Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2017 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia "[...]" nałożył na P. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A P. M. karę pieniężną w wysokości 9100 zł.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

- wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji,

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji,

- na zastosowaniu typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego typu urządzenia rejestrującego - za każdą wykresówkę.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 12 lutego 2016 r. w A przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki A o numerze rejestracyjnym "[...]" i przyczepy A o numerze rejestracyjnym "[...]", którym kierował P. K.. Kierujący wykonywał krajowy transport drogowy samochodu z A do B w imieniu przedsiębiorcy P. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: A w A przy ul. A. Do kontroli kierujący nie okazał wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego licencji ani wypisu z zaświadczenia na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, a jedynie zdjęcie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr "[...]". Podczas kontroli ustalono, że kierujący jest zatrudniony na podstawie umowy o dzieło. W toku kontroli stwierdzono również, że ostatnie sprawdzenie okresowe tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe zostało przeprowadzone w dniu 9 lipca 2012 r. Kontrola wykazała również, że kierujący używał wykresówki o zakresie prędkości 180 km/h zamiast wykresówki o zakresie prędkości 125km/h. Przebieg i ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr "[...]".

W dniu 22 kwietnia 2016 r. strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła

odwołanie od wymienionej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie w całości. Zwrócono się również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wezwania do ustalenia istnienia stosunku pracy i ugody pozasądowej na okoliczność ustalenia istnienia stosunku pracy pomiędzy stroną i P. K.. Wydanej decyzji zarzucono naruszenie art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że P. K. nie był pracownikiem strony. Podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o niezgodny z prawdą stan faktyczny, bowiem skarżący uwzględnił wezwanie P. K. z dnia 1 marca 2016 r. i zawarł z nim ugodę pozasądową, w której potwierdził zatrudnienie P. K. na podstawie umowy o pracę na okres próbny od dnia 11 lutego 2016 r. do dnia 29 lutego 2016 r.

W związku z powyższym, w ocenie pełnomocnika strony, zachodzą przesłanki przemawiające za uznaniem przewozu wykonywanego w dniu 12 lutego 2016 r. za tzw. przewóz własny nie wymagający posiadania licencji. Tym samym nie ma podstaw do nałożenia na stronę kary pieniężnej za brak licencji.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym, dotyczące charakteru przewozu z dnia kontroli. W ocenie organu II instancji w niniejszej sprawie w dniu kontroli skarżącego i P. K. nie łączyła umowa o pracę, lecz umowa o dzieło. Podczas kontroli kierujący przewoził samochód z A do B. Kierujący przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że jest zatrudniony w przedsiębiorstwie skarżącego od dnia 11 lutego 2016 r. na podstawie umowy o dzieło. Taką umowę przedłożył także skarżący na wezwanie organu I instancji. Z jej treści wynika, że została ona zawarta na okres od dnia 11 lutego 2016r. do dnia 13 lutego 2016r., a celem jej zawarcia był wyjazd po pojazd. Strony określiły także wysokość wynagrodzenia za wykonaną usługę. Dlatego też kierujący wykonując przewóz samochodu w imieniu skarżącego, nie był jego

pracownikiem. (dowody: protokół kontroli, protokoły z przesłuchania świadka, umowa

o dzieło z dnia 11 lutego 2016 r. - w aktach sprawy). W oparciu o powyższe okoliczności stwierdzono, że strona w dniu kontroli wykonywała krajowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, gdyż według art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy

o transporcie drogowym transport drogowy, to także każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. W ocenie organu odwoławczego zatem organ I instancji prawidłowo ocenił, że w dniu kontroli

wykonywano transport drogowy rzeczy, gdyż zgodnie z art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne, jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do ww. przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Strona tej przesłanki nie spełniała, ponieważ kierowca P. K. nie był jej pracownikiem. Tym samym organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, tj. za naruszenie z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Co więcej, zdaniem organu II instancji zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że tachograf zamontowany w pojeździe marki A o nr rej.: "[...]", będący własnością skarżącego, nie został poddany okresowemu sprawdzeniu. Zainstalowany w pojeździe tachograf został bowiem poddany ostatniemu sprawdzeniu w dniu 9 lipca 2012r. Wobec tego termin ważności badania tachografu upłynął w dniu 9 lipca 2014 r., gdyż termin ważności badań kontrolnych wynosi dwa lata. Tym samym słusznie organ I instancji za niedopełnienie obowiązku dokonania sprawdzenia okresowego tachografu nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do wymienionej ustawy.

Ponadto organ odwoławczy przyjął, że także zasadnie nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 100 zł, gdyż przedsiębiorca używał wykresówki, która nie była przeznaczona dla tachografu zainstalowanego w skontrolowanym pojeździe.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Olsztynie P. M. zarzucił organowi II instancji:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

- naruszenie art. 4 pkt 3, 4 i 22, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1, 2 i 6

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez ich

niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w dniu 12 lutego 2016 r. -

kierujący zespołem pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego

o nr rej.: "[...]" o nr rej.: "[...]’ – P. K.,

nie był pracownikiem skarżącego P. M., podczas gdy zawarta

pomiędzy P. K. a P. M. ugoda z dnia 20 marca

2016 r. potwierdza, że w okresie od dnia 11 lutego do dnia 29 lutego 2016 r.

między P. K. a P. M. istniał stosunek pracy,

w związku z czym przejazd wykonywany w dniu 12 lutego 2016 r. spełniał

kryteria przejazdu własnego.

II. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

- naruszenia art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania

administracyjnego, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności niewyjaśnienia czy w okresie od dnia 11 lutego do dnia 29 lutego 2016 r. pomiędzy P. K. a P. M. istniał stosunek pracy, podczas gdy w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron

podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu

faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes obywateli;

- art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału

dowodowego potrzebnego do wyjaśnienia sprawy przejawiający się brakiem przesłuchania strony – P. M. oraz ponownego przesłuchania

świadka P. K. w celu ustalenia czy w okresie od dnia 11 lutego do dnia

29 lutego 2016 r. pomiędzy P. K. a P. M. istniał

stosunek pracy, co skutkowało błędnym przyjęciem przez organ II instancji,

że pomiędzy wyżej wymienionymi brak było stosunku pracy, a w konsekwencji

utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu

I instancji, podczas gdy decyzja ta powinna była zostać uchylona w całości.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji

w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 718, j.t. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł

do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.). Organy orzekające w sprawie uznały, że kontrolowanym pojazdem wykonywano przewóz na potrzeby własne z naruszeniem obowiązujących przepisów, co w konsekwencji dało podstawy do nałożenia na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A, kary pieniężnej w wysokości 8000 zł.

Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest to, czy organy prawidłowo przyjęły, że w dniu kontroli wykonywano transport drogowy rzeczy, czy też zgodnie z art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym, był to transport na potrzeby własne wykonywany przez pracownika skarżącego. Według organów strona skarżąca nie wykonywała transportu na potrzeby własne poprzez swojego pracownika, ponieważ kierowca P. K. nie był jej pracownikiem zatrudnionym na umowę o pracę.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy organom Inspekcji Transportu Drogowego do przyjęcia, że skarżący w dniu kontroli wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Należy wyjaśnić, że stosownie do art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym przez pojęcie "transportu drogowego" rozumie się krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również:

a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków o których mowa w art. 4 pkt 4,

b) działalność gospodarcza w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy.

Zgodnie zaś z przepisem art. 4 pkt 4 cytowanej ustawy, niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego prowadzonej działalności gospodarczej, spełniającej łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozów są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadownego - rzeczy są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie

transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym "rozporządzeniem(WE) nr 1071/2009".

W ocenie Sądu, w sytuacji gdy na gruncie ustawy o transporcie drogowym nie istnieje definicja pracownika, organy administracyjne prawidłowo odwołały się do legalnej definicji pojęcia pracownika zawartej w Kodeksie pracy, w kontekście analizy przesłanki z przepisu art. 4 pkt 4a ustawy.

Ustalenie znaczenia podmiotowego pojęcia pracownika użytego w powołanym wyżej przepisie art. 4 pkt 4a powinno być, jak to zrobiły organy w niniejszej sprawie, dokonywane w pierwszej kolejności w świetle definicji zawartych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2016r., poz. 1666). Zgodnie z art. 2 Kodeksu pracy pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Konstatacja powyższa wyprowadzona została z uwzględnieniem ugruntowanych zasad interpretacji prawa sformułowanych przez Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok z dnia 18 października 1994r. sygn. akt K 2/94; OTK 1994/2/36) oraz Sąd Najwyższy (por. wyrok z dnia 15 stycznia 1993r. sygn. akt III ARN 89/92, POP 1393/4/70)

W związku z tym pojęcie "pracownik" użyte w art. 4 pkt 4 lit. a) u.t.d. niewątpliwie oznacza pracownika w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy (por.; wyroki NSA z 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 601/10, z 28 marca 2008. II GSK 11/08, z 3 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1655/06. publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Okolicznością bezsporną w rozpatrywanej sprawie jest to, że w dniu 12 lutego 2016 r. w A przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki A o numerze rejestracyjnym "[...]" i przyczepy o numerze rejestracyjnym "[...]", którym kierował P. K.. Kierujący wykonywał krajowy transport drogowy samochodu z A do B w imieniu przedsiębiorcy P. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: A. Do kontroli kierujący nie okazał wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego licencji ani wypisu z zaświadczenia na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, a jedynie zdjęcie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr "[...]". Podczas kontroli ustalono, że kierujący jest zatrudniony na podstawie umowy o dzieło. W toku kontroli stwierdzono również, że ostatnie sprawdzenie okresowe tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe zostało przeprowadzone w dniu 9 lipca 2012 r. Kontrola wykazała również, że kierujący używa wykresówki o zakresie prędkości 180 km/h zamiast wykresówki o zakresie prędkości 125km/h. Przebieg i ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr "[...]" (akta adm., k. – 35).

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący reprezentowany przez swojego pełnomocnika stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o niezgodny z prawdą stan faktyczny, bowiem skarżący uwzględnił wezwanie P. K. z dnia 1 marca 2016 r. i zawarł z nim ugodę pozasądową, w której potwierdził zatrudnienie P. K. na podstawie umowy o pracę na okres próbny od dnia 11 lutego 2016r. do dnia 29 lutego 2016r. W związku z powyższym, w ocenie pełnomocnika strony, zachodzą przesłanki przemawiające za uznaniem przewozu wykonywanego w dniu 12 lutego 2016 r. za tzw. przewóz własny, nie wymagający posiadania licencji.

Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i oceniły, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w dniu kontroli kierujący P. K. był zatrudniony na podstawie umowy o dzieło zawartej ze skarżącym. Potwierdził to zresztą sam kierowca P. K., co znajduje swoje odzwierciedlenie w protokole jego przesłuchania jako świadka (protokół z przesłuchania, akta adm., k. – 30). Niewątpliwie zatem w dniu wykonywania transportu drogowego nie legitymował się on umową o pracę. Późniejsze zaś zawarcie umowy o pracę, w wyniku zawartej ugody pozasądowej, nie może konwalidować czynności wykonywania w dniu 12 lutego 2016r. przewozu przez osobę faktycznie w myśl obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym, nie będącą pracownikiem skarżącego. Nie ma przy tym znaczenia czy zawarta umowa o pracę była czynnością pozorną czy też nie. Organ nie musiał tego badać.

Podnieść trzeba, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie odmawiał skuteczności zarzutom konstruowanym na tle naruszenia art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym (zaistnienia przesłanki kierowania pojazdem przez "pracownika"), w sytuacji gdy skarżący przedsiębiorca nie wykazał się zawarciem umowy o pracę w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy (por. wyrok np. NSA z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1701/06; wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1655/06 i wiele innych).

Ten niewątpliwie rygorystyczny kierunek orzecznictwa uznać należy za trafny, a skoro to rzeczą przedsiębiorcy jest zadbanie o takie ukształtowanie umowy zawieranej z kierowcą, któremu powierzono wykonywanie w ramach przedsiębiorstwa przejazdów, licząc na skorzystanie z dobrodziejstw związanych z niezarobkowym przewozem drogowym − przewozem na potrzeby własne wg definicji zawartej w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym − aby jej treść (w tym również jej nazwa) wprost i bez potrzeby przeprowadzania dedukcji dawała podstawy do przyjęcia przez organy uprawnione do kontroli drogowej, iż jest to umowa o pracę. Organy uprawnione do przeprowadzania kontroli drogowej nie są bowiem wyspecjalizowane i przygotowane w zakresie dokonywania ustaleń na gruncie art. 22 § 1 Kodeksu pracy i nie mogą w tym zakresie wkraczać w kompetencje sądów pracy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2008r., II GSK 11/08).

Niezasadny jest zatem zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 4 pkt 3, 4 i 22, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Skoro w dniu 12 lutego 2016 r. strona skarżąca wykonywała transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, to organ prawidłowo nałożył karę administracyjną określoną w I.p. 1.1 załącznika 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Ponadto zgodnie z art. 23 rozporządzenia nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U.UE.L z dnia 28 lutego 2014r.), tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata.

Podobnie stosownie do treści lit. a ust. 3 rozdziału VI załącznika nr 1 do wcześniej obowiązującego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym okresowe badania urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego.

Niewątpliwie, czego nie kwestionuje strona skarżąca, tachograf zamontowany w pojeździe marki A o nr rej.: "[...]", będący własnością skarżącego, nie został poddany okresowemu sprawdzeniu. Zainstalowany w pojeździe tachograf został bowiem poddany ostatniemu sprawdzeniu w dniu 9 lipca 2012r. Wobec tego termin ważności badania tachografu upłynął w dniu 9 lipca 2014 r., gdyż termin ważności badań kontrolnych wynosi dwa lata. Zasadnie zatem organ I instancji nałożył na stronę, stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do wymienionej ustawy, karę pieniężną w wysokości 1000 zł, za niedopełnienie obowiązku dokonania sprawdzenia okresowego tachografu

Ponadto stosownie do treści art. 32 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r., przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.

Według art. 33 ust. 1 ww. rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe są

odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów.

Przedsiębiorstwa transportowe wydają wystarczającą liczbę wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w tachografy analogowe, mając na uwadze indywidualny charakter wykresówki, długość okresu pracy i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany, w przypadku gdy zostaną zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przedsiębiorstwa transportowe wydają kierowcom tylko wykresówki zgodne z homologowanym wzorem i odpowiednie do użycia w urządzeniu zainstalowanym w pojeździe.

Podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 12 lutego 2016 r. jednoznacznie ustalono również, że wykresówka z dnia 12 lutego 2016 r. okazana przez kierującego P. K. należy do innego typu wykresówek, niż mające zastosowanie do urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. W pojeździe marki A o numerze rejestracyjnym "[...]" został zainstalowany tachograf marki A o zakresie prędkości do 125km/h. Zgodnie z tabliczką znamionową tachografu do tego typu urządzenia stosuje się wykresówki oznaczone symbolem e1 57. Natomiast wykresówka okazana do kontroli przez kierującego P. K. była oznaczona symbolem e1 57, ale była to wykresówka o zakresie prędkości 180 km/h, co potwierdza dokumentacja fotograficzna z dnia kontroli. Tak więc wykresówka nie była przeznaczona dla tachografu zainstalowanego w skontrolowanym

pojeździe.

Prawidłowo więc nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 100 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i lp. 6.3.2 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Sąd nie uwzględnił również podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przeprowadził postępowanie z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie oraz jakich okoliczności nie wziął pod uwagę. W związku z tym, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa i oparta na bogatym i wszechstronnym materiale dowodowym, nie może być również mowy o naruszeniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności

z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.