Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 101/12 odrzucającego skargę M. P. w sprawie ze skargi M. N., G. N. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2011 roku, znak: [...] w przedmiocie nakazania wykonania czynności postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 101/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. P. w sprawie ze skargi M. N., G. N. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2011 roku, znak: [...] w przedmiocie nakazania wykonania czynności.

Sąd wskazał, że skarga M. P. oraz M. N. i G. N. na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2011r. wniesiona została przez działającego w ich imieniu pełnomocnika radcę prawnego L.R.

Wobec braków formalnych skargi pełnomocnik skarżących został wezwany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pismem z dnia 23 stycznia 2012r. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 zł od złożonej skargi przez M. N. i G. N. oraz odrębnym pismem z tej samej daty do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 zł przez M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...].10.2011r.

Wezwania adresowane do pełnomocnika skarżących zostały prawidłowo mu doręczone - w dniu 10 lutego 2012r. W wezwaniach zostało zamieszczone pouczenie, iż należy uczynić im zadość w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwań pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 17 lutego 2012r. Jednak w zakreślonym terminie wpłynął tylko jeden wpis w wysokości 300 zł.

W odpowiedzi na pytanie Sądu z 27.02.2012r. pełnomocnik skarżących radca prawny w piśmie z dnia 8.03.2012r. wskazał, "iż skutkiem fatalnego przeoczenia pierwotna opłata w wysokości 300,00 zł została wniesiona w imieniu skarżących M. N., G. N. oraz M. P. Błąd ten został naprawiony poprzez opłacenie skargi przez M. P. zgodnie z żądaniem Sądu." Z kserokopii dowody wpłaty wpisu wynika, że M. P. uiściła wpis w dniu 9.03.2012r. – a więc już po wyznaczonym przez Sąd terminie do uiszczenia wpisu.

Na wstępie Sąd podkreślił, iż skarżący byli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, zatem trudno nawet przypuszczać, iż profesjonalny pełnomocnik nie wie jakie są wymogi formalne związane ze składanym przez siebie środkiem zaskarżenia – skargą, jak również ze skutkami nie wypełnienia wezwań Sądu – o czym zresztą i tak został wyraźnie pouczony.

Mając na uwadze, iż skarga została opłacona wpisem w wysokości 300 zł oraz fakt, że drugi należny od skargi wpis uiściła po terminie M. P., Sąd przyjął, że skarga M. N. i G. N. została należycie opłacona w terminie. Natomiast skarga M. P. nie została opłacona w terminie wyznaczonym przez Sąd przez jej pełnomocnika radcę prawnego L. R., a dopiero po upływie tego terminu – osobiście przez skarżącą. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądowym błędy profesjonalnego pełnomocnika (do czego zresztą przyznał się on w piśmie procesowym z 8.03.2012r.) obciążają stronę, która go wyznaczyła.

Ze względu na fakt, iż skarga M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2011r., znak: [...] została wniesiona przez działającego w jej imieniu pełnomocnika radcę prawnego L. R. i nie została opłacona w terminie, Sąd odrzucił skargę M. P. na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a.

Na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 oraz § 2 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie skarżącej M. P. uiszczonego wpisu.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła M. P, zaskarżając je w całości, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 oraz 220 § 3 p.p.s.a. poprzez ich nietrafne zastosowanie i odrzucenie skargi.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, włącznie z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego, a także o dopuszczenie dowodu z blankietów przekazów pocztowych na okoliczność dokonania wpłaty na rachunek bankowy Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie zaś z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że skarga M. P. oraz M. N. i G. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2011r. wniesiona została przez działającego w ich imieniu pełnomocnika - radcę prawnego L. R.

W orzecznictwie sądów administracyjnych została ugruntowana zasada, iż strona ponosi wszelkie skutki działań pełnomocnika, także negatywne skutki uchybień lub czynności wadliwie dokonanych. Istotą pracy profesjonalnego pełnomocnika jest rzetelne dbanie o interesy mocodawcy, między innymi poprzez wypełnianie w terminie wszystkich wymogów proceduralnych umożliwiających stronie pełny udział w postępowaniu. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika.

W niniejszej sprawie wobec braków formalnych skargi pełnomocnik skarżących został wezwany dwoma odrębnymi zarządzeniami z dnia 23 stycznia 2012 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi M. N. i G. N. w wysokości 300 zł oraz od skargi M. P. w wysokości 300 zł. Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 10 lutego 2012 r. W wezwaniach zostało zamieszczone pouczenie, iż należy uczynić im zadość w terminie siedmiu dni od daty ich otrzymania pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął zatem w dniu 17 lutego 2012 r.

W zakreślonym terminie wpłynął tylko jeden wpis w wysokości 300 zł. Na potwierdzeniu przelewu (k-30) wskazane jest, iż wpis uiścili M. P., M. N. i G. N. Na dokumencie przelewu podany jest także adres, który jest adresem zamieszkania skarżącej M. P. Pełnomocnik skarżących został wezwany do sprecyzowania w czyim imieniu dokonano opłaty sądowej. W piśmie z dnia 8 marca 2012 r. pełnomocnik stwierdził, "iż skutkiem fatalnego przeoczenia pierwotna opłata w wysokości 300,00 zł została wniesiona w imieniu skarżących M. N., G. N. oraz M. P. Błąd ten został naprawiony poprzez opłacenie skargi przez M. P. zgodnie z żądaniem Sądu." Wobec takiej odpowiedzi pełnomocnika Sąd zasadnie przyjął, że skarga M. N. i G. N. została należycie opłacona w terminie. Natomiast skarga M. P. nie została opłacona w terminie wyznaczonym przez Sąd przez jej pełnomocnika radcę prawnego L. R., a dopiero po upływie tego terminu (w dniu 9.03.2012 r.) – osobiście przez skarżącą.

Niezasadne są argumenty skargi kasacyjnej, iż wezwanie Sądu do sprecyzowania, w czyim imieniu dokonana została pierwsza wpłata, było w istocie ponownym wezwaniem do uiszczenia wpisu. Nie można zatem uznać, aby skarżąca dokonując wpłaty w dniu 9 marca 2012 r., dokonała czynności z zachowaniem terminu. Termin ten bowiem upłynął, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w dniu 17 lutego 2012 r.

W konsekwencji, za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 oraz 220 § 3 p.p.s.a., albowiem wobec braku uiszczenia przez skarżącą wpisu w terminie, Sąd był zobligowany skargę odrzucić.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.