Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, , , po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 987/15, oddalające wniosek o przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 31 marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości w podatku od towarów i usług za luty oraz maj 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. A. K. (dalej: Strona lub Skarżący) wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 987/15. Postanowieniem tym Sąd odmówił Stronie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego.

2. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.).

W motywach swojej oceny Sąd ten wskazał, że: - z akt sprawy wynikało, iż rozpoznany wniosek o przyznanie prawa pomocy w części był drugim wniosek Strony w przedmiocie prawa pomocy (w pierwszym wnioskowano tylko o zwolnienie od kosztów sądowych - przyp. NSA); - rolą sądu w takim przypadku było zbadanie, czy Strona powoływała się na nowe okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy; - z informacji przedstawionych w drugim wniosku nie wynikało, aby sytuacja Strony uległa istotnej zmianie w porównaniu do sytuacji udokumentowanej pierwszym z nich; - aktualność zachowało zatem wyrażone w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt I Sa/Po 987/15, stanowisko, zgodnie z którym Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek do zwolnienia od kosztów sądowych we wnioskowanym zakresie.

Sąd pierwszej instancji zwrócił również uwagę, że w niniejszym postępowaniu Strona została wezwana pismem z dnia 4 listopada 2016 r. do udzielenia dodatkowych informacji na temat jej sytuacji majątkowej. Nie udzieliła jednak odpowiedzi na otrzymane pismo. W tej sytuacji przyjęto, że Skarżący nie wykazał wystąpienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy.

3. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Stwierdził, że: - nie posiada żadnego majątku; - otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 875 zł; - żona pobiera rentę socjalną w wysokości 220 euro; - dzieci nie pracują.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu.

4.2. Z akt sprawy wynika, że oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy były zbieżne ze złożonymi w postępowaniu zakończonym już raz odmową przyznania Skarżącemu tego prawa w zakresie obejmującym samo zwolnienie od kosztów sądowych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FZ 62/16, którym to oddalono zażalenie na ww. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2015 r.) Sąd pierwszej instancji, porównując zobrazowaną przez Stronę sytuację majątkową, z tą przedstawioną w postępowaniu zakończonym przywołanym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, właściwie więc stwierdził, że nie uległa ona istotnej zmianie na niekorzyść Skarżącego. W szczególności dotyczyło to wielkości dochodów osiąganych przez jego rodzinę pozostającą we wspólnym gospodarstwie domowym.

4.3. Zupełnym nieporozumieniem były argumenty podnoszone przez Skarżącego, w sytuacji zestawienia ich z uchyleniem się od podania pełnych informacji dotyczących stanu majątkowego. Naczelny Sąd Administracyjny już raz we wcześniejszym postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2016 r. zauważył, iż, "strona skarżąca nie przedłożyła dokumentów źródłowych, które pozwoliłby ustalić jej możliwości finansowe w zakresie pokrycia wymaganych kosztów, jak też nie wyjaśniła wątpliwości odnośnie uzyskiwanych dochodów. Pozostałe informacje przedstawione przez stronę skarżącą były niewystarczające do wydania korzystnego dla niej rozstrzygnięcia, nie przedstawiały bowiem całościowego obrazu sytuacji finansowej, w której się znajduje." W sytuacji zatem, gdy Naczelny Sąd Administracyjny podał wyraźne powody dla których uznał, że wniosek Strony nie zasługiwał wówczas na uwzględnienie, za niepełne i wybiórcze zarazem należało ocenić argumenty, które i w niniejszym postępowaniu przemilczają tę ważną kwestię.

4.4. Podkreślenia wymagało, że jeżeli Skarżący chciał opisać swoje finanse rzetelnie, to w jego gestii i zainteresowaniu powinno leżeć uczynienie zadość wezwaniu z dnia 4 listopada 2016 r. o dodatkowe oświadczenia i dokumenty. Konieczne było przedstawienie takich danych, aby nie nasuwały one żadnych wątpliwości, a przy tym wyjaśniały wcześniej już stwierdzone.

Konstrukcja instytucji prawa pomocy przewiduje bowiem, że ciężar wykazania braku środków na poniesienie kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym (por. art. 246 § 2 w związku z art. 199 P.p.s.a.)

W świetle powyższych uwag prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, że kolejny wniosek Skarżącego o zwolnienie częściowe od kosztów sądowych oraz dodatkowo ustanowienie doradcy podatkowego nie zasługiwał na uwzględnienie.

4.5. Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.