Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 799/16 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.

P. S.A. z siedzibą w G., wraz ze złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], na mocy której uchylono, wydaną w dniu 11 czerwca 2008 r. decyzję tego organu o zarejestrowaniu na rzecz skarżącej spółki samochodu marki [...] o nr rej. [...] i odmówiono rejestracji tego pojazdu, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona podnosiła, iż wykonanie decyzji wywarłoby znaczny wpływ na sytuację wielu podmiotów. Skarżąca spółka zbyła bowiem pojazd na rzecz osoby trzeciej. Nie można zaś wykluczyć, że nabywca dokonał dalszych rozporządzeń pojazdem, co powoduje, że decyzja o wyrejestrowaniu pojazdu wywrze wpływ na sytuację, w tym finansową, kilku podmiotów, w szczególności uniemożliwi korzystanie z pojazdu osobie, która aktualnie go posiada. Powyższe mogłoby rodzić zaś odpowiedzialność finansową - w ramach odpowiedzialności odszkodowawczej (nie przesądzając o podmiocie zobowiązanym do naprawienia szkody czy o wysokości szkody).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wydanym - na postawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej "p.p.s.a." - postanowieniem z dnia 27 lipca 2016 r., oddalił powyższy wniosek.

Zdaniem Sądu, podstawę uwzględnienia złożonego w trybie ww. przepisu wniosku, mogłoby stanowić jedynie stwierdzenie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązkiem wnioskodawcy było zaś dostateczne umotywowanie złożonego przez nich wniosku. Z treści uzasadnienia wynikało natomiast, że skarżąca upatruje przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w jej wpływie na możliwość korzystania ze spornego pojazdu, wobec faktu uchylenia poprzedniej decyzji o rejestracji i odmowy jego zarejestrowania.

W ocenie Sądu, argumentacja skarżącej jest jednak abstrakcyjna. Nie odnosi się ona bowiem do konkretnych uszczerbków czy trudnych do odwrócenia skutków decyzji. Skarżąca zbyła pojazd na rzecz osoby trzeciej, zatem potencjalny skutek niemożności korzystania z pojazdu nie dotyczy jej, lecz zupełnie innych osób. Sytuacja ta nie może być zatem przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek skarżącej. Z samej istoty wniosku i treści art. 61 § 3 p.p.s.a., gdzie mowa o skarżącym, wynika natomiast, że skutki wykonania decyzji muszą dotyczyć bezpośrednio osoby skarżącego. Taka sytuacja nie ma miejsca w badanej sprawie.

Sąd Wojewódzki wskazywał przy tym, iż za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie przemawiały także argumenty skarżącej dotyczące potencjalnej odpowiedzialności odszkodowawczej wynikającej z niemożliwości korzystania z pojazdu. Rozważania na tym tle również miały charakter abstrakcyjny. Dopóki bowiem sąd nie dokona oceny legalności zaskarżonej decyzji, nie można mówić o realnym powstaniu przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej. Poza tym, na kwestię tą wpłynie nie tylko zaskarżone rozstrzygnięcie, ale również będą miały wpływ ewentualne inne decyzje, dotyczące późniejszych aktów rejestracji pojazdu, po zbyciu go przez skarżącą Spółkę. Aktualnie nie można było zatem przyjąć, aby hipotetyczna odpowiedzialność odszkodowawcza skarżącej stanowiła realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

Skarżąca spółka, w złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu, kwestionując jego prawidłowość, zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż przepis ten nie odnajduje zastosowania w sytuacji, gdy trudny do odwrócenia skutek decyzji dotyczy osoby trzeciej oraz poprzez błędne przyjęcie, że brak jest podstaw do uznania, aby hipotetyczna odpowiedzialność odszkodowawcza skarżącej stanowiła realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

Odpowiedź na zażalenie nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Niezbędne jest wskazanie konkretnych okoliczności, pozwalających ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej ich brak, nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż Sąd Wojewódzki słusznie zauważył, że skarżąca spółka, w złożonym przez siebie wniosku, wskazywała wyłącznie na hipotetyczne zaistnienie takich okoliczności, podobnie jak i na hipotetyczne wystąpienie możliwości poniesienia odpowiedzialności odszkodowawczej, w wyniku pozostania zaskarżonego orzeczenia w obrocie prawnym. Bez wątpienia natomiast przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. instytucja ma przeciwdziałać realnemu wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, na którego istnienie we wniosku nie wskazano. W niniejszym jednak przypadku kwestia, czy podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogły stanowić okoliczność związane z wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków innemu niż skarżąca podmiotowi, miała znaczenie drugorzędne. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż skarżąca spółka nawet nie przedstawiła w tym piśmie dowodu potwierdzającego fakt zbycia przedmiotowego pojazdu. Podnoszone przez nią w tym zakresie okoliczności nie zostały więc uwiarygodnione. W konsekwencji złożony przez nią wniosek nie mógł już choćby z tego powodu odnieść zamierzonego skutku.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.