Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Gminy S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 939/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy S. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. VII SA/Wa 939/14 oddalił wniosek Gminy S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że Gmina nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej. Sąd I instancji za niewystarczające uznał argumenty odnoszące się do konieczności wprowadzenia zmian w budżecie Gminy i dokonywania przesunięć środków, których Gmina nie planowała, albowiem z przedstawionych okoliczności nie wynika, że po stronie skarżącej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Gmina S. reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że przepis ten wymaga udowodnienia okoliczności faktycznych, a nie ich uprawdopodobnienia.

W konsekwencji wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji organów, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 lipca 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca Gmina nie wykazała bowiem w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub narazi ją na wyrządzenie znacznej szkody. Przede wszystkim zgodzić się należy z Sądem I instancji, że skarżąca Gmina nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Poza rozwinięciem sformułowań ustawowych skarżąca, powołując się na konieczność wprowadzenia zmian w budżecie Gminy i dokonywania przesunięć środków, których nie planowała, nie skonkretyzowała w żaden sposób wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie przedstawiono żadnych wyliczeń, nie wskazując o jakie konkretnie koszty chodzi. Nie bez znaczenia w sprawie niniejszej pozostaje, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, wyważenie interesu skarżącej i celu w jakim wydana została przedmiotowa decyzja.

Wbrew stanowisku wyrażonemu w zażaleniu z zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby powodem nieuwzględnienia wniosku był brak udowodnienia przez Gminę określonych okoliczności faktycznych, a brak wskazania, o jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki lub znaczna szkodę chodzi. Wniosku o wstrzymanie nie uzasadnia bowiem samo przez się wskazanie na bliżej niesprecyzowane koszty wykonania decyzji. Koszty wykonania decyzji nie przesądzają bowiem automatycznie o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach. Argument taki musi być rozpatrywany przez pryzmat podmiotu, na który obowiązek został nałożony i jego możliwości płatniczych. Wobec tego, że strona skarżąca nie podała nawet w przybliżeniu danych w tym względzie nie mogły być one rozważane.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

.