktach sprawy) i w wydawanych decyzjach podatkowych, w tym w ostatecznej decyzji z 14 stycznia 2014 r., grunty i budynki opodatkowane zostały jako budynki pozostałe i grunty pozostałe, a zatem niezwiązane z działalnością gospodarczą, to wskazana przez organ okoliczność niewątpliwie stanowiła nową okoliczność mogącą mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Sporne w sprawie są dwie zasadnicze kwestie. Po pierwsze, czy wskazana okoliczność faktyczna ma istotny wpływ na wynik sprawy, tj. czy wskazana nieruchomość jest związana z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Skarżący podnosi bowiem, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę nie jest wystarczający dla uznania, że jest ona związana z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, że w związku z zawartą umową dzierżawy nie był w posiadaniu tej nieruchomości, a wreszcie że ze względów technicznych sporna nieruchomość nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności. Rozstrzygnięcie sporu w tym punkcie będzie wymagało sięgnięcia do wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz zbadania prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych w świetle prawidłowo odkodowanej z tego przepisu normy prawnej. Po drugie natomiast sporne jest to, czy wskazana przez organ okoliczność faktyczna jest okolicznością nową w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. taką, o której organ nie wiedział przy wydawaniu decyzji pierwotnej.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z dwoma wyjątkami: budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), uważa się za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W wyroku z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 (opublikowanym w Dz.U. z 2017 r. poz. 2372) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: "Art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141) rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Orzekając Trybunał dostrzegł podnoszoną w orzecznictwie kwestię dwojakiego charakteru majątku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, nakazując stosowanie innych stawek podatku w odniesieniu do tzw. majątku osobistego i majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Trybunał dokonał więc istotnej modyfikacji (wiążącej organy podatkowe i sądy) przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i od tej pory w odniesieniu do osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą niewystarczające jest wykazanie, że dla opodatkowania najwyższą stawką podatkową jej nieruchomości samego faktu "posiadania" tej nieruchomości. Należy bowiem jeszcze ustalić związek tej nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą osoby fizycznej.

Wprawdzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosi się wprost jedynie do sytuacji współposiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę i osobę nieprowadzącą działalności gospodarczej, jednak niewątpliwie ma on znaczenie dla interpretacji przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. także w sytuacji, gdy opodatkowana nieruchomość nie stanowi współwłasności przedsiębiorcy z inną albo z innymi osobami – jak w rozpoznawanej sprawie.

Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 lipca 2018 r. w sprawie II FSK 1817/16, w którym uznał (powołując się właśnie na ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego), że "osoba fizyczna może występować w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba prywatna (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Wówczas kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa skarżącego, tj. czy potencjalnie może być przeznaczona do realizacji określonych zadań gospodarczych przez prowadzącego przedsiębiorstwo."

Odnosząc te poglądy orzecznictwa do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że sam fakt posiadania nieruchomości niemieszkalnych przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą może być traktowany przez organy podatkowe jako pozwalający na opodatkowanie takich nieruchomości najwyższą stawką podatkową. Nie jest bowiem rolą organów podatkowych sprawdzanie, czy podatnik wykorzystuje takie nieruchomości do działalności gospodarczej. Jeżeli jednak podatnik twierdzi, że dana nieruchomość nie ma związku z jego działalnością, nie jest, a nawet nie może być w niej wykorzystywana z podawanych względów, to organ podatkowy obowiązany jest rozważyć takie argumenty, a w razie potrzeby przeprowadzić też dodatkowe postępowanie dowodowe i odnieść się do tej kwestii w podejmowanym rozstrzygnięciu.

Wbrew zarzutom skargi, organy dokonując ustalenia, że sporna nieruchomość jest związana z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą nie oparły się wyłącznie na fakcie, że jest on przedsiębiorcą, ale miały na uwadze również zawartą w piśmie z dnia 11 grudnia 2018 r. informację o tym, że skarżący zamierza podatek zapłacony od tej nieruchomości zaliczyć do kosztów prowadzenia działalności gospodarczej. Zaliczenie przez skarżącego zapłaconego podatku od nieruchomości do kosztów prowadzenia działalności gospodarczej oznacza, że nieruchomość ta związana była z tą działalnością, a nie była jego majątkiem prywatnym. Organy dysponując tą informacją od samego skarżącego miały podstawy do ustalenia istnienia tego związku. Znalazło to potwierdzenie również w treści aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 11 grudnia 2015 r., stanowiącego umowę sprzedaży przedmiotowej nieruchomości (prawa wieczystego użytkowania gruntu wraz z prawem własności posadowionego na nim budynku), w którym wskazano, że obie strony umowy są zarejestrowanymi czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług oraz że dostawa przedmiotu umowy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W tych okolicznościach za prawidłowe należy uznać stanowisko organów, że podlegająca opodatkowaniu nieruchomość była związana z prowadzoną przez skarżącego działalnością w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ustalenia tego nie zmienia fakt, że nieruchomość ta była przedmiotem dzierżawy. Czerpanie dochodów z dzierżawy jest jedną z form "posiadania" nieruchomości przez przedsiębiorcę w rozumieniu powyższego przepisu.

Skarżący powoływał się ponadto na wyjątek od opodatkowania nieruchomości związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą według wyższych stawek, wynikający z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podnosząc, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W wyroku z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3049/12, NSA wskazał, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "względów technicznych", których zaistnienie wyklucza wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Należy jednak przyjąć ze względu na ratio legis wprowadzenia tej konstrukcji prawnej, że chodzi o zmniejszenie obciążeń podatkowych tych podmiotów gospodarczych, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Innymi słowy, analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości. Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje więc swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej". Podobne stanowisko zajął NSA w m.in. z 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1626/12, z 16 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2222/12, z 25 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2449/13, co daje podstawę do wniosku, że w odniesieniu do omawianego problemu wykształciła się jednolita linia orzecznicza. Sąd orzekający w niniejszym składzie, podziela w pełni przedstawione powyżej poglądy.

Prawidłowo Kolegium wskazało, że w rozpatrywanej sprawie nie zostało wykazane, aby sporna nieruchomość nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Niewątpliwie znajdowała się ona w złym stanie technicznym, co znajduje potwierdzenie w akcie notarialnym stanowiącym umowę jej sprzedaży, w którym wskazano, że budynek jest w złym stanie technicznym, który wymaga kapitalnego remontu. Nadto dla nieruchomości wydano ostateczną decyzję o warunkach zabudowy, w której ustalono warunki zabudowy dla inwestycji: nadbudowa budynku usługowo-biurowego wraz z infrastrukturą. Okoliczności te, wskazujące na możliwość przywrócenia budynkowi odpowiedniego stanu technicznego w drodze remontu, podważają twierdzenia skarżącego, że nadawał się on tylko do rozbiórki. Również z przedłożonego na etapie postępowania sądowego operatu szacunkowego z dnia14 grudnia 2016r. nie wynika, aby budynek nadawał się wyłącznie do rozbiórki, wskazano w nim bowiem również na możliwość przeprowadzenia kapitalnego remontu, oraz dokonano wyceny wartości rynkowej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej oraz prawa własności budynku na niej posadowionego. Powtórzyć należy, że zły stan techniczny budynku mający charakter odwracalny i przejściowy nie stanowi przeszkody do opodatkowania takiego budynku według stawki podwyższonej właściwej dla budynku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Sąd podzielił również stanowisko Kolegium, że zgromadzony materiał dowodowy był zupełny i pozwalał na poczynienie ustaleń faktycznych co do stanu technicznego budynku, stąd też powoływanie biegłego w celu ustalenia tego stanu było zbędne. Fakt, że budynek ten wymagał kapitalnego remontu nie był kwestionowany, uznano natomiast, że nie jest to równoznaczne z zaistnieniem względów technicznych uniemożliwiających wykorzystywanie go do działalności gospodarczej, te bowiem muszą mieć charakter obiektywny i stały. Temu natomiast, że budynek nadawał się wyłącznie do rozbiórki, przeczą zgromadzone dowody, tj. treść wyżej opisanego aktu notarialnego oraz treść decyzji o warunkach zabudowy. Przeczą temu również argumenty samego skarżącego odwołującego się do treści operatu szacunkowego, w którym wskazano również na możliwość przeprowadzenia remontu oraz powołującego się na umowę dzierżawy nieruchomości. Skoro bowiem mimo złego stanu technicznego budynku podjęto kroki w celu jego wyremontowania oraz czerpano dochody z dzierżawy nieruchomości, to istniały możliwości wykorzystywania go do działalności gospodarczej, choćby właśnie poprzez czerpanie dochodów z dzierżawy.

Wbrew stanowisku strony skarżącej, ustalenia co do niewystępowania względów technicznych, które uniemożliwiałyby wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy i są wystarczające. Oparcie rozstrzygnięcia na tych ustaleniach nie naruszało więc art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły, iż sporna nieruchomość zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. związana była z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą i podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podwyższonej. Była to niewątpliwie istotna okoliczność faktyczna w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Sporne dodatkowo pozostawało to, czy była to też okoliczność nowa. Niewątpliwie Prezydent Miasta wydając pierwotną decyzję z dnia 14 stycznia 2014 r. okoliczności tej nie uwzględnił, stosując stawki podatkowe dla gruntów i budynków "pozostałych". Jak wynika z treści tej decyzji, organ opierał się w tej kwestii na informacji złożonej przez skarżącego oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. W decyzji zawarto też pouczenie o obowiązku poinformowania organu o wszelkich okolicznościach mających wpływ na wysokość ustalonego zobowiązania w tym o wykorzystywaniu nieruchomości do działalności gospodarczej.

Sąd podziela stanowisko organów, że o fakcie zaistnienia istotnej okoliczności faktycznej istniejącej w dacie wydania decyzji Prezydent Miasta powziął wiedzę z pisma skarżącego z dnia 11 grudnia 2015 r., w którym zadeklarował on zamiar zaliczenia zapłaconego podatku do kosztów prowadzenia działalności gospodarczej. Z pisma tego wynika nie tylko fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej ale też to, że przedmiotowa nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa skarżącego. Sam fakt, że Prezydent Miasta jest jednocześnie organem podatkowym oraz organem prowadzącym ewidencję działalności gospodarczej nie oznacza, że wydając decyzję wiedział, iż będąca w posiadaniu skarżącego nieruchomość stanowi element jego przedsiębiorstwa. Zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w tej sytuacji jest bezzasadny.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), skargę oddalił.